.
[پلوریبوس]
[صفر روز و 11 ساعت و 26 دقیقه و 27 ثانیه]
‫سلام!
‫خوبی؟
‫ببخشید، نمی‌خواستیم بترسونیمت.
‫قصد مزاحمت نداشتیم ولی، ‫اگه اجازه بدی بگیم،
‫شاید بهتر باشه یه‌کم آروم‌تر پیش بری ‫و یه استراحتی بکنی.
‫دو ساعته یه کله داری کار می‌کنی.
‫شماها دارین جاسوسی من رو می‌کنین.
‫نه. تو فقط امروز صبح اتفاقی بیرون بودی.
‫چطوری؟ کجا؟ ‫از کجا دارین من رو می‌پایین؟
‫- یه «ام‌کیو-9 ریپر». ‫- یه چی؟
‫یه پهپاد نیروی هواییه. اون...
‫من چیزی نمی‌بینم.
‫آره، خب، نمی‌بینی. ‫خیلی بالاست، تو ارتفاع 40 هزار پایی.
‫خطرناک نیست. حتی مسلح هم نیست.
‫ببخشید. فکر بدی بود. داره می‌ره.
‫خواهش می‌کنم. خیلی خیالمون راحت‌تر می‌شه ‫اگه یه‌کم آب بخوری.
‫توش چیه؟
‫آبه.
‫دیگه چی؟ چیزی که ‫باعث می‌شه منم تبدیل به یکی از شماها بشم؟
‫نه، ماه‌ها مونده تا ‫بفهمیم چطور باید اون کار رو بکنیم.
‫«جارمل گورکی» می‌گه سالمه.
‫جارمل گورکی کیه؟
‫ناظر خط بسته‌بندی آب‌معدنی ‫تو «وینستون-سِیلِم»ـه.
‫اون مسئول شیفت دوم ‫کارخونه «آکوافینا» بوده
‫وقتی این بطری در تاریخ 8 مِی پر شده.
‫تا جایی که اون اطلاع داره، ‫این فقط آب تمیز و سالمه.
‫تو چرا تو حیاط من وایستادی و داری
‫راجع به هر کوفتی که ‫داری می‌گی حرف می‌زنی؟
‫تو کی هستی؟
‫کسی که فکر کردیم شاید ازش خوشت بیاد.
‫نه چندان. نه.
‫متأسفیم بابتش، کارول.
‫در هر صورت، تو در آستانه‌ی ‫گرمازدگی هستی،
‫و این نظر تمام پزشک‌های روی زمینه.
‫نظرت چیه؟
‫تو خونه آب داری. ‫خواهش می‌کنم یه‌کم بخور.
‫و لطفاً یه‌کم با ملاحظه‌تر کار کن.
‫می‌بینیم که داریم ناراحتت می‌کنیم.
‫صبر کن.
‫وایستا.
‫راستی، به یه کلنگ احتیاج پیدا می‌کنی.
‫اون خاک پر از ‫سنگ‌های آتشفشانیه.
‫همسایه‌ت «مارتین» تو پلاک 1204 یه دونه ‫تو گاراژش داره، همراه با یه کلاه آفتابی و...
‫دستکش کار.
‫همین‌جا وایستا. تکون نخور.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫تو قراره ‫شخصیت من «رابان» باشی؟ چرا؟
‫اگه انتخابمون بد بوده، عذر می‌خوایم.
‫ما فقط می‌خوایم تو خوشحال باشی.
‫چرا رابان به شکل یه زن؟
‫نسخه اولیه‌ی من از اون، یه زن بود.
‫ولی خودم رو منصرف کردم.
‫و ما هیچ‌وقت به کسی نگفتیم.
‫فقط من و هلن می‌دونستیم.
‫پس اگه شماها نمی‌تونین ذهن بخونین...
‫کارول، شاید باورش برات سخت باشه ‫ولی دیروز
‫بزرگترین روز ‫در تاریخ بشریت بود.
‫هلن هم همین فکر رو می‌کرد.
‫نه. هلن یکی از شماها نیست.
‫اون قبل از اینکه فوت کنه به ما ملحق شد.
‫اون رفته ولی تمام افکارش،
‫خاطراتش، دقیقاً همین‌جان.
‫می‌خوای بهت بگیم چقدر دوستت داشت؟
‫شما یه مشت... موجود چندش‌آورین!
‫شماها یه مشت ‫روانیِ مُرده‌خورِ لعنتی هستین!
‫اون به‌خاطر شماها مُرده!
‫و حالا می‌خواین از طرفش حرف بزنین؟
‫لعنت بهتون! لعنت به همه‌تون!
‫ای بابا.
‫آهای؟
‫کسی هست؟
‫کسی اونجا نیست؟
‫الو؟ هنوز اونجایین؟
‫لعنتی.
‫خدای بزرگ! چی...
‫باشه.
‫چی... خدای من، من...
‫طاقت بیار.
‫بگیرش. بگیرش.
‫باشه. دارم میارمت پایین.
‫خیلی‌خب. پایین، پایین، پایین!
‫لعنتی! ببخشید. ببخشید.
‫طاقت بیار.
‫نه، نه. نه، نه. نه. چی...
‫بچرخ، بچرخ، بچرخ، بچرخ، بچرخ.
‫نه، نه. یالا، یالا.
‫تیکه آشغال لعنتی!
‫پایین، پایین، پایین، پایین. پایین.
‫لعنت بهش!
‫لعنتی. یالا. کوفتی...
‫- کارول؟ ‫- ل...
‫اگه بخوای، ما از اینجا به بعدش رو انجام می‌دیم
‫من فقط داشتم سعی می‌کردم...
‫می‌دونیم، کارول.
‫ما خوبیم.
‫ممنون.
‫سلام، کارول. چطور می‌تونیم کمکت کنیم؟
‫اون خانم دزد دریایی می‌تونه برگرده ‫اگه بخواد.
‫حتماً. الان میاد پیشت.
‫چیز دیگه‌ای هست که بتونیم...
‫کارول؟
‫اون کار من بود؟ ‫من باعث شدم همه اونطوری خشکشون بزنه؟
‫ما تحت تأثیر احساسات تو قرار می‌گیریم.
‫احساسات منفی،
‫اگه مستقیماً به سمت ما باشه، ‫تحملش یه‌کم سخته.
‫خب، من الان چند نفر رو اذیت کردم؟
‫خواهش می‌کنم. نباید اینطوری ‫به قضیه نگاه کنی. اصلاً.
‫کسی هم مُرد؟
‫چند نفر؟
‫در سطح جهانی؟ یه تعداد کمی.
‫ده‌ها نفر؟
‫صدها نفر؟
‫یه راه سریع‌تر هم هست ‫اگه مایل باشی.
‫فضانوردایی که تو ایستگاه فضایی‌ان، ‫اون‌ها هم مثل شما شدن؟
‫آره.
‫دارن برمی‌گردن.
‫و همه آدم‌های تو قطب جنوب ‫و تو زیردریایی‌های هسته‌ای؟
‫سیلوهای موشکی؟ «منطقه 51»؟
‫بله.
‫ما حواسمون بود که زودتر بهشون دسترسی پیدا کنیم
‫این تقریباً بهترین راه انجام کار بود.
‫گفتی چند نفر مثل من ‫تو کل دنیا هستن؟
‫یازده نفر دیگه؟
‫در واقع، الان شدن 12 نفر.
‫یه آقایی تو پاراگوئه هست ‫که امروز صبح از وجودش مطلع شدیم.
‫امروز که من... ‫هیچ‌کدوم از اون‌ها آسیب دیدن؟
‫هیچ‌کدومشون آسیب دیدن؟
‫فقط یه مصدومیت جزئی بود.
‫بیشتر باعث وحشت شده بود.
‫اون‌ها حالشون خوبه.
‫از این 12 نفر، چند تاشون انگلیسی بلدن؟
‫پنج نفر، به عنوان زبان دوم یا سوم.
‫می‌خوام اون پنج نفر رو ببینم.
‫برای هر 13 نفر شما، ارتباط برقرار کردن ‫مشکلی نخواهد بود.
‫- ما می‌تونیم ترجمه کنیم. ‫- نه.
‫فقط اون‌هایی که انگلیسی بلدن.
‫باید ازشون اجازه بگیریم.
‫باشه. بپرسین.
‫هر چی زودتر بهتر.
‫لعنتی. نه، نه، نه، نه. ‫هی، هی، هی. هی!
‫اونجایی؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫صدات رو می‌شنویم.
‫هر پنج نفر گفتن بله.
[‏2 روز و 2 ساعت و 34 دقیقه و 11 ثانیه]
‫اوضاع اون پشت چطوره، کارول؟
‫- چیزی هست که برات بیاریم؟ ‫- خوبم.
‫فقط...
‫اگه دوست داشته باشی، خیلی خوشحال می‌شیم ‫بیای جلو پیش ما بشینی.
‫می‌تونی کنترل رو دستت بگیری.
‫بامزه‌ست.
‫کی داره این رو می‌رونه؟ ‫همون خانمه که تو رستوران بود؟
‫شاید بهتره فقط حواستون به اون باشه.
‫خب، اگه چیزی احتیاج داشتی ‫به ما بگو.
‫کارول، ما به این گردهمایی امروز ‫امید زیادی داریم.
‫عالیه.
‫- اما؟ ‫- اما، همونطور که گفتیم، زندگی شما مال خودتونه.
‫که یعنی چی؟
‫ما واقعاً نمی‌تونیم شما رو ‫از همدیگه محافظت کنیم.
‫تا 40 دقیقه دیگه تو «بیلبائو» فرود می‌آیم.
‫- تو از کجا اومدی؟ ‫- راهت دور بود؟
‫- آره. خوش گذشت. بله. ‫- پرو.
‫- تو چی؟ ‫- چین.
‫چند تا عکس دارم. خیلی قشنگه.
‫بله. اولین باریه که ‫از کشورم خارج می‌شم.
‫یه‌کم طولانی بود.
‫اگه همه موافق باشین، ‫می‌تونیم به انگلیسی ادامه بدیم؟
‫- آره. ‫- البته.
‫- حتماً. ‫- عالیه.
‫ببخشید. من داشتم...
‫مهم نیست.
‫سلام.
‫سلام. من کارول هستم.
‫سلام. «اوتگونبایر».
‫از دیدنت خوشحالم.
‫اوتگونبایر.
‫- اوتگونبایر. ‫- اوتگونبایر. باشه. از دیدنت خوشحالم.
‫اسم من «شو مِی»ـه. سلام.
‫سلام، شو مِی.
‫من کارول هستم.
‫«کوسیمایو».
‫کوسیمایو، چه اسم قشنگی.
‫- از دیدنت خوشبختم. ‫- از دیدنت خوشبختم.
‫و...
‫من «لاکشمی» هستم.
‫لاکشمی.
‫از دیدنت خوشحالم. ‫از دیدن همه‌تون خوشحالم.
‫وای. فقط... وای، مگه نه؟
‫واقعاً خیالم راحت شد.
‫شماها می‌دونین این‌ها کی‌ان؟
‫سلام، کارول.
‫ما اعضای خانواده هستیم.
‫این شخص «بیامبا»، ‫دختر اوتگونبایره.
‫سلام، کارول. این شخص ‫«نو شیان‌شِنگ»، همسر شو مِی هست.
‫«تیکا»، خاله‌ی کوسیمایو.
‫«سیسا»، دخترخاله‌ی کوسیمایو.
‫«آروش»، همسر لاکشمی.
‫«پادما»، مادر لاکشمی. و این...
‫«راوی»، پسر نه ساله‌ی لاکشمیه.
‫ما از دیدنت خیلی خوشحالیم، کارول.
‫آره. آره، آره، آره.
‫آره.
‫یه لحظه وایستین.
‫با خودم، فکر کردم ‫قرار بود شش نفر باشیم.
‫من فقط پنج نفر می‌بینم.
‫نفر ششم یه آقایی از موریتانی هست.
‫ایشون درخواست یه هواپیمای خاص کرده بود ‫که آماده کردنش یه‌کم بیشتر طول کشید.
‫آقای «کومبا دیاباته» دعوت‌تون می‌کنه ‫که وقتی هواپیماش رسید، سوار بشین.
‫ایشون فکر می‌کنه اونجا برای ‫گردهمایی شما مناسب‌تر باشه.
‫سلام، سلام!
‫خوش اومدین!
‫برای هر کسی که درخواست می‌کرد موجود بود.
‫سلام، خوشبختم.
‫من کومبا دیاباته هستم.
‫سلام. کارول استورکا. هواپیمای قشنگیه.
‫به اسپانیا خوش اومدین، آقای دیاباته.
‫امیدواریم پرواز خیلی خوبی داشته باشین.
‫به این می‌گن «فوتبال هسته‌ای». ‫با این، می‌شد دنیا رو منفجر کرد.
‫شوخی می‌کنم. ‫فکر نمی‌کنم دیگه کار کنه.
‫ولی نندازیش!
‫بازم شوخی بود.
‫هی، بچه‌ها! ببخشید.
‫همه؟
‫می‌شه لطفاً توجه کنین؟ خواهش می‌کنم.
‫خیلی ممنونم.
‫خب... فکر کنم دیگه همه‌مون اینجاییم.
‫اعضای خانواده، ‫خانم‌های زیبا، خانم دزد دریایی.
‫همه‌تون می‌تونین برین ‫روی باند منتظر بمونین.
‫چرا خانواده‌ی من باید برن؟
‫آره، چرا؟
‫ما باید بین خودمون حرف بزنیم، ‫فقط ما شش نفر.
‫به‌خاطر همین اینجاییم، مگه نه؟
‫وایستا. خانم دزد دریایی.
‫هیچ میکروفون یا ‫دستگاه ضبطی اینجا هست؟
‫یه سیستم داخلی هست ‫که روی خود هواپیما بوده.
‫می‌تونیم مطمئن بشیم که خاموشه.
‫نمی‌دونستم اون اونجاست.
‫حریم خصوصی کامل دارین.
‫اگه کارمون داشتین صدامون کنین.
‫در واقع، اگه یادتون باشه،
‫هریسون فورد هیچ‌وقت سوار غلاف فرار نشد
‫که به نظرم حرکت هوشمندانه‌ای بود.
‫- اون تو قسمت بار عقب موند. ‫- خب،
‫می‌خوایم در مورد این وضعیت چی کار کنیم؟
‫کسی هیچ تخصصی تو زیست‌شناسی داره؟ ‫یا ژنتیک؟
‫کسی دکتره؟ دکتر پزشکی؟
‫هیچ سابقه‌ای تو علوم؟ هر نوعیش؟
‫کسی کاردستی آتشفشان ساخته؟
‫خیلی‌خب.
‫نمی‌دونم چطور باید این کار رو بکنیم.
‫نمی‌دونم از کجا باید شروع کنیم.
‫ولی...
‫دیگه پای ما گیره.
‫آینده بشریت تو دست‌های ماست.
‫هر چقدر هم که ترسناک به نظر برسه، همینه.
‫این به ما بستگی داره که دنیا رو به حالت درستش برگردونیم
‫چرا؟
‫چرا دنیا رو نجات بدیم؟ این...
‫وایستا، این... این سوالته؟
‫چرا دنیا به نجات پیدا کردن احتیاج داره؟
‫در حال حاضر، وضعیت خیلی خوب به نظر می‌رسه.
‫هواپیمای باحال. واقعاً.
‫در همین حال، هر کس دیگه‌ای هر جای دیگه
‫تبدیل به یه جور ‫آدم فضایی شده. مگه نه؟
‫و اصلاً مهم نیست ‫که چقدر با ما خوب رفتار می‌کنن
‫یا اینکه چقدر آدم‌های جورواجور می‌فرستن ‫که برامون خوش‌خدمتی کنن،
‫این حقیقت رو عوض نمی‌کنه ‫که این وضعیت درست نیست.
‫من این فیلم رو دیدم.
‫همه‌مون این فیلم رو دیدیم.
‫و می‌دونیم که پایان خوشی نداره.
‫تو همونی هستی که عصبانی شد ‫و باعث شد همه‌شون از حرکت وایستن؟
‫وقتی تو این کار رو کردی، من تو یه ماشین بودم
‫پدربزرگم داشت رانندگی می‌کرد.
‫ماشین تصادف کرد، ‫و پدربزرگم مُرد.
‫من...
‫متأسفم. من نمی‌...
‫اون نمی‌دونست اون‌ها اونطوری می‌شن.
‫هیچ‌کس نمی‌دونست.
‫و دیگه تکرار نمی‌شه.
‫نمی‌دونم. تو خیلی عصبانی به نظر می‌آی.
‫خیلی متأسفم که پدربزرگت رو از دست دادی.
‫ولی بقیه خانواده‌ت ‫که بیرون منتظرن،
‫اون‌ها رو هم از دست دادی.
‫همه این رو می‌فهمن، درسته؟
‫شوهرتون، زن‌تون، والدین‌تون، بچه‌هاتون...
‫اون‌ها دیگه خودشون نیستن.
‫بچه‌ی من هنوز بچه‌ی منه.
‫خیلی هم هست.
‫اون پسر کوچولوی بامزه‌ای که تازه دیدیم؟
‫همونی که می‌تونه جراحی قلب باز انجام بده ‫و شاتل فضایی هدایت کنه؟
‫آره، اون حالش توپه.
‫گوش کن.
‫اون بچه منه که اون بیرونه.
‫اون در عین حال نخست وزیر تو هم هست،
‫یه پسری که تو دبیرستان باهاش قرار می‌ذاشتی، ‫متخصص زنان توئه. بهش فکر کن.
‫تو... تو یه آدم وحشتناکی.
‫خب، حالا کی عصبانیه؟
‫بچه‌ها، من دنبال دعوا نیستم.
‫من فقط دارم سعی می‌کنم ‫این نکته رو بگم که کل این قضیه...
‫ما باید یه کاری بکنیم.
‫چه کاری؟
‫من قانع نشدم که ‫اوضاع اینقدر که تو می‌گی بده.
‫همین الان که داریم حرف می‌زنیم، ‫هیچ‌کس دزدیده یا کشته نمی‌شه.
‫هیچ‌کس تو زندان نیست.
‫رنگ پوست آدم‌ها، طبق همه گزارش‌ها، ‫دیگه بی‌معنی شده.
‫همه باغ وحش‌ها خالی‌ان. ‫همه سگ‌ها از قلاده‌هاشون باز شدن.
‫صلح در زمین.
‫با فرض اینکه این حتی درست باشه...
‫از خودتون بپرسین چی از دست رفته.
‫چرا باغ وحش‌ها خالی‌ان؟
‫اون‌ها خالی‌شون کردن. همه‌جا.
‫اون‌ها همه حیوون‌ها رو ول کردن.
‫باغ وحش پکن نزدیک خونه‌ی منه.
‫بیرون رو نگاه می‌کنم، می‌بینم زرافه ‫داره همه برگ‌های درخت من رو می‌خوره.
‫بهش می‌گم: «کیش. کیش. برو. برو.» ‫به من گوش نمی‌ده.
‫این رو بهت می‌گم. ‫من سگم رو بیرون نمی‌ندازم.
‫ظاهراً، ‫وقتی نوبت به شیرها و ببر‌ها رسیده،
‫اون‌ها متحمل چند تا حمله از طرف حیوون‌ها شدن
‫می‌شه لطفاً فقط ‫در مورد آدم‌ها حرف بزنیم؟
‫چه اتفاقی می‌افته وقتی ‫بفهمن چطور ما رو هم تبدیل به خودشون کنن؟
‫این چیزی‌ـه که من می‌خوام.
‫من می‌خوام پیش خاله‌م باشم.
‫من می‌خوام پیش دخترخاله‌م باشم.
‫عزیزم. نه، تو نمی‌خوای. ‫شاید فکر کنی می‌خوای، ولی نمی‌خوای.
‫به اون نگو چطور فکر کنه.
‫می‌شه تو فقط... خواهش می‌کنم.
‫ببین،
‫من می‌دونم که تو...
‫تنهایی و ترسیدی و کل این قضیه...
‫وحشتناک گیج‌کننده‌ست.
‫باور کن، می‌دونم.
‫ولی هر چیزی در مورد تو که «تو»ـه،
‫هر چیزی که شخصی ‫و منحصر به فرد و ویژه‌ست...
‫اگه بذاریم این اتفاق بیفته، ‫دیگه اون رو نداری.
‫دارم. به اشتراک می‌ذارمش.
‫اون‌ها بهت چی گفتن؟
‫چه قول‌هایی بهت دادن؟
‫هیچ قولی.
‫اون‌ها فقط بهم گفتن چه شکلیه.
‫تو فکر نمی‌کنی فوق‌العاده به نظر می‌رسه؟
‫تو ازشون نپرسیدی چه شکلیه؟
‫نه.
‫چطور تونستی نپرسی چه شکلیه؟
‫هر کی ازشون پرسیده دستش رو ببره بالا.
‫تو اونجا می‌شینی و به ما می‌گی ‫باید این کار رو بکنیم، باید اون کار رو بکنیم.
‫ولی حتی به خودت زحمت نمی‌دی ‫اطلاعات کسب کنی.
‫چرا باید به هر چی تو می‌گی گوش بدیم؟
‫چون من اونقدر باهوش هستم ‫که بدونم از یه خلافکار...
‫نمی‌پرسی که جنسش چطوره.
‫خب، حالا می‌خوایم اینجا چی کار کنیم؟
‫من آماده شنیدن پیشنهادهام.
‫کی گرسنه‌شه؟
‫من خودم، از گرسنگی دارم می‌میرم.
‫سلام، آدم‌های خوب.
‫بفرمایید.
‫این...
‫مرغ یاسا!
‫باورنکردنیه.
‫دقیقاً مثل همونیه که خاله «آوا»ـم ‫وقتی بچه بودم درست می‌کرد!
‫اگرچه، و گله نمی‌کنم‌ها...
‫من خرچنگ سفارش داده بودم.
‫عذرخواهی می‌کنیم.
‫ما تو شعاع بزرگی گشتیم، ولی تنها ‫خرچنگی که الان موجوده، زنده‌ست.
‫ما حیوانات رو نمی‌کشیم.
‫حتی یه خرچنگ؟
‫مرغ، ماهی، گوشت و سبزیجات شما ‫تازه‌ترین‌هایی هستن
‫که تونستیم تو بازارهای محلی پیدا کنیم.
‫امیدواریم لذت ببرین.
‫پس، شما گیاهخوارین؟
‫ترجیح ما اینه، بله.
‫اگه من حلزون بخوام چی؟
‫حتماً می‌تونین حلزون رو بکشین.
‫نه.
‫حتی یه زنبور؟
‫اگه نزدیک باشه نیش بزنه، شما...
‫نمی‌کشینش؟
‫نه.
‫اگه پاتون بره روی یه...
‫حشره.
‫اگه اتفاقی پاتون بره روی یه حشره کوچیک؟
‫سعی می‌کنیم اینطور نشه.
‫ما نمی‌تونیم عمداً به یه زندگی پایان بدیم.
‫تو ذات ما نیست.
‫خب، خوش به حالتون.
‫اون‌ها پاشون رو روی یه حشره نمی‌ذارن، ‫ولی یه سیاره کامل رو به بردگی می‌کشن.
‫آره، این منطقیه.
‫ملحق شدن ما خیلی هم ‫نقطه مقابل بردگیه.
‫اگه می‌خوای بریزی، بریز.
‫«ملحق شدن» شما؟
‫تمام مغزهای بازاریابی روی زمین، ‫و اون‌وقت این کلمه به ذهنتون رسید؟ وای.
‫یه کلمه بهتر براش ‫در زبان «سلتیبری» هست.
‫خب، من یادم نمیاد از کسی پرسیده باشین.
‫یادم نمیاد هیچ‌کس رأی داده باشه ‫که آیا «ملحق شدن» می‌خواد یا نه.
‫خود ما هم انتخابی نداریم.
‫برای ما، این یه اجبار بیولوژیکیه.
‫مثل نفس کشیدن.
‫ولی هر بار، آدم می‌فهمه ‫که چه حس فوق‌العاده‌ای داره...
‫چند نفر آدم کوفتی طی اون ‫ملحق شدن فوق‌العاده‌تون نفله شدن؟
‫مجبوری اینقدر بددهنی کنی؟
‫بچه اینجاست.
‫متأسفم، راوی.
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫اشکالی نداره.
‫بهم بگو، راوی.
‫برای معاینه لگن، چه نوع اسپکولومی ‫رو ترجیح می‌دی، فلزی یا پلاستیکی؟
‫چی؟
‫بستگی داره.
‫- هر دو کاربرد خودشون رو دارن. ‫- نه، تمومش کن.
‫ولی خب، تو احتمالاً ‫معاینه دستی نمی‌کنی، درسته؟
‫می‌دونی، ‫نه با اون انگشت‌های کوچولوت.
‫چطور جرأت می‌کنی؟
‫چند نفر مُردن؟
‫ما قصد نداشتیم کسی بمیره.
‫و برای ماه اول، هیچ‌کس نمرد.
‫ما تازه‌واردها رو تکی میاوردیم، ‫روزی هزاران نفر.
‫همه‌چیز خیلی مسالمت‌آمیز بود.
‫ولی، بعد ارتش ما رو پیدا کرد.
‫و برای جلوگیری از خونریزی بیشتر، ‫مجبور شدیم فرآیند رو تسریع کنیم.
‫خب، چند نفر؟
‫چند نفر مردن؟
‫886٬477٬591.
‫تا این لحظه.
‫خدای بزرگ.
‫وای...
‫می‌گن واسه رسیدن به هدف بزرگ باید قربانی داد؟
‫تو 11 میلیون نفر رو کشتی.
‫خب...
‫اگه من یه ماهی بگیرم چی؟
‫یا فرض کن یه مرغ یا بره تهیه کنم، ‫و خودم اون کار رو...
‫اون‌وقت چی؟
‫ما برای مرگ ‫تمام این موجودات سوگواری می‌کنیم.
‫ولی برام می‌پزینش؟
‫بله.
‫باشه.
‫شماها می‌خواین بذارین ‫اون اینطوری ادامه بده؟
‫کارول.
‫بعد از ناهار داشتیم فکر می‌کردیم ‫شاید همه‌تون دوست داشته باشین یه سری به «گوگنهایم» بزنین.
‫موزه‌ی قشنگیه.
‫«فرانک گری» طراحیش کرده.
‫آره، هلن در موردش حرف می‌زد.
‫تو لیست آرزوهامون بود.
‫ولی شماها این رو از قبل می‌دونین، مگه نه؟
‫خیلی‌خب.
‫هواپیمای من رو روشن کنین.
‫دارم می‌رم خونه.
‫به درک.
‫تو، تو، تو، تو...
‫و مخصوصاً تو، ‫برین حسابی خوش بگذرونین.
‫لذتش رو ببرین. بخورین، بنوشین و شاد باشین.
‫برین گوگنهایم، دیزنی‌لند پاریس،
‫یا هر جای دیگه‌ای که این ‫فرقه‌ای‌های دیوونه دفعه بعد می‌برنتون.
‫ولی این رو بدونین، شماها خائنین.
‫شما به نسل بشر خیانت کردین!
‫کارول؟
‫کارول.
‫ولم... ولم کنین.
‫ولم کنین.
‫دست از سرم بردارین! شما عوضی‌های عجیب!
‫دست از سر...
‫ولم کنین!
‫خدایا، نه، نه، نه. نه.
‫راوی؟
‫راوی. راوی.
[‏2 روز و 16 ساعت و 13 دقیقه و 40 ثانیه]
‫صبح به‌خیر، کارول.
‫امیدواریم خوب خوابیده باشی.
‫چه احساسی داری؟
‫تو چه احساسی داری؟
‫ما بهتر از این نمی‌شیم.
‫ممنون که پرسیدی.
‫چیزی برات بیاریم؟
‫چیزی دارین که جلوی ‫این لرزش رو بگیره؟
‫نه متأسفانه.
‫ولی نظرت راجع به یه چیزی برای خوردن چیه؟
‫می‌تونیم برات یه صبحانه‌ی عالی درست کنیم.
‫سفرت به اون مسافرخونه تو ‫«لیتل واشنگتن» رو یادت میاد، پاییز 1998؟
‫اون‌ها اون صبحانه‌ی فلفلی رو سرو کردن ‫که هنوزم ازش حرف می‌زنی.
‫برات با هواپیما آوردیمش.
‫و اون نون تُرد محبوبت ‫از «له کرایر».
‫چقدر اوضاع رو ‫با اون پنج نفر دیگه خراب کردم؟
‫اون‌ها رفتن؟
‫همه‌شون به جز یه نفر.
‫بهتر از چیزی که باید باشم، با توجه به اینکه ‫بزرگترین مسئول قاتل‌ عام بعد از استالینم.
‫فکر نمی‌کنم این آدم‌های خوب ‫اینطوری به قضیه نگاه کنن.
‫نه.
‫اون گوگنهایم واقعاً ارزش دیدن داره.
‫معماریش خیره‌کننده‌ست.
‫می‌خواستی با من حرف بزنی؟
‫بله.
‫من دارم می‌رم لاس وگاس، نوادا.
‫تا حالا اونجا بودی؟
‫دنبال پیشنهاد هتل می‌گردی؟
‫نه، نه، نه، نه.
‫من تو «وِست‌گیت» اقامت می‌کنم.
‫قراره تو پنت‌هاوس ‫آقای «الویس پریسلی» بمونم.
‫آره، بهت می‌خوره.
‫بعضی‌ها می‌گن روحش اونجا رو تسخیر کرده.
‫این برام جالبه.
‫باشه.
‫خب، سلام من رو به الویس برسون.
‫و، اگه برای تو اشکالی نداره ‫می‌خوام «زوشا» با من همراه بشه.
‫اون پیشنهاد داد که از تو بپرسم. ‫فکر کنم به اجازه‌ی تو احتیاج داره.
‫زوشا کیه؟
‫مراقب تو.
‫همراهت بیاد برای چی؟
‫خدای بزرگ.
‫من... چی می‌تونم بگم؟
‫تو این یه روز گذشته، باهاش وقت گذروندم، ‫شناختمش.
‫اسمش رو یاد گرفتم.
‫احساس می‌کنم با هم ارتباط برقرار کردیم.
‫می‌تونم یه سوال بپرسم؟
‫مشکل تو چیه؟
‫مشکل پزشکی داری؟
‫که نمی‌تونی همین‌طوری...
‫- سر جات بمونی. ‫- عذرخواهی می‌کنم.
‫معلومه که رفتم رو مخت.
‫اگه اون همراه توئه...
‫اون هیچیِ من نیست. هیچ‌کدومشون نیستن.
‫اون‌ها یه مشت ‫آدم بی‌عرضه‌ی آسیب‌دیده‌ان
‫ولی تو دست از کارهای ناشایستت برنمی‌داری.
‫زوشا، لطفاً می‌آی پیش ما؟
‫آیا من رفتار ناشایستی داشتم؟
‫آیا من به تو... به هیچ‌کدوم از شما...
‫محبتی نشون دادم که ‫به هر نحوی ناخواسته بوده باشه؟
‫برای ما، محبت همیشه خواسته شده.
‫زوشا، جذر 46٬279 چنده؟
‫رندش کنم اشکالی نداره؟
‫یه‌کم بیشتر از 215.
‫حس خیلی قوی‌ای دارم که این درسته.
‫باشه. بذار ببینم ‫درست فهمیدم یا نه.
‫این آقای خوش‌گذران اینجا ‫می‌خواد تو به سفرش ملحق بشی،
‫که برای تو هم مشکلی نداره، ‫به شرطی که من بهت اجازه بدم؟
‫تصور تو از بهشت اینه؟
‫- که مثل یه ابزار ازت استفاده بشه؟ ‫- هی.
‫- اون‌وقت من چی‌کاره‌ام؟ ‫- این حرفت اصلاً درست نیست.
‫تو خودت اصلاً درست نیستی.
‫- کل دنیا داره نابود می‌شه... ‫- کارول.
‫...و تو به جای اینکه کار درست رو بکنی ‫و سعی کنی کمکم کنی،
‫- ترجیح می‌دی دنبال خوش‌گذرونی خودت باشی... ‫- خواهش می‌کنم! آخرین چیزی که این‌ها لازم دارن
‫اینه که تو عصبانی بشی.
‫می‌خوای باهاش بری... برو باهاش.
‫خواهش می‌کنم، خودتون بین خودتون حلش کنین.
‫- ما نمی‌تونیم انتخاب کنیم. ‫- بله، می‌تونین.
‫اگه می‌تونین ذهنی جذر بگیرین، ‫پس می‌تونین انتخاب هم بکنین.
‫و یه گزینه سوم هم هست، ‫که به هردوی ما بگین گم‌شیم.
‫اگه قرار بود انتخاب کنیم، ‫باعث می‌شد یکی از شماها آسیب ببینه.
‫ما نمی‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫شاید من اون فیلم‌هایی که ‫ازش حرف زدی رو ندیدم.
‫ولی به نظر من، این حس ‫پایان دنیا رو نداره.
‫کا...
‫وایستا! در رو باز کن!