.
[مهاجم مقبره] [افسانه‌ی لارا کرافت]
‫حس می‌کنم توی ‫شروع یه فیلم ترسناکیم.
‫خواهرت تایوو، کجا زندگی می‌کنه؟
‫از این طرف.
‫عجیب شد.
[کافه‌ی جمنای]
‫پاتریک، یه دور دیگه!
‫- نه، نگو! ‫- ببین کی اومده.
‫شهر جالبیه.
‫چرا خواهرت اومده اینجا زندگی کنه؟
‫چون مازوخیسته.
‫قصد توهین نداشتم. هوای خوبی داره.
‫پدرم همیشه می‌گفت مغز متفکر منم.
‫ایبِجی قلب مهربون رو گرفته.
‫تایوو و کهینده، ‫اون‌ها مثل هیپی‌های پیر و کثیفن.
‫جذب جایی می‌شن ‫که عشق لازم باشه،
‫مثل مگس دورِ...
‫ماهی و سیب‌زمینی!
‫به طرز آزاردهنده‌ای سریع بود.
‫داری وقت‌کشی می‌کنی. چرا؟
‫من؟ نه، وقت‌کشی نمی‌کنم.
‫دارم آماده می‌شم.
‫اگه می‌دونستی چی برات خوبه، ‫تو هم همین کار رو می‌کردی.
‫این برای تو یه شوخیه؟
‫اُریشای حقه‌باز.
‫تمام این دنیای گنده...
‫یه شوخیِ بزرگه.
‫خودمون پیداش می‌کنیم.
‫تایوو یعنی ‫«اولین کسی که دنیا رو لمس کرد.»
‫اون اولینِ ما بود.
‫اولین دوقلویی که روی زمین متولد شد.
‫اون می‌دونه ما اینجاییم.
‫پیدامون می‌کنه.
‫همیشه پیدامون می‌کنه.
‫حتی وقتی می‌خوای مخفی بمونی، ‫ظاهراً.
‫واکنش خوبی بود، انگلیسی.
‫دنبالم بیاین.
‫بهتون گفتم.
‫تای‌تای!
‫به نظر میاد، ام...
‫سرسخت شدی.
‫کرم مرطوب‌کننده اختراع شده. ‫باید امتحانش کنی.
‫ولی جداً. ‫کاری که با این مکان کردی رو دوست دارم.
‫حال و هوایِ چارلز دیکنزیِ دوست‌داشتنی‌ای داره.
‫دکور دوقلوهای ایبِجی ‫دور و بر شهر؟ عالیه! خیلی بهت میاد.
‫فکر می‌کنن تو کی هستی؟
‫ملکه‌ی پریانِ «تواتا دِ دانان» ‫یا همچین چیزی؟
‫تو عوض نشدی.
‫حیف.
‫ما اومدیم کهینده رو پیدا کنیم.
‫اُکو مُرده.
‫این احمق‌ها فکر می‌کنن بعدی کهینده‌ست.
‫این غیرممکنه.
‫قاتلش نقاب اون رو داشت.
‫می‌دونم چون...
‫خودم بهش دادمش.
‫... واقعاً باید قبل از گفتنِ چیزها ‫با من هماهنگ کنی.
‫ببین.
‫بیاین بریم یه جا که خیس نشیم.
‫محض رضای اولورون، بهمون یه نوشیدنی تعارف کن
‫ما قراره همه چیز رو توضیح بدیم.
‫یا اون توضیح میده.
‫من راستش چیز زیادی نمی‌دونم.
‫تعجبی هم نداره.
‫واو، پس تو واقعاً یه اسطوره‌ای؟
‫هی، منم هستم!
‫تک‌تک کلماتی که از دهنش بیرون میاد ‫آغشته به دروغه.
‫امیدوارم بدونین.
‫باشه، ما بیشتر شبیه همکاریم.
‫ما کمک و همدستی می‌کنیم.
‫شماها بیشتر شبیه حیوون خونگی هستین.
‫ما یامه‌ژا رو دیدیم.
‫آره، ظاهراً، ‫مامان‌بزرگ داره حال می‌کنه
‫توی سرزمینِ آفتاب و خوش‌گذرونی،
‫و همین‌طوری الله‌بختکی داره آدم‌های رو مخ رو ‫با موج نابود می‌کنه.
‫اون گفت، با نقابش، ‫می‌تونه از مردمش محافظت کنه. ما فکر کردیم...
‫من نمی‌تونم از کسی محافظت کنم.
‫اِشو، این مال توئه؟
‫پدرمون، در خردِ بی‌نهایتش، ‫به من قدرتِ شفا دادن داد
‫بعد از اینکه مردم زخمی شدن،
‫نقص عضو شدن، دل و روده‌شون بیرون ریخت، کاملاً نابود شدن
‫ما چیزی رو تعمیر می‌کنیم که بشریت می‌شکنه.
‫ما نمی‌تونیم محافظت کنیم.
‫این میلا اولین کسی نیست ‫که اومده دنبال چیزی که مال ماست.
‫انسان‌ها بیشتر از همه از مرگ می‌ترسن.
‫تا آخرین لحظه باهاش می‌جنگن.
‫فکر می‌کنن جاودانه بودن ‫نقطه مقابل مرگه.
‫بذار داشته باشدش.
‫چی؟
‫جاودانگی فقط یه مرگِ تدریجیه.
‫تاج سنگینی می‌کنه،
‫و کمر من دیگه داره می‌شکنه.
‫و خواهرت چی؟
‫کهینده رفته.
‫کارِ ما قرن‌ها پیش اون رو درهم شکست.
‫داستان‌های محلی راجع بهش هست در شمال،
‫مشاهده‌ی ملکه‌ی دیوانه.
‫عادت نوشیدنت جدیده.
‫زمان نسبیه.
‫خوشحالم که داره تو رو از درون می‌خوره.
‫کاری که کردی.
‫خوشحالم.
‫میل به تسلیم شدن رو درک می‌کنم.
‫آسون‌تره.
‫و ساکت‌تر.
‫گمونم امید در ‫چیزهای سخت‌تر وجود داره.
‫امید به اینکه دوباره برخاستن ‫واقعاً تفاوتی ایجاد می‌کنه.
‫تو من رو نمی‌شناسی، غریبه.
‫نه، ولی می‌دونم خواهرت رو دوست داری،
‫و اگه انتخاب کنی که دوباره ‫اون بار رو به دوش نکشی،
‫درک می‌کنم.
‫ولی حداقل بذار کهینده ‫خودش انتخاب کنه.
‫بگو کجاست.
‫چون اگه میلا اول برسه اونجا،
‫بهت قول میدم ‫به کهینده حق انتخاب نمیده.
‫مطمئنی این مختصات درسته؟
‫چون این یه کوه یخه ‫وسطِ ناکجاآباد.
‫از نظر فنی، یه قلعه‌ی وایکینگه.
‫و به این‌ها نیاز پیدا می‌کنین.
‫می‌شه بپرسم...
‫ترجیح میدم نپرسی.
‫ولی معلومه زنی نیستی ‫که «نه» شنیدن براش جواب آسونی باشه.
‫- این اخلاقت رو دوست دارم. ‫- بی‌خیال، اون رو بده من!
‫کم و بیش.
‫وقتی اوضاع خراب شد، ‫اِشو از دنیا پنهان شد.
‫من کونگ‌فو بلدم.
‫ولی کهینده و من سعی کردیم نجاتش بدیم.
‫طرف‌ها مهم نبودن.
‫مذهب، سیاست، ‫آخرش هیچ‌کدوم مهم نیست.
‫انسان‌ها کیسه‌هایی از گوشت و استخوانن،
‫چه به بابانوئل باور داشته باشن ‫چه به فضایی‌ها.
‫دردشون دقیقاً یکسانه.
‫بله...
‫اون یه بار سعی کرد بهشون بگه.
‫هیچ‌کس گوش نداد.
‫منظورت داستانِ «ایله ایفه»ـست؟
‫تو تاریخ ما رو می‌دونی.
‫دارم یاد می‌گیرم.
‫در آغاز، ‫انسان‌ها برابر خلق شدند.
‫یه مدینه فاضله بود.
‫ولی بعد مردم خواستن احساس خاص بودن بکنن، ‫پس بیشتر خواستن.
‫بیشتر نه.
‫متفاوت‌تر.
‫اِشو بهشون هشدار داد ‫که منجر به جنگ و دل‌شکستگی می‌شه.
‫با این حال، اون‌ها خواستن ‫که انتخابِ متفاوت بودن رو داشته باشن.
‫ولی اون راست می‌گفت.
‫تنها کاری که کرد این بود که ‫باعث شد از تفاوت‌هاشون بترسن.
‫وقتی برده‌دارهای فرانسوی اومدن،
‫فکر می‌کردن متفاوتن.
‫بهترن.
‫اون‌ها مردم ما رو گرفتن،
‫هر چیزی که مال خودمون می‌دونستیم،
‫از جمله نقاب‌هامون.
‫صادقانه بگم،
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ‫از دیدن دوباره‌اش احساس آرامش کنم.
‫کجا پیداش کردی؟
‫توی یه کشتی غرق شده.
‫همون برده‌دارهای فرانسوی، ‫کشتی‌شون بیرون نیواورلئان غرق شد.
‫یه جایی توی وجود اون موشِ ترسوی لاغر
‫کسی هست که قدرت این رو داشته ‫جلوی همه‌ی این‌ها رو بگیره.
‫الان باورش سخته، نه؟
‫منظورت چیه؟
‫بهت نگفته؟
‫قدرتِ نقابش رو؟
‫اثری از دوستت نیست.
‫اون اینجاست، یا به زودی میاد.
‫اگه نمی‌دونست کجا ازشون استفاده کنه
‫دنبال نقاب‌های شما توی نیواورلئان نمی‌رفت.
‫نزدیک بمون.
‫مردِ خوش‌تیپ.
‫شروع کن به کندن.
‫من واقعاً برای کار یدی ‫مثل تو ساخته نشدم.
‫ای بابا.
‫دیوونه شدی؟
‫من یه راه دیگه دیدم.
‫به کندن ادامه بده.
‫هر کی اول رسید اونجا، ‫یادتون باشه، میلا نقابِ اُکو رو داره،
‫و برای گرفتنِ نقاب کهینده ‫در کشتنِ اون تردید نمی‌کنه.
‫اگه تو کسی هستی که اول به خواهرم می‌رسی،
‫مراقب باش.
‫کهینده؟
‫من دوستم.
‫من با خواهر و برادرت، اِشو و تایوو اومدم.
‫تایوو؟
‫نه.
‫ما نمی‌خوایم ببینیمش.
‫مجبورمون می‌کنه دوباره انجامش بدیم.
‫همه‌ش رو از اول.
‫تو کی هستی؟
‫من شخص خاصی نیستم.
‫فقط می‌خوام کمک کنم.
‫کمک؟
‫ما به کمک تو نیاز نداریم.
‫اون‌ها اون بیرون نیاز دارن.
‫بیشتر از چیزی که ما بتونیم کمک کنیم.
‫لارا؟
‫خواهر؟
‫خواهر، منم.
‫ایفه، آیا امیدت اینقدر نابود شده؟
‫بیا دوباره پیداش کنیم.
‫با هم.
‫می‌تونیم همونی باشیم که بودیم.
‫مثل یه خانواده.
‫می‌تونیم امید باشیم.
‫مهاجمان! فاتحان!
‫میلاست.
‫من معطلش می‌کنم.
‫سعی کن ببریش بیرون.
‫منم میام.
‫لارا!
‫فکر می‌کردم تا الان غذای کوسه شدی.
‫متأسفم که ناامیدت کردم.
‫هیچ‌وقت تمومش نمی‌کنن، نه؟
‫از این کار لذتی نمی‌برم.
‫اوه!
‫نه! هی!
‫ها!
‫لارا!
‫لارا.
ها؟
‫نه. نه.
‫نه!
‫خواهر.
‫باید بریم، خواهر.
‫نگران نباش.
‫من از کسانی که لایق محافظت هستن ‫محافظت می‌کنم.
‫فداکاریِ اون صلح میاره.
‫میلا!
‫ولم کن!
‫خواهر.
‫یالا، خواهر.
‫یالا.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫نه!
‫این چیزی‌ـه که همه‌ی شما هستین.
‫همیشه همین خواهید بود.
‫بله.
‫واسه همینه که ما به زنانی مثل تو نیاز داریم ‫که تسلیم نشن.
‫خب، اگه بخوام به عملکردمون نمره بدم،
‫می‌گفتم عالی
‫در گند زدن به همه‌چی،
‫و بد در بهتر کردن اوضاع،
‫طبق معمول.
‫خیلی متأسفم بابت خواهرت، اِشو.
‫حرف پوچیه، اینکه به تایوو بگی تسلیم نشه.
‫خیلی سخته، سم.
‫همه‌ی این‌ها. یعنی، ما داریم چی کار می‌کنیم؟
‫هر کاری که داریم می‌کنیم، ‫من دیگه نمی‌خوام انجامش بدم.
‫ما کاری که از دستمون برمیاد رو می‌کنیم، لارا
‫این تنها کاریه که از هر کدوم‌مون برمیاد.
‫ولی تایوو و کهینده، ‫اون‌ها مجبور بودن قرن‌ها تنها انجامش بدن.
‫تو من رو داری، جونا، ابی، زیپ.
‫وقتی شرایط سخت می‌شه،
‫نباید بترسی که تکیه کنی.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫چرا اصلاً دارن این کار رو می‌کنن؟
‫باید وقتی توجه کاملشون رو داشتیم ‫ازشون می‌پرسیدی.
‫«هی، دارین چی کار می‌کنین؟»
‫ایده‌ی بدی نیست.
‫اِشو راست می‌گه.
‫باید فقط ازش بپرسیم.
‫نه.
[دعوتنامه‌ی جشن خیریه‌ی بالماسکه‌ی پیتوس]
‫چیه؟ تو ایده‌ی بهتری داری؟
‫زیپ، به اکیپ همیشگی زنگ بزن.
‫ما داریم می‌ریم مهمونی.
[مهاجم مقبره] [افسانه‌ی لارا کرافت]