.
‫دیگه پات رو از گلیمت درازتر کردی، تارتن!
‫می‌خوام نابودت کنم!
‫آره؟ تو و کدوم لشکرت؟ ‫فقط یه راه برای خلاص شدن هست. اونم...
‫دیم سام!
‫قراره یه اجلاس دیم سامی باشه، ‫و منم سفیر کبیر...
‫طعـــمم.
‫نه. دفعه پیش تو انتخاب کردی.
‫من باید خورشت کاری بخورم وگرنه قاطی می‌کنم!
‫دو کلمه. پیتزا تاکو.
‫همین، وگرنه من رفتم.
‫به یه رأی قاطع احتیاج داریم.
‫مار رو رژیم سفت و سخت جونده ‫و بستنی یخی‌ـه، پس من رأی‌ش رو برمی‌دارم.
‫قبول نیست!
‫پس شد مرغ سوخاری کُره‌ای. مگه نه؟ مار؟
‫راستش، من می‌خوام امشب زودتر بکپم.
‫چطوری می‌خوای بخوابی؟ ‫ساعت تازه، مثلاً، پنج و نیمه.
‫باید به خواب خوشگلیم برسم.
‫و لازم نیست بهم سر بزنید. ‫من فقط خوابم.
‫شب‌تون به‌خیر.
‫چرا باید اون تیکه‌ی آخر رو می‌گفت؟
‫و رفتم که رفتم.
‫- داره خوابم می‌بره... ‫- معلومه یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌شه.
‫- ...الان. ‫- منم می‌خوام سر در بیارم.
‫...خب، مچم رو گرفتید. ‫راز وحشتناکم لو رفت. مـ...
‫دارم می‌رم،
‫کلاس...
‫...سالسا.
‫آره. بدنم رو روی فرم نگه می‌داره.
‫داشتی کلاس رقص می‌رفتی؟
‫بدون من؟
‫- ثابت کن. ‫- چی؟
‫همین الان برامون سالسا برقص.
‫جدی؟
‫تازه فهمیدم اصلاً نمی‌دونم رقص سالسا چی هست.
‫من می‌دونم سالسا چیه، ولی این اون نیست.
‫ولی خوشم اومد!
‫یاهو!
‫همونطور که همه‌تون واضح می‌بینید، ‫من یه رقاص کلاس جهانی‌ام.
‫ببخشید ازتون قایم می‌کردم.
‫فقط نمی‌خواستم خجالت‌زده بشید
‫که چقدر تو رقص از شما بهترم.
‫به هرحال... خب، ‫همیشه چیزهای بیشتری برای کشف کردن هست
‫تو دنیای پرسرعت سالسا، ‫پس من رفتم.
‫ریتم من رو صدا می‌زنه.
‫همه‌مون هنوز ‫بدجور به مار شک داریم، مگه نه؟
‫- همیشه. ‫- قطعاً.
[بچه‌های بد: ورود غیرقانونی] [فصل اول]
‫پیرانا، خیلی چسبیدی بهش. الان ما رو می‌بینه. [قسمت هشتم: خونه‌ جاییه که دزدی باشه]
‫نمی‌بینم! ایده‌ی کی بود ‫شب عینک دودی بزنیم؟
‫معلومه، باید قیافه‌مون رو عوض می‌کردیم.
‫ماشین رو نمی‌شناسه؟
‫قیافه‌ی ماشینم عوض کردم.
‫فقط باید ساکت باشیم.
‫- هی! ‫- ببخشید. آ... آروم‌تر خرت و خورت می‌کنم.
‫داشتی از ما قایم می‌کردی؟ ‫قصه‌ی «گرگ گرسنه» رو شنیدی؟
‫دارم از گشنگی می‌میرم! ‫باید ساعت‌ها پیش دیم سام می‌خوردیم.
‫من بودم که دیم سام می‌خواستم!
‫نه.
‫مار کو؟
‫صبر کن. اونجاست!
‫هی، یارو وارده.
‫ولی نه اونقدر.
‫دنبال اون اسکوتره برو!
‫هی، گمش کردیم.
‫زیادی وول می‌خوره.
‫اونجاست!
‫اصلاً از کجا می‌دونیم این مال اونه؟ ‫از این‌ها همه‌جای شهر ریخته.
‫این شبیه صدای مار بود.
‫اینجا کجاست؟
‫چقدر خفنه.
‫یه جور عمارت سالسا؟
‫- مگه داریم اصلاً؟ ‫- نه.
‫ولی صاحبش هرکی هست، بدجور مایه‌داره.
‫کله‌گنده‌. بین‌المللی.
‫فکر می‌کنی مار داره ما رو می‌پیچونه ‫بره با یه اکیپ دیگه؟
‫رسماً هیچ‌کس این رو نگفت.
‫و صدات، مثلاً، خیلی جیغه.
‫یعنی، یه جورایی در مورد کل قضیه‌ی گروه ‫مرموز بوده.
‫آره، ولی اون فقط ‫جذابیتِ غرغرو بودنشه، مگه نه؟
‫واو!
‫به کمک ما احتیاج داره!
‫صبر کن! نمی‌تونیم همین‌طوری بپریم تو.
‫واو.
‫اینجا...
‫...بی‌نظیره.
‫اون یه «ون بُز» اصله؟
‫- مار! خوبی؟ ‫- شماها نباید اینجا باشید!
‫- برید بیرون! ‫- چه خبره؟ برای کی کار می‌کنی؟
‫اونطوری نیست. این...
‫- یه عمارت سالساست. آره، می‌دونیم. ‫- آره، همونی که اون گفت.
‫همچین چیزی نداریم.
‫خیلی‌خب، مچم رو گرفتید. ‫فقط دارم تنهایی یه دزدی کوچولو می‌کنم.
‫- تو چی؟! ‫- هیس!
‫چیز مهمی نیست. ‫بعضی‌ وقت‌ها تنها دزدی می‌کنم. سالمه.
‫ولی این صاحب کَنـه‌ی اینجا ‫کار رو غیرممکن کرده.
‫این چه طرز حرف زدن ‫با مادر عزیز خودته؟
‫مار، نمی‌دونستم تو مامان داری.
‫می‌دونی، یه لحظه،
‫داشتم نگران می‌شدم با یه گروه دیگه ‫کار می‌کنی.
‫یه گروه؟
‫مار، این‌ها دقیقاً کدوم‌ احمق‌ها هستن؟
‫خب، این‌ها از کلاس سالسام هستن؟
‫باشه.
‫این‌ها «بچه‌های بد»ان، ‫یه اکیپ خلافکار که می‌شناسم.
‫باشه، اکیپ خلافکار منن.
‫نمی‌دونم...
‫نمی‌دونم چه چیزیش اینقدر خنده‌داره، ‫خانم... مامان مار.
‫سرپنتینا.
‫صبر کن.
‫مامان تو «سرپنتینا»ست؟
‫یکی از خفن‌ترین خلافکارهای تاریخ؟ ‫چرا اصل ماجرا رو نگفته بودی، مار؟
‫درست وقتی فکر می‌کردم ‫مار دیگه نمی‌تونه ناامیدترم کنه،
‫رفته عضو یه تیم شده.
‫چه بچه‌ی ساده‌لوحی.
‫تارتن!
‫ببخشید. جلوی اون دست خودم نیست.
‫زیادی خفنه. اینجا رو ببین!
‫نقاشی‌های خودت ‫همه‌جای خونه‌ی خودت؟
‫می‌شه من جات باشم؟
‫عمراً.
‫راست می‌گه.
‫مار، نمی‌دونستم مایه‌داری، داداش.
‫جمع کن. من برای چیزی پول نمی‌دم.
‫من یه دزد حرفه‌ای‌ام.
‫ما از یه نسل طولانی ‫خلافکارهای تک‌روایم.
‫این یه سنت خانوادگیه.
‫من امید زیادی به مار داشتم، ولی افسوس...
‫ناامیدکننده‌ست که می‌بینم ‫دور و برت شلوغه.
‫حتماً برا همینه که هیچوقت نتونستی ‫بعد این همه سال من رو شکست بدی.
‫تو چی شکست بده؟
‫من و مامان یه رقابت ‫خانوادگی باحال داریم.
‫وقتی فقط یه مار کوچولو بودم،
‫مامان با اسباب‌بازی مورد علاقه‌م جیم شد، ‫اون توپ فنری عزیزم.
‫قیافه‌ش رو باید می‌دیدید!
‫ای جان، مار کوچولو!
‫همه‌چی جور درمیاد.
‫اون معصومیت از دست رفته‌ت، ‫ترست از صمیمیت.
‫چی؟ من عالی بار اومدم. هیچ مشکلی ندارم.
‫داشتم سعی می‌کردم بدزدمش ‫تا این سنگینیِ...
‫حسِ یه ناامیدی بزرگ بودن رو کم کنم.
‫حس نیست. خودتی.
‫به عنوان مادرت، وظیفه‌ی منه که ‫درس‌های سخت دزدی رو بهت یاد بدم
‫تا بتونی ‫سنت خانوادگیمون رو ادامه بدی.
‫هرچند، با هر سالی که می‌گذره ‫و تو نمی‌تونی توپ رو پس بگیری،
‫من کمتر و کمتر قانع می‌شم.
‫شاید وقتشه یه خواهر برادر برات بیارم.
‫من! توروخدا!
‫آماده شو که قانع بشی، ‫چون امشب، من اون توپ رو می‌گیرم.
‫امشب تموم می‌شه.
‫عمراً. تو هیچوقت نزدیک هم نشدی.
‫و بهت می‌گم چرا.
‫چون داشتی ‫با این گروه کار می‌کردی،
‫و اون‌ها شُلت کردن.
‫با کمال احترام، خانم... ‫...ولی سخت در اشتباهید.
‫مار سرسخت‌ترین خلافکاریه که می‌شناسم.
‫و توهین به خلافکارهای تک‌رو نباشه،
‫ولی کار خلافکاری واقعی ‫تیمی کار کردنه.
‫در واقع، ‫شرط می‌بندم می‌تونیم اون توپ رو ازت بزنیم.
‫بیا شرط ببندیم.
‫اگه ما بردیم، باید اعتراف کنی ‫اکیپ‌های خلافکار تهش‌ان.
‫خیلی‌خب. ولی بیا شرط رو ببریم بالاتر؟
‫اگه من بردم،
‫مار باید این اکیپ کوچولوی ‫مزخرفش رو ول کنه...
‫برای همیشه.
‫خیلی‌خب، تیم.
‫می‌دونم یه‌کم ‫پریدم وسط میدون.
‫توهین نباشه، مار، ولی مامانت...
‫- بدترین اخلاق آدم رو می‌کشه بیرون؟ ‫- آره. ولی از پسش برمیایم، مگه نه؟
‫نه. من هیچوقت از طبقه‌ی همکفم !نتونستم رد شم
‫خب، این دفعه، ما رو داری.
‫ببینید، این مثل دفعات قبلی ‫که جا زدم نیست.
‫این یکی جدیه.
‫هرچقدرم افتضاح باشه، ‫نمی‌تونم قولم رو به مامان خودم بشکنم.
‫راسته. هیچوقت قول مادری رو نشکن.
‫اوه، یه «قول مامانی»،
‫عهد نشکستنی.
‫نگران نباش. به اونجا نمی‌کشه. ‫انجامش می‌دیم.
‫«بچه‌های بد» برای همیشه.
‫سرپنتینا،
‫ما پایه‌ایم.
‫مراسم ختم خودتونه.
‫مامانی!
‫ببخشید.
‫قراره خوش بگذره، به من.
‫برای شما، قراره دردناک...
‫و تحقیرآمیز باشه.
‫خیلی‌خب، با اینم ‫مثل هر دزدی دیگه‌ای رفتار می‌کنیم.
‫مار، سرنخی ‫از جای توپ داری؟
‫فکر کنم تو دفترشه، طبقه‌ی دوم.
‫ولی نمی‌تونم از پله‌ها بالا برم. ‫تله‌گذاری شدن.
‫مشکلی نیست.
‫بقیه‌ی طبقه‌ی اول رو می‌پاییم، ‫یه راه دیگه پیدا می‌کنیم.
‫امتحان کردم. غیرممکنه.
‫ما با چشم‌های تازه‌نفس اومدیم. ‫شاید چیزی ببینیم که تو ندیدی.
‫تارتن، بیرون.
‫کوسه، لوله‌ها.
‫پیرانا، زیر پله‌ها. ‫منم نرده‌ها.
‫مار، تو فقط بشین و ‫از مزایای تیمی کار کردن لذت ببر.
‫آخ!
‫اصلاً انتظار این رو نداشتم.
‫نه، نه، نه، نه.
‫و حالا جیغ‌های وحشت.
‫بندازش اون‌ور!
‫تارتن، تو چی شد کارت؟
‫کل بیرون جوشکاری شده، ‫و تله‌گذاری شده.
‫بَــه.
‫مـ... منظورم اَه‌ـه!
‫کوسه، خبری شد؟
‫خیلی‌خب. طاقت بیار، رفیق.
‫پیرانا، خبری از زیر پله‌ها هست؟
‫انگار... انگار می‌دونه ‫من کابوس چی رو می‌بینم.
‫تجربه‌ش رو داشتم.
‫خب. ‫پس، این مثل بقیه‌ی دزدی‌ها نیست.
‫معلومه که نیست.
‫داریم در مورد سرپنتینا حرف می‌زنیم.
‫بی‌قانون و بی‌نقص.
‫خرچنگه‌ی محتاجه فهمید.
‫من رو دید! یه لقب!
‫پس، کل خونه ‫با سیستم امنیتی ضد-دزدی محافظت می‌شه؟
‫عجب!
‫مامان‌های شما هیچوقت براتون
‫یه زمین تمرین دزدیِ تقریباً نفوذناپذیر
‫نساختن تا بهتون یاد بدن ‫بهترین دزد دنیا بشید؟
‫انگار دوست‌تون نداشتن.
‫حالا باور کردید؟ تنها راه ورود، بالاست.
‫فقط چند تا پله‌ست. از پس پله برمیایم.
‫برید!
‫- بهت گفتم. ‫- دیدی؟
‫قضیه‌ی گروه‌ها اینه که، وقتی شکست می‌خورید، ‫رو هم شکست می‌خورید.
‫مشکل از گروه‌ها نیست.
‫یه فکری دارم. چشم‌ها به من.
‫بفرمایید. من خودِ پله‌ام.
‫اوه! پاهای خوش‌فرمش ‫باز نجات‌مون داد.
‫برید، برید! نمی‌تونم اینطوری بمونم!
‫یا خدا. صبر کنید. صبر کنید. تونستیم؟
‫آره. دیدی؟
‫«بچه‌های بد» از پسش برمیان،
‫چون «بچه‌های بد» از پس هرکاری برمیان.
‫شما می‌تونی، آقای تشویق‌گر پشمالو؟
‫آره، خانم. بزن بریم.
‫از این‌ور.
‫چرا داریم خودمون رو عذاب می‌دیم؟ ‫برای یه توپ؟
‫حس می‌کنم، ‫اگه یه شام درست حسابی خورده بودم،
‫خیلی بهتر عمل می‌کردم.
‫ای جان! کوسه‌ کوچولو شامش رو می‌خواد؟
‫به من نگو «کوسه کوچولو». من شأن دارم.
‫ولی آره، یه شام خوب می‌چسبید.
‫می‌تونستیم یه شام خوب بخوریم ‫اگه چیزی که من می‌خواستم رو سفارش می‌دادیم!
‫داره سعی می‌کنه بینمون تفرقه بندازه. ‫نباید بذاریم.
‫بیاین این پله‌های سمت راست رو امتحان کنیم. ‫یه‌کم کمتر دردناک به نظر میان.
با شناختی که از مامان دارم، اصلاً
‫یالا.
‫بچه‌ها! یه تئوری دارم. ‫شاید ما یه برتری داشته باشیم.
‫هرچی تا این لحظه تجربه کردم ‫خلافش رو می‌گه،
‫ولی بگو.
‫مامان بی‌نقص و ترسناکت ‫پله‌ها رو برای شکست دادن یه تک‌فرزند ساخته،
‫فقط یه نفر.
‫به محض اینکه یه تله فعال شه، ‫بقیه غیرفعال می‌شن.
‫فکر کنم، اگه وزن‌مون رو ‫رو پله‌های اصلی نگه داریم،
‫تله‌های پله‌های بالایی ‫روشن نمی‌شن.
‫یعنی، می‌گی ‫ما برتری گروهی داریم؟
‫شنیدی، مامان بدجنس؟
‫زیاد دووم نمیاره.
‫- عمراً این جواب بده. ‫- بهم اعتماد کن.
‫مـ... من هیچوقت تا اینجاشم نرسیده بودم!
‫ها! «بچه‌های بد» پرچمشون بالاست، مامان‌ها نه!
‫- امیدوارم مامانت نشنیده باشه. ‫- بزنید قدش، تیم.
‫تارتن، تو نابغه‌ای.
‫آره، خب معلومه.
‫لعنتی، بعد این بریم شاورما بزنیم.
‫نه، دامپلینگ سوپی.
‫گروهی بیشتر می‌چسبه. ‫«گروپ سوپ دوپ»!
‫اگه جات بودم هنوز جشن نمی‌گرفتم، پاتریشیا.
‫- پیرانا. ‫- از پاتریشیا خوشم اومد.
‫بهش گوش ندید. مار، شرط می‌بندم توپت ‫یه جایی پشت اون دره.
‫یالا، مار.
‫کی می‌خوای اعتراف کنی ‫که هیچوقت نمی‌تونی مادر عزیزت رو شکست بدی؟
‫نذار بره رو مخت.
‫ما کلی دزدی کردیم ‫که از این سخت‌تر بوده.
‫هوای هم رو داشته باشیم، از پس هرکاری برمیایم
‫جز شاید سفارش کباب. ‫ولی با بقیه‌ی حرف‌هات موافقم.
‫تازه، دیگه قضیه‌ی من ‫و اون لوستره شخصی شده.
!آخ
‫اِم...
‫بچه‌ها، نگاه کنید!
‫به این طبقه خوش اومدید.
‫بچه‌ها، فکر کنم ‫همین الان یه چیزی فهمیدم.
‫من، پاتریشیا. منظورم پیرانائه.
‫لوستره جذب حرکت می‌شه، ‫پس تنها کاری که باید بکنیم اینه که تکون نخوریم.
‫اون‌وقت چطوری می‌خوایم با تکون نخوردن ‫جایی بریم؟
‫می‌تونیم بهش بگیم کجا می‌خوایم بریم ‫و بذاریم اون ما رو ببره.
‫همه، سالسا!
‫واو.
‫بریم اون توپ رو برداریم.
!آخ
‫اون اصلاً کتاب جلدنازک نداره؟
‫معلومه که نه. باکلاسه!
‫اوه!
‫مادر عزیز؟
‫هی، من واقعاً...!
‫...از مامان‌ها متنفرم!
‫بچه‌ها، گوش کنید.
‫من یه بار نقش یه... آخ!
‫...کتابدار رو برای دزدی بازی کردم.
‫این یه کتابخونه‌ست!
‫- آره، که چی؟ ‫- که، فکر کنم این‌ها جذب... صدا می‌شن.
‫پس فقط باید... اوه!
‫...ساکت باشیم.
‫اون یه کوسه‌ی سفید بزرگه؟
‫ولی داره مثل یه فوک کوچولو ‫دست و پا می‌زنه.
‫همه‌تون ته خنده‌اید!
‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم!
‫من واقعاً مثل فوک کوچولو ‫دست و پا نمی‌زنم، می‌زنم؟
‫با شناگرهای کوچیک مشکل داری؟
‫شاید داشته باشم، فسقلی.
‫هو-هو! حالا شروع شد!
‫«داداش باله‌ای‌ها»، آروم!
‫مامانِ بدجنس راست می‌گه.
‫گروه‌ها همه‌چیز رو سخت‌تر و دردناک‌تر می‌کنن
‫هر ماهی‌ای برای خودش، ‫چون کار «داداش باله‌ای‌ها» تمومه!
‫اگه گرگ فقط گذاشته بود ‫من کالزونه سفارش بدم اینطوری نمی‌شد.
‫چطوری؟ چطوری این کمکی می‌کرد؟
‫کالزونه همیشه کمک می‌کنه!
‫اگه یه ذره از اون جسارت ‫مامانِ خفن مار رو داشتم،
‫همه‌تون رو برای همیشه ول می‌کردم!
‫- نمی‌کردی. ‫- ولی ما الان «داداش کالزونه»ایم!
‫این جواب نمی‌ده.
‫تو گروه بودن رو امتحان کردم، ‫ولی مامان راست می‌گه.
‫سرنوشت من اینه که یه... مار تنها باشم.
‫صبر کن. جدی داری ‫ازمون جدا می‌شی؟
‫یالا، مار. تو همیشه داری جا می‌زنی.
‫همیشه هم برمی‌گردی.
‫این دفعه، جدیه.
‫یه «قول مامانی» یه «قول مامانی»ـه.
‫ببخشید، گرگی.
‫امکان نداره.
‫«بچه‌های بد» بدون مار ‫که «بچه‌های بد» نیست.
‫راستش، بدون هر عضوی از تیم،
‫دیگه اون جادوی همیشگی رو نداریم.
‫یعنی اگه مار رفت، ‫کار «بچه‌های بد» هم تمومه؟
‫می‌شه یه لحظه ‫ناله نکنید؟
‫سیستم‌های صوتی رو هک کردم. هیس!
‫اعتراف کن، بچه. تیمت کُندت کرده.
‫تک‌روی راهشه.
‫باید از همون اول ‫به حرف مادر عزیزت گوش می‌دادی.
‫آره، مامان، حق با تو بود.
‫گروه‌ها رو اعصابن،
‫همه‌ش پوزه‌شون رو می‌کنن تو کاری ‫که بهشون ربط نداره.
‫من امشب ازشون کمک خواستم؟ نه. ‫ولی باید دنبالم میومدن. که چی؟
‫مطمئن شن حالم خوبه؟
‫آره، هـ... هیچ‌کس ازتون نخواست اهمیت بدید.
‫ولی اون‌ها هیچوقت تنهام نمی‌ذارن.
‫حتی وقتی تو مود افتضاحی‌ام، ‫که، مثلاً، همیشه‌ست، اون‌ها...
‫اون‌ها... اون‌ها... ‫اون‌ها همیشه هوام رو دارن،
‫تحت هر شرایطی.
‫نه. مـ...
‫من تو گروه بودن رو دوست دارم.
‫مـ... من «بچه‌های بد» رو دوست دارم.
‫شاید یه مشت اسکل باشن...
‫...ولی اسکل‌های منن.
‫چه احساسی. ولی بدون اون توپ، ‫دیگه «بچه‌های بد» رو نمی‌بینی.
‫تو باختی، من بردم.
‫انجامش می‌دیم، مگه نه؟
‫ولی سرپنتینا تو هر مرحله ‫ما رو شکست داده. این...
‫غیرممکنه؟ ‫کِی تاحالا غیرممکن جلوی ما رو گرفته؟
‫سرپنتینا و کلک‌هاش رو که می‌شناسم،
‫شرط می‌بندم یه راه مخفی ‫برای گرفتن اون توپ هست.
‫آره، بیا به مامان عزیز مار نشون بدیم
‫یه گروه نصفه نیمه‌ی خلافکار ‫چی کار می‌تونه بکنه... یه جورایی.
‫صبر کنید.
‫«مادر عزیز.»
‫خودشه!
‫این چه طرز حرف زدن ‫با مادر عزیز خودته؟
‫کِی می‌خوای اعتراف کنی ‫که هیچوقت نمی‌تونی مادر عزیزت رو شکست بدی؟
‫کتابه، اون کلیده.
‫بزن بریم امشب یه مامان رو ‫بدجور ناامید کنیم.
‫جدی داری ادامه می‌دی؟
‫آره. کار «بچه‌های بد» همینه. ‫تو درک نمی‌کنی.
‫اون‌ها فقط هی شکست می‌خورن.
‫هیچ‌کدومتون نمی‌دونید کِی باید بس کنید؟
‫قضیه‌ی «بچه‌های بد» همینه.
‫ما ول‌کن نیستیم.
‫صبر کنید، صبر کنید!
‫«بچه‌های بد» برای همیشه.
‫غیرممکنه!
‫این رو چی می‌گی؟ برگشتید دنبالم.
من اگه جای شما بودم دیگه پا توی کفش خودم نمی‌کردم، ولی خب، من که پا ندارم
‫اینه که یه تیم رو اینقدر قوی می‌کنه.
‫همکاری ‫برای خودِ دزدی، تحت هر شرایطی.
‫خب، گمونم ‫دیگه هیچوقت نبینمت، پسرم.
‫یه لحظه، یه لحظه. ‫تو واقعاً داشتی از این لذت می‌بردی؟
‫واو. واو!
‫تو واقعاً داشتی از این لذت می‌بردی.
‫خودت رو تحویل نگیر. بزن به چاک.
‫می‌خواست با بچه‌ش وقت بگذرونه.
‫ته دلش نرمه.
‫یه جورایی اون تصویری که ازش داشتم رو خراب کرد
‫هی، مامان.
‫شاید بتونم ماهی یه بار ‫بیام برای شام؟
‫و شایدم تو بتونی چند تا ‫تله‌ی جدید و باحال کار بذاری؟ مثلاً؟
...هوم
‫خانم، خونه‌ی شما احتمالاً بهترین ‫زمین تمرینی‌ـه که تا حالا داشتیم.
‫می‌شه اصلاً ما هم بیایم ‫تا به مار کمک کنیم؟
‫گروه‌ها...
‫حالا تا ببینیم.
‫نه، ولی جدی، دارم از گشنگی می‌میرم. ‫بریم یه رستوران شبانه‌روزی پیدا کنیم؟
‫آخرش چی شد؟ کباب؟
‫دو شب پیش کباب خوردیم!