.
‫آنچه در "رابین هود" گذشت.
‫بشنوید و آگاه باشید، ‫داروغه محترم
‫جایزه‌ای معادل 200 دوکات
‫برای قاتل، "رابرتِ لاکسلی" تعیین کرده.
‫پس اون دیگه تو "وسترن ریج" پیداش نمی‌شه.
‫این خواسته خودتون بود ‫که لاکسلی دستگیر بشه.
‫شما مسببِ تمام این ماجراهایی.
‫من به شکار ملحق می‌شم، ‫پسرک رو می‌کشم،
‫و سهم تو رو برمی‌دارم.
‫تو خودت انتخاب کردی که ‫آبروی خودت رو ببری
‫اون هم با دیدار پنهانی با "لوفورز".
‫اون بچه لکه‌ی ننگی روی اسم منه.
‫- تو کی هستی؟ ‫- من "راب" هستم، از شروود.
‫- و شما سه نفر کی هستید؟ ‫- برادران "میلر".
‫من "رالفم"، ‫اون "درو" هستش، اونم "هنری".
‫ماریانِ هانتینگدون، ‫من "سلین دفیتزو" هستم،
‫ندیمه‌ی مخصوص علیاحضرت.
‫تو از طلوع تا غروب خورشید ‫شیفت هستی،
‫یعنی باید قبل از سپیده آماده باشی، ‫و با مرتب کردن تخت‌ها شروع می‌کنی.
‫- تو هنوز بچه‌ای. ‫- شاید فردا
‫بتونی یادم بدی. ‫- آماده‌ای؟
‫هی!
‫- آااای! ‫- کی هستی؟
‫- داری از یه چیزی قایم می‌شی. ‫- داروغه دنبالم کرده.
‫زنده می‌خوامش! ‫یه اعدام در ملأعام می‌خوام!
‫- داروغه. ‫- هانتینگدون.
‫اگه دارن میرن غرب، ‫یعنی دارن میرن سمت
‫رودخونه ترِنت، ‫فکر می‌کنن شروود بهشون
‫- پناه میده. ‫- ما هم می‌خوایم به شکار ملحق بشیم
‫تا مطمئن شیم پناهی نخواهند داشت.
‫خب، کدومتون لاکسلی هستید؟
‫بخواب، تو، بخواب زمین!
‫یالا...
‫درد داره؟ فقط یادت باشه ‫که هیچ مردی
‫بدون تحمل درد نتونسته اسمی ‫واسه خودش دست و پا کنه.
‫فرار کن، جان! فرار کن!
‫پسرم.
‫لاکسلی!
[رابین هود] [فصل اول]
[قسمت چهارم: دلیل این آشوب]
‫عجیبه، ‫چیزهایی که یادم مونده
‫اگه خدا بهم اجازه می‌داد تا ابد ‫تو اون لحظه بمونم،
‫دیگه هیچ‌چیزی نمی‌خواستم.
‫اون لحظه با تو رو،
‫هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم.
‫اسم اون درخته چی بود؟
‫توقع زیادیه که امیدوار باشم
‫بازم شبی مثل اون تکرار بشه؟
‫بهت فکر می‌کنم، راب.
‫هر روز.
‫هفته‌ها گذشته.
‫حتماً الان حالت ‫خیلی بهتر شده.
‫بدون شک داری واسه یه زندگی ‫به عنوان جنگل‌نشین آماده می‌شی.
‫اینجا توی قصر، ‫حداقل یه پناهگاه
‫کوچیک پیدا کردم.
‫جایی توی باغ‌های ملکه.
‫وقتی به بالا نگاه می‌کنم،
‫تصور می‌کنم تو شروود هستم.
‫درست کنار تو.
‫دلم برات تنگ شده، راب.
‫من همیشه و تا ابد ‫مالِ توام.
‫ماریان.
‫جنگل خیلی وسیعه، سرورم.
‫خیلی جاهاش ناشناخته‌ست.
‫ممکنه هر جایی باشن، ‫از وسترن ریج
‫تا ساوث‌وِل.
‫یا بخش‌های شمالی آکسفورد.
‫ما کلاً 50 نفریم.
‫افراد بیشتری می‌خوایم تا پیداشون کنیم.
‫خیلی بیشتر.
‫به جناب اسقف یه نوشیدنی بده.
‫چرا از پادگان‌های "وارویک" ‫نیرو نمیارید؟
‫یا "لستر"؟
‫اون‌ها واسه این کار پول می‌خوان.
‫تو خزانه‌ی شهر ‫انقدر پول نیست.
‫کی قراره پولش رو بده؟
‫با این حال، باید این مسئله رو حل کنیم. ‫سوال اینه که چطوری.
‫کلی دزد و راهزن هستن که
‫تو جنگل قایم شدن، ‫حالا چند تا بیشتر، چه فرقی داره؟
‫تازه، خیلی زود از گرسنگی ‫تلف می‌شن.
‫جنگل یه جای نفرین شده‌ست.
‫هیچی اونجا زیاد دووم نمیاره.
‫البته به جز ساکسون‌ها، ‫که انگار ساخته شدن واسه زندگی اون تو.
‫تنهامون بذارید.
‫یکی از پسرهای هانتینگدون ‫کشته شده.
‫- شنیدم. ‫- می‌خوام تو...
‫مسئول مراسم ختمش باشی.
‫"پریسیلا" هم همراهت میاد ‫به نمایندگی از من.
‫کاش هانتینگدون هیچ‌وقت ‫سراغ من نمیومد.
‫طمعِ اون ‫باعث این ناآرامی شده.
‫حالا سربازها می‌گن جنگل ‫تسخیرشده‌ست.
‫تسخیرشده؟
‫توسط یه...
‫روحِ شیطانی،
‫که از یاغی‌های ساکسون ‫محافظت می‌کنه.
‫خرافاتِ کافرها هیچ‌وقت ‫حریفِ فولادِ نورمن‌ها نبوده.
‫یا اسب‌های جنگی. وقتی این سواحل رو فتح کردیم ‫باورهای ساکسون‌ها رو
‫لگدمال کردن. ‫بازم همین کار رو می‌کنن.
‫یه چیزی رو فراموش کردی، جناب اسقف.
‫اسبِ جنگی توی جنگل ‫به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫حقِ هیچ سگی این نبود.
‫- بگو ساکت باشه. ‫- فقط گرسنه‌شه.
‫همه‌مون گرسنه‌مونه.
‫می‌تونیم از هیزم‌شکن‌ها غذا بگیریم.
‫- کمک‌مون می‌کنن. ‫- داروغه فکرِ...
‫اینجاش رو کرده.
‫فکر می‌کنی تو روستاها ‫سرباز گذاشته؟
‫شک نکن.
‫اگه می‌خوایم زنده بمونیم، ‫باید تو جنگل بمونیم.
‫گوزن‌ها خیلی به ناتینگهام ‫نزدیک شدن،
‫نمی‌تونیم شکار کنیم. ‫خطرناکه.
‫و خرگوشِ خالی هم ‫کافی نیست.
‫پس چه غلطی کنیم؟
‫جاهای دیگه کلی ‫غذا پیدا می‌شه.
‫فقط باید جیگرش رو داشته باشیم ‫که بریم بگیریمش.
‫- کجا؟ ‫- جاده‌ی "هرفورد".
‫آره.
‫بزرگترین بازارِ شمالِ آکسفورده.
‫اگه می‌خوایم شکم‌مون رو سیر کنیم، ‫غذا اونجاست.
‫بزن بریم پس، ‫مُردم از گرسنگی.
‫به زودی هوا تاریک می‌شه. ‫صبح راه میفتیم.
‫حالت خوبه؟
‫جوون بود، ‫فقط یه‌کم از من بزرگتر بود.
‫می‌خواست "درو" رو بکشه،
‫ولی تو نجاتش دادی.
‫پدر.
‫حقیقت داره؟
‫یکی از پسرهای هانتینگدون ‫توسط لاکسلی کشته شده؟
‫"جرالد" گفت تشخیص اینکه ‫کار کی بوده غیرممکنه.
‫مهم نیست. ‫همه‌شون گناهکارن.
‫اسقف گفت ‫باید فراموش‌شون کنیم.
‫تو جنگل ولشون کنیم ‫تا بمیرن.
‫از کِی تا حالا ساکسون‌ها نورمن می‌کشن ‫و مجازات نمی‌شن؟
‫چه برسه به فراموش شدن؟
‫اسقف احمقه، پدر.
‫باید دستگیر بشن ‫و تاوان پس بدن.
‫اگه ساکسون‌ها بتونن سرشون رو بندازن پایین ‫و قوانین ما رو زیر پا بذارن،
‫پس دیگه نورمن بودن ‫چه معنی‌ای داره؟
‫گیر میفتن.
‫و تاوانش رو پس میدن.
‫ناتینگهام!
‫باید باهاش سفت و سخت باشی.
‫ماریان، حواست به کارت باشه.
‫اینجا قصره.
‫داشتم راجع به مشکلمون فکر می‌کردم.
‫- خب؟ ‫- یه جایزه جدید
‫برای لاکسلی و اطرافیانش تعیین می‌کنیم.
‫یه جایزه که اونقدر بزرگ باشه ‫که باعث بشه
‫‏200 نفر آدم ‫برن دنبالش بگردن.
‫- ما تعیین می‌کنیم؟ ‫- بله، ما.
‫نصفش از خزانه ناتینگهام میاد.
‫نصف دیگه‌ش، ‫از کلیسا.
‫سرورم...
‫کلیسا بودجه‌ای ‫برای همچین کاری نداره.
‫ما به زور پول داریم ‫که شکم پیروان‌مون رو سیر کنیم.
‫تازه، اون پسره که عددی نیست.
‫می‌دونم.
‫ولی داره یه رسم خطرناک رو ‫باب می‌کنه.
‫که باید باهاش مقابله کنیم.
‫شورش می‌تونه پخش بشه،
‫مثل طاعون.
‫تاج و تخت انتظار داره ‫صلح رو برقرار کنیم، جفت‌مون.
‫اگه نتونیم، مهم نیست ‫رابطه‌ی من با "هنری" چیه
‫یا رابطه تو با "رُم" چیه، ‫ما مُهره سوخته محسوب می‌شیم.
‫لاکسلی باریه که ‫روی دوش جفت‌مونه.
‫وقتی دستگیر بشن، ‫پول‌ها پس داده می‌شه
‫- از مالیات‌ها. ‫- اطاعت سرورم.
‫یه موضوع دیگه هم هست.
‫پریسیلا.
‫- پریسیلا. ‫- بعد از مراسم ختم "آرون"،
‫می‌خوام ببریش ‫به صومعه.
‫پریسیلا باهوشه،
‫لایق‌تر از خیلی مردهایی که می‌شناسم،
‫ولی... اون...
‫سرکشه.
‫دخترخاله‌ی سوم پادشاهه، ‫"هنری" پدرخوانده‌شه،
‫باید در شأنِ اسمش رفتار کنه.
‫صومعه جاییه که
‫بهترین محافظت رو ازش می‌کنن
‫تا از دست خودش در امان باشه، ‫قبل از نامزدی نهاییش.
‫متوجه‌ام.
‫بدون شک داره میره ‫به بازار هرفورد.
‫و اون مسیر؟
‫لستر ‫و به سمت خیابان واتلینگ،
‫یک‌سره تا خودِ لندن.
‫- تا حالا لندن رفتی؟ ‫- خیلی وقت‌ها.
‫من که تا حالا ‫همچین چیزی ندیدم.
‫ملت اونجا مثل مور و ملخن.
‫می‌خوام از نزدیک ببینم.
‫بریم، هنری.
‫قضیه اون چیه؟
‫اسمش رالفه.
‫گرگی در لباس میش.
‫- احتمالاً باعث شده امن بمونه. ‫- خودش که اینطوری می‌گه.
‫پسری که کشت...
‫آدم بدی نبود.
‫دنبالمون بود که شکارمون کنه.
‫با کمال میل هر کدوم‌مون رو می‌کشت.
‫تقصیر ما نیست.
‫این تقصیر نورمن‌هاست.
‫اگه ما آدم‌های بدی شدیم، ‫اون‌ها اینجوریمون کردن.
‫یه دلیجانِ تدارکات برای کلیسا.
‫- غذا دارن. ‫- باید بی‌خیالشون بشیم.
‫مردانِ خدان.
‫نه خدای ما.
‫حالا!
‫وایسا!
‫نه، نه، ‫ولمون کنید، خواهش می‌کنم!
‫بکش عقب، ‫وگرنه لهت می‌کنم.
‫بس کن!
‫من ازت نمی‌ترسم.
‫فکر کردی همین‌جوری می‌ذارم ‫دزدی کنی؟
‫به خاطر خودت می‌گم، ‫فکر کنم بهتره بذاری.
‫برو پیش دوستت. ‫نمی‌خوام صدمه ببینی.
‫بسه!
‫بیا رفیق. ‫برمی‌گردیم کلیسا.
‫نمی‌تونم برگردم.
‫هنری.
‫یه‌ کمکی بکن.
‫- بذاریمش تو گاری. ‫- نه، نه، نه...
‫نمی‌تونم برگردم.
‫شلاقم می‌زنن.
‫اینجا که خوب از پس ‫خودت براومدی.
‫اونجا که دعوا نیست. ‫سلولِ انفرادیه.
‫راهبِ بزرگ، مردِ مهربونی نیست.
‫این بیرون تلف می‌شه.
‫یا غارتش می‌کنن... یا کتک می‌خوره.
‫خب، نمی‌تونه با ما بیاد. ‫نورمنه.
‫کجا رو دارم برم؟
‫به خاطر شما ‫تو این وضعیت گیر کردم.
‫- درو! ‫- هان؟
‫گاری رو برگردون.
‫اسب‌ها خودشون راه خونه رو ‫پیدا می‌کنن.
‫انتظار نداشته باش موندنت پیش ما ‫زیاد دووم بیاره.
‫بگیر. ‫یه چیزی بلند کن.
‫بعد از مراسم ختم، ‫با من میای
‫- به صومعه هرفورد. ‫- صومعه هرفورد؟
‫قراره اونجا تحت سرپرستی من ‫اقامت کنی
‫توی بخش خواهران روحانی.
‫منظورتون چیه؟
‫این چیزی‌ـه که پدرت ‫تصمیم گرفته.
‫به نفعِ رفاهِ خودت
‫و ازدواجِ در پیشِ روته.
‫منظورتون پاکدامنیِ منه.
‫بیاید دعا کنیم ‫یه خواستگار پیدا بشه
‫که راضی به ازدواج بشه.
‫- من نمیرم. ‫- چرا، میری.
‫وگرنه باقیِ عمرت رو
‫در بردگی می‌گذرونی، ‫و پاکدامنیت هم
‫چیزی جز یه گلِ پژمرده نخواهد بود.
‫حالا بیا، پریسیلا.
‫بیا به "ارل هانتینگدون" ‫ادای احترام کنیم
‫به خاطر از دست دادن پسرش.
‫چرا با دوستت فرار نکردی؟
‫من اون نون رو پختم. ‫عسل رو جمع کردم.
‫ما گرسنه بودیم.
‫دلیل نمی‌شه که ‫آزاد باشی دزدی کنی.
‫تو یه راهبِ ترَپیست هستی.
‫روزه سکوت گرفته بودی.
‫چرا باید همچین زندگی‌ای ‫رو انتخاب کنی؟
‫پدرم می‌خواست ‫کشیش بشم.
‫وقتی بچه بودم من رو ‫سپرد به کلیسا.
‫ولی اسقف من رو فرستاد ‫کلیسا که کار کنم.
‫لابد مثل یه برده.
‫و هنوزم زندگیت رو وقفِ مسیح کردی؟
‫باید از زندگیت متنفر باشی.
‫برعکس، ‫مسیح ایمانم رو حفظ کرد.
‫تو تمام این سال‌ها ازم محافظت کرد.
‫باید می‌گفتی ‫باید از اسقف متنفر باشم.
‫- هستی؟ ‫- اون یه ظالمه.
‫ایمانش فقط به اندازه طلاهایی‌ـه
‫که جیبش رو پر می‌کنه ‫و چیزهایی که براش می‌خره.
‫و چرا خدای تو ‫اجازه‌ی همچین رفتاری رو میده؟
‫خدا اجازه نمیده.
‫ما می‌دیم.
‫و تو، از چی فرار کردی ‫اومدی اینجا؟
‫یه نفر رو کشتم.
‫قطعاً تاوانش رو میدی.
‫قتل در پیشگاهِ خداوند گناهه.
‫خدای من "گودا" هست.
‫اون محافظِ منه.
‫اسطوره‌های ساکسون به هیچی جز نفرین
‫- و خشونتِ بیشتر ختم نمی‌شن. ‫- و مسیح،
‫- باید به اون ایمان بیارم؟ ‫- اگه می‌خوای رستگار بشی، آره.
‫توی زندگی‌ای که وقفِ کلیسا شده،
‫ممکنه رستگاری رو پیدا کنی.
‫اسمت چیه؟
‫تاک.
‫پدر روحانی تاک.
(دعا به زبان لاتین)
‫آمین.
‫مردی که کشتی.
‫کی بود؟
‫یه سرباز نورمن بود.
‫یه فرمانده ‫از پادگان ناتینگهام.
‫بهت حمله کرد.
‫مثل مردهایی ‫که به ما حمله کردن.
‫نه، نه.
‫می‌تونستم راهِ خودم رو برم.
‫می‌تونستم فرار کنم.
‫ولی نکردم.
‫می‌گی کاش فرار می‌کردی؟
‫نمی‌دونم، رالف.
‫چه فرقی می‌کرد؟
‫نورمن‌ها همه‌جا هستن.
‫مگه کجا مونده که بریم؟
‫پادشاه اصلاً فرانسه رو ترک می‌کنه ‫که بیاد انگلیس؟
‫از وقتی من اینجام، ‫فقط یه بار.
‫و شایعات راسته؟
‫"النور" علیه "هنری" ‫شورش کرده؟
‫من تمام حقیقت رو ‫نمی‌دونم.
‫ولی پادشاه اجازه نمیده النور ‫انگلیس رو ترک کنه.
‫و پسرهاش؟
‫می‌گن "ریچارد" قراره ‫پادشاه بعدی باشه.
‫و یه پادشاه بزرگ، ‫به نظرم.
‫ریچارد یه جنگجوی واقعیه.
‫کوچیکه چی؟ ‫شاهزاده جان؟
‫فقط یه بار ‫شاهزاده جان اینجا بود.
‫قیافه‌ش که ‫خیلی خوب بود.
‫یه اشراف‌زاده.
‫یه چیزی در موردش بود...
‫چی؟
‫نمی‌دونم، گفتنش سخته.
‫ولی اگه اینجا بمونی،
‫مطمئناً یه روز ‫ملاقاتش می‌کنی.
‫اگه اسمت رو زمزمه کنم،
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫راب.
‫ماریان. بیا.
‫فس‌فس نکن.
‫این جدیده چطوره؟
‫راستش، نمی‌دونم ‫چرا اینجاست.
‫فکر نکنم ‫خودشم بدونه.
‫همه به این راحتیا ‫به زندگی تو قصر عادت نمی‌کنن.
‫همه چی آماده‌ست؟
‫بله، علیاحضرت.
‫کشتیِ "ارل مارشال" دیشب ‫تو "دووِر" لنگر انداخت.
‫کِی منتظرشیم؟
‫باید امروز برسه...
‫مگر اینکه تو راه خفتش کرده باشن.
‫از ارلِ پمبروک دزدی کنن؟
‫انگلیس داره به کجا میره؟
‫جزیره‌ای از رعایا، ‫شکارچی‌ها، و...
‫جنگل‌های زیادی.
‫واقعاً که فرانسه نیست.
‫ولی ما دووم میاریم.
‫سلین، بیارش پیش من.
‫کی رو، علیاحضرت؟
‫ماریان.
‫بله، علیاحضرت.
‫صبر کن، مری. ‫این رو ببین.
‫یه‌کم بزن بزن شده.
‫گاری تو راهِ بازار، ‫احتمالاً لختش کردن.
‫اون رفته...
‫ولی اون‌ها رفتن اون طرفی.
‫پس بهتره ما هم بریم اون طرف.
‫بیا یه نگاهی بندازیم.
‫شاید یه غذایی چیزی ‫واسه‌مون مونده باشه.
‫چی می‌خوای؟
‫ادای احترام کنم.
‫خب، به قبرِ "آرون" ادای احترام کن.
‫اونه که مُرده.
‫به خاطر از دست دادنش متأسفم.
‫غم‌انگیزه که کسی انقدر جوون بمیره.
‫مخصوصاً به دست ‫ساکسون‌های بزدل.
‫همه‌ش کارِ لاکسلی‌ـه.
‫تو مشتم بود.
‫ولی قسر در رفت ‫و جون پسرم رو گرفت.
‫تقصیر منه.
‫چرا همچین حرفی می‌زنی؟
‫باید مطمئن می‌شدم لاکسلیِ جوون ‫هم کشته می‌شه
‫همراه پدرش. ‫هیچ‌وقت نذار
‫پسرِ دشمنت زنده بمونه. ‫آدم همیشه تاوانش رو پس میده.
‫ولی پیداش می‌کنم. ‫و می‌کشمش.
‫ولی نه امروز.
‫امروز...
‫عزاداری می‌کنم.
‫یه مرد...
‫نباید تنها عزاداری کنه.
‫اگه بخواید می‌تونم کنارتون باشم.
‫ولی در نگاهِ کلیسا، این کار...
‫ممکنه ناشایست به نظر بیاد.
‫اسقف با من.
‫یه فرد نورمنِ دیگه از دست رفت.
‫و اون قاتل‌های ساکسون ‫آزاد می‌چرخن.
‫اون کجاست؟ ‫باید راه بیفتیم.
‫پریسیلا پیشنهاد داد بمونه
‫تا وسایلِ "آرون" رو جمع کنه.
‫داروغه می‌خواد بره ‫به صومعه هرفورد.
‫پریسیلا بره صومعه؟
‫"برنارد" حواسش هست ‫فردا برسه اونجا.
‫هر طور مایلید.
‫به سمت لستر.
‫وقت تلف نکنید.
‫- می‌خوام... ‫- وایسا همون‌جا.
‫گفتم نباید ‫دنبالشون بریم.
‫- ما قصد بدی نداریم. ‫- کی هستید؟
‫اسمم "اسپراگارت"ـه. ‫اونم "مری"ـه.
‫شغلمون دزدیه.
‫ولش کن.
‫فکر می‌کردم شکارچی غیرمجازی.
‫خب، من ‫هنرهای زیادی دارم، مگه نه؟
‫تو لاکسلی هستی، ‫می‌شناسمت.
‫و منم تو رو.
‫شنیدم یه نفر رو کشتی.
‫ما همه‌مون کلی آدم کشتیم.
‫دو تا بیشتر ‫فرقی نمی‌کنه.
‫آروم باش، پسر.
‫همه‌مون ساکسونیم.
‫ما گرسنه‌مونه.
‫چند روزه چیزی نخوردیم.
‫غذایی چیزی دارید؟
‫غذامون رو تقسیم می‌کنیم، ‫ولی وقتمون رو نه.
‫اگه دردسر درست کنید...
‫امروز آخرین روزیه که نفس می‌کشید.
‫اون هنریه. ‫و پدر روحانی تاک.
‫عجب گروهِ جیگری. ‫و البته ترسناک.
‫عجبی نیست که داروغه ‫واسه سرت جایزه گذاشته.
‫مخصوصاً تو، لاکسلی، ‫اندازه یه شاهزاده می‌ارزی.
‫- شاهزاده‌ی شروود. ‫- اگه فکرش زد به سرت،
‫اینه که گیرت میاد.
‫فقط گرسنه‌‌مونه همین.
‫بیارش پایین، گنده‌بک.
‫فکر کنم ‫فامیل پیدا کردیم، مری.
‫رابِ جوان، در جنگل.
‫من و تو وجه اشتراکاتی داریم.
‫من هیچ وجه اشتراکی با تو ندارم.
‫غذا رو بردار ‫و بزن به چاک.
‫من و مری می‌تونیم ‫کمک کنیم بیشتر بدزدی.
‫هی.
‫من نورمن‌ها رو نفرین می‌کنم.
‫تف می‌ندازم رو اون ‫آشغال‌های اشرافی.
‫همه چیز رو ازم گرفتن.
‫همون‌طور که پدرت رو گرفتن ‫و دارش زدن.
‫ما مثل همیم، ‫من و تو.
‫ساکسون، مثل خاکی که ‫توش به دنیا اومدیم.
‫خب، نظرت چیه؟
‫غذاشون رو می‌دزدیم.
‫و تا جایی که می‌تونیم بهشون ضربه می‌زنیم.
‫اگه می‌خوای به نورمن‌ها ضربه بزنی، ‫غذاشون رو نمی‌دزدی.
‫پولشون رو می‌دزدی.
‫بیا جلوتر.
‫تو وظایفت رو درست انجام نمیدی.
‫اصلاً تلاشی نمی‌کنی،
‫و معنی یه روز کار سخت رو نمی‌دونی.
‫چطوری می‌خوای ‫یه ندیمه بشی؟
‫خب؟ اشتباه می‌گم؟
‫- نه، علیاحضرت. ‫- قبلاً ازت پرسیدم...
‫می‌دونی ‫چرا اینجایی؟
‫من به درخواست پدرم ‫به اینجا فرستاده شدم.
‫فکر کنم کارِ داروغه بوده.
‫ظاهراً باری روی دوشِ منه.
‫بهتر کار می‌کنم، ‫علیاحضرت. قول میدم.
‫کاش می‌شنیدی ‫چه قول‌هایی به من دادن.
‫یه زمانی قولِ اسپانیا رو بهم دادن.
‫به من نگاه کن.
‫چی می‌بینی؟
‫علیاحضرت؟
‫چی می‌بینی؟ ‫سوال ساده‌ایه.
‫یه ملکه.
‫ملکه‌ی انگلستان.
‫ملکه‌ی فرانسه، ‫دوشسِ آکوتن.
‫وارثِ خاندانِ پواتیه.
‫و همسر پادشاه هنری دوم.
‫همه این‌ها، ‫و با این حال نمی‌تونم انگلیس رو ترک کنم.
‫من گرفتار شدم، یه اسیرم.
‫بعضی‌ها می‌گن ‫دست‌کمی از یه زندانی ندارم.
‫آشنا نیست؟
‫با این حال...
‫از همین قصر، ‫در جریان همه‌چیزم.
‫نامه‌نگاری می‌کنم.
‫متحد جمع می‌کنم.
‫تصمیم‌گیری می‌کنم.
‫و حکومت می‌کنم.
‫به عنوان یک زن...
‫ما اغلب تو شرایطی قرار می‌گیریم
‫که انتخابِ خودمون نبوده.
‫ولی معنیش این نیست که قدرتی نداریم
‫روی مردهایی ‫که ما رو اونجا گذاشتن.
‫فقط باید ‫قدرتمون رو بشناسیم
‫و توی استفاده ازش ‫ماهر بشیم.
‫سر ویلیام مارشال، ‫ارلِ پمبروک، علیاحضرت.
‫به وقتش... ‫من چنین قدرتی رو یادت میدم.
‫- ارل. ‫- ملکه من.
‫- امیدوارم سفرتون بی‌خطر بوده باشه. ‫- همین‌طور بود.
‫پول جایزه رو بدزدیم؟
‫اگه این کار رو بکنید، دیگه پول ندارن ‫که جایزه رو بدن.
‫- جایزه نباشه... ‫- شکارچی جایزه‌بگیر هم نیست.
‫درسته، جایزه نباشه،
‫بقیه جونشون رو ‫به خطر نمیندازن.
‫آدم‌های کمتری دنبالمونن.
‫به یه شرط.
‫می‌ذارید فعلاً ‫پیشتون بمونم،
‫و سهمِ من می‌رسه ‫به فقرا.
‫این رو قبول می‌کنید، ‫وگرنه کمک‌تون نمی‌کنم.
‫قبوله.
‫هر کاری دوست داری باهاش بکن.
‫پول جایزه از ‫مالیات‌های پادشاه تأمین می‌شه.
‫از لستر به ناتینگهام ‫منتقل می‌شه.
‫همیشه تو ‫آسیابِ "استفورد" توقف می‌کنن
‫تا اسب‌ها استراحت کنن. ‫می‌تونید اونجا غافلگیرشون کنید.
‫اگه گیر بیفتیم، ‫دارمون می‌زنن.
‫خب، همین الانشم ‫واسه اون کار نشون شدیم
‫پس چه فرقی داره؟
‫تازه مری رو قبلاً دار زدن.
‫طناب اونقدر محکم نبود ‫که گردنش رو بشکنه.
‫پس پادشاه بهم بدهکاره.
‫بریم آسیابِ استفورد.
‫تاک، اسقف با چند نفر ‫سفر می‌کنه؟
‫دو تا کاتب ‫و دو تا سرباز.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫هیچ‌وقت بیشتر نبوده.
‫هیچ‌کس تا حالا اونقدر احمق نبوده ‫که بخواد از اسقف دزدی کنه.
‫تا الان.
‫اگه بزنی به پای ‫یکی از سربازها،
‫- اون یکی می‌ترسه و در میره. ‫- مطمئن نیستم انقدر آسون باشه.
‫چه اهمیتی داره؟ ‫سربازهای نورمنن.
‫دلیل نمی‌شه آدم‌های بدی باشن.
‫به همون شیطان خدمت می‌کنن.
‫هم‌نوع‌های اون‌ها پدرم رو کشتن.
‫هر بلایی سرشون بیاد، ‫خودشون باعثش شدن.
‫و پدرت راجع به این استدلال ‫چی می‌گفت؟
‫می‌گفت: ‫"به حرف مادرت گوش کن،"
‫که اونم می‌گفت: ‫"مثل احمق‌ها حرف می‌زنی، راب."
‫و "گودا"ی تو چی می‌گفت؟
‫می‌گفت همه‌شون رو بکش.
‫ها!
‫- جدیده؟ ‫- اهل ناتینگهامه.
‫دختر داروغه، پریسیلا؟
‫- انقدرام احمق نیستم. ‫- شنیدم دختر داروغه
‫خیلی سرکش و تنده.
‫پس دقیقاً تیپِ خودته.
‫نه، این دخترِ ارل هانتینگدونه.
‫هانتینگدون.
‫صاف و ساده، ‫خوب تو میدونِ جنگ.
‫- الان کجاست؟ ‫- گوسفندچرونی می‌کنه، ظاهراً.
‫که مطمئنم با ‫روحیاتش سازگار نیست.
‫امیدواریم نباشه. ‫افراد جاه‌طلب به کار میان.
‫پس، داری یه جاسوس جدید تربیت می‌کنی.
‫مگه می‌شه یه ملکه جاسوس زیاد داشته باشه؟
‫از شوهرم بگو. ‫حالش چطوره؟
‫فکر می‌کردم اول راجع به ‫اطرافیان پادشاه می‌پرسی.
‫بیشتر راجع به ‫سلامتیش کنجکاوم.
‫یا بهتر بگم هر نشانه‌ای ‫از اینکه رو به موته.
‫بلوبری؟ ‫اون پشت بوته‌ش رو پیدا کردم.
‫ممنون.
‫خوشمزه‌ست.
‫گُل. ‫یادِ کسی می‌اندازتت؟
‫آره، ام...
‫دخترِ یه لردِ نورمن.
‫تو یه فرمانده نورمن رو کشتی
‫و با دختر یه نورمن دیگه بودی؟
‫نه، باهاش نبودم.
‫الان کجاست؟
‫لندن.
‫برمی‌گرده؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه نیاد...
‫یعنی یکی بهتر از اون ‫قراره پیدا کنی، راب.
‫این تمامشه، ‫جناب اسقف.
‫شما دو تا.
‫بگید نفرات اضافه همراهمون بیان،
‫و ببینید کالسکه ‫واسه صبح آماده باشه.
‫از کجا بدونیم میان؟
‫چون فردا ‫آخرین روزِ ماهه.
‫همیشه روز آخر ‫مالیات‌ها رو جمع می‌کنن.
‫مگه نمی‌دونی ‫فرداست؟
‫اون راهبه.
‫راهب‌ها از تقویم جولیانی ‫استفاده می‌کنن.
‫به اسم ژولیوس سزار نامگذاری شده.
‫با سوادیا.
‫زیر دست مادرم یاد گرفتم.
‫رابِ ما یه اشراف‌زاده واقعیه.
‫اگه واسه استراحت واینستن چی؟
‫نه، کاری می‌کنیم وایسن.
‫یه تنه درخت می‌ندازیم ‫عرضِ رودخونه.
‫- آب می‌برتش. ‫- نه یه تنه پوسیده.
‫یه تنه توخالی که توش رو ‫با سنگ پر کردیم.
‫مثل مارماهی گرفتن.
‫زیرکانه‌ست.
‫خب، خیلی خوش گذشت.
‫باید بگم، شما دو تا خانم ‫واقعاً آشپزهای ماهری هستید.
‫خانم‌ها.
‫ماریان!
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫از ستاره‌ها لذت می‌برم.
‫خب...
‫قطعاً چیزهای جالب‌تری ‫برای لذت بردن هست
‫تا تماشای ستاره‌ها.
‫واقعاً؟
‫مثل غارت کردن ‫انبار نوشیدنی ملکه
‫و خوردن دست‌پخت خدمتکارهاش؟
‫بذار حدس بزنم.
‫دلت واسه جنگل تنگ شده.
‫همه به اندازه تو عاشق قصر ‫و تالارهای بزرگ نیستن، ویل.
‫مهم نیست که دوست‌شون داشته باشم مهم اینه که اینجا هستم
‫ناتینگهام جای خوبی بود
‫واسه شروع زندگی.
‫ولی حدس می‌زنم...
‫من و تو...
‫قرار نبود اونجا بمونیم.
‫ولی قلب من ‫تو شروود مونده.
‫بهت گفتم،
‫به نفعته که ‫راب رو فراموش کنی.
‫به خاطر خودت.
‫مشکل عشق همینه.
‫دیگه کارها رو به خاطر ‫خودت انجام نمیدی.
‫خیلی حرف‌هات...
‫تلخ شده، ماریان.
‫مطمئنی نمی‌تونم دوایی واسه‌ت پیدا کنم؟
‫شب به‌خیر، ویل.
‫واسه چی دعا می‌کردی؟
‫اینکه کارهامون ‫خیر به همراه داشته باشه.
‫ولی مطمئن نیستم ‫خدا صدام رو بشنوه.
‫شاید باید کاری که قراره بکنیم رو ‫بپذیرم.
‫- باهاش صلح کنم. ‫- صلح؟
‫دیدم پدرم سعی کرد ‫در صلح زندگی کنه.
‫و نورمن‌ها دارش زدن.
‫صلح چطور ممکنه؟
‫مسیح نشون‌مون میده چطور.
‫یادمون میده ‫عاشق دشمن‌مون باشیم.
‫به اون‌هایی که ازمون متنفرن ‫نیکی کنیم.
‫انجیل رو خوب بلدی.
‫انجیل من نیست.
‫کتابِ دشمنِ منه.
‫من دشمنت نیستم.
‫چرا پدرت رو ‫دار زدن؟
‫می‌گن آدم کشته، ‫ولی نکشته بود.
‫امکان نداشت.
‫- و تو داروغه رو مقصر می‌دونی؟ ‫- کی دیگه؟
‫و انتقامم رو می‌گیرم.
‫و این خوشحالت می‌کنه؟
‫اوضاع رو درست می‌کنه.
‫قانونِ تلافی، ‫"چشم در برابر چشم."
‫اینم تو انجیلِ توئه.
‫و همون کتاب می‌گه،
‫"بدی را با بدی جواب ندهید.
‫خداوند می‌گوید، ‫انتقام از آنِ من است."
‫انتقام هیچ خیری نداره.
‫همین الانشم خون ریختی.
‫حست بهتر شده؟
‫در مورد داروغه هم همین‌طوره.
‫می‌تونی هزار بار بکشیش،
‫ولی هیچ‌وقت جای خالی توی قلبت رو ‫پر نمی‌کنه.
‫انتقام خوبت نمی‌کنه.
‫قرار بود الان تو صومعه باشی.
‫فکر کردید به همین راحتی ‫اطاعت می‌کنم؟
‫بله!
‫خب اشتباه کردید، پدر.
‫تو سرپیچی می‌کنی؟
‫پشتت رو به من نکن، ‫چطور جرأت می‌کنی؟
‫شما چطور جرأت می‌کنید؟
‫من پدرتم.
‫و منم دخترتونم.
‫با این حال من رو با اون مارِ شکم‌باره ‫می‌فرستید برم
‫و بدون حتی یک کلمه حرف با من ‫برای آینده‌م تصمیم می‌گیرید.
‫به صلاح خودته. ‫برای محافظت از خودت.
‫تازه، این حقِ منه...
‫که برای آینده‌ت تصمیم بگیرم.
‫طبق قوانین این سرزمین،
‫و به حکمِ شخصِ پادشاه.
حق شما؟
‫حالا... منم پشتم رو ‫به شما می‌کنم، پدر.
‫قربان.
‫- چاقو رو بنداز! ‫- بندازش!
‫- نه، میلانج! ‫- بگیریدش!
‫میلانج، بس کن.
‫قربان، من... متأسفم.
‫دارن میان.
‫- دو نفر؟ گفتی... ‫- همیشه دو نفرن.
‫همیشه همین بوده.
‫با کالسکه‌چی می‌شن شش نفر،
‫- این که... ‫- خیلی زیادن.
‫نمی‌ترسن فرار کنن!
‫نمی‌تونن ‫همه سربازها رو ببینن.
‫لطفاً بذار رد بشن. ‫لطفاً بذار رد بشن.
‫خدای مهربون.
‫نه!
‫این‌ها از کجا پیداشون شد؟!
‫خیلی زیادن!
‫هنری!
‫بذار ببینم، بذار ببینم. ‫برو کنار، برو کنار.
‫باید ببینمش.
‫- خوب می‌شی. ‫- هنری!
‫خوب می‌شی. ‫فقط باید زخم رو ببندیم.
‫کل کلیسا رو... ‫تو آبروی همه‌مون رو بردی!
‫دلم برات می‌سوزه.
‫- لیاقت دلسوزی نداره. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- رحم کنید. ‫- می‌تونی به مری التماس کنی.
‫جنازه‌ی اون ‫آخرین چیزی‌ـه که می‌بینی.
‫کافیه!
‫ولش کن.
‫شما سرباز کشتید. ‫افراد پادشاه رو.
‫شما نفرین شده‌اید. ‫همه‌تون نفرین شده‌اید!
‫نفرین شده توسط کی، جناب اسقف؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- این «رابِ شنل‌پوش» هستش. (راب این هود)
‫واسه خودش شاهزاده‌ی شرووده.
‫به خدای متعال قسم می‌خورم،
‫تو و دارودسته‌ی درب‌ و داغونت ‫به سزای اعمالتون می‌رسید.
‫نه.
‫اونی که به سزای اعمالش می‌رسه ‫تویی، جناب اسقف.
‫ولی امروز، فرار کن.
‫برو و به داروغه بگو
‫من جایزه‌ش رو برداشتم.
‫فرار کن تا نکشتمت.
‫نه... نه، نه...
‫چقدره؟
‫اندازه‌ی ثروت یه پادشاه.
‫جناب اسقفه!
‫پول جایزه رو دزدیدن.
‫همه‌ش رو.
‫چی شده؟
‫بهم بگو.
‫- یه حمله‌ی آشوبگرانه. ‫- کار کی بود؟
‫تو جنگل.
‫یه شیطانِ خبیث.
‫شیطان؟
‫به چه اسمی؟
‫جواب بده.
‫چه اسمی؟
‫به اسمِ رابین هود.