.
[دیل]
[تگزاس بر لبه‌ی تیغ]
[حقیقت ماجرا]
[داری اشتباه می‌زنی]
[قسمت اول: آدم‌های حساس]
‫خبر امروز صبح،
‫باخبر شدیم که دیل واشبرگ اواخر دیشب ‫در خانه‌اش مُرده پیدا شده
‫که ظاهراً خودکشی بوده.
‫مرگ دیل به دنبال ‫مقاله جنجالی «هارتلند پرس»
‫درباره گذشته‌ی فاسد خانواده واشبرگ اتفاق افتاده [تالسا، اوکلاهما]
‫همانطور که می‌تونید تصور کنید، این اتفاق ‫توجه جدیدی رو به رقابت فرمانداری جلب می‌کنه.
‫دونالد واشبرگ، نامزد فرمانداری اوکلاهما ‫و برادر دیل،
‫این حرف‌ها رو در مورد درگذشت دیل بیان کرد.
‫اوووه!
‫قشنگه.
‫بشکونیش، باید پولش رو بدی.
‫دیل عضو خانواده ما بود. ‫برادر کوچیکم.
‫ما... ما خواهش می‌کنیم در حین سوگواری ‫برای این ضایعه بزرگ، به حریم خصوصی ما احترام بذارید.
‫تحقیقات در مورد آنچه اتفاق افتاده ادامه دارد...
‫- خب، اون قشنگه. ‫- ما جدول زمانی مشخصی نداریم که چقدر
‫ممکنه طول بکشه.
‫با لعنتیس 23 همراه باشید...
‫- چی؟ ‫- اون اثری که پشتته.
‫یه اثر از «جو برینارد»ـه. ‫باید بدونی جو برینارد کیه.
‫تمام روز جلوش وایسادی.
‫فوق العاده نیست؟
‫- آره، قشنگه. ‫- قشنگه.
‫یه اثر از جو برینارده. ‫باید تو موزه باشه.
‫فکر می‌کنی جاش ‫تو یه رستوران خصوصیه؟
‫قشنگه. و اینجا کلی اثر هنری هست.
‫آره، اینجا کلی اثر هنری هست.
‫اینقدر اثر هنری اینجا هست ‫که فکر نکنم کسی متوجه بشه
‫اگه من اون رو تو پیرهنم بذارم ‫و مستقیم برم بیرون.
‫پیرهنت خیلی تنگه.
‫- خیلی تنگه. ‫- آقای ریبون.
‫آره، یه لحظه، دارم حرف می‌زنم.
‫اون‌ها منتظر شما هستن.
‫خب...
‫باید کلاهتون رو بردارید.
‫قوانین لباس پوشیدن.
‫خیلی وقته اینجا کار می‌کنی؟
‫باشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خیلی‌خب. ‫- براتون نوشیدنی بیاریم؟
‫- آره، لی، یه نوشیدنی بگیر. ‫- نه، من نمی‌خوام.
‫من فقط یه ماءالشعیر ‫و یه استیک نیویورکی می‌خوام، آبدار، برشته، باشه؟
‫اگه اشکالی نداره یه‌کم سس اِی1 هم بیار.
‫اگه دارین.
‫- خوشحالم که حضوری می‌بینمت. ‫- آره.
‫- ما کلی کارهای دیگه داریم... ‫- آره، مطمئنم دارین.
‫اینجا خیلی شیکه.
‫من حتی هیچوقت این پشت نیومده بودم.
‫خب، آره، ‫فقط بعضی از مزایاشه.
‫آره، باید وارد ‫کار شرکت سرمایه‌گذاری می‌شدم، هان؟
‫به جای کتاب‌های نایاب؟
‫ولی تو روزنامه‌نگار هم هستی، ‫درسته؟ یا، یه جور نویسنده؟
‫من یه «حقیقت‌نگار» هستم.
‫ببخشید، دوباره بگو.
‫من «حقیقت‌نگار» تالسا هستم.
‫«حقیقت‌نگار»؟
‫- «حقیقت‌نگار» دقیقاً چیه؟ ‫- خوشحالم که پرسیدی.
‫من چیز میز می‌خونم.
‫در مورد چیز میز تحقیق می‌کنم.
‫با ماشین این‌ور اون‌ور میرم و چیز میز پیدا می‌کنم
‫و بعد در مورد چیز میز مینویسم.
‫بعضی‌ها اهمیت میدن، بعضی‌ها نه.
‫من شدیداً بیکارم، همیشه بی‌پول.
‫ولی بذار اینطوری بگم ‫که وسواس حقیقت دارم.
چه جالب
‫پس این تیمه.
‫باب، یا باب خندون.
‫- جانسون، یا جان گنده. ‫- جان گنده.
‫کتی. کتی محبوب ماست ‫به دلایل مشخص.
‫- و یه نفر دیگه هم داریم. ‫- سلام.
‫- حدس می‌زنم تو لی هستی؟ ‫- لی ریبون.
‫من آلن هستم.
‫محکم دست میدی. ‫باید دامدار باشی.
‫تو هم باید نویسنده باشی.
‫نه، آلن، ‫این آقا یه «حقیقت‌نگار»ـه.
‫عوضی.
‫عتیقه‌فروش من، ری، بهم گفت یه مدته ‫داری سعی می‌کنی باهام تماس بگیری.
‫آره، من خیلی خیلی علاقه‌مندم ‫به اون، بروشور کلیسایی که داری.
‫بله، خیلی خاصه.
‫خود مارتین لوتر کینگ امضاش کرده.
‫توی یه کلیسا شمال تالسا بوده ‫که دیگه وجود نداره.
‫آره، خب، باید برای مردم ‫شمال تالسا خیلی مهم باشه.
‫آره، کلی سیاهپوست، ‫از مردم شمال تالسا میان اینجا.
‫- خب، یعنی، فقط سیاهپوست‌ها نه. ‫- حتماً.
‫- مکزیکی‌ها... ‫- حتماً.
‫- سرخپوست‌ها. ‫- سرخپوست‌ها؟
‫تنوع نژادی اوکلاهماست.
‫- برای همین دوستش داریم. ‫- آره، می‌دونم.
‫برای همینه که فکر می‌کنم مهمه ‫که اون بروشور
‫برگرده به جامعه‌ای که بهش تعلق داره.
‫- دوباره بگو؟ ‫- آره.
‫ببین، می‌خوام ازت یه سوال بپرسم.
‫اون بروشور چطور به دستت رسید؟
‫داستان جالبی داره.
‫پدربزرگم یه کارمند داشت...
‫و اون دادش به تو، درسته؟
‫دقیقاً. حالا، ‫می‌تونم ازت یه چیز واقعی بپرسم؟
‫آره. من یه‌کم ‫در مورد شماها تحقیق کردم.
‫و... یه سری نگرانی‌ها دارم.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫خب، در مورد اون‌ها بهم بگو.
‫خب، اول از همه، ‫کنجکاوم بدونم چرا دارین
‫کسب‌وکارهای سیاهپوست‌ها رو تو شمال تالسا می‌خرید؟
‫این یه‌کم عجیبه.
‫توسعه فرصت‌های شغلی ‫بخشی از کار ماست.
‫آره، یا می‌تونه در مورد یکپارچه‌سازی ‫و از بین بردن رقابت باشه.
‫که برای اقتصاد ‫و مردم شمال تالسا بده.
‫خیلی جیگر داری، لی.
‫درسته.
‫خبر بد اینه که،
‫ما امروز بعدازظهر ‫کارهای دیگه‌ای برای انجام دادن داریم، پس...
‫می‌فهمم. لازم نیست دوبار بگی.
‫فقط بذار این کارت ویزیت کوچیکی که ‫امروز صبح درست کردم رو بهت بدم
‫اگه خواستی بهم زنگ بزنی.
‫کتی.
‫هی، جان گنده. ‫و، باب. ممنون از وقت‌تون.
‫فکر نکردی که قراره ‫دستت به اون بروشور برسه، هان؟
‫بعضی‌ وقت‌ها باید با یه دست بای بای کنی،
‫وقتی با اون یکی دستت داری چیزی که می‌خوای رو به دست میاری
‫و نگران نباش، ‫اون بروشور کلیسا به زودی برمی‌گرده
‫جایی که بهش تعلق داره.
‫گرفتمت.
‫عوضی.
‫عالی بود.
‫گرفتمت.
‫می‌خوام از مقامات محلی و ایالتی تشکر کنم
‫که به این موضوع تراژیک ‫با وقار و شأن لازم رسیدگی کردن.
‫می‌دونم دیل الان از یه جای بهتر ‫داره ما رو نگاه می‌کنه
‫و دیگه رنج نمی‌کشه.
[دفتر هارت‌لند پرس]
‫آیا «نیویورکر» در مورد ‫یه تیکه کثافت تو پارک آبی مقاله می‌نویسه؟
‫احتمالاً حق با توئه.
‫ولی ما فقط امروز سه تا پیشنهاد ‫در مورد «وودی گاتری» داشتیم.
‫فکر کنم فعلاً داستان‌های ‫وودی رو تموم کردیم...
‫- ایناهاش... ‫- لعنتی.
‫اون مقاله واشبرگ چطور بود؟
‫در سطح ملی ترند شده.
‫آره. می‌تونم باهات حرف بزنم؟
‫شنیدی؟ دیل واشبرگ.
‫شنیدی؟ بیا اینجا. ‫سلام، حالتون چطوره؟
‫تو ادامه بده، اولیویا.
‫خبر رو شنیدی؟
‫دیل واشبرگ خودکشی کرده.
‫- آره، خیلی ناراحت‌کننده‌ست. ‫- آره، خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫و یه جورایی نیازمند ‫یه مقاله تکمیلیه.
‫نه، نه، نه. لی، ما دیگه ‫مقاله دیگه‌ای در مورد واشبرگ کار نمی‌کنیم.
‫یارو مُرده.
‫این ربطی به ما نداره. ‫اون به زور تو مقاله من بود.
‫- بازم، ممکنه ما رو مقصر بدونن. ‫- چرا؟ برای گزارش کردن حقایق؟
‫اون مقاله بی‌نقصه.
‫- من خط به خطش رو بررسی کردم. ‫- آره، می‌دونم.
‫من سه روز باهات اونجا بودم ‫رو مبل و غذای بیرون می‌خوردیم
‫- وسط یه ابر از دود ویپ تو. ‫- آره.
‫پس، می‌دونی که جفت‌وجوره.
‫- این یه مقاله تاریخیه در مورد... ‫- نه، نه.
‫...ریشه‌های کثیف یه خانواده قدرتمند. ‫این در مورد فساد گذشته‌ست.
‫آره. اون خانواده هنوزم فاسده.
‫چه مدرکی براش داری؟
‫اینجاست که بهت احتیاج دارم. ‫باید یه‌کم بیشتر تحقیق کنم.
‫الان داری روی چه داستان‌های دیگه‌ای ‫کار می‌کنی؟
‫چه داستان‌های دیگه‌ای؟
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫راستش، یه شرکت ساخت‌وساز ‫هست به اسم «آکرون».
‫دارن کلی ملک تو ‫شمال تالسا می‌خرن.
‫خب، سرمایه‌داریه دیگه.
‫اینجا خیلی احساس حمایت نمی‌کنم.
‫چون باید با یه پیشنهاد ‫واقعی بیای پیشم.
‫- باشه. داستان فرانکلین روزولت رو می‌دونی؟ ‫- کدومش؟
‫اولین باری که ‫اسم آدولف هیتلر رو شنید،
‫فهمید که برای چی به دنیا اومده.
‫منم اینطوری‌ام.
‫پس داری می‌گی تو به دنیا اومدی ‫که جلوی دونالد واشبرگ رو بگیری؟
‫دارم می‌گم یه ترسو هیچوقت شیر شکار نکرده.
‫نه. جواب نه‌ـه، ممنون.
‫شماها به چی زل زدین؟ [کافه‌ی سوئیت امیلی]
‫مقاله آخرت در مورد واشبرگ رو خوندم.
‫داری پولدارهای قدیمی رو عصبانی می‌کنی،
‫نژادپرست‌ها و دامدارها رو.
‫آره، همه‌شون یکی‌ان.
‫نباید آدم‌های پولدار رو عصبانی کنی. ‫چطور انتظار داری پول در بیاری؟
‫پنکیک که ارزون نیست.
‫آره، می‌دونم. ‫همیشه مشکلم همین بوده، سالی.
‫«شیرین‌ترین آوازهای ما آن‌هایی هستند ‫که از غم‌انگیزترین افکار می‌گویند.»
‫شلی.
‫خب، «مهم نیست کی تو آستینه، ‫باب ویلز هنوزم پادشاهه.»
‫ویلی نلسون.
‫شاعر واقعی جنوب.
‫راستش ویلونه. ویلون جنینگز.
‫- خب. ‫- مهم نیست.
‫من همیشه قاطیشون می‌کنم.
‫پسرهای سفیدپوست کانتری‌خون.
‫موی بلند. اسم با «و».
اموال مرد عجیب‌وغریب شهرستان اوسیج] [‫به حراج گذاشته می‌شود
‫اون مرد رو می‌شناسی؟
‫نذار در مورد اون خانواده شروع کنه.
‫شروع می‌کنه به حرف زدن ‫در مورد اینکه واشبرگ پیر
‫زمین‌هاشون رو از سرخپوست‌ها دزدیده.
‫خب، دزدیده...
‫تونل‌های مخفی، آثار هنری دزدیده شده، ‫چیزهای ناجور، ظاهراً.
‫صبر کن تا مقاله جدید رو بخونی. ‫حتی بهتره.
‫می‌دونی، ‫من اون مقاله‌ها رو می‌خوندم.
‫- کار توئـه؟ ‫- آره.
‫- هارتلند پرس؟ ‫- آره.
‫به هر حال، من دارم ‫کارم رو اینجا تموم می‌کنم، پس...
‫پس تو در مورد خانواده ‫فرماندار آینده مقاله‌های جنجالی می‌نویسی،
‫و بعد برادر یارو خودش رو می‌کشه.
‫گوش کن، رفیق.
‫تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫تو یه چیزی رو گم کردی.
‫یعنی، ‫همه اینجا یه چیزی رو گم کردن.
‫وافل و قهوه رو می‌تونی تو خونه هم درست کنی.
‫یه چیزی ما رو این ساعت ‫به «سوئیت امیلی» می‌کشونه.
‫اطرافت رو نگاه کن.
‫فقط یه مشت شب‌زنده‌دار. ‫این تمام چیزی‌ـه که می‌بینم.
‫نه.
‫تو شعر می‌بینی.
‫نه، نه، نه. شعر حالم رو به هم می‌زنه.
‫تنها شعرهایی که دوست دارم اون‌هایی‌ان که ‫روی دیوار دستشویی نوشته شدن.
‫خب...
‫اگه واقعاً این رو باور داری، ‫خب، شاید تو یه مورد از دست رفته باشی.
‫خیلی‌خب.
‫تو چی رو گم کردی؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی پیداش می‌کنم.
‫چه قهوه خوبی.
‫سالی برات یه ساندویچ درست کرده.
‫- دمت گرم. ‫- آره.
‫خدا خیرت بده.
‫اون دختر کوچولو چطوره؟
‫دیگه اونقدر کوچولو نیست. ‫احتمالاً همین الان داره
‫- «اینستاتاک» نگاه می‌کنه. ‫- هی، لی.
‫- می‌شه لطفاً، لطفاً برگردونی... ‫- آره.
‫- ...اون جونیور کیمبروی من رو. لازمش دارم. ‫- آره، مشکلی نیست، پسر.
‫هی. ‫دن دوباره تو دفترش خوابیده.
‫هی، چندتا یارو ‫اومده بودن اینجا دنبالت می‌گشتن.
‫سفیدپوست.
‫- چی، رفتن کتابفروشی؟ ‫- نه، اینجا بیرون ول می‌چرخیدن.
‫ول چرخیدن.
‫هی، دن، بیدار شو.
‫بیدار شو. یالا، رفیق.
‫من اومدم بیرون، گفتم، «ولگردی ممنوع».
‫- چی؟ ‫- هی. این رو قایم کن، باشه؟
‫- این رو قایم کنم؟ ‫- آره، فقط بذارش تو گاوصندوق.
‫و برو خونه. زنت می‌کشتت.
‫- داشتم می‌رفتم. ممنون. ‫- باشه.
‫- ما هوات رو داریم، لی. ‫- آره، آره.
‫ولگردی ممنوع.
[کتاب‌فروشی جغد نالان]
[املاک آکرون]
[آتش‌سوزی‌های تالسا] [واشبرگ]
[دونالد واشبرگ: نامزد فرمانداری]
‫چه کوفتیه؟
‫شماها دیگه چه خری هستین؟
‫از خونه من گم‌شید بیرون، باشه؟
‫- از اینجا گم‌شید بیرون! ‫- نوکر بابات نیستم.
‫- یا خدا! ‫- لعنتی.
‫لعنتی. نکن. نه، نه، نه! ‫لعنتی!
‫- لعنتی! ‫- خوشت اومد، عوضی؟
‫چون از این بهتر نمی‌شه.
‫تو اسم من رو تو اون ‫مقاله روزنامه آشغالت آوردی.
‫- هارتلند پرس؟ ‫- آره، هرچی که اسمشه.
‫چون اون یه مجله با فرمت بلنده، ‫باشه؟
‫- چی؟ ‫- یه مجله با فرمت بلنده.
‫- روزنامه نیست. ‫- برام مهم نیست
‫- اصلاً دیوار دستشوییه. ‫- باشه.
‫تو اسم من رو تو یه مقاله آوردی و بهم ‫گفتی نازی... کله‌پوستی. (خرده‌فرهنگی نشأت‌گرفته از جوانان طبقه کارگر لندن)
‫- آره، ما دیگه کچل نیستیم. ‫- خب، این تغییر قیافه عالیه.
‫لعنتی.
‫شما یه کنیسه رو آتیش زدین.
‫مجبور بودم اسمت رو تو مقاله بیارم.
‫من حتی قصد این کار رو نداشتم.
‫فقط رفتم یه کیسه آشغال رو ‫دم درشون آتیش بزنم،
‫و بعد همه چیز از کنترل خارج شد.
‫و فقط نصف آشپزخونه سوخت.
‫ولی تو این رو تو روزنامه کوچولوت ‫چاپ نکردی، کردی؟
‫اتفاقاً رفتارهای بعد از اون اتفاق ‫من رو به سمت یهودستیزی سوق داد.
‫- هان. ‫- عالیه، اتفاق افتاده دیگه.
‫شما دوتا کله‌پوستی‌های شناخته‌شده‌این. باشه.
‫مجبور بودم در موردش بنویسم. کارم اینه.
‫هیچوقت به این فکر کردی که ‫مامان من چقدر ناراحت شد؟
‫- مامانت؟ ‫- اون چرت و پرت‌ها رو تو روزنامه خوند.
‫یعنی... ‫...من آدم‌هایی دارم که بهشون گزارش میدم، می‌دونی.
‫- آدم‌هایی که نمی‌خوای بیفتن دنبالت. ‫- واقعاً؟
‫نگاه چقدر ترسیده، حیوونی.
‫فقط مجبورم نکن برگردم ‫و یه کار بدتر بکنم.
‫می‌دونم یه دختر داری. ‫و می‌دونم یه زن سابق داری.
‫خیلی هم خوشگله.
‫و از جایی که دردت بیاد بهت ضربه می‌زنم.
‫وایسا، چی؟
‫دیدرا.
‫هی، چکم پاس نشد.
‫- گوش کن... ‫- چه بلایی سر صورتت اومده؟
‫چندتا کله‌پوستی ‫دیشب ریختن اینجا.
‫چه غلطا؟
‫آره، فقط دوتاشون بودن.
‫آدم‌های سطح پایین، کله‌خر.
‫- حتی ارزشش رو نداره، می‌دونی... ‫- لعنتی.
‫- خب، چکم پاس نشد. ‫- آره، بهت گفتم
‫وقتی اولین بار شروع به کار کردی اینجا،
‫اینجا یه کتابفروشی نایابه.
‫- ما پول در نمیاریم. ‫- همیشه آدم اینجا هست.
‫آره، خب، فروختن نسخه‌های دست دوم ‫«در جاده» و «ناطور دشت»
‫قبض‌ها رو پرداخت نمی‌کنه.
‫من وسط فروش‌های بزرگ زندگی می‌کنم. ‫دانشگاه‌ها، موزه‌ها.
‫- من فردا نصف روز مرخصی می‌خوام. ‫- چرا؟
‫- می‌خوام تتو بزنم. ‫- یه تتو؟
‫- از یه پیشی. ‫- یه پیشی؟
‫تو یه پرچم ائتلافیه رو بازوت داری.
‫آره، بهش می‌گن کنایه. برتری سفیدپوستان ‫که در قالب نمادگرایی مسیحی پنهان شده.
‫- اون پیشی هم کنایه‌آمیزه. ‫- چطور حساب می‌کنی؟
‫نمی‌دونم. یه پیشی رو بازومه دیگه.
‫باشه.
‫گوش کن، من یه نقاشی دارم که می‌خوام بفروشم.
‫دارم میرم حراج املاک واشبرگ. ‫اون‌ها کلی کتاب نایاب دارن.
‫- چاپ اول‌های جیم تامپسون. ‫- باشه. باشه، رئیس. پولم رو بده.
‫یه ماهه که هیچ پولی بهمون ندادی.
‫- یه ماه؟ ‫- زندگی خرج داره، می‌دونی.
‫- می‌دونم. دارم برای اون چیزه پول جمع می‌کنم. ‫- آره؟ چطور پیش میره؟
‫نه، خوبه... تقریباً رسیدیم. ‫پیش‌پرداخت. اجاره ماه اول.
‫یه خونه دوبلکسه. خیلی قشنگه. ‫خوشت میاد. تو بروکسایده.
‫- وای. ‫- تو بروکساید نیست.
‫از بروکساید رد می‌شی. ‫ولی به زودی از آپارتمان می‌ریم.
‫آپارتمان؟ منظورت اون اتاق زیرشیرونی ‫بالای کتابفروشی‌ته؟
‫اتاق زیرشیرونی نیست، باشه؟ ‫و اتفاقاً عاشقشه.
‫آره، معلومه که عاشقشه. ‫اون یه بچه‌ست. تو رو هم دوست داره.
‫این یعنی چی؟ ‫تو من رو دوست داری.
‫- خفه شو. ‫- چیه؟
‫بی‌خیال...
‫خودت رو جمع و جور کن، باشه؟
‫نمی‌خوام مجبور باشم هی ‫برات بهونه بیارم.
‫- این منصفانه نیست. ‫- نه، نیست.
‫اون یارو جدیده چطوره؟
‫تو واقعاً اهمیت نمیدی.
‫- نه، اهمیت میدم. ‫- اهمیت نمیدی.
‫اهمیت میدم... اهمیت میدم... اهمیت میدم. چطوره؟ ‫به نظر میاد یه...
‫...آدم باحالیه.
‫خب، اگه منظورت اینه که شغل داره،
‫و من- من قرار نیست مجبور بشم ‫تا وقتی 50 سالم شد بذارمش تو خونه سالمندان،
‫پس آره، اون آدم فوق‌العاده‌ایه.
‫می‌بینی؟ تو هنوزم من رو دوست داری.
‫تو پدر بچه‌مونی. درسته؟
‫- آره. ‫- فقط در همین حد.
‫فهمیدم. فهمیدم.
‫فقط... باحاله؟
‫نگرانم که باحال نباشه.
‫آره، باحاله.
‫- باحاله. ‫- آره؟
‫و عاقله، پس این فرق می‌کنه.
‫ولی اصلاً می‌تونی از پس هزینه یه جای جدید بربیای؟
‫بی‌خیال.
‫ولی آخه تو... ‫یه نویسنده شکست‌خورده‌ای.
‫یعنی، 90 درصد نویسنده‌ها شکست‌خورده‌ان.
‫و اصلاً موفقیت چیه؟ ‫پول درآوردن یا نوشتن کتاب؟
‫فکر کنم نوشتن کتاب.
‫خب من داشتم فکر می‌کردم ‫شاید بهتره کارها رو راحت کنیم
‫و من با مامان زندگی کنم.
‫- اینطوری فقط... ‫- فرانسیس...
‫ولی هنوزم می‌تونیم اینطوری همدیگه رو ببینیم
‫وایسا. نگه دار. نگه دار.
‫فقط به من گوش کن، باشه؟
‫شرط می‌بندم در تمام تاریخ ‫دخترها و باباها
‫اینجور مکالمه‌ها ‫خیلی اتفاق افتاده.
‫باشه؟ ‫و می‌دونم که هیچ دختری
‫هیچوقت واقعاً نخواسته ‫که باباش بگه، «باشه، عالیه.»
‫می‌دونم باباها میرن. بابای من رفت.
‫یعنی، باباها میرن. ولی من نمیرم.
‫فهمیدی؟
‫اوضاع اینجا ‫داره بهتر می‌شه، باشه؟
‫قول میدم. فقط، می‌دونی...
‫فقط باید تحمل کنی.
‫باشه.
‫سلام، سلام، ویکی هستم. ‫اسم و شماره‌تون رو بذارید.
‫قضیه اینه. یه‌کم پیچیده‌ست
‫چون خانم واشبرگ در واقع ‫هنوز تو خونه زندگی می‌کنه.
‫پس ما داریم تلاشمون رو می‌کنیم.
‫وسایل آقای واشبرگ بیشتر ‫تو اتاق غذاخوری و اتاق کار هستن،
‫با چندتا استثنا.
‫پس من سعی می‌کنم بهتون کمک کنم ‫چیزی که دنبالش هستین رو پیدا کنید.
‫فکر کنم...
‫باید از اینجا بیاید...
‫اگه اون کثیف بشه، ‫مجبورت می‌کنن بخریش.
‫از دیدنت اینجا خوشحالم. ‫باید می‌دونستم اینجا می‌بینمت، ری.
‫خب، من شنیدم حرف از کتاب‌های نایابه و...
‫اولین چیزی که فکر کردم این بود،
‫«خدای من، قراره از حضور ‫آقای ریبون بهره‌مند بشم.»
‫با اینکه اینجا ‫آخرین جاییه که باید باشی.
‫تعجب می‌کنم که تغییر قیافه ندادی. ‫می‌خوای بمیری؟
‫خب، من مثل «بی جیز»ام عزیزم، ‫فقط زنده می‌مونم.
‫پس برای کتاب‌ها اینجایی؟ ‫اینجا نیستی که کثافت‌کاری بیشتری در بیاری؟
‫اوه. خب، شاید یه‌کم از هر دو.
‫پس تو در مورد خانواده یکی مقاله می‌نویسی، ‫و بعد اون خودش رو می‌کشه،
‫و بعد تو همین‌طوری ‫تو حراج املاکش پیدات می‌شه.
‫- اینقدر خطی نبود. ‫- هان. خب، تو به این احتیاج داری.
‫شنیدم ‫که تقریباً ورشکست شده بود، واشبرگ.
‫قطعاً وصله ناجور اون خانواده بود.
‫برای همینه که بوی بدی میده.
‫کل خانواده ‌ازش متنفر بودن. ‫یهو خودکشی می‌کنه.
‫یعنی، یه‌کم عجیب به نظر نمیاد؟ ‫فکر می‌کنی من دیوونه‌ام؟
‫نه، فکر نمی‌کنم دیوونه باشی. ‫اون غیرعادی بود.
‫اون علایقش رو پنهان می‌کرد و تو اوکلاهما زندگی می‌کرد
‫- پسر، من بودم دوبار به خودم شلیک می‌کردم. ‫- وایسا، این رو نگو، باشه؟
‫تو کاپیتان حراج املاکی. ‫تو با وسایل آدم‌های مُرده سر و کار داری.
‫یالا، کمکم کن.
‫فرقی بین حراج املاک خودکشی ‫و قتل هست؟
‫- هی، هی. ‫- یالا، دیل خیلی پنهون‌کار بود.
‫نوشتن در موردش غیرممکن بود. ‫هیچی نتونستم در موردش پیدا کنم.
‫جز اینکه همیشه جلوی ‫کارهای تجاری خانواده رو می‌گرفت.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- بچه‌ها همه باید به اتفاق آراء رأی بدن.
‫دیل همیشه رأی منفی می‌داد، ‫و حالا دیل مرده.
‫- چه کوفتی سرت اومده؟ ‫- نگران اون نباش.
‫می‌دونی چیه؟
‫- تو یه آدم کثیفی. یه آدم خیلی کثیف. ‫- هستم.
‫همه چیز به هم مرتبطه. ‫تاریکی همیشه در جریانه.
‫چون همیشه در جریانه.
‫خب، بهتره مواظب باشی. ‫دونالد می‌تونه فرماندار آینده‌ات باشه.
‫اون بیوه‌ـه هم دیوونه‌ست.
‫- دیوونه زنجیری. ‫- پسر، اون فقط یه آشغال سفیدپوست فقیره
‫- که با یکی خیلی پولدارتر از خودش ازدواج کرده. ‫- آره، خیلی پولدارتر.
‫شنیدم کارش رو به عنوان ‫یه پیشخدمت تو «آوانت» شروع کرده،
‫بعد یه جوری به ملکه بازیگری ارتقا پیدا کرده.
‫فکر کنم مجبور شده کلی کارهای ناجور بکنه تا اون تاج رو به دست بیاره
‫می‌تونی تصور کنی ‫تو آوانت پیشخدمت باشی؟
‫- رفیق، اون‌ها حتی یه فروشگاه تک‌دلاری هم ندارن. ‫- تو همه این‌ها رو از کجا می‌دونی؟
‫آسیاب عتیقه‌جات، می‌دونی؟
‫آره، خب، کتاب‌های خوب رو کجا نگه می‌دارن؟
‫- خب، بهترین کتاب‌ها تو اتاق مطالعه‌شه. ‫- باشه.
‫- و تا الان دست‌نخورده گذاشتنش. ‫- اوه.
‫شاید حتی مغزش هم هنوز اونجا باشه.
‫لعنتی.
‫چه کوفتیه؟
‫آره، آره، آره.
‫تعجب می‌کنم نمی‌تونی بوی خون رو حس کنی، ‫لی.
‫می‌تونم.
‫خب، تو نباید ‫تنهایی اینجا باشی.
‫من باید راهت بدم تو.
‫درهای قفل‌شده جلوی لی ریبون رو نمی‌گیرن. ‫می‌دونی که.
‫پس حالا داری در مورد خودت ‫سوم شخص حرف می‌زنی، هان؟
‫- بالأخره اتفاق افتاد. ‫- چی بالأخره اتفاق افتاد؟
‫تصمیم گرفتی با طبیعتت نجنگی.
‫طبیعت من چیه؟
‫کابوی خودشیفته با تمایل ‫به اینکه آدم خوبه به نظر بیاد.
‫ولی هر از گاهی ‫اون حشره آشنای قدیمی نیش می‌زنه.
‫مثل یه عنکبوت گوشه‌گیر قهوه‌ای می‌مونه. ‫فقط زهرش رو توت می‌ریزه
‫و بعد همینه، ‫فقط تصمیم می‌گیری به زندگیت گند بزنی
‫تا وقتی که اثر زهر بره.
‫شنیدم چاپ اول‌های ‫جیم تامپسون رو داره.
‫امیدوار بودم یه نسخه از...
‫«شب سهمگین» بعد از تاریکی، دوست من» پیدا کنم»
‫- این‌ها رو می‌شناسی؟ ‫- البته.
‫- اونجان. از خودت پذیرایی کن. ‫- ممنون.
‫خواهش می‌کنم. ولی من باید ‫بیرون این درها منتظر بمونم
‫چون اگه اینجا بمونم ‫حالم به هم می‌خوره.
‫بوی خون میده. و بوی تو.
‫ژاکتت رو دوست دارم.
‫- بتی جو. ‫- اون مرد نمی‌تونه اینجا باشه.
‫کی؟
‫اون روزنامه‌نگاره، مردی که کلاه داره.
‫عجب! قشنگه.
‫سلام، خواننده.
‫اگه داری این رو می‌خونی، من احتمالاً مُردم.
‫در صفحات بعد...
‫نمی‌دونم چطور، ‫ولی ما دوباره انجامش دادیم.
‫- ازم خواستن که ازت بخوام بری. ‫- برم؟ چرا؟
‫تو در مورد واشبرگ‌های نژادپرست می‌نویسی
‫و بعد میای اینجا ‫تا وسایل مُرده رو بخری؟
‫من به زور از دیل اسم بردم.
‫- می‌تونم این‌ها رو بخرم؟ ‫- برو وگرنه اخراج می‌شم.
‫بزن بریم. برو، برو، برو.
[تالسا بوت‌بویز]
‫اون مرد خوبی بود.
‫ممنون از نگرانیتون.
‫اون مرد خوبی بود.
‫خب، شروع شد.
‫حالا می‌فهمم تو کی هستی.
‫اون یه کیای زرشکیه؟
‫سلام، خواننده.
‫اگه داری این رو می‌خونی، من احتمالاً مُردم.
‫در صفحات بعد، ‫شرحی از اتفاقات رو پیدا می‌کنی.
‫امیدوارم کل کتابخونه من رو داشته باشی.
‫من تو کتاب‌های جنایی دیگه یادداشت گذاشتم.
‫امیدوارم هر کی داره این رو می‌خونه ‫توانایی درست کردنش رو داشته باشه.
‫من کسی رو ندارم، دیگه نه.
‫خانواده‌ام فکر می‌کنن من یه حیف نون‌ام
‫من همیشه دست و پا گیر بودم.
‫از وقتی که یه بچه مریض ‫تو اسکیاتوک بودم.
‫فقط بدتر شد.
‫اون‌ها از سبک زندگی من خوش‌شون نمیاد.
‫کتاب‌های دیگه‌ای تو مجموعه‌ام هست ‫که یادداشت‌های من توشونه.
‫اون کتاب‌ها...
‫و می‌خوام این رو واضح و روشن بگم:
‫به هیچ‌کدومشون اعتماد نکن.
‫حتی به زنم.
‫اون هم بخشی از این قضیه‌ست.
[واشبرگ]
اموال مرد عجیب‌وغریب شهرستان اوسیج] [‫به حراج گذاشته می‌شود
‫پس اون ضمیمه‌ی کوفتی رو ثبت کن.
‫آره، بیا تو.
‫نه، تو نه، همسایه‌ام. ‫اون یه دیوونه به تمام معناست.
‫ولی از نوع بهترینش. سرگرمم می‌کنه.
‫آره.
‫باشه، تو زمین گلف می‌بینمت.
‫فقط...
‫خیلی‌خب. پس تو نُه چاله آخر می‌بینمت، آشغال.
‫- ت... تویی. نه، تو یه آشغالی. ‫- اوه.
‫هی.
‫نه، تو یه آشغالی.
‫چون تو یه آشغالی.
‫خب، احتمالاً... ببخشید.
‫احتمالاً چون بابات هم ‫یه آشغاله.
‫لعنت بهت، آشغال.
‫یه تیکه آشغال. آ-ش-غ-ا-ل.
‫پسر، تو به آشغالدونی تعلق داری.
‫خوب به نظر می‌رسه. ‫خیلی‌خب، خداحافظ. آشغال.
‫ببخشید، اون یارو یه...
‫- آشغال به تمام معناست. ‫- آره، یه عوضیه.
‫خیلی‌خب، گوش کن، ‫من نقاشیم رو لازم دارم،
‫و اگه می‌تونی این رو برام نگه داری؟
‫این گرونه؟
‫خب، این یه چیز ‫تک و خاصه.
‫نه، نه، نه، نه، ‫لطفاً بذار تو پلاستیک بمونه.
‫باشه.
‫«تگزاس بر لبه‌ی تیغ»، هان؟ خوبه؟
‫آره، عالیه.
‫به زودی برمی‌گردم برش دارم.
‫- اونجا خودت رو نکشی. ‫- آره، حواسم هست.
‫باشه.
‫خیلی ممنون. این هم چوب شما.
‫- بفرمایید. ممنون، قربان. ‫- بله.
‫هی، نظرت چیه یه بار با هم ‫بریم ناهار بخوریم؟
‫- آره، رفیق. ‫- غذای لبنانی دوست داری؟
‫یه جای جدید هست...
‫رفت. آشغال عوضی.
‫خب، چی لازم داری، ‫به جز، البته، همراهی خوب من؟
‫اون واقعاً اثر جو برینارده؟
‫خودت می‌دونی.
‫یه لحظه وایسا. ‫من این رو کجا دیدم قبلاً؟
‫- لی. ‫- لازم نیست کسی بدونه از کجا پیداش کردی.
‫حالا اثر انگشتم همه جاشه.
‫چقدر می‌خوای؟
‫خیلی‌خب، من رسماً نمی‌تونم بفروشمش،
‫ولی... ‫...داشتم فکر می‌کردم 2000...
‫- ‏2000؟ برای یه چیز دزدی... ‫- آره. برای حق‌الکشف.
‫- حق‌الکشف. ‫- آره.
‫- الان اسمش رو این گذاشتیم؟ ‫- خیلی پول میارزه، ری.
‫من می‌تونم... می‌تونم بهت 1500 بدم.
‫باشه، ولی به یه گالری خیلی خفن بفروشش.
‫مثلاً... مثلاً یکی از اون خوب‌هاش، می‌دونی؟
‫- به این سفیدپوست‌های احمق نفروشش. ‫- باور کن،
‫من هر وقت اون‌ها میان ‫همه چیزهای خوب رو قایم می‌کنم.
‫یا این کار رو می‌کنم یا بهشون می‌گم ‫قبلاً مال یه معتاد بوده.
‫خیلی‌خب، بیا کاری که باید بکنیم رو انجام بدیم
‫یا خدا.
‫چرا حس می‌کنم ‫این همه ماجرا نیست؟
‫- من یه چیز دیگه لازم دارم. ‫- شرط می‌بندم همینطوره.
‫آره، فقط می‌خوام ‫برگردی به اون حراج املاک
‫و چندتا از کتاب‌های دیل رو برام بگیری.
‫- چی؟ ‫- آره، اون... اون... اون رمان‌های جنایی.
‫تو اتاق مطالعه‌شه...
‫- خب، چرا؟ ‫- بذار اینطور بگم
‫که دارم دوباره درستی حرفم رو ثابت می‌کنم، ‫و اون‌ها به من نمیفروشن‌شون.
‫خب، چرا نمیری سراغ ‫رفیق جون‌جونیت ویکی؟
‫- شما دوتا مثل سیر و پیاز به هم چسبیدین. ‫- نه، یالا. خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫شماره اون زنه تو لیست تماس سریعمه. صبر کن.
‫ویکی. سلام، چطوری؟
‫شرط می‌بندم خسته‌ای.
‫هنوز اونجایی؟
‫خب، می‌دونی، می‌خواستم بدونم، ویکی،
‫اون، اون کتاب‌های ‫تو اتاق مطالعه آقای واشبرگ رو فروختی؟
‫- جیم تامپسون، جنایی. ‫- جیم تامپسون. آره، اون‌ها.
‫هان. آره، ‫من یه‌کم خوره کتابم. هان.
‫خب، یه قیمت خوب بهم بده. ‫م...م...می‌خوامشون، ولی لازمشون ندارم.
‫- قشنگه. قشنگه. ‫- خیلی‌خب.
‫من لنگ یه قرون دوزارم، ویکی.
‫چی؟ نه.
‫خیلی‌خب، آره. ‫باشه، خب، می‌تونم پرداخت کنم.
‫بله، ممنون. آره، امروز میام.
‫ممنون، ویکی. همینطور خوشگل بمون.
‫خیلی‌خب. ‫امروز بعدازظهر می‌گیرمشون.
‫- عالیه. کارت درسته. کارت درسته. ‫- قیمتش 1500.
‫خب، من...
‏1500
‫‏1500. می‌خوای بخواه، نمی‌خوای نخواه.
‫البته، این شامل ‫حق‌الکشف من نمی‌شه.
‫اون رو مجانی بهت دادم ‫چون من یه دوستم!
[مجله‌ی زیبایی آپاچی]
‫رفیق، اون کلاهبردارهای ‫جای نقد کردن چک چی؟
‫- کلاه... نه. نه، نه، نه. ‫- اون‌ور مینگو...
‫من می‌خوام دوباره برم سراغ کله‌پوستی‌ها. ‫واقعاً می‌خوام. یه سرنخی پیدا کردم.
‫این یاروها خیلی احمقن، ‫ولی کاری که توش هستن...
‫هی، عزیزم، ‫فقط برو چکت رو از مارتا بگیر.
‫باشه، سایروس. ‫هر وقت دوباره لازمم داشتی خبر بده.
‫حله. برو.
‫اوه.
‫- این گوشی لعنتی. ‫- چی؟ چیه؟
‫اون خوشگله رو دیدی ‫که همین الان تو راهرو از کنارمون رد شد؟
‫- آره. ‫- مشکل همینه.
‫عکاسم رو اخراج کردم، ‫پس حالا باید خودم عکس‌های لعنتیم رو بگیرم.
‫انگار نمی‌تونم بفهمم چطور این ‫عکس رو از گوشی به ایمیلم بفرستم.
‫- می‌تونی یه لطفی در حقم بکنی، لطفاً؟ ‫- چی؟
‫لطفاً از رو صندلی اصلاحم ‫گم‌شو پایین. بیا اینجا.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫- چرا یه کارشناس آی‌تی نمی‌گیری؟ ‫- لعنتی.
‫اون عکاس لعنتی من بود.
‫رفیق! بدجوری له شدی، ‫داداش. دعوا کردی؟
‫فقط یه‌کم. اون دوتا کله‌پوستی، ‫از مقاله‌ای که نوشتم خوش‌شون نیومد.
‫می‌خوای برگردی ‫و یکی دیگه بنویسی؟
‫باید چی کار کنم؟ ‫دعوتشون کنم شام؟ براشون چایی بخرم؟
‫نه، پسر، می‌خوام یه منور روشن کنم، ‫سنگ‌ها رو بزنم کنار،
‫و ببینم سوسک‌ها شب‌ها چی کار می‌کنن.
‫می‌دونم این‌ها ‫به واشبرگ‌ها وصلن.
‫و مدرک محکم دارم ‫که دیل واشبرگ خودش رو نکشته.
‫دیل واشبرگ؟ تو...
‫جنس ناجور و آدم‌های ناجوره.
‫نه جایزه پولیتزر می‌بره، ‫نه جایزه‌ای در کاره.
‫- این کثافت‌کاری‌های تالساست، باشه؟ ‫- آره.
‫و تنها کاری که می‌خوام بکنم اینه که ‫چندتا مجرم رو شرمنده کنم، محله‌ام رو تمیز کنم.
‫من واشبرگ‌ها رو تو این بذارم،
‫اون‌ها اینقدر سریع من رو از کار بیکار می‌کنن ‫که سرم گیج بره.
‫باشه، زاویه جدید.
‫این کله‌پوستی‌ها،
‫دارن مواد و انسان قاچاق می‌کنن، ‫باشه؟
‫قاچاق انسان. ‫حرف و حدیثش تو خیابون‌ها هست.
‫- جدی؟ ‫- جدی.
‫می‌دونی، ‫متنفرم ببینم به زن‌ها آزار می‌رسه، رفیق.
‫ممنونم، مامان. ‫اون این رو بهم یاد داد.
‫مواد، کله‌پوستی‌ها، قاچاق انسان.
‫جنس ناجور و آدم‌های ناجور تو یه مقاله. ‫هزار کلمه، و من نابودشون می‌کنم.
‫یه چیزی بهت بگم...
‫بیا، این رو بگیر.
‫این چیه؟
‫یه ساندویچ ساب‌وی کوفتیه. منظورت چیه؟
‫- نه، می‌دونم چیه، باشه؟ ‫- آره.
‫- باید باهاش چی کار کنم؟ ‫- داداش، تو کتک خوردی.
‫تو آدم مورد علاقه من تو تالسا نیستی، ‫ولی این رو بهت بگم:
‫نمی‌خوام بری اون بیرون برای کاری که برای من می‌کنی ‫آسیب ببینی.
‫گلوله نداره.
‫باید بری بانک بزنی ‫یا بری فروشگاه بس پرو.
‫باشه. میرم بس پرو.
‫- اون چیزه رو دارم با خودم. ‫- هی. بس کن.
‫یه احمق به تمام معنا نباش تفنگ رو بذار کنار
‫اینجا فیلم «تهدید برای جامعه» ‫یا «نیو جک سیتی» نیست.
‫- خیلی‌خب، یه پیش‌پرداخت چطوره؟ ‫- فکر کردی من کی‌ام؟ چاه نفت تالسا؟
‫- هارتلند پرس کوفتی؟ ‫- بی‌خیال رفیق.
‫فقط یه‌کم برای خریدن گلوله، ‫یه‌کم روون کردن کارها.
‫- هزار کلمه تا نیمه‌شب امشب. ‫- هزار کلمه تا نیمه‌شب امشب.
‫‏200 دلار برات دارم ‫و یه نصیحت.
‫- اون چیه؟ ‫- احمق نباش.
‫گرفتم.
‫از دستِ مردهای سفیدپوستی که اهمیت میدن
‫غم‌انگیزترین‌شونن.
[کتاب‌فروشی جغد نالان]
‫چطوری، عوضی؟
‫- هی، روزنامه‌ت رو گرفتم. ‫- سلام.
‫خوبه.
‫اون کیه؟
‫اون پسرعموم ویلون‌ـه.
‫- اون من رو «عوضی» صدا زد. ‫- آره،
‫- مدتیه اینطوری صدات می‌زنه. ‫- چرا؟
‫تو اون ون سفید ترسناک رو می‌رونی. ‫حقوقت رو گرفتی؟
‫آره. خب، نه، ‫ولی یه چیز کوچیک برات دارم.
‫باشه.
‫- این چیه؟ ‫- فقط برای بنزین، غذا، پوله.
‫بیشترش هم تو راهه.
‫باشه. ممنون.
‫- از پیشی‌ت خوشم میاد. ‫- ممنون.
‫منظورم تتوئه.
‫آره، فهمیدم.
‫نه، فقط... ‫خ... خفن‌تر از چیزی‌ـه که فکر می‌کردم.
‫می‌دونم.
‫- چرا پسرعموت اینجاست؟ ‫- می‌خواد بهش کار بدی.
‫خب، من حتی نمی‌تونم به تو پول بدم.
‫امنیت چی؟
‫اون تازه از مک‌آلستر آزاد شده. ‫عضو یه باند زندان سرخپوستیه.
‫ما به امنیت احتیاج نداریم. خوبیم.
‫همین دیشب حسابی کتک خوردی.
‫آره، خب آدم‌ها کتک می‌خورن. ‫همیشه اتفاق میفته.
‫آره، ولی اینجا محل کار توئه. ‫این روی منم تأثیر می‌ذاره.
‫- هی، ویلون. من لی‌ام. ‫- چطوری؟
‫پس فکر می‌کنی ‫می‌تونی از اینجا محافظت کنی، هان؟
‫آره، هوات رو دارم، رفیق. ‫هی، من مافیای سرخپوستی‌ام.
‫- هیچ‌کس با ما در نمیفته. ‫- باشه، باشه. آره.
‫خب، یعنی، مثلاً، یه... ‫یه باند سعی می‌کنه با ما در بیفته، ولی...
‫اون‌ها کی‌ان؟
‫یه گروه تو زندانه. «سرخپوست‌های مرگبار».
‫آره، فقط، ‫ما همیشه با هم درگیریم.
‫- ولی همه چی خوبه. ‫- خطرناکن؟
‫اسمشون «سرخپوست‌های مرگباره».
‫- خودت چی فکر می‌کنی؟ ‫- باشه.
‫ولی، هی، اصلاً نگران نباش ‫چون ما مرگبارتریم.
‫به علاوه اون‌ها نمیان ‫با یه کتابفروشی در بیفتن.
‫نصف اون عوضی‌ها... اون‌ها ‫نصفه‌شون عقب‌مونده‌ان. حتی نمی‌تونن بخونن.
‫- آره، باشه، من... ‫- خیلی‌خب، ببین، هی، هی.
‫آدم بدها رو به من بسپار، عوضی.
‫هوات رو دارم، رفیق. هی، من یه قاتلم، رفیق.
‫من آدم کشتم. ‫لعنتی...
‫ویلون، من هیچ پولی ندارم، باشه؟
‫و نمی‌تونم تا آخر ماه ‫بهت پول بدم.
‫و حتی اون موقع هم، اگه یه فروش بزرگ نکنم، ‫نمی‌تونم بهت پول بدم، پس...
‫هی، تا وقتی بتونم اینجا بخوابم، ‫تو به افسر آزادیم گزارش بدی،
‫هر هفته کاغذبازی‌هام رو انجام بدی...
‫اینجا بخوابی؟
‫خب آره. لعنتی، اون‌ها شب ریختن تو.
‫منطقی نیست من تمام روز ‫اینجا بچرخم و خودم رو بخارونم، رفیق.
‫هی، تو بهم بگو هر عوضی‌ای رو ‫داغون کنم و من می‌کنم.
‫تو فقط کلمه رو بگو. من آدم می‌کشم. لی.
‫باشه، خیلی‌خب. می‌دونی چیه؟ ‫بیا یه ماه امتحان کنیم. ببینیم چی می‌شه.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
[کافه‌ی سوئیت امیلی]
‫لعنتی.
‫مامان این رو باور نمی‌کنه.
‫دقیقاً. هر کسی قرار نیست ‫تو رو به اینجا بیاره، درسته؟
‫ولی می‌تونی رو بابات ‫برای کارهای مهم حساب کنی.
‫دردسر اومد.
‫چطورید؟
‫از دیدنتون خوشحالم. خوشحالم می‌بینمتون.
‫آره، می‌بینی؟ پرتره‌ای از یه عوضی.
‫خدای من. خدای من.
‫حتماً شوخیه.
‫نه، نه، من امروز سیاسی‌بازی نمی‌کنم. ‫فقط چندتا گاو می‌خرم.
‫این یارو تمام زندگیش رو سیاسی‌بازی کرده.
‫من کاملاً باهاتم، ‫فرماندار.
‫می‌دونید چیه؟ حالا که مجبورم کردید ‫می‌خوام یه چیزی بگم.
‫مردم، من اینجام ‫تا این ایالت رو به اصولش برگردونم.
‫- نفت و گوشت. ‫- اوکلاهما یعنی...
‫صبر کنید.
‫...مردم خوب روستایی.
‫و من قصد دارم همینطور نگه‌ش دارم.
‫ما عاشق نفتیم و عاشق گوشت، ‫و اگه شما این چیزها رو دوست دارید...
‫اگه شما این چیزها رو دوست دارید، ‫خب، بهتره به من رأی بدید...
‫باشه؟
‫- درسته! درسته! آره! آمین! ‫- درسته؟ آره؟
‫می‌تونم روتون حساب کنم؟ درسته؟
‫ممنون. بذارید امروز روی گوشت تمرکز کنیم، ‫باشه؟ خیلی‌خب.
‫خدا خیرت بده.
‫و ما به فکر تو هم هستیم، بتی جو.
‫ممنونم.
‫خیلی‌خب.
‫حالا. هی.
‫- خدای من. واقعاً عجیبه. ‫- چی؟
‫- چی؟ بهم بگو. ‫- خیلی‌خب.
‫اون دلقکی که الان داشت ‫حرف می‌زد رو می‌بینی، درسته؟
‫- زنی که کنارشه رو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫شوهرش یه هفته پیش خودکشی کرده.
‫حالا کنار برادر شوهرِ مرحومش ‫نشسته...
‫و، یعنی، به نظرت صمیمی نیستن؟
‫- آره. ‫- آره، درسته؟
‫- عجیبه، درسته؟ ‫- آره، خیلی صمیمی‌ان.
‫می‌دونستی اون‌ها اینجا هستن، مگه نه؟
‫برای همین اینجاییم، مگه نه؟
‫نه، یعنی، م... من می‌خواستم تو رو بیارم اینجا
‫این حتی بهتره. ‫انگار داریم تعقیب‌شون می‌کنیم.
‫درسته؟ همینطوره، همینطوره. ‫و پاپ‌کورن هم داریم.
‫لعنتی. شروع شد. [گروه برادری نازی قاچاق مواد و انسان می‌کنند؟]
‫- ‏0.38 رو بده. ‫- همون 0.38.
‫این همه رو از کجا آوردی؟
‫فقط با آدم‌ها معامله می‌کنم. ‫من زیاد اهل تفنگ نیستم.
‫وای، این‌ها آدم می‌کشن، هان؟
‫- این‌ها گلوله‌ان، باشه؟ ‫- نه، می‌دونم.
‫- و اگه یکی رو بکشی، اون وقت من نمی‌تونم... ‫- آره. من کسی رو نمی‌کشم. باشه؟
‫فقط منظورم اینه که این‌ها... ‫این‌ها گلوله‌های خوبی‌ان.
‫لی، گوش کن، اگه کسی رو بکشی، ‫من وکیل مالیاتی‌ام.
‫- درسته. ‫- باشه؟ من نمی‌تونم پرونده‌های سنگین...
‫با کی حرف می‌زنی؟
‫تحت هیچ شرایطی ‫این‌ها رو از من نگرفتی.
‫دوباره سلام، آقای کیا زرشکی.
‫ولی دفاع از خود چی، درسته؟ ‫یالا. اون...
‫دفاع از خود؟ اگه تو موقعیتی قرار بگیری ‫و هیچ گزینه دیگه‌ای نباشه،
‫اون وقت، آره، درک می‌کنم، ‫ولی تحت هیچ شرایطی
‫- این‌ها رو از من نگرفتی. ‫- این‌ها رو از تو گرفتم.
‫می‌تونستی از اول این رو بگی.
‫می‌خوای دنبالم کنی؟ ‫به دنبالم اومدن ادامه بده، عزیزم.
‫یالا. یه چیزی برات دارم.
‫می‌دونی، مادربزرگم بهم گفت
‫دستم رو تو لونه زنبور نکنم ‫مگه اینکه بخوام نیش بخورم.
‫درد فقط موقتیه.
‫تا وقتی که دیگه نباشه.
‫می‌دونی...
‫هیچی بدتر از یه مرد سفیدپوست که اهمیت میده نیست
‫این به گوشم خورده.
‫یالا. یالا، یالا، ‫یالا، عوضی!
‫خیلی‌خب.
‫آره.
‫«آره.»
‫- عوضی. ‫- برو پایین.
‫- اینطوریه؟ ای عوضی. ‫- کافیه. نه!
‫- نه! نه. نه! ‫- بزن بریم! یالا!
‫من تو اون نمیام.
‫- مواظب انگشت‌های لعنتیت باش. ‫- برو پایین!
‫آره، حتماً.
‫تو احتمالاً 12 سالته و تو خونه ‫مامان کوفتیت زندگی می‌کنی، رفیق.
[کتاب‌های دست‌دوم]
‫تو محل کارم، عوضی.
‫هی.
‫لعنتی.
‫من رو بیارید بیرون، عوضی‌ها!
‫هی! من رو بیارید بیرون!
‫- اون پشت خفه شو. ‫- عوضی. یه صدای دیگه ازت در بیاد،
‫ما یکی رو تو مدرسه ‫دختر لعنتیت داریم.
‫لعنتی.
‫خب می‌بینیش؟
‫اوناهاش.
[آکرون]
‫ببخشید، من...
‫من بهت گفتم هیچوقت نیا سر کارم ‫یا هر جای عمومی دیگه‌ای.
‫- ولی ما... ‫- برام مهم نیست اگه
‫تو بقالی باشه.
‫تو جای عمومی پیش من نمیای.
‫دوباره، ببخشید.
‫چی می‌خوای؟
‫خب، ما یه چیزی داریم ‫که رئیست عاشقش می‌شه.
‫رئیس من کیه؟
‫فکر کنم تو رئیسی؟
‫من رئیس نیستم.
‫هر کی که رئیسته، ‫عاشقش می‌شه.
‫آره، هرکدومشون. هان.
‫چه زری می‌زنی؟
‫ببین، می‌دونم دفعه قبل ‫گند زدیم.
‫برای همینه که خیلی خوشحالیم گزارش بدیم، ‫پسر، حسابی جبرانش کردیم.
‫خیلی‌خب، دنبالم بیاین.
‫م... من دنبالت بیام؟
‫- این یه بله‌ست؟ ‫- آره.
‫م...م...من هرجا بری دنبالت میام، آلن.
‫آلن؟
‫لعنتی.
‫به نظر خیلی عصبانی میاد.
‫لعنتی.
‫اون چه غلطی داره می‌کنه؟
‫- چی؟ ‫- من نمی‌دونم.
‫می‌خوای پیاده شیم؟
‫- خب؟ ‫- فکر کنم باید پیاده ‌شیم.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫- ما؟ ‫- من نمی‌دونم.
‫لعنتی.
‫هی، آلن. جای قشنگیه.
‫خب، همونطور که می‌گفتیم، ‫ما واقعاً برای اون قضیه متأسفیم.
‫- خفه شو! ‫- هی!
‫- آلن، داری چی کار می‌کنی؟ ‫- زانو بزنید.
‫بیا حرف بزنیم. یالا.
‫- برو پایین. ‫- نه.
‫بیا جبرانش کنیم. آلن، لطفاً.
‫لعنتی. لعنتی.
‫هی، هی، نه. من خوبم...
‫لعنتی.
‫هی!
‫هی! کمکم کنید! من رو از اینجا بیارید بیرون!
‫آهای؟
‫- یکی اونجاست. ‫- هی. هی، بچه‌ها.
‫سلام. هی. هی! همین‌جا!
‫هی، بچه‌ها، هی!
‫آهای!
‫تو صندوق عقبی؟
‫بله! بله! ‫بله، من تو صندوق عقبم! کمکم کنید!
‫من رو بیارید بیرون!
‫اگه قاتل باشی چی؟
‫نه، من قاتل نیستم. ‫دارن من رو می‌کشن.
‫من رو بیارید بیرون. من رو بیارید بیرون.
‫دارید من رو میارید بیرون؟
‫نه، نه، نه، نرید. نرید.
‫من خوبم. من خوبم.
‫ببخشید، رفیق.
‫«ببخشید»؟ من رو بیارید بیرون!
‫آهای؟
‫تو کی هستی؟
[کیا]
‫باب ویلز هنوزم پادشاهه، لی.
‫تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫- من دنبالت بودم. ‫- خدایا...
‫- فقط... ‫- من رو بیار بیرون!
‫فقط صبر کن.
‫- فقط صبر کن. ‫- اه... لعنتی!
‫- لعنتی. ‫- خیلی‌خب، حالا گوش کن. حالا گوش کن.
‫لعنتی.
‫- تو چه کوفتی هستی؟ نه. ‫- بذار توضیح بدم.
‫- قسم می‌خورم... ‫- باشه.
‫...خالیش می‌کنم تو سر کوفتیت. ‫همین الان.
‫- آروم باش. ‫- می‌زنم. می‌زنم.
‫آروم باش. باشه؟
‫- هی! ‫- لعنتی، لعنتی. لعنتی.
‫دور بمون!
‫عوضی دیوونه.
‫تو «سوئیت امیلی» می‌بینمت.
‫عوضی.
‫خداحافظ، عوضی!
‫ها!
‫لعنتی.
‫چه کوفتیه؟ وای.
‫از مقاله هارتلند پرستت خوشم اومد.
‫چی؟ چی، تو خوندیش؟
‫از چیش خوشت اومد؟
‫فقط حس کردم شبیه خودته.
‫واقعاً؟ مثل...
‫وقتی دارم باهات حرف می‌زنم.
‫روشی که در مورد تالسا می‌نویسی.
‫چیزهای بدی در موردش هست، ‫ولی عمقش واقعاً خوبه.
‫آره.
‫حالا من رو ببین. حالا من رو ببین.
‫الو؟
‫آره، هی، هی. منم.
‫فقط... فقط می‌خوام بهت بگم که...
‫...از نظر زمانی مشکلی نداریم و، می‌دونی.
‫فقط، بهت بگم که ‫م... من پول رو گرفتم
‫برای خ... خونه و این‌ها، می‌دونی؟
‫بهت گفتم که پولم می‌رسه.
‫باشه، خب، این عالیه.
‫آره، درسته؟
‫خب، ما تو پارکیم، و، جانی هم با ماست، ‫فقط محض اطلاع.
‫باشه. حله.
‫آره، درسته. گرفتم.
‫‏30 دقیقه دیگه می‌بینمت؟
‫سی. آره.
‫می‌دونی چیه؟ بکنش 40. چهل خوبه.
‫خیلی‌خب، مشکلی نیست. ‫تو پارک می‌بینمت.
‫باشه. خیلی‌خب، پس می‌بینمت.
‫گرفتمت.