.
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
[مأموریت 43: حسادت سفید]
‫ها؟
‫زود باش کیک‌هایی که قول دادی رو بده.
‫چی؟ به تو قول کیک داده؟!
‫ها؟! نه، ندادم!
‫تازه، دیروز یه نون پرت کردی طرفم، ‫حالا با چه رویی از من چیزی می‌خوای؟!
‫آره، آره!
‫تو باید اونی باشی که بهش کیک میده!
‫نکنه می‌خواد ازم باج بگیره
‫به‌خاطر قضیه‌ی دستمال اون روز؟
‫گفتم که لطفش رو جبران می‌کنم، ولی کیک؟
‫همه‌ی چیزی که می‌خواد کیکه؟
‫حداقل یه چیز غیرممکن نخواست ‫مثلاً برای والدینش کار پیدا کنم
‫یا بخواد پدرم رو ملاقات کنه.
‫ها؟! یعنی می‌تونیم به‌خاطر دستمال، ‫غول آخر رو ملاقات کنیم؟!
‫آ... راستش... فکر کنم دیگه کیک نمی‌خوام.
‫آنیا می‌خواد بیاد خونه‌تون... ‫با کل خانواده‌ام.
‫ها؟!
‫آنیا، داری خیلی تند میری!
‫مردم فکر می‌کنن چقدر هول شدی
‫که یهو می‌خوای پاشی بری خونه‌ی یه پسر!
‫انگار الکیه! عمراً آدم‌های معمولی مثل شما ‫بتونن پاشون رو تو خونه‌ی اون بذارن!
‫سطح خانواده‌ی شما انقدر پایینه که «دزموند»ها ‫اصلاً باهاتون کاری ندارن!
‫نچ، نچ، نچ.
‫مامانِ آنیا اون روز با مامانِ پسر دوم ‫خیلی صمیمانه چایی خورد.
‫- امکان نداره! ‫- چی؟!
‫د... دروغ نگو!
‫دروغ نیست. ازش بپرس.
‫اوه، ولی نه اونقدر صمیمانه.
‫آنیا هنوز جلوتره...
‫...تو این «نبرد نقشه‌های دوستی».
‫ت... ت... ت... تو چیزی ‫در مورد من نشنیدی، شنیدی؟!
‫نشنیدی، نه؟! ‫راستش رو بگو، لعنتی!
‫ارباب دیمین، لطفاً آروم باشید!
‫آنیا، رابطه‌تون بالأخره تا جایی پیش رفته ‫که خانواده‌هاتون با هم خوبن!
‫اگه اون چیزی در مورد سابقه‌ی تاریک ‫دوران مهدکودکم بشنوه، همه‌چی تمومه!
‫آنیا الان از پسر دوم آتو داره.
‫خب؟ جوابم رو بده!
‫راستش چیزی نشنیدم. نگران نباش.
‫معلومه که نشنیدی.
‫هی! وایسا! من رو دعوت کن!
‫مامانت احتمالاً بهت می‌گه ‫که منم دعوت کنی!
‫کِه. خانواده‌ی شما هم مثل بقیه‌ست.
‫همه‌تون مگس‌های کوچولوی مزاحمی هستید که ‫فقط دور اسم «دزموند» جمع می‌شید.
‫نه! خانواده‌ی آنیا جدی‌تره!
‫به‌خاطر مأموریت!
‫جدی در مورد چی؟
‫تو این اواخر خیلی پرشور شدی، آنیا!
‫حد خودت رو بدون!
‫ای عامی!
‫من عمراً کسی مثل تو رو ‫به خونه‌ام دعوت کنم!
‫تو یه احمقِ خنگی!
‫خنگ!
‫ممنونم، دکتر!
‫بازم برمی‌گردم.
‫دکتر فورجر، در مورد ‫کنفرانس هفته‌ی بعد...
‫لوید، بیا بریم گلف!
‫دکتر فورجر!
‫مثل اینکه خیلی محبوبی.
‫امیدوارم اینطور باشه.
‫شنیدم مریض‌ها هم خیلی دوستت دارن.
‫اوضاع برای «لوید فورجر»، روانپزشک، ‫خوب پیش میره.
‫شبکه‌ی ارتباطی من خیلی گسترده شده.
‫شاید به زودی چندتا مریض ویژه هم ‫داشته باشی، مثلاً یه سیاستمدار یا سلبریتی.
‫اوه، من هنوز خیلی کار دارم.
‫آه، شفق.
‫امروز هم مثل همیشه بی‌نقص هستی.
‫در نهایت، من اون زن‌ها رو ‫از نظر اجتماعی نابود می‌کنم...
‫نه، من نباید مانع مأموریتش بشم.
[...حسادت]
‫آیا مریضی هست که ‫به «ملیندا دزموند» مرتبط باشه؟
‫آره. ظاهراً «یور» موفق شده یه ارتباط ‫با «انجمن بانوان میهن‌پرست» برقرار کنه.
‫اوه؟ «یور برایر» تونسته این کار رو بکنه؟
‫ولی «ملیندا» مگه تو اولویت‌های ‫پایین لیست نبود؟
‫نمی‌تونم مطمئن باشم.
‫برای همین اطلاعات بیشتری می‌خوام.
‫من خیلی شک دارم «یور» شخصاً بتونه ‫اطلاعات زیادی به دست بیاره.
‫بله، من خیلی شک دارم "یور برایر" موفق شه.
‫هنوز دیر نشده که من ‫نقش همسرت رو به عهده بگیرم.
‫نه، نیازی نیست تو مثل قبل ‫به پشتبیانی از من ادامه بدی.
‫هرچند، اگه مشخص بشه که ‫«ملیندا» ارزش پیگیری رو داره،
‫ممکنه ازت بخوام که به ‫«انجمن بانوان میهن‌پرست» نفوذ کنی.
‫متوجه شدم.
‫احتمالاً مریض‌هایی هستن ‫که یه ارتباطی با اون دارن،
‫ولی شک دارم تو بتونی معاینه‌شون کنی.
‫یعنی هنوز نتونستم خودم رو ‫اینجا به اندازه‌ی کافی ثابت کنم؟
‫نه. فقط به‌خاطر اینکه رئیس بخش ‫به‌خاطر کینه‌ی شخصی بهت کار بیشتر نمیده.
‫کینه‌ی شخصی؟
‫حتماً متوجه شدی چطور بهت زل می‌زنه.
‫هر وقت محبوبیت تو بالا میره، اون ‫با کینه بهت زل می‌زنه. حسادت...
‫مدیر ارشد پزشکی، جرالد گوری.
‫با لابی‌گری دقیق ‫خودش رو بالا کشیده،
‫و برای شهرت و موقعیت ‫بیشتر از هر چیزی ارزش قائله.
‫دکتر فورجر!
‫ظاهراً تمام سال داشته ‫غرغر می‌کرده که،
‫«قبل از اینکه اون بیاد، همه ‫از من تعریف می‌کردن.»
‫من که خیلی مراقب بودم ‫تا باهام دشمنی پیدا نکنه...
‫قربان! آخرین مقاله‌ی شما ‫واقعاً چشم من رو باز کرد!
‫یکی از پرستاران جوون ازم خواست ‫این رو به شما بدم.
‫فوق‌العاده بود، قربان! کلمه‌ای برای ‫توصیف درخشان بودن شما ندارم!
‫همه‌ی کارهای مربوط به معاینه‌ی ‫بیماران ویژه از طریق اون انجام می‌شه،
‫پس شاید بهتر باشه زودتر ‫این قضیه رو حل کنی.
‫فکر کنم چاره‌ی دیگه‌ای ندارم.
‫آماده‌سازی رو شروع کنید.
‫بله، قربان.
‫امروز، من با «شفق» ‫یک دقیقه و 42 ثانیه صحبت کردم.
‫فورجر، عوضی!
‫من از اول چشمم دنبال «فیونا» بود، ‫حالا تو اون هم قاپیدی!
‫نمی‌ذارم قسر در بری! ‫از این بیمارستان بیرونت می‌کنم!
[208 - اتاق جلسه]
‫عه؟ مگه جلسه قرار نبود ‫ساعت 11 صبح شروع بشه؟
‫ساعت 10:30 شروع شد. بعیده شما ‫همچین اشتباهی بکنید، دکتر فورجر.
‫خیلی متأسفم.
‫مطمئن شدم که برنامه رو ‫روی تخته وایت‌بُرد عوض کنم.
‫منم با اون کلک مسخره‌ات ‫راه اومدم.
‫امیدوارم حالا راضی شده باشی.
‫من که فکر می‌کردم ‫تو واقعاً توانمندی.
‫ناامیدم کردی، فورجر.
‫تو واقعاً یه آشغالی.
‫خب، شما این اواخر خیلی کار کردید.
‫راستش، باید یه‌کم مرخصی بگیرید.
‫دقیقاً. اصلاً لازم نیست ‫به خودتون فشار بیارید و بیاید.
‫درسته...
‫چی؟
‫اگه من یه دقیقه دیر کنم، همه‌تون ‫شاکی می‌شید و پشتم مسخره‌ام می‌کنید،
‫که دارم مثل آدم‌های مهم ‫ادای دیر کردن درمیارم!
‫بفرمایید. مطمئن شدم که ‫اوراق شما رو هم بگیرم.
‫خیلی ممنونم.
‫سلام، دکتر فورجر.
‫قهوه میل دارید؟
‫با یه‌کم مسهل قوی قاطی شده.
‫اوه، ممنونم.
‫مطمئنم اگه یه پادزهر درست کنم ‫خوب می‌شم.
‫ببخشید.
‫حالم خوب نیست. ‫باید برم دستشویی.
‫حالتون خوبه، دکتر؟
‫حالا که دیدم شما با دل‌درد ‫انقدر سخت کار می‌کنید، مصمم‌تر شدم!
‫که اینطور... خوبه.
‫چرا؟! من تا یه ذره کنترل از دستم ‫در میره، ازم غرامت می‌خوان!
‫هی، دکتر فورجر. ‫دستمال توالت بهتون چسبیده.
‫اوه، خدای من!
‫چی؟! اصلاً متوجه نشدم!
‫مثل اینکه حتی شما هم ‫بعضی‌ وقت‌ها یه‌کم حواس‌پرت می‌شید.
‫چقدر بامزه.
‫به‌خاطر قیافه‌شه؟! همه‌چی ‫به قیافه‌اش ربط داره؟!
‫«فیونا.
‫یه چیزی هست که می‌خوام بهت بگم.
‫امشب ساعت 7 منتظرتم ‫دم پل مورتیک. لوید فورجر.»
‫اون نامه جعلی‌ـه.
‫هر چقدر می‌خوای منتظر بمون، ‫ولی فورجر هیچ‌وقت نمیاد.
‫- شایعه می‌شه که فورجر با وجود داشتن زن و بچه، دنبال بقیه‌ست، ‫- ببین؟ بهت که گفتم دکتر فورجر...
‫چه افتضاحی.
‫از خودم بدم میاد که حتی ‫برای یه لحظه ذوق‌زده شدم
‫در حالی که می‌دونستم این نامه ‫کاملاً جعلی‌ـه.
‫ضمناً، دست‌خط «شفق» ‫به این شلختگی نیست.
‫ها؟ چی؟ وایسا، چ... چی؟!
‫دارن چی می‌گن؟ ‫داره در مورد نامه ازش می‌پرسه؟
‫وایسا، معمولاً تو این موقعیت‌ها ‫آدم این کار رو نمی‌کنه، مگه نه؟
‫شفق، می‌خوام کارش رو تموم کنم.
‫نه. باید جلوی خودت رو بگیری.
‫شفق خیلی صبوره.
‫لعنتی!
‫وقتشه که برگ برنده‌ام رو، رو کنم!
‫خودم حذفش می‌کنم!
‫اوه، الو؟ سرویس امنیت دولتی؟
‫از بیمارستان عمومی برلینت تماس می‌گیرم.
‫بله، درسته. ‫بین کارمندهای ما یه جاسوس هست.
‫شما اونی هستید که گزارش داد؟
‫اِم... شما از ‫سرویس امنیت دولتی هستید؟
‫ف... فکر کنم یونیفرم تن‌تون نیست.
‫خب، اگه مظنون بفهمه ما اینجاییم ‫ممکنه فرار کنه.
‫مـ... مـ... متوجه‌ام.
‫لازمه که شما هم ما رو ‫سرویس امنیت دولتی صدا نکنید.
‫اگه سر و صدای زیادی بشه، ممکنه ‫شهرت این بیمارستان به خطر بیفته.
‫درسته.
‫دلم می‌خواست جلوی همه ‫دستگیرش کنم تا تحقیر بشه،
‫ولی فکر کنم به اونجاش فکر نکرده بودم.
‫حالا، ما رو ببرید پیش مظنون.
‫ب... باشه!
‫اوناهاش. لوید فورجر.
‫یه تازه‌واره که هنوز ‫یه سال هم نشده اومده اینجا.
‫خب چی کار کرده؟
‫من دیدمش.
‫دیدم که هر شب داشت انبار رو می‌گشت.
‫شنیدم چندتا دوست مشکوک هم داره.
‫اون حتماً داره اطلاعات بیمارستان ما رو ‫به غرب لو میده!
‫مطمئنم یه سری اسناد ‫تو میزش قایم کرده که این رو ثابت می‌کنه!
‫از این طرف!
‫من چیزی نمی‌بینم.
‫و... ولی امکان نداره...
‫شاید باید یه‌کم دقیق‌تر بگردید.
‫لعنتی، تو اون کشوی بالایی‌ـه!
‫مطمئن شدم که چندتا مدرک جعلی ‫اونجا بذارم!
‫نه! اونجا نه! کشوی بالایی!
‫فایل فوق سرّی همینه؟ [پرونده‌ی ماروهی]
‫آره! خودشه!
‫به نظر میاد که اون فایل‌هایی ‫با اطلاعات فوق سرّی مریض‌ها
‫و نتایج آزمایش‌های بالینی داروهای جدید رو ‫جمع‌آوری کرده تا راحت از اینجا خارج کنه.
‫خب، بعداً می‌بینمت.
‫آره. بعداً می‌بینمت، فورجر.
‫شما باید روانپزشک، لوید فورجر باشید.
‫شما به اتهام جاسوسی بازداشتید.
‫چـ...
‫غیرممکنه! چه خبر شده؟!
‫آره! هورا، نقشه‌م گرفت!
‫لطفاً یه لحظه صبر کنید.
‫می‌تونید همه‌چیز رو تو پاسگاه ‫برامون تعریف کنید.
‫هی. دستبند جزو نقشه نبود!
‫داری چه فکری می‌کنی؟!
‫همیشه دلم می‌خواست ‫حداقل یه بار این کار رو بکنم!
‫اگه یکی ما رو ببینه ‫چی کار می‌خوای بکنی؟!
‫خفه شو!
‫- من رو یهویی احضار کردن فقط برای اینکه مجبور شم تلفن‌ها رو هک کنم ‫- می‌خواید یه جاسوس احتمالی رو گزارش بدید؟
‫- اوه، باید نقش یه آدم خوش‌تیپ رو بازی کنم. ‫- و تو این نمایش مسخره بازی کنم.
‫پس حداقل بذار از این لذت ببرم!
‫شفق.
‫هوم؟
‫اوه، درسته.
‫ولی من کاری نکردم!
‫اتهام من چیه؟
‫از من متنفر نباش، فورجر.
‫به این‌ها نگاه کن.
‫نقشه داشتی این‌ها رو به ‫غرب بفروشی، نه؟
‫من تا حالا این‌ها رو ندیدم! ‫از کجا پیداشون کردید؟
‫- اون به ما گفت این‌ها رو تو میز تو پیدا می‌کنیم. ‫- چی؟!
‫رئیس...
‫چیزه، این فقط یه تصادف بود...
‫مـ... مـ... من کاملاً بهت اعتماد داشتم!
‫ولی تو با همه خوب کنار اومدی ‫و خیلی زود دلشون رو به دست آوردی
‫که من فکر کردم شاید جاسوس باشی.
‫شوخی کردم.
‫اون در واقع درست می‌گه.
‫نه...
‫من فقط ناامیدانه می‌خواستم سریع ‫با همه جور بشم چون تازه‌وارد بودم.
‫و این اسناد...
‫فونتتش با ماشین تحریری که ‫من استفاده می‌کنم فرق داره.
‫این فونت... مال «یوکا 52»ـه.
‫تنها کسی که تو این بیمارستان از همچین ‫چیز قدیمی‌ای استفاده می‌کنه...
‫وایسا! نه، نه، نه، نه، نه!
‫ببخشید، ولی اسم شما چیه؟
‫نه، نه!
‫وایسا، شاید اونم داره !از همین مدل استفاده می‌کنه
‫و ما اگه بگردیم می‌تونیم ‫این رو بفهمیم.
‫پس، فهمیدم! اون حتماً از ماشین من !استفاده کرده تا این‌ها رو تایپ کنه
‫اون می‌خواسته برام پاپوش درست کنه!
[...یه فندک]
‫قربان، اسم شما چیه؟
‫مـ... من مدیر ارشد پزشکی ‫جرالد گوری هستم.
‫من این اسم رو قبلاً شنیدم.
‫اون تو لیست مظنون‌های احتمالی ‫این بیمارستانه.
‫چی؟!
‫جرالد گوری.
‫اتهاماتی هست که شما ‫کمک‌های مالی سیاسی قبول کردید
‫و درخواست‌های بازپرداخت پزشکی رو ‫جعل کردید.
‫فقط داشت حدس می‌زد، ‫ولی زد تو خال.
‫ضمناً، شما با ماشین گرون‌قیمت ‫دوست‌تون می‌چرخید انگار مال خودتونه،
‫از موقعیت‌تون به عنوان مدیر ‫برای مهمونی گرفتن استفاده می‌کنید،
‫و خوراکی‌های اتاق استراحت رو ‫بدون اجازه می‌خورید
‫و بعدش تقصیر رو می‌ندازید ‫گردن یه زیردست تپل.
‫چطور اون‌ها این رو می‌دونستن؟!
‫چه آدم افتضاحی. ‫اون قطعاً گناهکاره.
‫ببریمش.
‫وایسا، نه!
‫فیونا! نجاتم بده، فیونا!
‫آخه چرا دارید من رو صدا می‌زنید؟
‫لطفاً صبر کنید!
‫درسته که رئیس لوازم پزشکی رو ‫بدون اجازه برده خونه،
‫- و حتی بعضی‌هاش رو به بیمارستان‌های دیگه فروخته... ‫- هی! دکتر فورجر؟!
‫ولی اون یه آدم پستی نیست ‫که به کشورش خیانت کنه!
‫رئیس خیلی محبوب‌تر از منه ‫و یه رهبر قابل اعتماده
‫که همیشه مراقب ‫همه‌ی اطرافیانشه!
‫به‌خاطر وجود رئیسه که ما می‌تونیم ‫با خیال راحت مراقب مریض‌هامون باشیم!
‫رئیس یه گنج برای این بیمارستانه!
‫اون نور امید ماست!
‫اگه قراره رئیس رو دستگیر کنید، ‫فقط من رو به جاش ببرید!
‫من همه‌ی تقصیرها رو گردن می‌گیرم!
‫دکتر فورجر...
‫آه، ای کاش می‌تونستم ‫اشک‌های «شفق» رو جمع کنم.
‫حتی اگه الکی باشن.
‫ببینید شما دو تا تو این سن ‫چطور احساساتی شدید.
‫هرچند، یه جورایی تحسینش می‌کنم.
‫این هر دفعه داره سعی می‌کنه ‫چه شخصیتی رو بازی کنه؟
‫آدم فوق‌العاده‌ای برات کار می‌کنه.
‫و به‌خاطر همین، نمی‌تونم تصور کنم ‫که تو یه جاسوس باشی.
‫ما بیمارستان شما رو ‫از لیست نظارت خارج می‌کنیم.
‫مطمئن شید که شما دو تا با هم کار می‌کنید ‫تا اینجا رو سرپا نگه دارید.
‫خیلی ازت ممنونم، دکتر فورجر!
‫تو من رو نجات دادی! خیلی ممنونم!
‫نه، نه.
‫ما هنوز به شما نیاز داریم، رئیس.
‫اگه کمکی لازم داشتید، ‫می‌تونید روی من حساب کنید.
‫شاید حتی معاینه‌ی بیماران ویژه.
‫تو آدم فوق‌العاده‌ای هستی!
‫بیا با هم نهایت تلاشمون رو بکنیم!
‫انجامش دادم. برای «شفق» مفید بودم.
‫[اون نمی‌خواد تغییر قیافه بده ‫چون «شفق» این قیافه رو براش درست کرده]
‫خیلی‌خب. حالا میرم «جیمی» رو ببینم. این قیافه خوش‌تیپ‌ترین چهره‌ش تا به امروزه] ‫برای همین هیچ‌وقت نمی‌خواد عوضش کنه] ‫
‫من اومدم.
‫من اومدم، بابا!
‫آنیا خانم، باید بگید «خوش اومدید».
‫حالا که مشکل بیمارستان حل شده، ‫«نقشه‌ی ج» بالأخره می‌تونه یه‌کم جلو بره.
‫یعنی «نقشه‌ی ج» مامان ‫از من جلو زده؟!
‫خوب نیست. باید یه کاری بکنم!
‫وقت شامه.
‫دخترک در مورد اینکه ‫«دوستی» واقعاً چه معنایی دارد، در عذاب بود.
‫مدیر. یه گزارش نگران‌کننده ‫از بخش 4 رسیده.
‫هوم؟
‫باقی‌مونده‌های گروهک افراطی چپ‌گرا، ‫«سیرک سرخ»؟
‫مربوط به یکی از رهبرهاشون، «بیلی اسکوایر»ـه، ‫که خارج از کشور قایم شده بود.
‫گزارش‌های تأیید نشده‌ای هست که ‫جناحی که اون فرماندهی می‌کنه وارد برلینت شده.
‫ما باید ساعت 10 صبح ‫به موزه برلینت برسیم.
‫هی، آروم بگیرید.
‫یه اُردو، یه اُردو!
‫این یه گردش تفریحی نیست، آنیا. ‫یه سفر آموزشی‌ـه.
‫کِه. چه برنامه‌ی بچه‌گانه‌ای.
‫اینطور نیست.
‫دیدن اسکلت دایناسورها هیجان‌انگیزه.
‫نه بابا، فقط مومیایی‌ها.
‫بعدشم، چرا باید با ‫این وسیله‌ی دهاتی‌ها بریم؟
‫هر تجربه‌ای ارزشمنده، ‫پسر رئیس، دیمین.
‫خفه شو. تو مال کلاس 4 هستی. ‫با من حرف نزن.
‫حداقل باید به هر کلاس ‫وسیله‌ی نقلیه‌ی خودش رو می‌دادن.
‫چقدر خسیس.
‫خیلی بی‌ادبی!
‫این بهترین فرصته ‫تا کلاس‌های ما به هم نزدیک‌تر بشن.
‫من هیچ برنامه‌ای ‫برای جور شدن با شما ندارم.
‫هر کلاس دیگه‌ای رقیب ماست.
‫بسیار خب، پس.
‫بیاین رقابت کنیم ببینیم کی می‌تونه ‫اسم دایناسورهای بیشتری رو بگه وقتی رسیدیم موزه.
‫حالا رابطه‌ام با رئیس ‫باید خوب باشه.
‫اون از حقه بازی جاسوسی استفاده کرد!
‫نقشه‌ی دوستی...
‫من باید از بابا تقلید کنم ‫و بیشتر تلاش کنم.
‫خنگ! احمق! زشتالو!
‫میرم لوت میدم که چقدر زشتی.
‫آقا! به نظرم اون باید ‫به‌خاطر زشتی اخراج بشه!
‫چی؟ درسته، هولگر؟
‫اگه اینطور باشه، بدجور به دردسر افتادی!
‫ولی آنیا زشتالو نیست. ‫اون خیلی هم نازه.
‫هوم... تو واقعاً ناز هستی.
‫حالا که دقیق‌تر نگاه کردم، ‫پسر دوم، تویی که اینجا زشتالویی.
‫زشت‌تر از تو.
‫ها؟!
‫زشتالوهای بدجنس مثل تو ‫باید فوراً اخراج بشن.
‫واه! لطفاً من رو ببخشید!
‫آقا معلم!
‫پسر دوم زشتالو نیست.
‫اون فقط یه پخمه‌ست.
‫آهان. اون فقط یه پخمه‌ست.
‫پس مشکلی نیست.
‫واه! ممنونم، خانم آنیا!
‫حالا، من رو ببر خونه‌تون.
‫این نقشه‌ی منه! و بی‌نقصه!
‫آخ.
[در انتظارِ اینکه بهم بگی بامزه]
‫داری چی کار می‌کنی، آنیا؟
‫نقشه شکست خورد.
‫چش شده؟
‫نکنه عصبانیه چون هنوز ‫لطفش رو جبران نکردم؟
‫باید زودتر این کیک‌ها رو بهش بدم ‫و خلاص شم.
‫اوه، ارباب دیمین! شما خوراکی آوردید؟
‫بیاین همگی با هم بخوریم.
‫اِم، ولی این...
‫به‌به!
‫این خیلی خوشمزه‌ست، ارباب دیمین!
‫چرا باید اصلاً به شماها بدم؟!
‫ولی من ماکارونم رو باهات شریک شدم!
‫خفه شو! من اصلاً نخوردم!
‫خیلی بدجنسی.
‫تو هیچ خوراکی‌ای نیاوردی، آنیا؟
‫من این آبنبات‌های ‫«چرچیل» رو آوردم.
‫قوطیش خیلی بامزه نیست؟
‫آنیا این رو آورده...
!بادوم‌زمینی
‫مثل همیشه، همون همیشگی.
‫و همچنین...
‫اوه، بازم هست؟
!بادوم‌زمینی
‫باید رژیم غذایی متعادل‌تری ‫داشته باشی، آنیا.
‫اوه.
‫یکی از غذا خشک‌های «باند» اینجا بود.
‫آنیا، کیفت خیلی نامرتبه.
‫پسر دوم، غذای سگ می‌خوای؟
‫یه هدیه برای تو.
‫واقعاً دلت می‌خواد لهت کنم؟!
‫- کلاس 3 چقدر شلوغه. ‫- عمراً من همچین چیزی بخورم!
‫- هی، سر جاتون بشینید! دیگه تقریباً رسیدیم. ‫- جدی می‌گی! هی، داری به من گوش میدی؟!
‫اوه، الان می‌بینمش.
‫وایسا، کجا داریم می‌ریم؟
‫ما موزه رو رد کردیم.
‫راننده؟
‫چی شده؟
‫اتوبوس‌های دوم و سوم از کاروان ما ‫جدا شدن و مستقیم ادامه دادن.
‫ب... بیاین برگردیم. ‫حتماً راه رو گم کردید.
‫ش... شما کی باشید؟
‫ببخشید، این اتوبوس مدرسه‌ست، ‫نمی‌تونیم اجازه بدیم آدم‌های غریبه سوار شن...
‫راه بیفت.
‫دست‌هاش رو ببند.
‫اطاعت می‌شه.
‫اتوبوس شماره 2، اوضاع ‫اونجا چطوره؟
‫اینجا مشکلی نیست. کار ما تمومه.
‫هی، بیلی.
‫یه ماشین داره میاد پشتمون.
‫باید ماشین امنیتی باشه.
‫بذار دنبالمون بیاد.
‫اطاعت می‌شه.
‫نه!
‫ساکت شید.
‫صبح به‌خیر، دانش‌آموزان کالج ایدن.
‫معتقدم همه‌تون اونقدر باهوش هستید ‫که بفهمید چه خبره.
‫این اتوبوس توسط ما، ‫«سیرک سرخ»، تصرف شده.
‫اگه می‌خواید زنده برگردید خونه، ‫باید همکاری کنید.
‫[مأموریت 43: حادثه‌ی اتوبوس‌ربایی کالج ایدن]
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
[مأموریت بعدی]
[مأموریت 44: سیرک سرخ]