«تهیه شده در گروه شرکت‌های پیشتاز»
مترجم محمد
‫هند! ‫(هند، سال 1647)
‫یه پرنده‌ی طلایی
‫اگرچه هجوم نیروهای خارجی بسیاری، ‫روح اون پرنده رو در هم شکستند
‫یادت باشه «تنحیا»
‫جنگنجویی که شمشیر خودش رو خودش درست می‌کنه
‫به اون شمشیر، بیشتر از هرچیزی اعتماد می‌کنه
‫ببین تنحیا...
‫وقتی یه شمشیر رو دستت می‌گیری، ‫جوری بگیر که انگار رعد و برق در دستته
‫اگه می‌خوای سفر کنی، پس سوار طوفان بشو
‫اگه می‌خوای با کسی مبارزه کنی، ‫مثل خورشید از بالا مبارزه کن
‫تنحیا، حالا می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫حتی سپرت هم یه بخش تیز داره، تنحیا
‫رودخانه‌ی خون راه افتاده بود
‫شجاعت، در هم شکسته شده بود
‫این صدای چیه پدر؟
‫- وقتشه که برم به نبرد، تنحیا ‫با این وجود جنگجویان کمی بودند که برای آزادی...
‫شمشیر شجاعت خود رو تیز کنند
‫من باهات میام
‫نه تنحیا
‫مراقب مادرت و سوریا باش
‫چشم‌ها پر از نا امیدی شده بود
‫- هر نفس، نمایانگر فوران ترس بود ‫- درود بر ماهادو ‫(یکی از خدایان هندی)
‫انگار، مردم به سرزمین‌های خودشان تجاوز کرده بودند
‫اگه مالیات پرداخت نمی‌کنید، پس دین‌تون رو بذارید کنار
‫اگه هم دین‌تون رو نمی‌ذارید کنار
‫پس باید جونتون رو فدایی کنید
‫درود بر ماهادو
‫جنگ به رشادت نیاز داره... نه اسلحه!
‫نیازی به ارتش نیست ‫بلکه به شجاعت نیازه
‫کسی که از شکست ترسی نداره
‫از پیروزی فاصله‌ی چندانی نداره
‫بابا
‫تو پایه‌ی قدرت من هستی، تنحاجی
‫مردم خیلی چیزا بعد مرگشون از خودشون بجا میذارن
‫ولی من دارم برای تو یه بدهی بجا میذارم
‫"آزادی سرزمین مادریمون"
‫درود بر...ماهادو
‫بابا
هفده سال بعد
‫امپراطوری ـه تاریکی از هر طرف گسترش یافته
‫ناامیدی از تمام مرزها عبور کرده
‫و در این زمان،
‫پرتوی امیدی در تپه‌های غربی هند به دنیا اومد
‫اسم اون «شیواجی شاجی پوسل» بود
‫شیواجی نقطه قوت مردمش بود
‫و نقطه قوت اون، همراهانش بود...سردارهاش!
‫«باجی پرابو دشپانده»
‫«یساجی کانک»
‫«داداصاحب ناراسپرابو»
‫«نورخان بیگ»
‫و محبوب‌ترینشون در این بین،
‫مرد دست راستش بود
‫در خاک سرخ استان «کونکان» و شهر «اومراث» متولد شد
‫ماراتایی آزاد... ‫(ماراتاها جنگجویان مستقلی بودند)
‫یعنی «تنحاجی مالوسر»
‫دین، ایمان رو ساخت
‫آموزش، شجاعت رو پایه گذاری کرد
‫ماراتاها با شمشیرهای تیزشون ...
‫شروع به مقابله با امپراطوری مغول کردند
‫«سواراج» بعد از فتح 40 دژ در حال شکل‌گیری بود ‫(سواراج، حکومتی خودکامه بود که ماراتاها شکل دادند)
‫دهلی نتونست این پیروزی ماراتاها رو تحمل کنه
دهلی سال 1664
‫زعفران، توجه «عالمگیر» رو به خودش جلب کرد ‫(پرچم جنگجویان ماراتا زعفران بوده)
‫«میرزا راج جای سینگ» اینجاست ‫(راج به معنای پادشاه)
‫درود بر امپراطوریِ مغول
‫میرزا راج
‫اگه یه موش جلوی چشم‌هات ‫در حال نابود کردن پرچم مغول باشه...
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌کشمش عالیجناب
‫بعدش عالمگیرِ مکار، نقشه‌ی پلید بعدیش رو اجرا کرد
‫یه هندو رو در برابر یه هندو دیگه قرار داد
‫میرزا راج جی سینگ
‫انگار یه فیل بزرگ روی یک فیل دیگه در حال سفر بود ‫(فیل نماد بزرگی و شخصیته و خدای گانش، فیل ـه)
‫میرزا راج، با ارتشی متشکل از ...
‫80هزار سرباز به «دکان» رسید
‫در یک طرف، لشکری از مغول‌ها بودند
‫و در طرف دیگر یک مشت ماراتا وجود داشتند
‫برای اولین بار، سواراج به نظر در خطر میومد
‫میرزا راج به محض این‌که رسید، ‫قلعه‌های ماراتا رو تسخیر کرد
‫تورنا، پورندر، تیکونا و کوندهانا
‫و در اون زمان، در بالای کوندهانا ‫مادر حکومت خودکامه قرار داشت
‫جیزائو...
‫یا ملقب به «ائو صاحب»
‫ای الهه باهاوانی...
‫مادر این دنیا
‫نابودکننده‌ی سوگواری‌ها
‫الهه‌ی قدرت
‫حالا فقط به من بگو...
‫که سواراج پیروز میشه،
‫یا به دستان این هیولاها نابود میشه؟
‫آینده‌ی سواراج، نامشخص بود
‫تعداد شمشیرهای ساخته شده از سربازان بیشتر بود
‫نه مغول‌ها و نه ماراتاها از مواضع خود عقب نکشیدند
‫توپ‌هاشون هیچوقت به کوندهانا نمیرسه
‫تا کِی؟
‫هرچقدر هم که قلعه‌ی مستحکمی باشه...
‫بدون اندوخته، آسیب‌پذیر خواهد بود
‫وقتی دشمن رو نمیشه شکست داد
‫و شکست غیرقابل قبول ـه
‫فقط یه راه، باقی می‌مونه
‫صلح!
‫یه نامه برای میرزا راج بفرست
‫بهش بگو، خودم به شخصه میام
‫پا گذاشتن در قلعه‌ی مغول‌ها مثل دعوت کردنِ مرگ بود ‫(قلعه‌ی پوراندار، 11 ژون 1665)
‫ولی کِی جنگجویان سواراج، ‫ارزشی برای جونشون قائل شدند؟
‫برادر
‫اخبار بدی به دستم رسیده، برادر
‫به 23 قلعه‌ی سواراج توسط آرانزب حمله شده
‫به قلعه‌ی کوندهانا هم همینطور
‫نه تنها ماراتاها در قطع‌نامه‌ی پوراندار، کوندهانا را ‫از دست دادند...
‫بلکه شیواجی راج، در «اگرا» دستگیر شد
‫سواراج، قدرت و غرورش رو از دست داد
‫کوندهانا، غرور سواراج بود
‫و چشم‌های اون‌ها به جنوب بود
‫تسخیر کوندهانا به معنی گرفتنِ کل جنوب هند بود
‫شعورتون کجا رفته؟
‫هنوز این قلعه رو بهتون تحویل ندادیم
‫پس همین الان تحویلش بده
‫این‌که بتونی حال کسی رو بگیری، خیلی کم پیش میاد
‫و ما مغول‌ها، فرصت طلب هستیم
‫شیواجی راجِ شما، 23 قلعه‌ رو به امپراطورمون تحویل داده
‫که کوندهانا هم یکی از اون‌هاست
‫وقتی ائوصاحب (مادر) دعاهاش تموم بشه
‫بعدش کوندهانا به شما تحویل داده میشه
‫در حال حاضر، «بشاق خان» ‫فقط اجازه‌ی یه چیز رو به ائوصاحبِ شما میده
‫از قلعه زنده بره بیرون!
‫بشاق خان!
‫فراموش نکن داری با مادر شیواجی راج صحبت می‌کنی
‫یه حرف بی‌ربط بزنی، خون به پا میشه!
‫صبرکن، «برتب رائو»
‫ما به قطع‌نامه احترام میذاریم
‫ائو صاحب، منطقی ـه!
‫البته درمانده هم هست
‫همه‌ی پرچم‌های زعفران رو بردارید
‫حالا دیگه پرچم امپراطوری مغول در هر گوشه از این قلعه ‫به اهتزاز در خواهد اومد
‫- زنده باد... ‫- امپراطوری مغول!
‫تبریک می‌گم
‫اما خوشحالم که می‌بینم رنگ عهدنامه هم زعفرانی ـه
‫قشنگ ازش محافظت کن!
‫«ائو صاحب»، کفش‌هات رو بپوش
‫هوا گرمه و پاهات خیلی ظریف هستند
‫همراه با احساساتت، پاهات هم می‌سوزن!
‫نه، بشاق خان...
‫تا وقتی‌که پرچم زعفران دوباره در کوندهانا به اهتزاز در بیاد
‫من پابرهنه خواهم موند!
‫همراه با قلعه، این کفش‌ها رو هم به عنوان یه هدیه ‫به مغول‌ها در نظر بگیر
‫من منتظر ندای تو خواهم موند، الهه باوانی
چهار سال بعد
‫چهار سال گذشت
‫حتی امروز هم پرچم مغول‌ها در بالای کوندهانا برافراشته شده
‫و مدام به جیجائو، حقارتش رو یادآوری می‌کنه
‫شیواجی راج (پادشاه شیواجی) تونست تا...
‫مغول‌ها رو فریب بده و به «راجگاد» برگرده
‫و در اون زمان، یه جاسوس خبری رو با خودش آورد
‫درود من رو بپذیرید، راج
‫از «ترکیب خان» به «تریمباک رائو»!
‫تو ریسک بزرگی کردی، تریمباک
‫خبرها از این قراره، راج
‫همانطور که دهلی پایتخت شمال ـه
‫عالمگیر می‌خواد که کوندهانا هم پایتخت جنوب باشه
‫و به همین دلیل، اون داره 2000 سرباز ...
‫به فرماندهی اودایبان راتور می‌فرسته، ‫تا اون فرمانده کل جدید قلعه باشه
‫اودایبان؟
‫اسمش شبیه به مغول‌ها نیست
‫35 سال سن داره
‫اون خطرناکه
‫از همه مهمتر، اعتماد عالمگیر رو کسب کرده
‫ولی عالمگیر حتی به سایه‌ی خودش هم اعتماد نمی‌کنه
‫درست میگی، راج
‫چند ماه قبل، شاه «پهلوی» از ایران... ‫(اینجا پهلوی اسم ـه و نه اسم حکومت)
‫به عنوان مهمان عالمگیر به «آگرا» اومد
‫عالمگیر و شاه پهلوی شطرنج انسانی بازی می‌کردند
‫اینم از این، امپراطور عالمگیر!
‫این حرکت اسبم بود
‫سربازم رو فراموش کردی، شاه پهلوی
‫حرکتت رو بزن
‫این حرکت سربازمه
‫فیلِ من سربازت رو له می‌کنه
‫امپراطور که از شجاعت وحشیانه‌ی اودایبان ‫خوشش اومده بود
‫اون رو به یکی از محافظین سلطنتی تبدیل کرد
‫و یه شب...
‫اعلیحضرت
‫اودایبان رو به قصر سلطنتی احضار کن
‫هر طور که مایل باشید، سرورم
‫چرا وایسادی؟
‫من قصد دارم تا بر تمام هندوستان سلطنت کنم
‫مایلم تا تمام منطقه‌ی جنوبی رو تسخیر کنم
‫و می‌خوام تا با رهبری تو در این عملیات، ‫تو رو سرفراز ببینم
‫همانطور که دهلی پایتخت هندوستانِ شمالی ـه
‫همینطور...کوندهانا پایتخت هندوستانِ جنوبی خواهد بود
‫من به شدت از وفاداری و شجاعت تو خوشحالم
‫بخاطر همین می‌خوام تو رو به عنوان ‫فرمانده کل کوندهانا انتخاب کنم
‫و از اون روز به بعد، یه سرباز به فرمانده کل تبدیل شد
‫اون یه آدم ـه
‫یه شیطان نیست
‫ولی از شیطان چیزی کم نداره
‫الان دیگه شیطان یه مار داره و یه فلوت برای کنترلش!
‫نگرانی ما از این نیست که اون از ما قدرتمندتر شده باشه
‫یا این‌که دوهزار سرباز داره
‫نگرانی‌ ـمون از اینه که ...
‫آرانزب یه توپ خیلی بزرگ به همراه اودایبان فرستاده
‫سازنده‌ش اسمش رو گذاشته، ناگین! ‫(ناگین به هندی یعنی مار)
‫طولش به دوازده مایل می‌رسه
‫فقط یک گلوله‌ش می‌تونه یه جوخه رو نابود کنه
‫شدت گلوله‌ش اونقدر قویه...
‫که می‌تونه دیوارهای قلعه‌های «دکان» رو به لرزه بیندازه
‫اگه اون توپ برسه به قلعه‌ی کوندهانا...
‫اونموقع دیگه حکومت سواراج در هندوستان ‫تنها به یه رویا تبدیل میشه، راج
‫تو داری مثل بازنده‌ها حرف میزنی، پیسال
‫خب حقیقت تلخه دیگه!
‫همه باید از تو یاد بگیرن که چطور بدون جنگیدن ‫می‌تونن شکست بخورن!
‫فتح کوندهانا اونقدرا هم آسون نیست، گوجار
‫من خودم این عملیات رو به پایان می‌رسونم
‫نه، راج
‫حتی اگه یک میلیون آدم هم بمیرن، اشکالی نداره
‫ولی نگهبان میلیون‌ها آدمِ دیگه، باید در امان باشه
‫یه جنگجوی دیگه هم هست
‫که می‌تونه این عملیات رو به پایان برسونه
‫سردار «تنحاجی مالوسر»
‫قطعا اون مطمئن‌ترین متحد ماست
‫ولی این‌بار نمی‌تونم ازش درخواست کمک کنم
‫چرا، راج؟
‫چون وقتی یه نفر داره برای عروسی پسر خودش آماده میشه
‫نمی‌تونم به یه عملیات انتحاری دعوتش کنم
‫بعد از این همه سال، برای اولین بار...
‫یه دلیل برای جشن گرفتن داره!
‫♪ آتش داره می‌سوزه ♪
‫♪ دشمن تبدیل به خاکستر میشه... ♪
‫♪ هر زمان که ما شمشیرمون رو برمیداریم ♪
‫♪ ای الهه باوانی ♪
‫♪ هزاران طوفان می‌وزند ♪
‫♪ هر وقت که ما مصمم باشیم ♪
‫♪ یه دشمن از ریشه نابود میشه ♪
‫♪ ای الهه باوانی ♪
‫♪ ما هممون جنگجویان شجاع و دلیری هستیم ♪
‫♪ حالا هر روز جشنی در سواراج هست ♪
‫♪ حالا دیگه این سر به کسی تعظیم نمی‌کنه ♪
‫♪ ما غرورمون رو نگه میداریم ♪
‫♪ به تو سوگند می‌خوریم، الهه‌ی مادر ♪
‫♪ ای الهه باوانی ♪
‫♪ دود خیلی شدید بود ♪
‫♪ تاریکی خیلی زیاد بود ♪
‫♪ تو اون رو پر از نور امید کردی ♪
‫♪ تو با از خود گذشتگی به ما لطف کردی ♪
‫♪ ما رو با نیروی قدرت مقدس کردی ♪
‫♪ زندگی‌مون رو پر از خوشی کردی ♪
‫♪ اون‌هایی که سال‌ها آرزو داشتند ♪
‫♪ که روی صورت‌هاشون لبخند بیاد ♪
‫♪ الهه‌ی مادر، موهبت شما خواهد بود ♪
‫♪ خوشی، خونه‌ی من رو پر کرده ♪
‫♪ ما مثل صخره محکم هستیم ♪
‫♪ می‌تونیم بر خلاف جریان آب شناور بشیم ♪
‫♪ هر زمان‌که مصمم باشیم! ♪
‫♪ ای الهه باوانی ♪
‫♪ ما هممون سرباز‌های شجاع و دلیری هستیم ♪
‫♪ حالا هر روز جشنی در سواراج هست ♪
‫♪ حالا دیگه این سر به کسی تعظیم نمی‌کنه ♪
‫♪ ما غرورمون رو نگه میداریم ♪
‫♪ به تو سوگند می‌خوریم، الهه‌ی مادر ♪
‫♪ ای الهه باوانی ♪
‫دلت برای بابات تنگ شده؟
‫هر بار به این شمشیر دست میزنم
‫از نتحاجی به تنحیا تبدیل میشم ‫(اسمی که باباش صداش می‌کرد)
‫اون همیشه می‌گفت...
‫«برات عروسی خیلی مفصلی می‌گیرم، تنحیا»
‫اما مرگ، ما رو شکست داد
‫جنگجویی که خون دشمنانش رو میریزه ‫می‌تونه اشک هم بریزه!
‫هرکی اینو بشنوه باورش نمیشه!
‫من همه‌ی نبردها رو پیروز میشم، ساویتری
‫ولی همیشه...
‫این یکی رو می‌بازم
‫نمیذارم ببازی
‫یه عروسی مفصل برای «رَیبا» می‌گیریم
‫این دسته‌ی عروسی اونقدر باشکوه خواهد بود ‫که مردم از ابهتش شوکه میشن!
‫ببین... اومد!
‫بازم دارن میان
‫رمز و راز اومد!
‫چند روزی میشه که باهاش بوده
‫ولی نمی‌تونم رابطه‌ش رو با سردارمون درک کنم
‫دیدی بهت گفتم...
‫یه زن می‌تونه حتی یه شیطان رو هم تحت تاثیر قرار بده!
‫سردار ما هم یه انسان ـه
‫سردار داره این طرف رو نگاه می‌کنه
‫بیا
‫مایه‌ی نابودیِ من، حالت چطوره؟
‫تو نابود خواهی شد
‫تو یه زن بیوه رو در مراسم آتش‌زنی همسرش دزدیدی!
‫توی کدوم جهنم می‌خوای تاوان این گناهت رو پس بدی؟
‫مردم وقتی عصبانی میشن، سرخ میشن
‫ولی تو صورتی شدی، «کَمَل»
‫درست مثل یه نیلوفر
‫از خدا بترس، اودایبان
‫همون خدای تو باعث شده من عاشق تو بشم
‫و حالا این تمایل در رگ‌هام جریان داره
‫این تمایل...
‫با کفن ـم خاک میشه
‫اگه تو کله شقی...
‫پس من هم همینطورم!
‫اگه جواب "نه" تو رو به "بله" تبدیل نکنم
‫اونموقع اسمم اودایبان نیست
‫- شانکاریا ‫- بله
‫تا وقتی که ما بعد از دعوت کردن شیواجی راج برگردیم...
‫چشم‌هات و شمشیرت باید به گوش باشن
‫امنیت اومراث الان بر عهده‌ی منه
‫- سوریا ‫- بله
‫خورشید بالای سرمونه...
‫و صحبت‌های تنحیا هنوز تموم نشده!
‫چرا می‌خندی؟
‫
‫مردم خیلی از شیواجی راج تمجید می‌کنن
‫راستش رو بخوای امروز حتی از ‫«شیوبا» هم خوشگل‌تر شدی ‫(پادشاه شیوبا شیواجی راج)
‫هیچ قیاسی بین تنحیا و شیوبا نمیشه کرد
‫تفکرات شیوبا درباره‌ی سواراج، کل کشور رو تغییر داد
‫اون، تاریخ رو تغییر داد
‫مطمئنم که یه روز، تو هم تاریخ رو تغییر میدی
‫مردم براش اشعار الهام گرفته شده، می‌نویسن
‫درباره‌ی تو هم خواهند نوشت
‫کی می‌خواد بنویسه؟
‫من می‌نویسم
‫حتی اسب‌ها هم خسته شدن که اینقدر منتظر سوارشون شدن
‫اون کارت‌های دعوتنامه رو بده به من
‫داماد اومد...داماد اومد
‫موسیقی رو شروع کنید
‫سردار، شیواجی راج باید برای ‫عروسی «ریبا» بیاد اومراث
‫آره! تازه اگه راج نیاد، تو هم نباید بیای
‫فهمیدی؟
‫خاله، چه من بیام چه نیام، اون قطعا میاد
‫تا بادهای جنوبی شروع به وزیدن کردن به من خبر بده
‫چشم قربان
‫درود من رو بپذیر، راج
‫اودایبان به دروازه‌های مناطق جنوبی رسیده
‫اوه خدای من. چه روستای بزرگی!
‫اینجا یه روستا نیست، رَیبا
‫اینجا راجگاد ـه
‫پایتخت ماراتاهاست
‫می‌تونم یه سوال ازت بپرسم؟
‫این مسیر طولانی رو سفر کردیم تا دعوتنامه رو برسونیم
‫ولی اگه شیواجی راج نیاد چی؟
‫ما تحقیر میشیم!
‫همه‌ی کسانی که توی روستا هستن بهمون می‌خندن
‫رَیبا، تو باید از شیواجی راج بپرسی ...
‫که توی عروسیت شرکت می‌کنه یا نه
‫سلام، سردار
‫خیلی وقته که اینجا نیومده بودی
‫آره. اومدم تا برای عروسی پسرم، دعوت کنم
‫روز هشتم، عروسی می‌گیریم
‫برای من دعوتنامه نیوردین؟
‫معلومه که آوردیم
‫اول پادشاه رو دعوت می‌کنیم، بعدش مردمش رو
‫فعلا!
‫نمی‌تونیم به کوندهانا حمله کنیم
‫چرا نمی‌تونیم، راج؟
‫اودایبان نزدیک شده
‫اگه خبر حمله‌ی ما به دستش برسه ‫به پیشروی نیروهاش سرعت می‌بخشه
‫یه طرف بشاق خان و نیروهاش...
‫و در طرف دیگه، اودایبان هستش
‫عین این می‌مونه که پاهامون رو داخل دهن تمساح بکنیم
‫پس الان چی‌کار کنیم، راج؟
‫فقط یه راه هست
‫بشاق خان از قلعه به اینجا نمیاد
‫باید اودایبان رو متوقف کنیم
‫ارباب، سردار تنحاجی مالوسر اینجاست
‫حتما اومده تا دعوتنامه بهم بده
‫یادتون باشه
‫تنحیا نباید از این عملیات با خبر بشه
‫همینطور که سواراج داره رشد می‌کنه...
‫تو هم داری رشد می‌کنی، تنحاجی
‫تصورش رو بکن...چی میشه اگه کل هندوستان برای ما بشه
‫عمو شلار
‫سوریاجی
‫راج
‫اوه خدای من... ‫شما بخاطر ما تا دم در اومدید «ائو صاحب»
‫پسرم به همراه نوه‌ام اومده اینجا تا ما رو دعوت کنه
‫خوشحالیِ یه مادر، صبر حالیش نمیشه! میشه؟
‫شیوبا، داشتی می‌گفتی که یه شیر از جنگل رسیده
‫ولی احساس می‌کنم دوران کودکیت از گذشته اومده!
‫اوه، اجازه بدید کاری که بخاطرش اومدم رو کامل کنم
‫همراه با تمام خانواده‌تون برای عروسی تشریف بیارید
‫تنحیا، مقدمات عروسی چطور پیش میره؟
‫خیلی خوبه
‫اتفاقا، مادر یه چندتا روحانی دعوت کرده
‫تا از «کاشی» بیان و برای دعاخوانی شرکت کنن
‫ما منتظر اونا بودیم که بجاش شما رسیدید
‫«شیوگیری ماهاراج»؟
‫بعضی از مریدهاش
‫بار اولشونه که دارن میان اینجا
‫عالیه...داری برای نبرد آماده میشی، راج؟
‫به هیچ وجه
‫یادته راج؟
‫بعد از عهدی که برای سواراج در «ریرشوار» بستیم
‫اونموقع که تصمیم گرفتیم تا قلعه رو فتح کنیم،
‫تو گفتی...
‫کسی که با نیزه‌ش بتونه شاخه‌ی درخت رو بشکنه ‫فرماندهی این عملیات رو برعهده میگیره
‫تا به امروز، من همیشه در نبردهای سواراج ‫در خط اول بودم
‫آفرین!
‫آفرین، سردار تنحاجی
‫عالیه!
‫درود من رو بپذیر، راج
‫شکوندن شاخه‌ی درخت و جمجمه‌ی دشمن...
‫دو چیز کاملا متفاوت هستند
‫آره، درسته
‫همونطور که شجاع بودن، و ادعای شجاع بودن ‫دوتا چیز متفاوت هستند
‫من فقط ادعای شجاع بودنم نمیشه
‫وقتی پاش برسه، شجاعتم رو هم نشون میدم
‫پس بیا یه دوئل بکنیم
‫با اجازه‌ی راج!
‫بیشتر تمرین کن، پیسال
‫بهم نگفتی راج، عملیات کجاست؟
‫چولتیا، میشه اینقدر صدای اون چیزه رو در نیاری؟
‫دارم بهت میگم...
‫برو و همه چیز رو به تنحاجی لو بده
‫بهش بگو که راج داره یه چیزی رو ازت پنهان می‌کنه
‫فقط وقتی که اعتمادشون از بین بره، ‫بین راج و تنحاجی شکاف میوفته
‫خب اگه باعث بشه بهم نزدیک‌تر بشن چی؟
‫اونموقع تنحاجی حتما میره تا کوندهانا رو فتح کنه
‫ولی هیچوقت برنمی‌گرده
‫خب اگه راج بفهمه که ما همه چی رو تنحاجی گفتیم چی؟
‫اونموقع می‌تونی به راج بگی...
‫«که بغیر از تنحاجی، هیچکس نمی‌تونه ‫کوندهانا رو فتح کنه»
‫«و دیگه در این نبرد ریسکی نخواهیم کرد»
‫«راج، من نگران تو و سواراج هستم»
‫اون ازت تشکر هم می‌کنه
‫انگار وقتی مادرت تو رو حامله بوده، غذاش روباه بوده! ‫(اینقدر که مکار هستی)
‫آفرین چولتیا، آفرین آفرین
‫سلام، سردار
‫اینجا مغازه‌ی خودتونه ارباب ‫هر کدوم که خواستید رو انتخاب کنید
‫یه چیز می‌خوام به اندازه‌ی کافی بزرگ باشه...
‫تا بشه دو تا چهره رو در اون دید
‫پس باید اینو ببری، سردار
‫پیسال، چی شده اومدی اینجا؟
‫دنبالت میگشتم، سردار
‫خدایا!
‫منظورت چیه دنبالم می‌گشتی؟
‫یه موضوع شخصی ـه
‫کادو پیچش کن، بدش بهم
‫منو ببخشید استاد
‫نتونستم بهتون خوشامد بگم
‫مادرت بهم اطلاع داد...
‫که داری برای یه عملیات آماده میشی
‫بله، بخاطر همون درگیر بودم
‫چه درگیری‌ای؟
‫حالا به «ائو صاحب» بگید...
‫که اجازه بده تا من این عملیات رو رهبری کنم
‫چی شده استاد؟
‫من بهت حمله کردم ‫و تو بجای این‌که با سر باهاش روبرو بشی...
‫با دست راستت دفاع کردی
‫هروقت که یه بحرانی بوجود میاد، نباید با سر سراغش رفت
‫گاهی وقتا باید دست راستت رو جلو بیاری
‫در حال حاضر نمی‌تونم به دست راستم اتکا کنم، استاد
‫چرا؟
‫چون پسرش داره عروسی می‌کنه
‫عروسیِ پسرش از سواراج مهم‌تره؟
‫اون عروسی از پرچم زعفرانیِ ماراتاها مهمتره؟
‫اون عروسی اینقدر مهمه که یه پادشاه مجبور بشه ‫به سرباز خودش...
‫و یه دوست به دوست خودش دروغ بگه؟
‫این عروسی اینقدر مهمتر از...
‫اون عهدی ـه که در «ریرشوار» در ‫محضر خدای شنکار بستی؟
‫عهدی که درباره‌ی با هم مُردن و با هم زندگی کردن، ‫تقسیم خوشی‌ها و دردها بود!
‫و این‌که پرچم ماراتا تا زمانی‌که ما زنده باشیم ‫در اوج به پرواز در خواهد آمد...
‫و اگه ما بمیریم، در پرچم زعفرانی پیچیده میشیم!
‫این عهد نباید بشکنه
‫تنحیا!
‫سواراج مهمتر از هر خوشی و هر راحتی‌ای ـه
‫درود منو بپذیرید اعلیحضرت
‫اشک‌هات، برای بهترین دوستت خیلی ارزشمنده
‫اینو یادت باشه
‫هروقت تو اشک بریزی، خون تنحاجی ریخته میشه
‫حالا تنحاجی رهبری عملیات کوندهانا رو به عهده میگیره
‫نه، تنحیا
‫لطفا به فرزندتون حالی کنید، ائو صاحب
‫چطور می‌تونم توضیح بدم؟
‫تو هم پسر من هستی
‫یکی از پسرهاتون سواراج رو برای شما درست کرد
‫به اون یکی پسرتون این فرصت رو بدید ‫تا اون پاهای برهنه‌تون رو بپوشونه
‫خدا پشت و پناهت
‫الهه‌ی مادر!
‫حالا پرچم زعفران رو به اهتزاز در بیارید
‫و بذارید همه بفهمن
‫اول، فتح کوندهانا...
‫و بعدش عروسی رَیبا!
‫ما فقط دوتا گزینه داریم
‫حمله...
‫یا صبر کنیم تا اون برسه اینجا
‫راج، تو همیشه می‌گفتی...
‫انتظار، نشانه‌ی ضعف ـه
‫حمله!
‫ضربه‌ی اول، به اندازه‌ی یک میلیون حمله می ارزه
‫ارباب، ما از «برانپور» تا «پون» چهار راه داریم
‫راج، اولین راه «چارگون» هستش
‫زمین‌های خالی...
‫اودایبان همچین ریسکی نمی‌کنه
‫دومین مسیر، جاده‌ی آکولاست
‫از آرانگاباد میگذره و در مسیر «پون» هستش
‫منطقه‌ی روستایی
‫اون از منطقه‌ی مسکونی عبور نمی‌کنه
‫سومین مسیر، جاده‌ی «خاندش» به پون ـه
‫طولانی‌ترین مسیر!
‫شدنی نیست
‫و راه چهارم، ارباب
‫این یکی...
‫چون کوتاه‌ترین مسیره
‫که از روی تپه‌ها عبور می‌کنه
‫و برای استتار بهتره
‫خب از کدوم مسیر میریم، ارباب؟
‫از «شیردهون» میریم
‫شیردهون!
‫شیردهون، راج...شیردهون
‫اودایبان از مسیر شیردهون میاد
‫اگه شیردهون رو به قبرستون اودایبان تبدیل نکنم...
‫یه ماراتا ـه واقعی نیستم!
‫چولتیا! می‌خوام یه ماموریت مهم بهت بدم
‫بله ارباب
‫یه ماموریت حساس ـه و ممکنه جونت در خطر قرار بگیره
‫باید قبل از این‌که تنحاجی برسه به شیردهون، ‫بری پیش اودایبان!
‫من؟
‫بهش بگو من متحد اون هستم
‫وقتی‌که جایگاه شیواجی رو بگیرم
‫در خدمت اون خواهم بود
‫بله ارباب
‫درود بر ماهادو
‫هی سلیم...
‫رفیق
‫هی، رفیق. چی شده؟
‫سه روزه اینجا اتراق کردیم
‫و اصلا جلو نمیریم
‫اونوقت سردار، چشماش رو از اون زن برنمیداره
‫دوباره شروع نکن به غُر زدن
‫اون زن، کیه؟
‫یه چیز رو متوجه نمیشی
‫درست میگن که...
‫«عشق اول، کُشنده‌ست!»
‫آره. درسته
‫حتی آتش هم اینقدر کُشنده نیست!
‫داداش اودایبان
‫تو کی هستی؟
‫ممم...من چولتیا هستم
‫چو... چی؟
‫همون همون همون، چولتیا، چولتیا
‫این برای شماست
‫جگت سینگ
‫درود از طرف «چاندراجی پیسال»
‫برای شما خبرهایی دارم
‫سردار ماراتا، یعنی تنحاجی مالوسر ‫در کوه‌های شیردهون پنهان شده
‫از حمله‌ی اون برحذر باشید
‫از طرف یه دوست...چاندراجی پیسال
‫هدفتون از ارائه‌ی این خبر به من چیه؟
‫دوستی، ارباب. دوستی!
‫چاندراجی پیسال می‌خواد با عالمگیر خوب باشه
‫میگن دشمنِ دشمنت، دوستته دیگه! مگه نه ارباب؟
‫دشمن کیه؟
‫معلومه، تنحاجی مالوسور
‫و دوست؟
‫سرورم...شما...اودایبان راتور
‫چوجی ‫(اسمش رو اشتباه میگه)
‫اون جاسوس منه
‫اگه اطلاعات تو با اطلاعات اون یکی باشه
‫پس تو دوست من هستی
‫ولی اگه نباشه
‫اونموقع یه «چوو» از این دنیا...
‫کم میشه!
‫ارباب، یه ماراتا به اسم تنحاجی ...
‫با سربازهاش در کوه‌های شیردهون منتظر هستن
‫بهتون گفتم!
‫جیگات سینگ، خیلی خوب از دوستم مراقبت کن
‫نگاه کن... یه جای خالی وسطش هست
‫هی، هی، سریعتر باشید...یالا
‫فرزندم، یه مقدار آروم‌تر
‫اینجا رو قبرستون نکنی!
‫این باروت ـه...مواد منفجره!
‫بله عمو
‫اون با این ارتش بزرگش، ‫در طول روز از این منطقه عبور نمی‌کنه
‫شب عازم میشه
‫این رود به کجا میره، خبیرخان؟
‫قربان، مردم میگن به سمت جنوب میره
‫می‌تونی اون درخت نارگیل رو ببینی؟
‫آره
‫قطعش کن
‫چشم قربان
‫ارتش برای حرکت کردن داره بی‌قراری می‌کنه
‫از امروز به بعد، فقط در شب حرکت می‌کنیم، خبیرخان
‫ولی قربان...
‫حالا از کدوم راه می‌خوایم بریم؟
‫از شیردهون
‫نگاه کن
‫سردار
‫توپ داره نزدیک میشه
‫ولی به نظر میاد جمعیت ارتششون خیلی کم باشه
‫سردار، به شما خیانت کردن
‫ما همه ماراتا هستیم!
‫وایسا!
‫آفرین داداش اودایبان
‫عالیه!
‫آدم باید از تو یاد بگیره که چطور دشمن رو فریب بده
‫موندم که الان اون تنحاجی از خجالت ‫می‌تونه خودشو نشون بده یا نه
‫هرکس سنگ جلوی راهش باشه تلو تلو می‌خوره
‫ولی اونی که بلند میشه یه ماراتای واقعی ـه
‫شمشیرت رو بردار
‫بگو الهه باوانی! زنده باد شیواجی!
‫پیروز شو!
‫حمله کن تنحیا، حمله کن
‫کوندهانا به پاهات میوفته...
‫و تو فرمانده کوندهانا میشی
‫برادر، الان باید بریم راجگاد
‫نه سوریا
‫ارتش رو برگردون
‫تو و عمو با رَیبا برید به اومراث
‫و سربازهامون رو جمع کنید
‫خب تو کجا میخوای بری؟
‫تا این قائله رو فیصله بدم
‫اگه شیوبا پرسید چی بهش بگم؟
‫بهش بگو، فقط وقتی صورت تنحیا رو می‌بینی...
‫که اودایبان مُرده باشه
‫و پرچم زعفرانی ما در بالای کوندهانا به اهتزاز در بیاد
این اولین پیروزی اوداهبان علیه ماهاراتاها خواهد بود
تبریک به سرورم
تبریک
بشان خان
یه پیغام برای آلمیر
ناگین به کانداها رسیده
‫حالا حاضر باشید تا به سواراج نیش بزنیم
‫توپ رو بچرخونید
‫و به سمت راجگاد نشونه بگیرید
‫ولی قربان، حداقل منتظر دستور عالمگیر بمونید
‫منظورم اینه که درباره‌ش فکر کنید، قربان
‫حالا شیواجی تحت کنترل منه
‫از دکان، خبرهایی به دستمون رسیده
‫اودایبان و ناگین به کوندهانا رسیدن
‫حالا، هیچکس نمی‌تونه مانع رویای شما ‫برای فتح کل هندوستان بشه
‫کوندهانا شکست ناپذیره!
‫آسیب ناپذیر ـه
‫پر از مسیرهای پر صخره و شیب‌های مرگبار
‫بوته‌ها اونقدر بزرگ هستن...
‫که حتی باد هم بعد از وزیدن در اونها، جیغ میزنه!
‫سازه‌ و بنای اونجا اینقدر بالاست که گلوله‌های توپ رو ‫مسخره می‌کنه
‫نمی‌تونی کوندهانا رو فقط با زُل زدن فتح کنی
‫بخاطر همین اومدم سراغ تو، بابا
‫چندین ساله که از قلعه محافظت کردی
‫هر چقدرم که اون قلعه مستحکم باشه...
‫همیشه یه راه مخفی‌ای بهش هست
‫یه راه مخفی‌ای هست که به پایین قلعه می‌خوره
‫ولی الان دیگه باید پر از شاخ و برگ شده باشه
‫هیچکس نمی‌دونه به کجا ختم میشه ولی در دامنه‌ی کوهه
‫سال‌هاست که هیچکس از اون راه عبور نکرده
‫گوش کن
‫یه درخت انجیر توی حیاط زندان ـه
‫و یه در مخفی پشتش ـه
‫ولی تو که نمی‌تونی بری اونجا
‫من می‌تونم بابا
‫چرا داری زندگیت رو در خطر قرار میدی؟
‫بابا، وقتی زعفران در رگ‌هام جاری باشه ‫(پرچم زعفرانی شکل ماراتا)
‫کی به زندگی اهمیت میده؟
‫درست میگی
‫من کورم
‫ولی حتی من هم می‌خوام آزادی رو ببینم
‫یه مقدار نون بخور
‫داری به چی فکر می‌کنی؟ ‫یه نفر هست که می‌تونه کمکت کنه
‫کی؟
‫نگهبان قلعه‌ی مغول‌ها...
‫«گرسارنایک»
‫گرسارنایک، این یکی از افراد توئه؟
‫بله، قربان
‫دیشب یه اشتباهی کرد، قربان
‫ببخشیدش
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫قربان، اون دیشب یادش رفت جواب بده
‫مثل همیشه، از بالا داد میزدیم: «بیدار باش»
‫اونم باید جواب میداد: «هوشیار باش»
‫ولی اون جواب نداد
‫سرورم، دیشب در اون لحظه یه گراز وحشی روبروم بود
‫اگه صدایی ازم در میومد، اون بهم حمله می‌کرد
‫دیشب یه گراز وحشی روبروت بود؟ همین؟
‫آره، سرورم
‫خب الان یه شیر روبروته!
‫بگو...
‫حرف میزنی؟
‫نه
‫هوشیار باش
‫قربان...قربان...لطفا ببخشیدش
‫دیگه هیچوقت این اشتباه رو تکرار نمی‌کنه
‫بیدار باش...هوشیار باش...بیدار باش
‫دیگه هیچوقت این اشتباه رو تکرار نمی‌کنه
‫بیدار باش!
‫کاشی!
‫بازم نگفت «هوشیار باش»
‫در قصر اودایبان، هیچ بخششی ‫در برابر اشتباهات وجود نداره
‫مجازات میشید!
‫حتی سگ‌ها از تو بهترن، گرسارنایک
‫حداقل اونا به اربابشون وفادار می‌مونن
‫ساتیا...
‫تحت هیچ شرایطی کسی نباید از اتفاقی که اینجا افتاد ‫خبردار بشه
‫باشه، نایک
‫نایک، ما کل جنگل رو گشتیم
‫ولی نتونستیم رد کاشی رو بزنیم
‫فکر می‌کنم حیوونات وحشی...
‫کی اونجاست؟
‫اول، سعی کنید اون رو بشناسید
‫کاشی دیگه زنده نیست!
‫خدای من!
‫آخه اون چطور می‌تونه اینقدر احمق باشه و ‫نزدیک دیوار شکسته بشه؟
‫اون لیز خورده!
‫بار دروغ‌گویی، روی دوش هر کسی خیلی سنگین ـه
‫چرا حقیقت رو به ما نمیگی؟
‫چه حقیقتی؟
‫دیشب، وقتی داشتید از قلعه محافظت می‌کردین، ‫کاشی یادش رفت تا یکبار بگه «هوشیار باش»
‫کی اینو بهت گفته؟
‫یه مرد در حال مرگ، هیچوقت نمی‌تونه دروغ بگه
‫نایک، این حقیقت داره؟
‫درسته!
‫ولی چه چاره‌ی دیگه‌ای داریم؟ ‫جز این‌که جلوی اودایبان ساکت بمونیم!
‫این کاری بود که تا الان داشتید می‌کردید
‫خیانت!
‫اینقدر به سرزمین مادریتون خیانت نکنید
‫حالا به دشمنتون خیانت کنید
‫چرا باید این‌کار رو بکنیم؟
‫برای کی؟
‫برای سواراج!
‫برای نسل‌های آینده
‫برای شیواجی راج
‫کسی‌که 23 قلعه رو توی یه عهدنامه...
‫بدون این‌که فکر کنه چه اتفاقی برای ما میوفته ‫تسلیم دشمن کرد؟!
‫شیوبا هیچ چاره‌ای نداشت
‫هدف این عملیات اینه که دوباره اون قلعه‌ها رو فتح کنیم
‫و اولین قلعه، همین کوندهاناست
‫دیوونه شدی؟ می‌خوای کوندهانا رو فتح کنی؟
‫اون با حکم مرگمون اومده اینجا
‫اصلا الان کجا زندگی می‌کنید؟
‫شما هیچ عزت نفسی ندارید
‫حتی در روشنایی روز، مادرها و خواهرهاتون در امان نیستن
‫در حضورتون حیواناتتون رو میبرن
‫روحانی‌هاتون نمی‌تونن عبادت کنن، ‫کشاورزها نمی‌تونن کشت کنن
‫درواقع حتی نمی‌تونید اسم خدا رو موقع تشییع جنازه بیارید
‫اونوقت به این میگید زندگی!
‫چندبار دیگه می‌خواید بمیرید؟
‫اونجا عالمگیر داره معبد کاشی‌ویشواناث رو خراب می‌کنه
‫و اینجا اودایبان کاشی رو می‌کشه!
‫اونوقت ما ازشون محافظت می‌کنیم
‫هر شب!
‫هوشیار باش
‫بیدار باش
‫بیدار شو گرسرنایک
‫واقع خوش شانسی، کاشی
‫من هم احمق بودم
‫که اومدم نسیم زندگی رو به این مردگان بوزم!
‫خدانگهدار
‫هوشیار!
‫تو کی هستی؟
‫از اومراث اومدم
‫اسمم...
‫سردار تنحاجی مالوسر ـه
‫سردار!
‫ما رو ببخش، سردار
‫از الان به بعد هر کاری شما بگید می‌کنیم
‫می‌خوام قبل از شکست دادنِ دشمن، اونو ببینم
‫به روی چشم
‫پس فردا یه مراسم مذهبی «کوندانشوار ماهادو» ‫در قلعه برگزار خواهد شد
‫♪ «شانکارا» ♪
‫♪ اگه منو میشناسی، منو بگیر ♪
‫♪ آتش خون رو در ذهن هوشمند من روشن کن ♪
‫♪ سبیل من یه تلالویی داره ♪
‫♪ الان توی حالت بی‌خیالی هستم ♪
‫♪ رقصم مثل شمشیر می‌مونه ♪
‫♪ و در کلامم، خاکستر آتش وجود داره ♪
‫♪ جنگجوی دلیر، جنگجوی دلیر... ♪
‫♪ من یه شیرم که در پوست روباه ظاهر شدم ♪
‫♪ که برای سود دیگران قماربازی می‌کنه ♪
‫♪ اگه منو میشناسی، منو بگیر ♪
‫♪ جنگجوی دلیر، جنگجوی دلیر... ♪
‫♪ اولین فتح کوندهانا... ♪
‫♪ خورشید کوندهانا... ♪
‫♪ اولین فتح کوندهانا... ♪
‫♪ خورشید کوندهانا... ♪
‫♪ دروازه‌های قلبت رو باز کن ♪
‫♪ اربابت رسیده ♪
‫♪ همینطور که راه میرم، با خودم جنگ رو میارم ♪
‫♪ با حقه‌های بسیار! ♪
‫♪ دیوارها برداشته شدن ♪
‫♪ و من اومدم تا از بالا اون‌ها بپرم ♪
‫♪ اگه منو میشناسی، منو بگیر ♪
‫♪ آتش خون رو در ذهن هوشمند من روشن کن ♪
‫♪ جنگجوی دلیر، جنگجوی دلیر... ♪
‫♪ شعله‌ای که میدرخشه، الهه‌ی مادرِ منه ♪
‫چرا کُشتیش؟
‫در هر گوشه‌ی دنیا، برای خائن فقط یه مجازات وجود داره
‫تو کی هستی؟
‫تنحاجی
‫خبیرخان
‫بله سرورم
‫میشه زحمت دستگیر کردنش رو بکشی؟
‫یه درخت انجیر، در حیاط زندان هست
‫و یه راه مخفی اون پشت هست
‫حتما الان پشیمون شدی از کارِت
‫اگه قبل از این‌که بیای، منو میشناختی...
‫هیچوقت جرأت نمی‌کردی که بیای اینجا
‫می‌ترسیدی!
‫اگه یه نفر جلوت ایستاد و گفت ازت نمی‌ترسه
‫بدون که یا دیوونه‌ست
‫یا یه ماراتاست
‫الان تو دیوونه‌ای؟
‫همه‌ی ماراتاها دیوونه‌ان
‫دیوونه‌ی سواراج
‫دیوونه‌ی شیواجی راج
‫دیوونه‌ی پرچم زعفران
‫من نام و نشان پرچم زعفران رو ...
‫از وجود این دنیا پاک می‌کنم
‫تو کی باشی که بخوای پرچم زعفران رو نابود کنی
‫در حالیکه اون پرچم از آسمان میاد!
‫روزی دو بار!
‫قبل از طلوع خورشید...
‫و بعدش از طلوع خورشید
‫تو از نظر احساسی خیلی با خاک کشورت متصل هستی
‫در صورتی‌که داناییِ من، احساسات نمیشناسه
‫تو می‌تونی زندگیت رو فدا کنی
‫و من می‌تونم زندگی دیگران رو بگیرم
‫همین الان...
‫می‌تونم توی همین خاک، خاکت کنم
‫خیلی خوش شانس هستم اگه بتونم زندگیم رو ‫برای سرزمین مادریم فدا کنم
‫تو باید به فکر خودت باشی
‫اگه این خاک، تو رو قبول نکنه
‫اونموقع چه بلایی سر جنازه‌ت میاد؟
‫صبر کن اودایبان
‫اون یه تله برای موشی ـه که می‌خوای کارش رو بسازی
‫وقتی تنحاجی اینجاست، پس حتما شیواجی هم میاد
‫شمشیرم از غلافش اومده بیرون، جگات سینگ
‫بدون این‌که مزه‌ی خون رو بچشه، برنمیگرده داخل غلاف
‫کار امروز رو به فردا نیفکن!
‫اگه همش وقتت رو به فکر کردن بذاری...
‫پس کِی میرسی دشمن رو بُکُشی؟
‫درست میگفتی
‫هر خائنی فقط با یه مجازات باید روبرو بشه
‫مرگ!
‫حالا هردومون منتظر می‌مونیم
‫تو، برای مرگ
‫من، برای شیواجی
‫بخورش
‫بهت قدرت کافی میده تا بتونی درد رو تحمل کنی
‫به کمکت نیاز دارم
‫بخاطر خواهرم!
‫بخاطر کَمَل!
‫ما توی یه روستای کوچک در صحرا زندگی می‌کردیم
‫به اسم رتیپور
‫اودایبان، پسر وزیرمون بود
‫همه‌ی بچه‌های خانواده‌ی سلطنتی با هم بازی می‌کردن
‫یه روز، شاهزاده‌ی «تیدوانا» یه درخواست ازدواج ‫برای کَمَل فرستاد
‫اودایبان بی‌قرار شد
‫من خیلی دوستت دارم
‫شوخی می‌کنی؟
‫عشق من یه شوخی نیست
‫ما نمی‌تونیم با همدیگه باشیم
‫ولی چرا؟
‫ازدواج، یکی شدنِ دو انسان یکسانه، اودایبان
‫خب من مگه چی کم دارم؟
‫فقط چون تو شاهزاده‌ای، و من نیستم...
‫شایسته‌ی تو نیستم؟
‫کاش موضوع فقط همین بود
‫پس چیه؟
‫اصل و نسب!
‫تو شاید پسر وزیر باشی
‫ولی مادرت...
‫بعد از این‌که از «راجپوتانا» رفت
‫هیچکس نمی‌دونست کجا رفته
‫کَمَل به ازدواج شاهزاده‌ی «دولیکت» در اومد
‫یه روز، اودایبان با مغول‌ها دیده شد
‫اونا به دولیکت حمله کردند
‫مغول‌ها، همسر کَمَل رو به قتل رسوندن
‫و اودایبان، خواهر بیوه‌ی منو دزدید
‫بعدش تو بهشون ملحق شدی تا از خواهرت محافظت کنی
‫تنحاجی مالوسر بهت قول میده
‫که شاید هدف‌هامون با هم فرق کنن
‫ولی دشمنمون یکی ـه
‫از امروز به بعد، این «راجپوت» دیگه هیچوقت ‫شمشیر خودش رو بر علیه ماراتا بلند نمی‌کنه
‫در هشتمین شب ماه
‫باید سر اودایبان رو گرم کنی
‫- درود بر خدا ‫- درود بر خدا
‫دستبندهای زندانی شُل شدن! سریع برو سفتشون کن
‫- دنبالش بگردید ‫- چشم قربان
‫اون کجا رفت؟
‫هر گوشه و کنار قلعه رو گشتیم
‫ولی نتونستیم پیداش کنیم
‫درد داره، مگه نه؟
‫درد داره وقتی یه نفر سیلی می‌خوره
‫اینجا رو نگاه کن! نگاه کن!
‫اینجا جای پنجه‌های تنحاجی ـه
‫درد داره!
‫سربازهامون رو به همه‌ی جهت‌ها بفرست
‫هر روستایی که بهش کمک می‌کنه...
‫رو بسوزونید
‫من...
‫تنحاجی رو...
‫می‌خوام
‫عذر می‌خوایم، مالپاتیل عزیز
‫همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد
‫تنحاجی به شیواجی راج، قول داده بود
‫و قولی که به من داده بود، ارزشی نداشت؟
‫اگه روز فرخنده‌ی ازدواج رو تغییر بدم...
‫توی روستا برای من آبرویی هم می‌مونه؟ ‫داداش «سوبردارنی»!
‫ما الان دیگه یه خانواده هستیم، مالپاتیل
‫آبروی شما، آبروی ما هم هست
‫و همونطور که می‌تونید ببینید، مقدمات عروسی رَیبا...
‫توی روستای ما هم در حال مهیا شدنه
‫ولی ما می‌خوایم عروسی در...
‫تاریخی که تصمیم گرفتیم، برقرار بشه
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫بعد از چندین روز...
‫ما می‌خوایم عروسی روز هشتم ماه برگزار بشه
‫این ممکن نیست ساهوکار عزیز
‫برادر، در محضر شیواجی راج یه عهدی بسته
‫اول، پیروزی کوندهانا...
‫و بعدش عروسیِ رَیبا
‫شیواجی راج؟
‫اگه این عهد در محضر یه خدا بسته شده بود ‫بهش احترام میذاشتم!
‫شیواجی راج که فقط یه انسان ـه
‫ولی اون کمتر از خدا نیست
‫فراموش نکن ساهوکار، اون افتخار ما ماراتاهاست
‫وقتی شیواجی راج شمشیر در دست‌هاش بگیره...
‫عزت و سلامت تک تک زنان و منازل رو تامین می‌کنه
‫اون مایه‌ی غرور ماست
‫اما هیچکس نمی‌دونه که چه زمانی این غرور، ‫به نام سواراج لکه‌دار میشه
‫اگه مثل یه جنگجو بمیری، خیلی بهتر از اینه که ‫مثل یه ترسو زندگی کنی
‫اگه عملیات موفقیت آمیز نباشه...
‫...خدایی نکرده... ‫اگه اتفاقی برای سردار بیوفته، اونموقع چی؟
‫بهت قول میدم...
‫نتیجه‌ی عملیات، هرچی که باشه
‫روز بعدش، دختر تو عروس من میشه
‫گل گفتی عروسم!
‫الان دیگه می‌تونی بری!
‫اون داره میاد ‫سردار داره میاد
‫خب، سوریا. مقدمات عروسی آماده‌ست؟
‫بله برادر
‫خواسته‌ی شما، فرمان منه!
‫چه خبر از دشمن؟
‫یک قلعه...دو دروازه...پانصد مبارز...دوهزار مغول
‫یک ناگین(مار)...یک کنترل کننده‌ی مار ‫یعنی اودایبان!
‫داری زردچوبه میزنی...
‫ولی اشک‌هات دارن به زخم‌هام نمک میزنن
‫من مالپاتیل رو متقاعد کردم،
‫ولی چطور خودم رو قانع کنم؟
‫یه چیز رو بهم بگو
‫در یک طرف دِین من به سرزمین مادریم هست...
‫و در طرف دیگه وظیفه‌م به خانواده‌م
‫کدوم مهم‌تره؟
‫منم می‌تونم سوال بپرسم
‫یه طرف عشق یه مادر هست...
‫و در طرف دیگه عهدی که شوهرش بسته
‫حالا کدوم مهم‌تره؟
‫در جوابت می‌تونم بگم،
‫یک طرف خواسته‌های انسانی هست...
‫و در طرف دیگه وظیفه قرار داره
‫کدوم مهمتره؟
‫همونطور که کارت با شمشیر خوبه، با کلمات هم خوبه
‫امکان نداره کسی جلوی تو برنده بشه!
‫فرض کن که کوندهانا رو فتح کنم
‫اونموقع چه هدیه‌ای می‌خوای بهم بدی؟
‫چه فرض کنم؟
‫می‌دونم که پیروز میشی
‫و هدیه‌ت هرچی که بخوای خواهد بود
‫برادر؟
‫نترس، کَمَل
‫اودایبان داره امنیت قلعه رو بررسی می‌کنه
‫می‌خوام یه چیز مهم بهت بگم
‫در شب هشتم ماه
‫تنحاجی مالوسر به کوندهانا حمله می‌کنه
‫به همراه کوندهانا، ما هم آزاد خواهیم شد
‫کَمَل، فکر می‌کنم ما هم باید بهش کمک کنیم
‫برادر، چطور؟
‫باید پیشنهاد ازدواج اودایبان رو قبول کنی
‫اون غرق در خوشحالی میشه
‫و همین موضوع، کار تنحاجی رو راحت‌تر می‌کنه
‫اینقدر به تنحاجی اعتماد داری؟
‫تاریخ رو در چشم‌های تنحاجی دیدم!
‫و اون، به زودی تاریخ رو تغییر میده
‫اونا رو ببخشید
‫سربازهامون با چشم‌های باز داشتن نگهبانی می‌کردن
‫آره آره، شاید تنحاجی مالوسر همینجوری فرار کرده
‫خیلی امن و امان!
‫بعد از این‌که از قلعه فرار کرد، کجا رفت؟
‫هیچکس نمی‌دونه
‫رفتید دنبالش بگردید
‫ولی نتونستید هیچ جا پیداش کنید
‫برای همین روزا گذاشتم این مفت‌خورا زنده بمونن!
‫قربان! قربان!
‫لطفا تجدید نظر بفرمایید. ‫جونشون رو بهشون ببخشید
‫این دیگه چجور شوخی‌ایه، جگات؟
‫شوخی نیست
‫یه پیام امیدبخشه!
‫نتیجه‌ی خواسته‌هاتون!
‫رویاهاتون! آرزوهاتون! تمایلاتتون!
‫یه نمایش فرخنده بخاطر ازدواجتون!
‫منظورت چیه؟
‫کَمَل بله رو گفت
‫در شب هشتم ماه مال شما میشه
‫درود بر خدای خدایان!
‫قربان!
‫در عروسیم چه هدیه‌ای بهم میدی؟
‫هرچی که بخواید
‫تنحاجی مالوسر
‫- جادو...جادو ‫- «گیدیا»!
‫- گیدیا ‫- جادو...جادو
‫گیدیا، بگیرش
‫حالا برو و این حقه رو انجام بده...
‫و به دشمن این شجاعت رو نشون بده ‫تا از ترس به خودشون بپیچن!
‫مامان
‫این چیه؟
‫برای خوش شانسی!
‫تا دشمنا از ترس به خودشون بپیچن!
‫امروز، آخرین خواسته‌ی پدر گیدیا به واقعیت پیوست
‫گیدیا یه سرباز شد!
‫امیدوارم که خدا به تنحاجی موفقیت عنایت کنه
‫بابا، همه میگن که اودایبان ارتش خیلی بزرگی داره
‫چطور شکستش میدیم؟
‫الان بهم بگو ببینم...
‫در نبرد ماهاباراتا، چندتا «کاراوا» حضور داشتن؟ ‫(رجوع شود به نبرد افسانه‌ای ماهاباراتا)
‫- چندتا پانداوا بودن؟ ‫- پنج‌تا
‫- کی نبرد رو پیروز شد؟ ‫- پانداواها
‫رَیبا، امروز کی برنده میشه؟ ‫(داره از زبان پدرش، از خودش می‌پرسه)
‫سردار تنحاجی مالوسر
‫نه
‫سواراج پیروز میشه
‫حقیقت پیروز میشه
‫همه‌ی ما پیروز میشیم
‫درود درود ماهادو!
‫تو اینجایی؟
‫همه این بخش رو یادشون میاد؟
‫بله سردار
‫همراه با تاتی-شیرو، برادران گورپاده و پنجاه سرباز...
‫من هم از صخره‌ی «درونگیری» صعود می‌کنم
‫ما این ماموریت رو به پایان می‌رسونیم! ‫ماموریتی که برای دیگران غیرممکنه
‫و من با 300سرباز در دروازه‌ی «کلیان» منتظر می‌مونم
‫من هم به صورت از راهرو مخفی بالا میرم و ‫دروازه‌ی کلیان رو باز می‌کنم
‫و به محض این‌که دروازه باز بشه، ما حمله می‌کنیم
‫حمله از هر دو طرف صورت می‌گیره
‫من و سوریا، از روبرو حمله می‌کنیم
‫و شماها با پنجاه سرباز از پشت حمله می‌کنید
‫ما ستون «جونجار» رو تسخیر می‌کنیم
‫و بعدش بارگاه!
‫علامت تسخیر کردن چی بود؟
‫صدای پرنده‌ی فاخته...کو...کو
‫علامت خطر؟
‫صدای گیدیا!
‫من نه...
‫صدای جغد
‫همونطور که هر ذره‌ی خاک در خودش کوهی داره
‫هر دانه‌ای در خودش جنگلی داره، هر شمشیری ارتشی داره
‫همینطور، هر ماراتا یک میلیون ماراتا در خودش داره
‫این آخرین گفتار ما خواهد بود
‫دوباره در کوندهانا همدیگه رو خواهیم دید
‫برادران گورپاده رو صدا کن
‫لاکسمن! بکش...بکش بالا
‫لاکسمن، وایسا!
‫نه! نه!
‫درود بر ماهادو!
‫لاکسمن، نه!
‫جادو. جادو. جادو. جادو
‫ممکن بود زخمی بشم!
‫برادر، هنوز خبری از تنحاجی نشده
‫به سرنوشت ایمان داشته باش
‫قربان، ماراتاها به قلعه نفوذ کردن
‫چی؟ چطور؟
‫جادو
‫قربان، ما دروازه‌ی کیلان رو از دست دادیم
‫حالا دروازه‌ی اصلی تنها امیدمونه
‫جادو جادو
‫توپ رو بچرخون
‫و به سمت راجگاد نشونه بگیر
‫بله قربان
‫پیش به جلو!
‫یه نبرد در کوندهانا در حال انجام گرفتنه
‫یه نبرد دیگه هم در قلب من
‫دلم می‌خواد سربازها رو بردارم و ‫همین الان برم کوندهانا
‫سردار تنحاجی مجبورت کرد سوگند بخوری، راج
‫تا وقتی که اون پیام نفرستاده، نباید از راجگارد بیرون بری
‫اشک‌های من همینجوری دارن میریزن...
‫این یعنی، حتما از اون داره خون میره
‫مقدمات رو آماده کن، «پنت»
‫اون سوگندی که جلوی تنحیا یاد کردیم رو میشکونیم
‫مردم خیلی چیزا بعد مرگشون از خودشون بجا میذارن
‫ولی من دارم برای تو یه بدهی بجا میذارم
‫آزادیِ سرزمین مادری
‫ائو صاحب
‫آخرین ادای احترام، راج!
‫قلعه، فتح شد
‫ولی من شیرم رو از دست دادم
‫اونروز، ولی نعمتِ میلیون‌ها نفر بی‌اندازه اشک ریخت
‫تنحیا بعد از فتح کوندهانا در پرچم زعفران پیچیده شد
‫آرزوی آرانزب برای فتح هندوستان، یک رویا باقی ماند
‫شیواجی راج، به شخصه به اومراث اومد ‫و تشریفات مراسم عروسی رَیبا رو اجرا کرد
‫و در یک اتاق بسته، ساویتری به قولش عمل کرد
‫می‌دونم پیروز میشی
‫و هدیه‌ی من هرچی که بخوای خواهد بود
‫پس بهم قول بده
«تهیه شده در گروه شرکت‌های پیشتاز»