.
‫[آنجل ریج]
‫[قلمرو واشنگتن] ‫[سال 1854]
‫ممنونم، مادر.
‫ویلم، حواست به اسب‌ها باشه.
‫تسا امروز یه‌کم چموش شده.
‫می‌دونی که من از پسِ کارهای مهم‌تر از...
‫اسب‌داری برمیام.
‫بس کن دیگه، ویل.
‫می‌دونی که مادر ‫دردانه‌ش رو فقط به تو می‌سپره.
‫حق با برادرته.
‫و تو...
‫ماجراجوییِ بی‌جا نکن.
‫خانم ون‌نِس.
‫کاری از دست من ساخته‌ست؟
‫آقای شهردار، معادن وست‌هیل ‫و سامیتِ ما 27 درصد افت داشتن.
‫و شریک اصلی من، ‫جناب آقای وندربیلت...
‫خب، اگه کورنلیوس ببینه ‫که یکی از سرمایه‌گذاری‌هاش داره...
‫از رمق میفته،
‫خب، نگرانی اون به بقیه هم سرایت می‌کنه.
‫اون رگه‌ی نقره‌ای که از «جاسپر هالو» رد می‌شه ‫بهترین راه‌حلِ فعلی ماست.
‫خب، پیشنهادهای سخاوتمندانه‌ای ‫به هر چهار خانواده‌ی ساکنِ هالو داده شده.
‫شکی نیست که عقل سلیم پیروز می‌شه.
‫ما نمی‌تونیم روی عقلِ نصفه‌نیمه‌ی ‫عوام حساب کنیم، ویکتور.
‫همه‌مون می‌دونیم که بدون توسعه‌ی ‫معادن ون‌نس، «انجل ریج» دوباره...
‫به یه خرابه تبدیل می‌شه.
‫ما این رو نمی‌خوایم.
‫نه، مسلماً نمی‌خوایم.
‫بنابراین تلاش ما برای تصاحب هالو ‫ادامه پیدا می‌کنه.
‫- هی! ‫- بجنبین، بجنبین، بجنبین!
‫الیاس! بلند شو!
‫- دزدها زدن به گله! ‫- کجا؟
‫چراگاهِ پایینی.
‫دالی! لیتل بول!
‫فکر کردین صدای اون تفنگ لعنتی رو نشنیدیم؟
‫زود باش، آلبرت.
‫- تکون بخورین! یالا! بجنبین دیگه! ‫- آماده‌ام.
‫بریم.
‫- یالا! بِکشین! ‫- زود باشین دیگه!
‫دیدمشون!
‫بیاین!
‫اونجان! اونجان!
‫- رسیدن! ‫- برو، تکون بخور.
‫اوناهاشون!
‫الیاس، آلبرت، سردسته رو پیدا کنین.
‫آرومش کنین. بقیه هم آروم می‌شن.
‫سردسته وسط گله‌ست.
‫لیلا، برو سمت دیواره. دالیا، با من بیا.
‫هی. هی!
‫گرفتیش! گرفتیش!
‫الیاس. مواظب باش.
‫گرفتیش!
‫آروم، آروم!
‫هش، هش!
‫باید بریم، مادر.
‫لعنت به ون‌نس.
‫این کشتار...
‫درست بیخ گوشمون.
‫الان بیشتر از یه ساله،
‫فقط نفرین و عذاب سهم‌مون بوده.
‫پس دعا می‌کنیم خدا راه رو نشون‌مون بده.
‫کار ون‌نس بود. ‫ظلم و ستمش داره بدتر می‌شه.
‫مطمئن نیستی که کار اون بوده.
‫همون‌قدر مطمئنم که ‫کوئنتین اسبش رو از دست داد.
‫یا مزارع گندمتون ‫که با سمِ آرسنیک خشک شدن.
‫فکر می‌کنین همه‌ی این‌ها ‫یه سری بدشانسیِ تصادفیه؟
‫هر اتفاقی که اینجا داره میفته ‫نشونه‌ای از تموم شدن نداره.
‫اگه هر چهار تا خانواده با هم متحد بشن،
‫شاید شانس بیشتری ‫برای محافظت از دارایی‌هامون داشته باشیم.
‫محافظت؟
‫این کارِ قانونه.
‫نصفه‌شب این بلا رو سرمون آوردن.
‫درک می‌کنم.
‫چیزهایی که بردن رو بنویس.
‫این یه تهدید بود، جناب کلانتر، نه دزدی.
‫گله‌ی ما دزیده نشد، ‫قتل‌عام شد.
‫«کایوس‌ها» خیلی ناآرومی می‌کنن.
‫کار کایوس‌ها نبود.
‫کار «صورت‌سرخ‌ها» هم نبود.
‫خودتون می‌دونین کار کی بوده.
‫این‌قدر زل نزن.
‫از دختر یتیمه خوشت اومده.
‫برو باهاش حرف بزن.
‫حسابی خوشی زده زیر دلت.
‫خب، اگه خیلی خجالتی هستی ‫و نمی‌تونی یه قدم دوستانه برداری...
‫تریشا ماری!
‫تریشا ماری! چه غلطی...
‫ای خدا بگم چی کارت نکنه.
‫تریشا...
‫دالیا تلر؟
‫- اینجا یکی هست که می‌خواد... ‫- تریشا!
‫هی، آیزاک، فکر کنم اسب مادرم ‫نیاز به توجه کامل جنابعالی داشته باشه.
‫دارم به اسب پالومینو خوب می‌رسم.
‫یه‌کم ناآرومه. ‫دیشب شب سختی رو گذرونده.
‫آره.
‫شنیدم توی مزرعه‌تون...
‫مشکلِ دزدیِ احشام داشتین.
‫شایدم همین دزدها بودن که ‫نعلِ اسب پالومینو رو کندن.
‫داری به خانواده‌ی من توهین می‌کنی؟
‫آیزاک منظوری نداشت.
‫درسته. فقط یه حرف بی‌جا بود.
‫بریم.
‫آره، بهتره دیگه تکرار نشه.
‫چون من اصلاً با تهمت‌های بی‌اساس ‫کنار نمیام.
‫مخصوصاً از طرف یه یهودیِ بی‌مقدار.
‫خب، همه‌مون می‌دونیم شما هیچ نقشی ‫توی وحشت‌آفرینیِ دیشب نداشتین.
‫چون اون حمله نیاز به کمی «عقل» داشت.
‫بسیار خب.
‫- اتفاقی برای ویلم افتاده؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫یهو حسابی رفت تو هم و کلافه شد.
‫کاری به کارش نداشته باش.
‫اگه اعصابش خرابه، ‫ترجیح میدم تنها باشه تا اینکه با اوباش بگرده.
‫عصر به‌خیر، والتر.
‫آقای پکستون.
‫گفتم شاید بتونی تیکه‌تیکه‌ش کنی، ‫بدی حیوون‌هات بخورن.
‫توی طویله‌ست.
‫کار کنستانس بود.
‫آدم‌هاش دوازده‌تای دیگه رو هم ‫از دیواره پرت کردن پایین.
‫توی دره.
‫آقای پکستون،
‫ما فکر می‌کنیم می‌تونیم مقاومت کنیم.
‫این تهدید رو متوقف کنیم، اما فقط ‫اگه همه‌ی خانواده‌ها با هم متحد بشن.
‫تو اینجا خانواده‌ای می‌بینی، پسرم؟
‫نه قربان، من... من...
‫منظورم شما...
‫بیا اینجا! چیه؟
‫چیه؟ فکر کردی وقتِ بازی کردن دارم؟
‫زبونِ من...
‫فقط می‌چرخه که مهمل ببافه.
‫من نیازی به پاییدن ندارم، جک.
‫مورن، کار آقای ون‌نس اینجا تمومه.
‫متوجه شدم.
‫تو خیلی کله‌شقی. ‫نمی‌خوام خودت رو توی دردسر بندازی.
‫جک، دوستِ خوب و بزرگ من.
‫این...
‫روشیه که خودم رو پیدا می‌کنم.
‫من کارم فوری تموم می‌شه.
‫بعدش میرم خونه پیشِ...
‫مادرِ...
‫عزیز و دلسوزم.
‫گشت‌های شبانه می‌ذاریم.
‫هالو رو پوشش می‌دیم.
‫از کوهپایه تا پیچِ جنوبی.
‫دو نفر از خانواده‌های ما، دو نفر غریبه.
‫و کسایی که راستش رو بگن.
‫هر اتفاقی که بیفته.
‫بدون هیچ تعصبی.
‫سکونتگاه کایوس‌ها.
‫دو ساعت به سمت شمال.
‫من با خیلی‌هاشون بزرگ شدم.
‫آوردنِ کایوس‌ها کمکی به این نمی‌کنه ‫که مردم حرفمون رو باور کنن.
‫چرا؟ فقط سفیدپوست‌ها راست می‌گن؟
‫و مکزیکی‌ها چی، ما قابل اعتماد نیستیم؟
‫من درخواست کمک نکردم.
‫مرز مشترک باعث اتحاد نمی‌شه.
‫ما اینجا جمع شدیم، ‫کنار رودی که به همه‌ی زمین‌هامون آب میده،
‫چون منافع‌مون مشترکه.
‫ما به هم نیاز داریم.
‫بقا...
‫چه فامیل باشیم چه نه، چسبِ قدرتمندیه.
‫اومدم عذرخواهیِ طلبم رو بگیرم.
‫تمسخرِ تو...
‫امروز من رو احمق جلوه داد.
‫منم اظهار پشیمونی می‌کنم،
‫به‌محض اینکه گله‌ای رو که از صخره ‫پرت کردین پایین، زنده کنین.
‫فکر می‌کنی خیلی درستکاری.
‫من فکر می‌کنم تو خیلی گیجی.
‫اون‌وقت دخترکِ یتیم من رو قضاوت می‌کنه؟
‫باید شکرگزارِ خداوند باشی.
‫که مردی مثل من...
‫حتی به ذهنش خطور کنه که بهت توجه نشون بده.
‫این رو هم به دعاهای شبانه‌م اضافه می‌کنم.
‫الان...
‫- بس کن، بس کن، بس کن! ‫- دالی!
‫خواهش می‌کنم، بس کن! ویلم!
‫عقب بایست.
‫بس کن، بس کن، بس کن!
‫هیولای عوضی.
‫خب حالا چی، پسرجان؟
‫می‌خوای به من شلیک کنی؟
‫می‌سپارمت به قانون ‫تا به اعمالِ وحشیانه‌ت رسیدگی کنه.
‫قانون؟
‫فکر می‌کنی هی‌ورث میاد یه «ون‌نس» رو حبس کنه؟
‫دلیل اومدنم به اینجا؟
‫فقط برای گرفتنِ طلبم بود...
‫دالی!
‫آبجی.
‫خدا به دادمون برسه.
‫هیس، هیس، هیس. هیس.
‫ما اینجاییم. همه‌مون اینجاییم، عزیزم.
‫کسی نرفته دنبال دکتر؟
‫پیدا کردنِ «مامان» دوای سریع‌تری بود.
‫دکتر ولز دیگه کاری از دستش ‫برای این زخم‌ها برنمیاد.
‫نزدیک‌ترین جراح توی اورگان‌سیتی‌ـه، ‫اونم نصف روز راهه.
‫بیا بریم خونه، دخترم. ‫این مشکلِ ما نیست.
‫من اینجا بودم.
‫پدر، دیدم که قصد جونش رو کرده بود.
‫- دیدم که دالیا... ‫- مشکلِ خانواده‌ی ما نیست.
‫چیزی رو عوض نمی‌کنه. ‫حضور همه‌مون در اینجا ما رو شریک جرم می‌کنه.
‫پس این مسئله‌ی قانونه، ‫و شخص مقصر.
‫اون پسر یه «ون‌نس» هستش، مایلز.
‫مادرش همه‌ی ما رو مقصر می‌دونه.
‫- علیهش استفاده می‌کنیم... ‫- جون یه آدم داره از دست میره.
‫حق با «اوما»ست.
‫جون ویلم دیگه دست خداست.
‫اگه تا صبح دووم بیاره، ‫و حالش بهتر بشه،
‫اون‌وقت طلوع خورشید می‌فرستیم دنبال کلانتر.
‫پسر رو می‌بریم اورگان‌سیتی، ‫تا مراقبت‌های لازم رو دریافت کنه.
‫ما مواظب اسبش هستیم.
‫باشه.
‫بفرمایید.
‫دالیا نمی‌خواد بخوابه.
‫شاید نیاز داره که اینجا باشه.
‫الیاس، برو چند ساعتی استراحت کن.
‫هر دوتون. برین.
‫الان دیگه مسئولیت با منه.
‫باشه.
‫حواسم بهش هست، مامان.
‫شب به‌خیر.
‫می‌دونی شوهرم چطور مُرد؟
‫اون... اون افتاد...
‫چون ناخوش بود...
‫از روی پشت‌بوم.
‫بعد از اینکه بچه‌ی سوم رو از دست دادم،
‫فهمیدم بچه‌دار شدن توی تقدیرِ خدا نیست.
‫تیمی نمی‌تونست با این قضیه کنار بیاد.
‫و اون ناراحتی رو ‫با مشت‌های گره‌کرده نشون می‌داد.
‫تقریباً هر شب تا سر حدِ مرگ کتک‌کاری می‌کرد.
‫من روی پشت‌بوم بودم و ملافه‌ها رو جمع می‌کردم
‫و اون مثل همیشه گیج اومد بالا.
‫لیز خورد و به لبه نزدیک شد.
‫یه دودکش اونجا بود که خراب شده بود.
‫منم یه آجر برداشتم و کوبیدم توی سرش...
‫و اون همین‌طوری نیست و نابود شد.
‫وقتی داری کتک می‌خوری فراموش می‌کنی...
‫دستی که نگه‌ت داشته چقدر ظریفه.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫می‌خوای بس کنم؟
‫فقط کافیه
‫به جای درست فشار بیاری.
‫کنستانس این رو می‌دونه، پسرش هم همین‌طور.
‫درسِ سختی برای یاد گرفتنه.
‫من از «جیزل»، مسافرخونه‌ی پاپ پرس‌وجو کردم. ‫آرکاشا رو هم سین‌جیم کردم.
‫بعد از اینکه ویلم از پیش مورن رفت، ‫کسی اون رو ندیده.
‫خواهرت رو پیدا کن.
‫شاید ویلم...
‫بینِ اون حالِ خراب و...
‫طبیعتِ حواس‌پرتش،
‫سر از کوهپایه درآورده باشه.
‫توی یکی از کمپ‌های معدن خوابیده باشه.
‫هرچقدر هم که ویلم حواس‌پرت باشه،
‫هرگز از فرمان من سرپیچی نمی‌کنه.
‫چی شده؟
‫دیروز...
‫ویلم با عصبانیت و ‫صورتِ سرخ از پیش اون یهودی رفت.
‫گفتی یه چیزی «اون رو حسابی کلافه کرده».
‫چی بود؟
‫مطمئن نیستم.
‫مگه من از فکرهایی که تو سرشه خبر دارم؟
‫ویلم دیشب نیومد خونه.
‫اگه توی خطره،
‫و تو از چیزی خبر داری...
‫هر چیزی...
‫شاید یه حرفی زده شده باشه.
‫دالیا تلر.
‫یه‌کم گستاخی کرد.
‫شاید غرور ویلم رو ...جریحه‌دار کرده باشه. من
‫وقاحت‌باره.
‫تلاشِ بی‌سپاسیه.
‫مادری کردن.
‫یه ملاقات لازمه.
‫دخترِ یتیم.
‫اعتراف اون ممکنه...
‫گره‌ها رو باز کنه.
‫منم دنبال‌شون میرم.
‫محض احتیاط اگه کار به قانون کشید.
‫پیشنهاد می‌کنم با بقیه خانواده‌های هالو هم ‫صحبت کنیم.
‫با روچ حرف زدم.
‫اون و گروهش کار رو می‌خوان.
‫خوبه.
‫من باید رودررو باهاش ملاقات کنم.
‫می‌خوام به چشم‌هاش نگاه کنم.
‫بخوابین زمین!
‫خواهش می‌کنم! همه‌ش همینه!
‫بخوابین زمین!
‫من دارمش.
‫- اون پسره! ‫- جنس‌ها رو برداشتم.
‫یالا، جمع کنین بریم.
‫- بریم! بریم! ‫- یالا! بریم!
‫در تعمیر شده. ‫جنازه رو گذاشتیم اینجا.
‫برو «مامان» رو صدا کن.
‫این حیوون لایق هیچ ترحمی نیست.
‫کاش من جونش رو گرفته بودم.
‫مامان، یکی داره میاد اینجا.
‫خب، این واقعاً غافلگیرکننده‌ست.
‫عذر می‌خوام که مزاحمتون شدم، خانم نولان، ‫اما متأسفانه کارم خیلی فوریه.
‫چه کمکی از دستمون برمیاد؟
‫پسر بزرگم، ویلم، گم شده.
‫کمی قبل از اون...
‫اون دختر قدبلند و سفیدرو،
‫یه سری حرف‌های تلخ به پسرم زد،
‫شاید به غرورش برخورده باشه.
‫شاید ویلم اومده اینجا تا دلیل ‫تحقیر شدنِ خودش رو بهتر بفهمه.
‫می‌خوام با اون دختر حرف بزنم.
‫متأسفانه دالیا یه‌کم ناخوش احواله.
‫کسالت داره.
‫بهتره به حرف مادر گوش کنی، تلر.
‫خواهرت کجاست؟
‫خانواده‌ی هر دوی شما روزهای سختی داشتن.
‫درک می‌کنم که اعصاب‌ها خرابه.
‫من و ویلم سرِ قضیه‌ی دزدی احشام ‫بحث تندی با هم داشتیم.
‫هر دومون از حرف‌های زده شده رنجیدیم.
‫دختر شما شاهد ماجرا بود.
‫اما نه خانم،
‫پسر شما برای هیچ کار خیری ‫به اینجا نیومد.
‫چه بلایی سر صورتت اومده؟
‫بی‌احتیاطی کردم.
‫یه سطل علوفه از انبار بالا افتاد روم.
‫باید حواسم رو جمع می‌کردم.
‫نگرانی برای بچه دل آدم رو خون می‌کنه.
‫متأسفیم که نتونستیم تسکین دردتون باشیم.
‫عمق این درد چیزی‌ـه که ‫شما هرگز نمی‌تونین واقعاً درکش کنین،
‫چون این دردِ هم‌خونیه.
‫هرچند قابل تحسینه
‫که یه زنِ «اجاق‌کور» مثل شما ‫مسئولیت همه‌ی این‌ها رو قبول کرده.
‫عشق از طریق خون منتقل نمی‌شه.
‫با این حال شما همچنان ‫پیشنهادهای سخاوتمندانه‌ی من رو رد می‌کنین،
‫با اینکه می‌دونین اون همه پول ‫می‌تونه خیلی به نفع این بچه‌ها باشه.
‫آیا این عشقه؟
‫یا لجبازی؟
‫شما ایمان من رو با یک‌دندگی اشتباه گرفتین، ‫خانم ون‌نس.
‫چون من می‌دونم خدا از من چی می‌خواد.
‫من به انگس تلر قول دادم
‫که مراقب بچه‌هاش باشم.
‫اون پولِ خرید این زمین رو فراهم کرد، ‫آینده‌ی اون‌ها رو.
‫بعد از مرگش، ‫ما مسیر سخت غرب رو پیش گرفتیم.
‫جایی که سرنوشت ما رو به این ‫دو فرشته‌ی تنها و آسیب‌دیده رسوند.
‫اون سفر ما رو جوری به هم پیوند داد ‫که شما هرگز نمی‌تونین درکش کنین.
‫ما رو به اینجا رسوند.
‫پنج روحِ رها شده که حالا فامیل هستن.
‫هیچ مقدار پول یا بدبختی‌ای ‫نمی‌تونه ما رو از این زمین جدا کنه.
‫خدا این خونه رو به ما داده.
‫و فقط خدا...
‫می‌تونه اون رو پس بگیره.
‫اگه می‌دونستم قراره موعظه بشنوم، ‫لباس‌های پلوخوریم رو می‌پوشیدم.
‫بابت وقتی که گذاشتین ممنونیم، خانم.
‫باید اهالی هالو رو جمع کنیم.
‫- پسرم گم شده. ‫- من چیزی در اون مورد نمی‌دونم.
‫روز خوش، آقا.
‫پکستون پسرتون رو ندیده.
‫آروم، پسر! آروم!
‫اون سگِ کثیف رو ببند!
‫بیا، دختر.
‫به اندازه‌ی کافی حیوون داریم که بهشون برسیم
‫اینجا منتظر بمونید.
‫خانم ون‌نس، خاویر روچ هستم.
‫از ملاقات با بانویی در مقام شما ‫خوشبختم، خانم.
‫آقای روچ.
‫خدماتی که من بهش نیاز دارم ‫مستلزمِ نفوذِ عمیقه.
‫پسرم ویلم گم شده.
‫خب، بهتون اطمینان میدم، من چشم‌های زیادی دارم
‫خوبه.
‫جک هزینه‌هاتون رو پرداخت می‌کنه.
‫پشت معادن کمپ بزنین.
‫دزدی یا کشتنِ کسی ممنوعه.
‫باریکلا سگِ خوب، سوئیتی.
‫عصر به‌خیر، والتر.
‫پوست‌هات رو آوردم.
‫ممنون.
‫اما دلیل بازدید امروز ما، ‫خیلی حیاتی‌تره.
‫ویلم ون‌نس، پسر بزرگ...
‫- اتفاقی افتاده. ‫- همونی که گم شده؟
‫آره.
‫شرایط ایجاب می‌کنه که سریع تصمیم بگیریم.
‫نتیجه‌ی اون می‌تونه ‫روی همه‌ی ما تأثیر بذاره.
‫- من نمی‌خوام چیزی در موردش بدونم. ‫- تردیدتون رو درک می‌کنم.
‫این رو بفهمین، خانم.
‫من هیچ خصومتی با کسی توی این هالو ندارم،
‫اما برام هم مهم نیست که
‫چه بلایی سر شما میاد.
‫دست از سرمون بردارین،
‫و... ما هم همین کار رو می‌کنیم.
‫بیا، سوئیتی. بیا اینجا.
‫دخترِ خوبِ من.
‫همه به اندازه‌ی کافی سختی کشیدن.
‫ویلم توی خواب مُرده.
‫ذهن مردم آماده‌ی پذیرشِ اینه.
‫اگه قرار بود زنده بمونه چی؟
‫به تو مربوط نیست.
‫اگه لازم باشه، حقیقت رو به همه می‌گم.
‫اما بهت قول میدم فرزندم، کاری رو که کردم
‫برای این بود که تو هرگز مجبور نباشی ‫تاوانِ مرگِ ویلم رو پس بدی.
‫فعلاً، این راز بین ما می‌مونه. ‫متوجه شدی؟
‫بله.
‫دختر خوب.
‫- دوشیزه تریشا. ‫- فقط یه‌کم آب، لطفاً.
‫چشم.
‫و یه دمنوشِ آرام‌بخش.
‫فکر کردم شاید یکی دیگه میل داشته باشی.
‫روزِ سختی برای هر دوی ما بود.
‫ممنونم.
‫تریشا ماری؟
‫- پاشو بیا اینجا. ‫- تو ولیِ من نیستی، برادر عزیز.
‫معذرت می‌خوام.
‫همیشه یه بهونه‌ی احمقانه پیدا می‌شه.
‫حواست به خودت باشه!
‫وقت رفتنه، پسرجان!
‫فکر کردی کی هستی؟
‫- پرستارت رو بفرست بره، شاید بفهمی! ‫- آروم باشین!
‫دردسر بیشتر نمی‌خوایم!
‫به اندازه‌ی کافی داشتیم.
‫مادرت منتظر تو و خواهرته.
‫یالا. زود باشین برین.
‫این ماجرا تموم نشده.
‫شنیدی؟ تقاص پس میدین.
‫تک‌تکِ شما بی‌سروپاها.
‫و اون زنِ ایرلندیِ بی‌اصالت ‫که بهش می‌گین «مامان».
‫ما یه جنازه توی طویله‌مون داریم،
‫اون‌وقت شماها رفتین توی کافه دعوا راه انداختین؟
‫چیزی خراب نشد، مامان.
‫به‌جز یه چنگال.
‫تقصیر منه، مامان.
‫من بزرگترم. باید بهتر ‫مراقب خودمون باشم. معذرت می‌خوام.
‫دالیا...
‫کاری که باهات کرد...
‫خیلی متأسفم.
‫من به بابا قول دادم که...
‫جامون امن باشه.
‫قول دادم.
‫چون کنار یه رودخونه زندگی می‌کنیم، ‫من باید جنازه‌ی شما رو قایم کنم؟
‫- خونِ ویلم گردنِ ما نیست. ‫- اشتباهت همین‌جاست.
‫ون‌نس اگه شکافی توی زره ببینه، ‫خنجر رو فرو می‌کنه.
‫این ضعف نیست، این قتله.
‫اون حیوون حقش بدتر از این بود.
‫اگه پای قانون بیاد وسط، دارمون می‌زنن.
‫این یه جرمه که ‫خانواده‌ی من هیچ دستی توش نداشتن.
‫کی اهمیت میده؟ به جهنم.
‫اون برای هیچ‌کس ارزشی قائل نیست، حتی قانون.
‫پس چرا ما باید قائل باشیم؟
‫نقره‌ی زیر پامون مال ماست، ‫این زمینِ لعنتی مال ماست.
‫اگه با هم متحد نشیم، ‫اون همه چیز رو می‌گیره.
‫ما این رو خاک کنیم، آتیش به پا می‌شه.
‫آتیش همین الانش هم به پا شده.
‫ما نمی‌تونیم مجبورتون کنیم.
‫هر خانواده دو تا رأی داره.
‫سنگ،
‫می‌ریم پیش کلانتر.
‫چوب،
‫این راز بین خودمون می‌مونه.
‫اکثریت برنده می‌شه.
‫دالیا.
‫آلبی.
‫دروغ کسی رو آزاد نمی‌کنه.
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- هر خانواده دو تا رأی.
‫- بابا، من حقم اینه که... ‫- این انتخابِ ماست.
‫- این که نمی‌شه... ‫- این انتخابِ ماست.
‫مساوی شد.
‫اکثریت نداریم.
‫کنار رودخونه پیداش کردم.
‫ون‌نس کشتش.
‫سوئیتی.
‫چرا باید این کار رو بکنه؟
‫چرا باید یه سگ رو بکشه؟
‫سوئیتی.
‫سوئیتی...
‫چرا باید یه سگ رو بکشه؟
‫پسرِ گم شده‌ی ون‌نس.
‫ویلم به قصدِ کشتن به دالیا حمله کرد.
‫سنگ،
‫قانون رسیدگی می‌کنه.
‫چوب،
‫سکوت.
‫هر خانواده دو تا رأی داره.
‫دیگه به دو تا رأی نیاز نیست.
[سوئیتی، دوست وفاداری که زیر این خاک آرمیده]
‫[رهاشدگان]