آیا ما می‌توانیم جهان را بشناسیم؟
آیا مغز های ما توانایی درک تمامِ
پیچیدگی و شکوهِ کیهان را دارند؟
ما هنوز جواب این سوال رو نمی‌دونیم چون
مغز ما تقریبا به اندازه‌ی خود جهان
یک راز مانده است
ما فکر می‌کنیم که تعداد واحد های پردازش در مغز شما
تقریبا با تعداد تمام ستارگان در هزار منظومه برابر است
حداقل صد تریلیون
و ممکن هست که تعداد واقعی واحد های پردازش
ده برابر بیشتر باشه
ما درون یک مغز هستیم
این مغز در حال تجربه‌ی یک طوفانِ رده‌ی پنجمِ نیرو های
شیمیایی و الکتریکی هست
طوفان بدون هشدار آمد
و آشوب و اندوه رو خیلی ...بیشتر از مسیرش پخش کرد
ولی همچنین اولین سرنخ‌های طبیعتِ این
کیهانِ کوچک رو فراهم کرد
«تهیه شده در گروه شرکت‌های پیشتاز»
Alireza.rm زیرنویس از
ما در حال سفر به دو هزار و پانصد سال قبل به جزیره‌ی کاس
در دریای اژه هستیم
این داستان یک جهش بزرگ در
تاریخ اندیشه است
اینجا بود که برای اولین بار یکی از قدرتمندترین جادو های
تاریخی که بر ذهن سایه افکنده بود، شکسته شد
تصور کنید که شما پدر و مادر عاشقِ یک
تک‌فرزند باارزش خود هستید
پسر به طور درخشنده‌ای رفتار می‌کند
که روی دوستانتان تاثیر می‌گذارد و افسون‌شان می‌کند
...ولی مشکلی وجود دارد
...طوفانی درون سَرش در حال پیشرفت است
!پلیوس! پلیوس
این دو هزار و پانصد سال قبل در یونان دارو بود
ایده اینکه تسکینِ مذهبی یکی از خدایان
می‌تواند درمان رو برای یک تشنج صرعی به ارمغان بیاورد
.تفکر جادویی بود
وقتی یونانی‌ها و مردم سایر فرهنگ‌ها آیین‌هایشان رو انجام می‌دهند
برخی از مبتلایان بدلیل دوره‌ی محدودِ
مریضی یا بدلیل دستگاه ایمنیِ
خودشان درمان می‌شدند
ولی برای مریض‌ها و افراد عزیزشان
معنایش این بود که خدایان راضی شده بودند
و وقتی که مریض می‌مرد؟
این فقط معنایش این بود که خدایان خیلی عصبانی بودند
و کاری نمی‌توانست انجام شود
این طریقه‌ی فکر کردن یک محصول فرعی آن ضعف و قدرت بزرگ انسان به نام
بازشناخت الگو بود
در این مورد، نامش بازشناخت الگوی اشتباه است
باور اینکه صرع بوسیله‌ی عصبانیت خدایان
،ایجاد شده است اشتباه گرفتن همبستگی با علیت
و تفکر مشتاقی که وقتی مردم حس ضعیف بودن
کنند پیروز می‌شود
معنی این حرف‌ها این نیست که یونانی‌های باستان
داروها، گیاهان و کانی‌هایی که قبلا به عنوان دارو استفاده می‌کردند رو دراختیار نداشتند
ولی برای درمان مَرَضی مرموز مثل صرع
آن‌ها تنها می‌توانستند "عود"شان را بسوزانند و دعا کنند (عود : نوعی چوب)
آن‌ها حتی نمی‌دانستند که اینکار ربطی به مغز دارد
و بعد بقراط بدنیا آمد
بقراط تصور اینکه خدایان خشمگین
دلیل مریضی و صدمه بودند رو رد کرد
او نوشت: "پزشک باید تمام وضعیت مریض را بررسی کند
...رژیم و محیط‌ش
بهترین پزشک کسی هست که بتواند
از بیماری پیشگیری کند
".هیچ اتفاقی بدون یک دلیل طبیعی نمی‌افتد
برای فقط همین، او می‌تواند پدر دارو نامیده شود
او برای به قانون در آوردن صفات دکترها شناخته می‌شود
قسمی که در قرن سوم قبل از تولد مسیح به او نسبت داده می‌شود
هنوز امروزه توسط افرادی که پزشکی را تمرین می‌کنند خورده می‌شود
و این بقراط بود که بین اولین افرادی بود
که اظهار کردند مغز مقر هوشیاری است
باور کردنش سخت است
ولی این زمانی یک مفهوم انقلابی بود
وجود دانش غالبی که ما درحقیقت
با قلب‌هایمان فکر می‌کردیم
و احتمالا این زمان بوده که او یکی از
بزرگترین پیشبینی های تاریخ علم رو کرده است
بقراط متوجه شد که او و افراد هم‌دوره‌اش
به بیماری صرع، "بیماری مقدس" می‌گفتند
چون دلیل فیزیکی‌اش را متوجه نمی‌شدند
،او نوشت: "وقتی انجام می‌دهیم ".دیگر فکر نمی‌کنیم که الهی است
آن پسر کوچک نفرین نشده بود
یک عملکرد بد فیزیکی درون مغزش بود
تا وقتی که درون هوس خدایان دنبالش بگردیم
ما هیچ امیدی به کمک به او یا خودمان نداشتیم
با این حال هزاران سال گذشت
و مغز یک راز باقی‌ماند
بین سال های ۴۲۰ قبل از تولد مسیح و قرن نوزدهم
درک ما از کیهان بوسیله‌ی جهش‌ها و خیزها رشد پیدا کرد
،ما سرعت نور
و قوانین گرانش رو کشف کردیم
و یاد گرفتیم که خورشیدمان جزوی از یک منظومه‌ی بزرگتر
،از ستارگان است و با این حال دو هزار و سیصد سال بعد از بقراط
ما هنوز تقریبا چیزی راجع به
قسمتی از خودمان که باعث شد :این کشف‌ها رو انجام دهیم، نمی‌دانیم
.مغز هایمان
می‌تواند گفته شود که ما درحقیقت کمتر از چیزی که گفته شد می‌دانیم
مطالعه‌ی مغز در یک بن‌بست شبه‌علمی به نام
جمجمه‌شناسی" گیر کرده است"
که ادعا می‌کند از روی شکل جمجه‌ی شخص
می‌توان هوش و قابل‌اعتمادبودنشان را
نتیجه‌گیری کرد
شوری از پس‌آمد اندازه‌گیری سر
هدیه‌ای برای زبان‌هایی که بالای استخوان گونه
و وفاداری زناشویی که پشت گوش‌ها قرار دارند
و جای تعجب نیست
که جمجمه‌شناسان اروپایی کشف کردند که
سر های مشخصی نشان‌دهنده‌ی استاندارد عمومی
برتری مغزی بودند
اولین بینش واقعی در موضوع ارتباط
بین مغز و ذهن سال ۱۸۶۱ در فرانسه ایجاد شد
...و اینجا هم دوباره، صرع نقش مهمی داشت
بیمارستان روانشناسی بیستر پیشرفته‌ترین مکان
در پاریسِ آن زمان بود
در قرن قبلی، این بیمارستان اولین بود
که تمریناتی در درمان معلولین ذهنی
و افراد دیوانه معرفی کرد
و در بین دکتر های آنجا، جراح پل بروکا
به شدت برای درمان مدرن
بیمارانش تحسین می‌شد
...تَن
نام بیمار لویی لِبورن بود
...تن
ولی همه او رو "تن" صدا می‌زدند از سی سالگی و وقتی که
تنها کلمه‌ای که به زبان می‌آورد این بود
او در این زمان ۵۱ ساله بود
تن از زمان بچگی حملات صرعی داره
ولی او به بیستر فرستاده شده بود زیرا
تمام قدرت سخن را به جز تواناقی گفتن "تن" از دست داده بود
حالا، تن بیچاره در حال مرگ بود
سمت راست مغزش فلج کامل شده بود
و روی بدنش سیاه‌مردگی پیدا شده بود
بدلیل بحران پزشکی تن
بروکا در حال اندیشیدن بود که مناطق مشخصی از
مغز ممکن است مسئولِ
قدرت های سخن و خاطره باشند
بروکا می‌خواست که هرچیزی که امکان دانستنش
در مورد بیمار در حال مرگ است را بداند و در انتظار
چیز هایی که کالبدشناسی ممکن بود افشا کند بود
ما نمی‌دانیم که آیا صرع تن باعث ضربه به مغزش شد
یا یک صدمه‌ی گزارش نشده‌ای در دوران بچگی
باعث صرع‌ش شده و بعد از آن باعث از دست دادن قدرت سخن‌ش شده
...تن
ولی بدلیل سرنوشت تن
پل بروکا توانست برای اولین بار
،عضوی از مغز انسان
که در این مورد منطقه‌ای که آسیب دیده بود، بود
به کارکرد تخصصی‌اش وصل کند: قدرت سخن گفتن
...جایزه‌اش
آن قسمت از مغز ما از آن موقع با اسم
ناحیه‌ی بروکا" شناخته می‌شود"
در آخر مغز خود پل بروکا در شیشه‌ای
مثل این یکی در اتاق انبار پشتیِ
یک موزه‌ی انسان‌شناسی که مدیریت می‌کرد قرار گرفت
در این انبار، قفسه روی قفسه مغز های قاتلین جمعی
،و جنایتکاران بزرگ دیگر به همراه مغز های افرادی با نابهنجاری‌های
مادرزادی که برای جامعه‌ی قرن نوزدهم جذاب به نظر می‌رسیده
قرار گرفته است
بروکا یک انسان‌گرا بود
او نتیجه‌گیری کرد که در فیزیولوژی مغز، ارتباطات عمیقی
بین نخستی‌سانان غیرانسان و ما وجود دارد
او جامعه‌ای از آزاداندیشان در دوران جوانی‌اش پیدا کرد
و با اشتیاق به اهمیت
جستجوی بدون مانع باور داشت
او با تعقیب این هدف زندگی‌اش را کرد
ولی او هم تا حدی بوسیله‌ی تعصباتی که
به جامعه‌اش نفوذ کرده بودند، کور شده بود
او فکر می‌کرد که از نظر روانی مردان از زنان
و سفیدپوست‌ها به بقیه برتر هستند
کاستی‌های آرمان‌های انسان‌گرایی او نشان می‌دهد که حتی کسی
مثل بروکا که اینقدر به دستیابی به دانش متعهد بود
نیز می‌توانست توسط تعصب نژادی فریب بخورد
جامعه بهترین های ما رو فاسد می‌کند
فکر می‌کنم یکم
غیرمنصفانه است تا شخصی را برای
نداشتن روشنگری یک عصر بعدی نقد کرد
ولی این همچنین عمیقا ناراحت‌کننده است که اینجور تعصبات
تا این حد فراگیر بودند
سوالی که تردید های آزاردهنده‌ای رو افزایش میده این است که کدام یک از
باور های جامعه‌ی خود ما توسط نسل های بعدی
...غیر‌قابل‌بخش در نظر گرفته می‌شوند
بروکا برای اولین بار ثابت کرد که
همبستگی‌های فیزیکی بین کالبدشناسی و عملکرد وجود دارد
ولی انرژی پر سر و صدای هوشیاری چی؟
چیز هایی که رویاها را می‌سازند چی؟
...این‌ها رو نمیشه داخل یک شیشه قرار داد
وقتی مصری‌های باستان در شب به بالا نگاه می‌کردند
قسمت زیرینِ "نوت"، الهه‌ی
کهکشان راه شیری را می‌دیدند
وقتی چشمانشان را می‌بستند و شروع به رویا دیدن می‌کردند
باور داشتند که در حال انتقال به زندگی پس از مرگ هستند
و به همین ترتیب، رویا دیدن تبدیل به نوعی عبادت
و معنایی برای فهمیدن اینکه آینده‌شان چه چیزی وجود دارد
یا فرستادن پیامی به خدایانی که در حال خواب هستند شد
افراد با ایمان از معبدی
برای رویا دیدن زیارت می‌کردند
برای آماده‌سازی خودشان، آن‌ها به مکانی
در انزوا می‌رفتند
و برای پاک کردن ذهن و بدن‌شان روزه می‌گرفتند
یک دعا ممکن است برای ...خدای مشخصی نوشته
و سوخته شود
آن‌ها امیدوار بودند که دودَش محتوا ها رو به
دنیای مردگان منتقل کند
اگر ما فقط بتوانیم دعا رویاپردازی هایی که خیلی وقت پیش در
معبد دنوره اتفاق افتادند را رمزگشایی و آن‌ها را مادی کنیم
و رویا های دیشب شما چی؟
مصری‌های باستان بوسیله‌ی مرزی که
زندگی خواب و بیداری ما را جدا می‌کند، گیج شده بودند
آن‌ها باور داشتمد که درحقیقت، به یک دنیای فیزیکی
منتقل می‌شوند و آن رویاها
یک واقعیت مادی بودند
دیگه چه راهی برای توضیح جزئیات خیره‌کننده
یک رویای به ویژه واضح وجود دارد؟
بیشتر از ده هزار سال بعد از بیدار شدند آخرین رویابین‌ها در
دندره، دانشمندی بود که باور داشت افکارِ
هوشیار و بیهوش یک واقعیت مادی دارند
و آن رویاها واقعا پدیده‌های فیزیکی هستند
که می‌توانند ثبت شوند
و اون راهی برای انجامش پیدا کرد
...در مکانی از ذهن‌های شکسته و رویاهای خرد شده
اینجا "مانیکومیو دی کولگنو" است
در تورینِ ایتالیا
در قرن هفدهم به عنوان یک صومعه ساخته شده بود
و در سال ۱۸۵۰ تبدیل به بیمارستان روانشناسی شد
چند دهه پیش رها شده بود ولی هنوز صدای قرن‌ها
تنهایی و رنج انسان طنین‌انداز است
اینجا بود که انجلو موسو رفت تا
آزمایشاتی بر روی رویاها و افکار انجام دهد
موسو بچه‌ی طبقه کارگری بود که
خودش به تنهایی وضعیتش را بهتر کرد تا تبدیل به یک دانشمند شود
پژوهش اولیه‌اش در
داروشناسی و فیزیولوژی بوده
و همه‌اش روی بهتر کردن زندگی برای
کارگران فقیر متمرکز شده بود
او علم را به عنوان معنایی برای پیشرفت شرایط کارگران می‌دید
در زمانی که از مردم به معنای واقعی کلمه تا سرحد مرگ کار کشیده می‌شد
بدون توسل یا حفاظت قانونی
موسو دستگاه سنجش قدرت کار عضلانی "یا "ثبت‌کننده خستگی
طراحی کرد و ساخت تا بتواند از راه آزمایش
نشان دهد که استرس بی‌رحمِ کارِ سخت
.چه آسیبی به ذهن و بدن انسان وارد می‌کند
برای موسو، خستگی هم یک حالت احساسی و هم یک فیزیکی بود
و علامتی از ضعف انسان یا یک عیب شخصیتی نبود
و این راه بدن‌تان بود تا بهتون بگوید تا
برای پیشگیری از صدمه، دست از کاری که دارید می‌کنید بردارید
موسو فکر می‌کرد که خستگی یک برتری انقلابی داره
.خیلی شبیه ترس
برای نشان دادن این، موسو شروع به فکر کردن به طراحی
دستگاهی که می‌تواند فشار خون بدن را ثبت کند کرد
میزی که دستیار موسو رویش دراز کشیده بود
به شیوه درستی متعادل بود و تمام آن متصل به یک استوانه‌ی چرخان
با یک استایلوس بود که فشار خون را ثبت می‌کرد
این شروع تصویربرداری پزشکی بود
ابزاری که هیچوقت تا به آن موقع وجود نداشته بود
ولی اگر حرکات قلب می‌توانست ثبت شود
پس مغز چی؟
چطور می‌توانید نجواهای حساس مغز را بنویسید
وقتی که در جمجمه‌ی محافظ قرار دارند؟
هیچ راهی برای انجام اینکار ...بدونه صدمه زدن به یک بیمار نبود
یا بود؟
وقتی حتی به دو سالگی نرسیده بود
جیووانی فِران از ارتفاع بزرگی سقوط کرد
جمجمه‌اش به قدری خرد شده بود که لازم بود تا
برخی از قسمت‌ها برداشته بشه
در نتیجه‌ی این ضربه او شروع به داشتن
تشنج‌های صرعی مکرر و شدید کرد
از ترس اینکه شاید مسری باشند
پدر و مادرش در بیمارستانی روانی در تورین
زمانی که پنج سال بود ترکش کردند
و در آنجا به مدت ۶ سال به سختی زندگی کرد
صدمه فاجعه‌آمیزی که زندگی جیووانی رو خراب کرده بود
راه ورودی به مغزش باقی گذاشته بود
موسو دستگاه به شدت حساسی رو طراحی کرد و ساخت
که می‌توانست فشار خون در مغزش را ثبت کنند
ولی جیووانی در حین ساعات بیداری‌اش خیلی آشفته بود
و موسو تنها می‌توانست در زمان خوابَش بررسی کند
موسو نیاز داشت تا جیووانی کاملا بی‌حرکت بماند
تا افکار ضعیف‌ش ثبت شوند
وقتی جیووانی را در فبریه ۱۸۷۷ دیدم
او جای خالی بزرگی در جمجعه‌ای که دورش پوست قرار داشت، داشت
سقوط وحشتناک برای همیشه
پیشرفت ذهنی‌اش را متوقف کرده بود
موقعیت ناراحت‌کننده‌ای بود
،که در میان ویرانی ذهن‌ش
یک اندیشه باقی مانده بود، باقی‌مانده‌ای از
:زندگی ذهنی قبلی‌اش، شعاری که مدام تکرار می‌کرد
"من می‌خواهم به مدرسه بروم" این یکی از
جالب‌ترین مناظر برای مشاهده کردن در سکوت شب بود
چه اتفاقی در مغزش درحال افتادن بود
وقتی هیچ دلیل بیرونی برای مزاحم این
زندگی مرموز در حال خواب شدن، وجود نداشت؟
ضربان قلب به مدت ده یا بیست دقیقه کاملا معمولی
...و خیلی ضعیف بود
و بعد یکدفعه بدون دلیل آشکاری ضربان شروع به
برجسته شدن کرد و با شدت بیشتری ثبت می‌شد
شاید رویاها
آمده بودند تا پسر ناراحت را در حین خواب خوشحال کنند؟
شایده چهره‌ی مادرش و خاطرات دوران بچگیِ‌اش
با روشنایی در حافظه‌اش می‌درخشیدند؟
و تاریکی هوشَش را روشن می‌کردند
و باعث می‌شدند مغزش با هیجان بزند؟
یا هیجانی ناخودآگاه از موضوعی بود
مثل جزر و مد دریایی منفرد و ناشناخته؟
،در آن شب برفی انجلو موسو به مغز اولین
خودکارش را داد تا با آن بنویسد
او تصویربرداری عصبی را اختراع کرده بود
و نشان داد که حتی در خواب
،مغز در حال تپیدن، لرزیدن
،فکر کردن به پیچیدگی‌های زندگی
.رویا دیدن، بیاد آوردن و فهمیدن چیزهاست
افکار، تصورات، فانتزی‌ها و رویا های ما
یک واقعیت مادی دارند
سه ماه بعد از شبِ رویاها
.جیووانی بدلیل کم‌خونی مُرد
اون هنوز دوازده ساله نشده بود
خط‌ شکنیِ انجلو موسو در پیش قدم شدن در
علوم اعصاب، الهام‌بخش یک مرد دیگر شد تا کار موسو را
یک قدم بزرگ جلوتر ببرد
او می‌خواست ثابت کند که قدرت‌های روانی واقعی هستند
...همه‌اش به خاطر یک حادثه‌ی عجیب اتفاق افتاد
هانس برگر رویای یک ستاره‌شناس شدن داشت
ولی خیلی سخت بود و به همین ترتیب در سال ۱۸۹۲
او در ارتش آلمان نام‌نویسی کرد
برگر به خاطر نزدیکی‌اش با مرگ شوکه شده بود
ولی آن شب اتفاقی رخ داد که حتی
...بیشتر شوکه‌اش کرد
تلگرافی از پدرش رسیده بود
مردی سرد و دور که تا به حال برایش
تلگراف نفرستاده بود
خواهر بزرگتر برگر با قطعیت نگران شده بود
که اتفاقی وحشتناک برای
برادر کوچک‌ترش افتاده
برای برگر سوال شد که آیا ممکن بود
که در لحظه‌ای که متوجه شد دارد می‌میرد
مغزش یک جوری از راه دور پیغامی
را به صمیمی‌ترین شخص، خواهرش منتقل کرده است؟
برگر تبدیل به پزشک و استادی در
دانشگاه یِنا شد
در روز، او با دانشجویان و همکارانش کار می‌کرد
که آن‌ها برگر را به طور خجالت‌آوری رسمی و
از نظر علمی او را بی‌اشتیاق برای چیز های جدید می‌دانستند
ولی در شب، او به آزمایشگاه مخفی می‌رفت که
در آن آزمایشاتی بر روی فعالیت مغز انجام می‌داد
برگر باور داشت که این بهترین فرصت‌ش برای اثبات
این بود که انرژی روانی واقعی است
او می‌ترسید که کسی هدف واقعی علمی‌اش را
بفهمد، زیرا در آن صورت شغلش را از دست می‌داد
او رازش را به مدت بیست سال نگه داشت
نوار مغز برگر امکان این را فراهم آورد
تا سیگنال‌هایی که مغز می‌فرستد را تفسیر کرد
و بیماری‌های عصبی زیادی که شامل صرع هم می‌شد
را تشخیص داد
او هیچوقت هیچ مدرکی برای انرژی روانی یا ارتباط از راه دور
پیدا نکرد
برگر در افسردگی عمیقی فرو رفت
و خودش را در آزمایشگاه مخفی‌اش در سال ۱۹۴۱ به دار آویخت
امروزه هنوز از نوار مغزی استفاده می‌شود اگر چه ما حالا راه‌های بسیار دقیق‌تری
برای دیدن و ثبت کردن کاری که مغز می‌کند داریم
و ما حتی قدرت رمزگشایی زبانِ الکتروشیمیاییِ
افکار را هم داریم
دقیقا صد سال بعد از اولین نجواهای الکتریکی ثبت‌شده‌ی
،رویا های جیووانی
موج های مغزیِ زنی که به تازگی عاشق شده بود
در پیغام بین‌ستاره‌ای وویجر قرار داشت
و معین شده تا به مدت یک میلیارد سال
یا بیشتر در کهکشان راه شیری سفر کنند
از کالسکه‌ای که با اسب کشیده می‌شود تا سفینه‌ی بین‌ستاره‌ای
.فقط در صد سال
از تلگراف‌ها تا فرستادن افکارمان با پای پیاده به یکدیگر
.با سرعت نور
و احساسات عمیق‌مان تا یک میلیارد سال بعد
ما چطور همچین جهشی کردیم؟
و چرا ما؟
از بین میلیاردها گونه‌ای که تا به حال در زمین زندگی می‌کردند
چرا ما و بقیه نه؟
نخستی‌سانانی که از نسل گرم‌دشتِ آفریقا هستند
فرستاده‌های رباتی‌شان را برای کاوشِ بیابان‌های سرخ
مریخ فرستاده‌اند و آن دنیا را با ماهواره‌ها احاطه کردند
ما فقط از اواسط قرن بیستم در حال انجام این کار بودیم
نه حتی به اندازه یک دوره‌ی زندگی اما با این حال نگاه کنید که چقدر
،فراتر از دنیای کوچک‌مان ربات‌هایمان سفر کردند
یکی از سفینه‌هایمان، وویجرِ یک
از خورشید دور شده است
و حالا در اقیانوس عمیق فضای بین‌ستاره‌ای سفر می‌کند
و تک تک اون ادیسه‌هایِ
اکتشاف از اینجا شروع شد
دیدن دلیل اینکه چرا مقر همه‌ی این
دستاورد های اسطوره‌ای فراتر از قدرتِ درک ما به نظر می‌رسد
راحت است
باور کردن اینکه ذهن‌های ما از همان ماده‌هایی که معده‌هایمان
و پاهایمان ساخته شده است، سخت است
هوشیاری، فراطبیعی به نظر می‌رسد
...هویت، بیم
شک‌گرایی، تخیل، عشق
شما چگونه تفوق را از جدول تناوبیِ
عناصر گرد می‌آورید؟
ما در کف دریایی در
کنارِ شیلی و پرو هستیم
این احتمالا بزرگ‌ترین موجود زنده روی زمین باشد
این اجتماعی از میکروب‌هاست ...که به اندازه‌ی یک کشور است
یونان
ولی چیز دیگری که حتی شگفت‌انگیزتر از عظمت‌ش است وجود دارد
اجداد باستان این کلنی‌ها، نمایانگر قدمی اولیه
در توسعه‌ی مغز هستند
وقتی میکروب‌هایی که در مرکز این پوشش وسیع زندگی می‌کنند گرسنه شوند
آن‌ها پیغام‌های الکتروشیمیایی به
هم‌نوعانشان در بیرون ارسال می‌کنند
این ارتباطات از گذرگاه‌هایی به اسم مجرا های یونی سفر می‌کنند
پیغامی با موج‌های کهرباییِ پتاسیم، فاصله‌ای از
"اسپارتا تا آتن" را طی می‌کند و می‌گوید
سلام بچه‌ها، دست از استفاده" "!از تمام غذا بردارین
و ساکنان بیرون از این پوشش، با کم کردن
مصرف مواد مغذی‌شان پاسخ می‌دهند
این ممکن است که اجداد باستان‌شان سلول‌هایی
به اسم نورون را تکامل دادند که تخصصشان در
این نوع پیام‌رسانی بود
نورون‌ها واحد اساسی دستگاه عصبی هستند
که تقریبا در تمام شکل‌های زندگی در پادشاهی حیوانات که شامل ما هم می‌شود وجود دارند
و گونه‌هایشان در طبیعت یا تفاوت خیلی کمی دارند
یا اصلا تفاوت ندارند
ولی تفاوتشان از نظر تعداد خیلی چشمگیر است
درحقیقت، ما حالا فکر می‌کنیم که صرع
که قبلا به اسم "بیماری مقدس" شناخته می‌شد
اشتباهی در مغزِ مجرا های یونی خود ماست
بهش فکر کنید: پوششی میکرویی و آیزاک نیوتون
جدا شده بوسیله‌ی صدها میلیون سال تکامل
ولی همان واحد اساسی فکر را به اشتراک دارند
سیستم پیام‌رسانی که میکروب‌ها در آن حدود
چهار میلیارد سال قبل پیشقدم شدند
هنوز درون ماست
هیچکسی سه میلیارد سال پیش با نگاه به یک پوشش میکروبی
نمی‌توانست پیش‌بینی کند که جانداران تک‌سلولیِ
روی زمین درون شما تکامل پیدا کنند
این اتفاقی است که وقتی موجودات زنده و محیط‌ها
سال‌ها با هم تعامل داشته باشند، می‌افتد
راه‌های آگاهی و زنده بودن و شکل‌های جدید
بوجود می‌آیند
وقتی تمام چیزی بزرگ‌تر از :مجموع قسمت‌هایش شود
نامش پیدایش است
چیزی که شبیه تکه‌ای از حاشیه چین‌دارِ
یک لباس است رو می‌بینید؟
شما ممکن است فکر کنید که یکم احمقانه است
ولی در این صورت خیلی اشتباه می‌کنید
خیلی خیلی وقت پیش، حدودا ششصد میلیون سال قبل
برای اولین‌بار چیزی جدید در سیاره زمین تکامل پیدا کرد
یک مرکز فرماندهی که می‌توانست درک کند و واکنش نشان دهد
...به محیط‌ش
.یک مغز
حالا، زندگی به ستارگان نزدیک‌تر شده است
ما فکر می‌کنیم که بار اول ...درون یک کرم پهن اتفاق افتاده است
جد این موجود کوچک، اولین شکارچی حیوانات
یک مغز درست همون چیزی بود که یک شکارچی بهش نیاز پیدا می‌کند
تا ردیابی کند و استراتژی‌ای برای حمله طرح کند
دید دوچشمی به کرم پهن اجازه می‌داد تا
اندازه‌ی عمق را دقیق‌تر و اهداف را با وضوح بیشتری درک کند
اگه فاصله‌اش با طعمه را هم اندازه‌گیری می‌کرد، خیلی بهتر می‌شد
مغز کرم پهن یک جفت گروه عصبی متراکم به اسم "عقده عصبی" داشت
طناب‌هایی به آن‌ها وصل بود که
فرمان‌ها و احساسات را به باقیِ بدنش
بوسیله‌ی حدودا هشت هزار نورون حمل می‌کرد
این‌ با شکل‌های زندگی که بعدها آمدند قابل‌مقایسه نیست
ولی شروعی مهم است
کرم‌های پهن چیزی به اسم لاله در دو طرف
سر‌شون داشتند، جایی که گوش‌شان باید باشد
ولی آن‌ها درحقیقت بینی‌ها هستند
ما شاید خیلی شبیه‌شان به نظر نیایم ولی چیز های زیادی به اشتراک داریم
ما با آن‌ها ترکیب شیمیایی یکسانی که دستگاه‌های عصبی ما را کنترل می‌کند به اسم
پیام‌رسان‌های عصبی" به اشتراک داریم"
ما به مواد های مخدر یکسانی معتاد می‌شویم
کرم‌های پهن می‌توانند یاد بگیرند
آن‌ها اطلاعاتِ در مورد محیط‌شان را پردازش می‌کنند
و بر طبق آن عمل می‌کنند
ما فکر می‌کنیم که کرم‌های پهن اولین حیوانات طبیعت هستند که
یک جلو و یک عقب و یک سر دارند
نقشه ساختی که تا ۶۰۰ میلیون سال بعد
مطابق با آخرین پیشرفت‌ها باقی‌ماند
و آن‌ها به واقعی‌ترین معنی کلمه
پیشگامان واقعی بودند
برخلاف شکل‌های زندگی قبل از خودشان
آن‌ها عادت رفتن به قلمروی ناشناخته برای پیدا کردنِ
چیزی که برایش اشتیاق داشتند را توسعه دادند
باشه، کرم‌های خاکستری مشکلی ندارند ولی تفاوت بزرگی بین
مغز یک کرم پهن و مغز ما وجود دارد
ما چگونه از آنجا به اینجا رسیدیم؟
ما هنوز نمی‌دانیم
این به طور عمده بدلیل این است که مغزها تمایل به نرم بودن دارند
آن‌ها علامت‌های متمایزی به عنوان فسیل از خود به جای نمی‌گذارند
...ولی مغز گذشته‌ی تکاملی‌اش را حفظ می‌کند
چرا؟
چون مغز های ما یکم ...شبیه شهر نیویورک هستند
بیشتر شهر های بزرگ جهان بدون ،داشتن نقشه‌ای مشخص
،کم‌کم
برای فراهم کردن نیاز های همان موقع رشد کرده‌اند؛
خیلی به ندرت شهری برای آینده‌ای دور
برنامه‌ریزی شده است
،در شهر نیویورک
تاریخ ساخت خیلی از خیابان‌ها به
...قرن هفدهم برمی‌گردد
...بورس اوراق بهادار به قرن هجدهم
آب‌رسانی و سیستم قدرت
به قرن نوزدهم
.و پهنای باند مخابراتی به قرن بیستم
:یک شهر مثل یک مغز است از مرکزی کوچک توسعه پیدا می‌کند
و به آرامی رشد و تغییر می‌کند
و خیلی از قسمت‌های قدیمی را بدون تغییر باقی می‌گذارد
نیویورک نمی‌تواند تامین آب‌ش یا
سیستم حمل‌ونقلش را درحالیکه در حال عوض شدن
با چیزی موثر‌تر هستند، متوقف کند
تغییرات باید بتدریج رخ دهند
و مغز هم همینطور است
هیچ راهی وجود ندارد تا تکامل فضای داخلیِ باستانی را به خاطر نواقص‌ش
از درون مغز بیرون بکشد
و با چیزی مدرن‌تر تعویضش کند
مغز و شهر، جفتشان در حین نوسازی باید
به طور مداوم کار کنند
به همین دلیل دستگاه کناره‌ایِ ما با قشر مغز
محاصره شده است
قسمت قدیمی مسئول مکانیزم‌های حیاتی زیادی است
و به همین دلیل کاملا نمی‌توانند تعویض شوند
پس بعضی‌اوقات زیانبخش است
ولی این پیامدی لازم برای تکامل است
شهر هدیه‌ای از طرف قشر مغز است
ولی زبان مغز در دی‌ان‌ای ژن‌ها رمزگذاری نشده است
.زیرا لغات زندگی خیلی کم هستند
مغز های ما به زبانی با ده هزار برابر کلمه‌ی بیشتر
.نیاز دارد
اگر بخواهیم اطلاعاتی که درون مغز انسان قرار دارند را با یکای "بیت" بیان کنیم
احتمالا با تعداد ارتباطات بین نورون‌ها
...قابل‌مقایسه است
حدود یک هزار تریلیون بیت
اگر تمام محتوای مغز شما قرار بود رونویسی شود
اندازه‌اش بسیار بیشتر از کتاب‌هایی
که در بزرگترین کتاب‌خانه‌های روی زمین هستند، می‌شد
معادل بیشتر از چهار میلیارد کتاب
درون سر شما قرار دارد
مغز، جایی بسیار بزرگ در فضایی بسیار کوچک است
این در آن نورون‌هایی که بوسیله‌ی پوشش‌های میکروبیِ
در زیر دریا نوشته شده است
این‌ها عناصر تعویضی الکتروشیمیایی ریزی هستند
معمولا چند هزارم یک میلی‌متر طول دارند
هرکدوم از ما ۸۶ میلیارد نورون داریم
که با تعداد ستارگانِ کهکشان راه شیری قابل‌مقایسه است
،نورون‌ها و بخش‌هایشان، آکسون‌ها، دندریت‌ها
سیناپس‌ها و پریکاریون‌ها شبکه‌ای
در مغز درست می‌کنند
نورون‌های زیادی، هزاران ارتباط
با همسایه‌هایشان دارند
دندریت‌ها، گذرگاه‌هایی که بوسیله‌ی نورون‌ها فرستاده شده‌اند تا به نورون‌های دیگر وصل شوند هستند
و این سلول‌های عصبی را تا سیناپس‌ها توسعه می‌دهند تا وقتی که
شبکه هوشیاری کاملی بسازند
شیمیِ اعصابِ مغز بطور ،غافلگیرکننده‌ای مشغول است
مدار دستگاهی که شگفت‌انگیزتر از
.هر اختراع انسان هست
عملکرد های مغز شما ناشی از آن صد تریلیون
ارتباطِ عصبی است که شما را شما می‌کنند
...عمیق‌ترین احساسات شما از عشق و بیم
آن لحظاتی که ما به عظمت طبیعت
و تمام معماریِ ظریفِ هوشیاری ...نگاهی می‌اندازیم
توسط این ارتباطات ممکن شده‌اند
:این ماهیت پیدایش است
واحد های ماده‌ی ریز به طور جمعی کار می‌کنند
تا تبدیل به چیزی خیلی بیشتر
،از خودشان شوند
.قادر ساختن کیهان تا خودش را بشناسد
ولی چشم‌اندازی از پیدایش هست که حتی شگفت‌انگیزترش می‌کند
آیا ما می‌توانیم جهان را بشناسیم؟
و آیا فرصتی پیش می‌آید تا جهان ما را بشناسد؟
آیا ما می‌توانیم جهان را بشناسیم؟
تمام آن کهکشان‌ها، منظومه‌ی ،شمسی، جهان‌های بی‌شمار
...ستارگان، دنباله‌دارها، موجودات و رویاهایشان
تمام چیزهایی که روزی بودند، هستند یا خواهند بود؟
آیا ما می‌توانیم جهان را بشناسیم؟
مطمئن نیستم که حتی بتوانیم یک دانه نمک را بشناسیم
یک میکروگرم نمک را فرض کنید
ذره‌ای که تقریبا برای کسی با بینایی قوی به اندازه‌ای بزرگ هست
تا بدون میکروسکوپ دیده شود
در این دانه‌ی نمک حدود ده به توان ۱۶ اتمِ
سدیم و کلر وجود دارد
این یعنی چی؟
یعنی اینکه ده میلیون میلیارد اتم در این
و هر دانه‌ی نمک دیگری وجود دارد
برای عمیقاً شناختن دانه‌ای نمک
لازم است که ما حداقل موقعیت‌های
سه بعدی هرکدام از این اتم‌ها را بشناسیم
درحقیقت، چیز های بیشتری ...برای شناخته شدن وجود دارد
مثلا، طبیعت نیرو های بین اتم‌ها
ولی باشه، بیاید سعی کنیم و ساده نگه‌ش داریم
این رو کنار می‌گذاریم
آیا تعداد تمام موقعیت‌ها بیشتر یا کمتر از
تعداد چیز هایی که مغز می‌تواند بداند است؟
مغز چقدر می‌تواند بداند؟
اگر حساب‌وکتاب را انجام دهید با تمام نورون‌ها و
...دندریت‌ها، آکسون‌ها، سیناپس‌ها
ما می‌توانیم صد تریلیون چیز بدانیم
ولی این تنها یک درصد از تعداد اتم‌های در
این دانه‌ی نمکِ ماست
پس از نظر، جهان غیرقابل‌کنترل است
و به طور شگفت‌انگیزی مصون از هر تلاش انسانی
برای شناخت کامل‌ش است
ما در حال حاظر نمی‌توانیم به طور کامل دانه‌ای نمک را بشناسیم
.چه برسد به جهان
ولی بیاید نگاهی یکم عمیق‌تر به
دانه‌ی نمک‌مان بیندازیم
نمک یک بلور است که به موجب این
موقعیت تمام اتم‌های سدیم و کلر
به جز نقص‌هایی در ساختار شبکه‌اش
از قبل تعیین شده است
اگر ما خودمان را کوچک کنیم و وارد این جهانِ بلورین شویم
ما صف بر روی صف از اتم‌ها را به طور منظمی می‌بینیم
...ساختاری متناوبِ منظم
سدیم، کلر ...سدیم، کلر
جایگاه اتم‌هایی که از بین‌شان داریم پرواز می‌کنیم
و تمام اتم‌هایی که بالا و پایین ما قرار دارند، مشخص شده است
دانه‌ای کاملا خالص از نمک می‌تواند موقعیتِ
هر اتمی که با چیزی حدود ده بیت اطلاعات مشخص
شده است را تعیین نماید
این کار زیادی از ظرفیت پشتیبانیِ مغز ما نمی‌کشد
در اون صورت ما فضای زیادی برای چیز های دیگر هم داریم
حالا دنیایی را با قوانین طبیعی که
به همان اندازهِ نظمِ دانه‌ای نمک، رفتارش را
کنترل می‌کند تصور کنید
این جهان قابل‌شناخت است
حتی اگر این جهان قوانین پیچیده‌ی زیادی داشته باشد
ما هنوز فرصتی برای شناخت کیهان‌مان داشتیم
اهمیت ندارد که واقعیتِ آن دنیا
فراتر از ظرفیت پشتیبانی اطلاعاتِ
یکی از مغز های ما باشد
در این صورت، ما فقط به بیرون بدن‌هایمان می‌رویم و کامپیوتری می‌سازیم تا
اطلاعات اضافی را ذخیره کنیم
و ما در این صورت تا حدودی
جهان را خواهیم شناخت
حالا دنیایی را بدون اینجور قوانین تصور کنید
دنیایی که بطور کاملا غیرقابل‌پیشبینی رفتار می‌کند
در این جهان چیزی حدود ده به توان هشتاد
ذره بنیادی قرار دارد
ساکنان این دنیا تجربیات روزمره را
رویداد هایی درهم‌وبرهم بدون داشتن نظم و قابلیت‌پیشبینی می‌دانند
و اگر روزی به وجود آمدند
.آن‌ها در خطری بزرگ قرار خواهند گرفت
خوشبختانه، ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که بخش‌های مهمی
از آن قابل‌شناخت هستند
جهان متعلق به کسانی هست
،که حداقل در برخی جهات جهان را فهمیده باشند
این واقعیتی شگفت‌انگیز است ،که قوانین طبیعی وجود دارد
...قوانینی که
نه فقط از نظر کیفی بلکه از نظر کمی
طرز کار کیهان را خلاص می‌کنند
...ولی کیهانِ داخل تک‌تک ما چی
همان دریای منفرد و ناشناخته؟
...چیزی حدود صد تریلیون
که می‌شود یکصد هزار میلیارد ارتباط
در قشر مغز شما وجود دارد
صد برابر تعداد ارتباطات داخل شما
تعداد تمام کهکشان‌های جهان قابل‌مشاهده است
ما فقط در شروع سفر اکتشافِ
بزرگی قرار داریم
درست همانطور که زیست‌شناسان در کشیدن نقشه‌ی ژنوم انسان موفق شدند
عصب‌پژوه‌ها نیز در حال تلاش برای کشیدن نقشه‌ی
چیزی خیلی خاص‌تر و پیچیده‌تر برای تک‌تک ما هستند
نامش "کانکتوم" است
اگر ما می‌توانستیم بخوبی کانکتوم ،شخص دیگری را بدانیم
:نمودار سیم‌کشی منحصربفردِ تمام خاطراتشان
...افکار، ترس‌ها، رویاها
در آن صورت چگونه با یکدیگر رفتار می‌کردیم؟
آیا می‌توانیم مغز را بدلیل عذاب‌های بی‌شمارش درمان کنیم
و تمام جیووانی‌های جهان را آزاد کنیم؟
آیا می‌توانیم در آینده یکی از کانکتوم‌هایمان را با یک کاوشگر بین‌ستاره‌ای ارسال کنیم
یا امیدوار باشیم تا روزی یکی از همین‌ها را از طرف
موجودات جهانی دیگر دریافت کنیم؟
...آیا این درکِ نهاییِ پیدایش است
کیهانی بهم وصل شده بوسیله‌ی افکار و رویاها؟
«تهیه شده در گروه شرکت‌های پیشتاز»
‫ مترجم: Alireza.rm