.
[مهاجم مقبره] [افسانه‌ی لارا کرافت]
‫«ایداریجی».
‫اون اسم پسرش رو گذاشت «بخشش».
‫ما اُریشاها از این چیزها نصیب‌مون نمی‌شه.
‫نصیب ما فقط درده.
‫به اندازه‌ی چند عمر.
‫ما همه‌مون نفرین شده‌ایم.
‫می‌خوایم چی کار کنیم، لارا؟
‫اون هنوزم جوابه.
‫هی!
‫فقط باید بفهمم چطوری.
‫هی.
‫سوراخ کردن کفش‌هات با نگاه ‫باعث نمی‌شه حالت بهتر بشه.
‫تروسی.
‫«اسطوره‌ی شرارت ‫و آورنده‌ی مرگ.»
‫این چیزی بود که توی نیواورلئان ‫به اِشو می‌گفت، ولی...
‫ما دیدیمش، و اون بیشتر شبیه ‫«آورنده‌ی آزمایشِ صبر»ـه.
‫- اسطوره‌ی... ‫- شرارت.
‫اون تنها روحیه که می‌تونه بدزده ‫هم از انسان‌ها و هم از اسطوره‌ها.
‫نمی‌تونم اون تصویری که توی مغازه ‫ازش بود رو از سرم بیرون کنم.
‫اون به عنوان یه موجود ‫خطرناک و وحشتناک به تصویر کشیده شده بود.
‫به طرز وحشتناکی رو اعصاب.
‫چرا مادرت گفت ‫تو جوابِ تمام این‌هایی؟
‫دست بردار، زن.
‫اگه حق با یامه‌ژا باشه، ‫تو تنها امید ما برای متوقف کردنِ میلایی.
‫تموم شده.
‫چه فایده‌ای داره؟
‫ببخشید، عزیزم.
‫بیدارت کردیم؟
‫نقاب من توی شهرِ گمشده‌ست.
‫پس بریم خونه.
‫واو.
‫اینجا زیباست.
‫معلومه که هست.
‫باید ترک کردنش سخت بوده باشه.
‫از اینجا پیاده می‌ریم.
‫کی قراره ازش بپرسی؟
‫وقتی آماده باشه ‫درباره قدرت‌هاش بهمون می‌گه.
‫و اگه اشتباه کنی چی،
‫و نقابِ اون چیزی نباشه ‫که می‌تونه جلوی میلا رو بگیره؟
‫اِشو؟
‫نزدیکیم.
‫شهر گمشده.
‫نخیر
‫دروازه‌ی ورود بهش.
‫ممکنه موقع ورود سنگسارمون کنن.
‫گفت...
‫بقیه کجان؟
‫اِشو، یه کاری بکن!
‫بعدازظهر به‌خیر، مادر.
‫خوش اومدی، فرزندم.
‫خوش اومدی.
‫ورود شما خوش‌یمنه.
‫اون‌ها باهوش و دوست‌داشتنی هستن، ‫و حق با توئه.
‫میلا اینقدر شدید می‌خواد ‫همه چی رو تغییر بده و درست کنه،
‫که فراموش کرده چرا اصلاً ‫می‌خواد این کار رو بکنه.
‫به خاطر این.
‫اینه دلیلی که دنیا ارزش محافظت داره.
‫قطعاً چیز خوبیه، ‫این تغییری که کردی.
‫ما سپاسگزاریم از اسطوره‌ها
‫برای خورشید، زمین، و باران
‫که این محصول را برای ما آوردند.
‫چی می‌گه؟
‫می‌گه اون‌ها احمقن.
‫هنوز فکر می‌کنن ‫اُریشاها نجات‌شون میده.
‫نمی‌دونم. به نظر میاد ‫توی غیابِ تو یاد گرفتن
‫چطور خودشون رو نجات بدن.
‫اون‌ها «اولومو» هستن.
‫بقایای شهاب‌سنگ.
‫هدیه‌ای از طرف اسطوره‌ها.
‫آره، اون‌ها سنت‌های قدیمی رو یادشونه.
‫حرف ما را بشنوید، اُریشاهای قدرتمند.
‫و ما این پیشکش را تقدیم می‌کنیم.
‫فریادهای ما را بشنوید، اُریشاها.
‫دیگر ما را رها نکنید.
‫به سوی ما بازگردید.
‫باشد که چنین شود.
‫احمق‌ها.
‫اِشو.
‫هر چیزی که وقتی توی تاریکیِ خودت ‫بهش نگاه می‌کنی می‌ترسوندت...
‫هر چیزِ خوبی ‫در طرفِ دیگه‌ی اونه.
‫فقط باید رها کنی.
‫بهت قول میدم.
‫مردم معمولاً تا الان ‫دیگه سعی می‌کنن من رو بپیچونن یا تیکه‌تیکه‌م کنن.
‫چرا اینقدر باهام مهربونی؟
‫من می‌تونم یه کتاب قطور بنویسم ‫درباره اینکه چطور آدم‌ها رو از خودت برونی.
‫من توی اون تاریکی بودم.
‫تنهایی نمی‌تونی ازش بیای بیرون.
‫می‌دونی، بعضی‌ وقت‌ها خیلی تو خودتی.
‫من رو می‌ترسونی.
‫من نقابم رو 164 سال،
‫‏58 روز، و خورده‌ای پیش گم کردم.
‫از اون موقع برنگشتم...
‫...و از تک‌تک لحظاتش متنفر بودم.
‫ممنون، افسرده‌خانم.
‫می‌بینمت.
‫لارا کرافت! همه‌ش سعی می‌کردم پیدات کنم. ‫آب شدی رفتی توی زمین؟
‫یه دوجین کشور گزارش ‫مسمومیت منابع آب، ویروس‌های ناشناخته دادن.
‫هنوز هیچ‌کس ارتباطی پیدا نکرده ‫که این‌ها وقایع جداگانه نیستن.
‫اون حتی تو صورتشون هم نگاه نمی‌کنه، لارا کرافت
‫فقط داره ادای اسطوره‌ رو درمیاره.
‫اِشو؟
‫نقشه‌ت اینه؟
‫به کامیلا زنگ بزن. بگو شروع کنه ‫آروم مراکز شهری رو تخلیه کنه.
‫جونا و ابی...
‫براشون ماشین می‌فرستم. ‫می‌تونن بیان پیش من.
‫به چند تا حرفِ «جونا» نیاز دارم ‫تا این فشار خون رو آروم کنم.
‫لارا، چه خبره؟
‫فکر کنم آماده‌ست.
‫خداوند نگه‌دارت باشد.
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫به نظر میاد یه جور حمله بوده.
‫اِشو، نقابت کجاست؟
‫گذاشته بودمش... اینجا.
‫هی!
‫جشنواره‌ی «ایو».
‫وقتی اومدن که می‌دونستن ضعیفیم.
‫وقتی خوشحال بودیم.
‫محاصره شده بودین.
‫این... یه کشتار بود.
‫این شهرِ من بود.
‫من محافظشون بودم.
‫این بود که چقدر می‌ترسم.
‫- اِشو! ‫- اِشو!
‫اِشو!
‫یه کاری بکن! نجات‌مون بده!
‫هر کی رو تونستن پیدا کنن کشتن.
‫بعضی‌ها فرار کردن.
‫یه نفر بهشون می‌گفت فرار کنن.
‫من...
‫هیچی نگفتم.
‫اِشو.
‫من واقعاً، واقعاً متأسفم.
‫این رو به من نگو!
‫لیاقتش رو ندارم.
‫توپ‌ها مُهرِ امپراتوری بریتانیا رو دارن.
‫ولی تفنگ‌ها ساخت آفریقای شمالی‌ان،
‫و این مراکشیه.
‫این‌ها باید سربازهای انگلیسی باشن ‫که اونجا مستقر بودن.
‫اِشو.
‫می‌دونم نقابت رو کجا پیدا کنم.
‫باشه...
‫نگرانشم.
‫خب، راستش رو بگو.
‫وقتی گفتی می‌دونی ‫نقابِ اِشو کجاست،
‫منظورت این بود که می‌دونی ‫کجا باید گشتنِ بی‌حاصل رو شروع کنیم.
‫سربازهای انگلیسی معروف بودن به اینکه ‫از حملاتشون عتیقه جمع می‌کردن
‫و توی خونه به موزه‌ها می‌فروختن
‫یا کلکسیونرهای شخصی ‫که عاشق چیزهای «عجیب و غریب» بودن.
‫مهم نبود از دستِ سرد و مُرده‌ی کی ‫بیرونش کشیده بودن.
‫تا قرن نوزدهم، ‫این یه تجارتِ تمام عیار شده بود.
‫پیداش کردم.
‫مهراک بزرگترین ‫آدمِ بی‌همه‌چیزی‌ـه که تا حالا دیدی،
‫ولی اون وصل‌ترین دلال عتیقه توی شهره.
‫اگه نقاب اِشو تا حالا معامله شده باشه، ‫اون ممکنه بدونه.
‫یا شایعاتش رو شنیده باشه.
‫لیدی کرافت.
‫بزرگ شدی.
‫صورتت لاغرتر شده.
‫و مال تو چاق‌تر.
‫چطوری، درویش؟
‫بستگی داره.
‫اومدی چی بهم بفروشی؟
‫من مثل پدرم نیستم.
‫عتیقه‌هایی که مال خودت نیست رو نمی‌فروشم.
‫پوزخندِ قضاوت‌گرِ یه زنِ سفیدپوستِ مرفه.
‫چطور قراره تحملش کنم؟
‫بهت پنج دقیقه وقت میدم،
‫به یاد «ریچارد»،
‫بهترین مشتری من.
‫دنبال یه نقاب آفریقایی می‌گردم.
‫گفتی قرمز و سیاه؟
‫یه نقاب با اون مشخصات
‫واقعاً آشنا به نظر میاد.
‫چرا مهمه؟
‫بیشتر احساسیه تا چیز دیگه.
‫هی!
‫این آشغال رو بندازین بیرون!
‫این‌ها مال تو نیستن!
‫جلوش رو بگیرین!
‫ولش کنین!
‫برای همه‌ش برمی‌گردیم.
‫قول میدم.
‫خب، اون که بی‌فایده بود.
‫نقاب اِشو رو داشت؟
‫متوجه عتیقه‌ها شدی؟
‫خیلی‌هاشون با آتیش آسیب دیده بودن.
‫آره. خب، قدیمی‌ان دیگه.
‫می‌تونه هر معنی‌ای داشته باشه.
‫یا می‌تونه معنیِ یه چیزِ خیلی خاص رو داشته باشه
‫بگو. قیافه‌ش رو گرفتی.
‫قدیمی‌ترین مکان مذهبی ‫در شهر «مسجد قدیم»ـه،
‫و انگلیسی‌ها، درست همون زمانی که ‫شهرِ اِشو رو غارت کردن،
‫تبدیلش کردن به کلیسای آنگلیسی.
‫مسلمون‌ها بالأخره پسش گرفتن، ‫و داستان می‌گه
‫یه سرباز جوان انگلیسی بود ‫که اونجا مستقر بود،
‫پس خودش رو آتیش زد، ‫و بعد توی راهروها پرسه زد،
‫و اینطوری برای همیشه جلوی هر کسی رو گرفت ‫که باارزش‌ترین گنجینه‌هاشون رو بدزده.
‫پس فکر می‌کنی نقاب اِشو ‫یکی از اون گنجینه‌ها بوده؟
‫درویش نقابی که توصیف کردم رو می‌شناخت.
‫دیدتش.
‫اگه داشته آروم آروم از مسجد قدیم دزدی می‌کرده ‫تا عتیقه بفروشه...
‫شاید اونجا دیدتش.
‫خب، ما سرنخ‌های ضعیف‌تر از این رو هم دنبال کردیم
[احتیاط] [در حال ساخت و ساز]
‫ببخشید که مزاحم دعاتون شدم.
‫نه. من... من...
‫من...
‫ایه.
‫بیا، مال تو.
‫من رو یاد خودم می‌ندازه.
‫از روزی که به دنیا اومده ‫شیطون بوده.
‫فکر کنم واسه همینه که اِشو رو بیشتر دوست داره
‫اون رهاتون کرد.
‫چرا هنوز...
‫باور دارید؟
‫اگه قرار بود فقط بر اساس اشتباهاتم ‫دوست داشته بشم،
‫این کوچولو رو نداشتم.
‫زندگی یعنی شرارت، دوست من،
‫ولی اِشو بهمون یاد میده ‫که با لبخند ازش بگذریم.
‫جشنواره‌ی ایو.
‫شاید هر چی باشه ایمانت رو از دست ندادی، ‫دوست من.
‫بله؟
‫آره!
[مهاجم مقبره] [افسانه‌ی لارا کرافت]