Najlepszym prezentem od mamy był jej kompas moralny.
W Mary Margaret wiele dało się lubić.
Jej gromki śmiech, jej uśmiech.
Siostrzany toast. Za mamę.
Pieprz się!
O co, do cholery, chodzi?
Nie wejdę tam! Odsuń się! Zostaw!
- Do kurwy nędzy! - Odpierdol się!
Nie odzyskasz tych pieprzonych pieniędzy!
KU PAMIĘCI MARY MARGARET CONNOLLY 1956 - 2018
Proszę. Wygodnie?
Dziękuję.
- Coś przynieść? - Nie trzeba.
To była długa walka.
Tu jesteście, dziewczęta.
Błądzimy po omacku w tej kuchni.
- Jest woda gazowana? - Co wyprawiasz, Gail?
Napij się prawdziwego drinka, inaczej przyniesiesz mi wstyd.
Przyjemna stypa. Mary Margaret byłaby dumna.
- Dziękujemy, pani Burke. - Mary Beth, wybierasz się na studia?
Mam nadzieję. Już jeden rok mi przepadł.
Na Uniwersytecie Maine są sami przystojniacy.
Boże, Mary Beth ubrała je na wesele Kate.
Z ładną sukienką.
Kiedy dopytywałyśmy, powiedziała, że są z Paryża.
- Bez wahania. - Tak, pamiętam rok 1989.
Zalana piwnica.
Mary Margaret przyszła w tych butach o 1.00 nad ranem z pompą ściekową.
Wiele razy mnie poratowała.
Ojejku.
Co by to nie było, zawsze mogłyśmy liczyć na waszą matkę.
Niech spoczywa w pokoju.
Wiem, że ci przykro, bo straciłaś rok akademicki, tracicie dom,
ale później zdasz sobie sprawę,
że warto było postawić rodzinę na pierwszym miejscu.
Tyle roboty, że przydałaby mi się pomoc...
Kiedy planowałaś mi powiedzieć, że tracimy dom?
Musiałam się dowiedzieć od Doreen Burke?
Mama zaciągnęła pożyczkę na sklep pod zastaw domu.
Spóźniła się z ratami. Miałam ci powiedzieć. Naprawdę.
Bzdura.
- Jakoś damy radę... - Nie... Nie mogę...
- Będziemy się zmieniać. - To nie mój problem.
Mam dość. Wyjeżdżam.
To w twoim stylu.
Byłam tu, Pris.
Zostałam w tym zasranym miasteczku,
w tym zasranym domu, przez cały rok!
Mamy już nie ma, więc możesz sobie jechać.
Connolly.
Siema, Paulie.
Spadaj stąd.
Jak robota?
Mam dziś wolne, więc mogę się napić.
- Wciąż śmierdzisz rybą. - Wielkie dzięki.
Nie, Connolly.
Jesteś mi winna za ostatni raz. Nie ma mowy.
Wypominasz mi w dniu pogrzebu mojej matki?
Wyluzuj. Chcę cię tylko rozweselić. Wybacz.
Weź sobie od razu dwa.
Użyj sobie.
CONNOLLY FISH ZAŁOŻONY W 1975 R.
Nie pochodzisz stąd, prawda?
Wychowałam się tu, w Easter Cove.
A ty skąd się wziąłeś w tym grajdole?
Miałem cholernego pecha.
Ale wiesz co?
Właśnie wygrałem w totka.
A ja się stąd wynoszę.
Zrobię ci więc przyjęcie pożegnalne.
KU PAMIĘCI MARY MARGARET CONNOLLY 1956 - 2018
Pani Devlin?
- Cześć, Connolly. - Witam.
Dziękuję za śliczne kwiaty.
Nie były tanie.
Żegnam.
Wystraszyłeś mnie.
- Nie rób więcej takich kawałów! - Kręcą się tu gliny.
- Stanowe. - Muszę zachowywać się odpowiedzialnie.
Jest mróz, ale jest miło!
Robi się trochę...
Jest już późno.
- Powinnam wracać do domu. - Fajniutka jesteś.
Uważaj!
Przepraszam!
Jedźmy. Na co czekasz?
Spadajmy, zanim zjawią się gliny.
Mamy prezenty.
Zajebisty z ciebie kierowca.
Cholera.
To tylko moje rybackie graty.
Widziałam krew.
Odsuń się.
- Zaczekaj chwilkę. - Nie. Odsuń się.
Puść mnie!
Nie... zostaw mnie!
Co robimy?
- Chcę wrócić do domu. - Co tam zauważyłaś?
- Podejdź. - Pomocy!
Obudzisz moich sąsiadów.
Trzymaj się ode mnie z daleka!
Kurwa!
Halo?
Gdzie się podziałaś?
Gdzie jesteś, pizdo?
Pierdolona cipa.
Pris?
POLICJA
Opowiedz od początku. Nic nie rozumiem.
To było pogmatwane.
Ale musiałaś to zrobić. Mary Beth, nie miałaś wyjścia, tak?
Nie wiem.
Jak to nie wiesz?
Straciłam nad sobą panowanie... z tą cegłą.
Cegłą?
Wspominałaś tylko o harpunie.
Mam przechlapane.
Mary Beth, mówiłaś tylko o harpunie!
Zadzwonisz na policję?
POLICJA
Posterunek w Easter Cove.
Ubierz się.
Gotowa?
Musimy go razem podnieść.
Raz, dwa, trzy!
- Pris, nie mogę. Kurwa. - Surówka z kapusty.
- Co? - Surówka pani Egan.
Najwstrętniejszy glut na świecie.
Nienawidzę surówki z kapusty.
Ale gdy jakiś tam Adam nazwał cię mięczakiem, zjadłaś całą porcję.
- Nawet wylizałaś łyżkę. - To było ohydne.
Ale wszamałaś to.
Gotowa? Raz, dwa, trzy!
Cholera!
- Upychaj. - Chyba się nie zmieści.
- Zmieści się. - Nie mogę mu zgiąć kolan.
Ściągnąć mu buty? Nie.
- Zamknij przykrywę! - Cholera.
Zamykaj.
Kurwa!
- O Boże. - Cholera!
- Trzeba było zadzwonić na policję. - Nie.
Co mamy zrobić? Obciachać mu ręce?
Pieprzona surówka z kapusty.
Gotowa? Na trzy. Raz...
Dwa, trzy!
Witaj, Coletti. Witaj, Justin.
A może funkcjonariuszu Brennan?
Czołem, panie. Jak mija dzień?
Kiepsko dla powalonego kapitana. Lepiej to posprzątaj.
Odpuście mojemu protegowanemu albo was aresztuję.
Co za flirciarz.
- Mój Boże. - Idzie do kościoła?
PENSJONAT OCEANVIEW
Ja pierdolę.
Kurewsko zimno.
Przeziębisz się. Przecież kupiłam ci pończochy.
Czekałam na Gorskiego. Dzwoniłam do niego.
Nie zjawił się.
Szłaś tak ubrana przez miasto?
Ktoś cię widział?
Jakieś staruszki.
Cudownie.
Boże, Enid.
Myślałaś o nowym wystroju?
Przydałoby się tu odświeżyć.
To nie twoja sprawa, Martho Stewart.
Mogłabyś zafundować sobie coś ładnego.
POSZLIŚMY NA RYBY OTWARTE
Wyniosłam śmieci, zrobiłam pranie i wyszorowałam wannę.
Złapią nas.
- Czemu? - Nie mogę znaleźć noża.
Jest na nim logo sklepu.
Zauważyłaś, czy go zabrałam?
Nie, ale przecież uważałyśmy.
Niezbyt wystarczająco.
- Gdyby mama o tym wiedziała... - Uspokój się.
Co zrobimy?
- Halo? Jest tam kto? - Ja pójdę.
- Zostań. - Halo?
Priscilla Connolly?
Przysłał mnie Coletti. Masz małą łódź, prawda?
- Tak. - Moglibyśmy ją pożyczyć?
Jesteśmy w potrzebie i szukamy dobrej duszy.
Rześko.
Od dawna macie tę łódź?
Nie dosłyszałam, funkcjonariuszu.
Możesz mi mówić Justin. Nazywam się Justin Brennan.
Chodziliśmy razem do ogólniaka.
Twoja siostra robiła kawały mojemu kumplowi Pauliemu.
Wkurzał się.
Uprzedzam, że może być nieprzyjemnie.
Co to ma znaczyć?
Na skały wypłynęło ciało.
Nie możemy do niego dotrzeć od nabrzeża ani dużą łodzią,
więc twoja łódka najlepiej się do tego nadaje.
Zarządzałaś imprezą dobroczynną w Święto Dziękczynienia.
Twoje plakaty zadziałały. Przyniosłem puszki fasolki.
Całą dużą torbę.
Podpływa nasz rydwan!
- Uważaj. - Chodź, Brennan.
Jest ładniutka.
- Nie płyniesz? - Mam problemy z kolanami.
- Zostanę tu z twoją dziewczyną. - Dobra.
Interes Enid przynosi wstyd miasteczku.
I nam również.
- Mary Margaret zapewniała... - Jej już tu nie ma, Suze.
Teraz to sprawa między nami a Enid.
Nie mogę więcej przymykać na to oka. A ty?
- Upuściłem widelec. - Już, kochanie.
Bob, jak sobie radzi drużyna Patriotów?
Nie chronią Brady'ego.
Grają jak mięczaki. Dziękuję.
Enid posunęła się za daleko i coś trzeba z tym zrobić.
Mary Margaret była lojalną przyjaciółką, świeć Panie nad jej duszą,
ale już jej tu nie ma, by bronić Enid.
Nawet gdyby była,
myślę, że przyznałaby nam rację.
Przydatność pensjonatu dobiegła końca.
Dobra.
Witaj, Rayleen.
Jak się miewa Kimmie?
- Chcę zobaczyć zdjęcia z balu. - Jeszcze 4 minutki.
Cześć, Julie.
Cześć, Enid.
Witajcie, Gail, Doreen i Suze.
Produkty Paula Mitchella. Wytwornie.
Wiem, o co chodzi.
Widziałyście jedną z moich dziewczyn paradującą przez miasteczko.
Mój ochroniarz przepadł. To się więcej nie powtórzy.
Nie, Enid.
W porcie znaleziono ciało młodej kobiety.
Rana postrzałowa, ślady po igle. Wiemy, że pracowała w pensjonacie.
Zastanawiamy się, kto jest sprawcą.
Czy to jakieś przesłuchanie?
Rozważałaś przejście na emeryturę?
Myślałyśmy o klubie podróżniczek.
Możemy pojechać na Florydę, popijać drinki i spiekać się na raka.
Nie jestem gotowa, by stać się roślinką.
Może to pora na zmiany.
Chcecie, bym zamknęła interes?
Nie, tylko zmieniła trochę ofertę.
Pomogłabym ci odświeżyć pensjonat.
Nie marnujecie czasu.
Mary Margaret nie leży w grobie nawet jeden dzień.
Nie mieszaj w to Mary Margaret!
Była prawdziwą przyjaciółką.
Szkoda, że brakło ci czasu, by ją odwiedzić w szpitalu i przyjść na pogrzeb.
Ciężko ci stawić nogę w kościele.
Nie złość się, bo jeszcze bardziej się marszczysz.
- Enid. - Nie, Dor.
Mówicie, że jedna z moich ulubionych dziewcząt nie żyje,
więc się trochę zdenerwowałam.
Wiesz nawet, która to dziewczyna.
Dobrze płacę Rayleen za kolor i cięcie,
jak i za trochę spokoju.
Zajmijcie się więc swoimi zapiekankami i szydełkowaniem,
bo ja po wyjściu stąd muszę zająć się interesami.
Widziałam twój samochód!
Gorski!
Stawiasz mnie w złym świetle!
Pieprzę to.
Poproszę whisky. Najlepszą.
Jesteś z rodziny Connolly.
Przyjaźniłam się z twoją matką.
Wiem, pani Devlin.
Jedyna kobieta z głową na karku.
Radzicie sobie z siostrą?
Dajemy radę. A ja?
Mam przed sobą lepszą przyszłość.
Chcę podróżować
albo przynajmniej wynieść się z Easter Cove.
Myślisz, że wyśle nam pocztówkę?
Zatrzymaj resztę, Mary.
Do zobaczenia, panno Devlin.
Proszę wejść!
Szukasz Raymonda?
Przepraszam, chyba pomyliłam adres.
Zaczekaj. Zapłacimy ci.
Chcemy tylko porozmawiać.
Od dawna pracujesz w dokach?
Suze.
Nazywają to „Pustynią”.
Jesteś taka nowoczesna, Gail.
Wciąż nie wiesz, jak wysyłać SMS-y.
Od dwóch lat.
Szkoda tej biednej dziewczyny.
Wiesz, jak to się mogło stać?
To zupełnie popierdolone.
Kto się po prostu topi?
Kochanie...
twoja koleżanka nie żyła, zanim znalazła się w wodzie.
Nie utopiła się.
Zastrzelono ją.
Zastrzelono Dee?
Myślisz, że Enid miała z tym coś wspólnego?
Co to ma, kurwa, znaczyć?
Każe ci dzisiaj pracować, po tym, co się stało?
Martwimy się o was, dziewczęta.
Zajmijcie się, kurwa, swoimi sprawami.
- Chcemy pomóc. - Chcemy sprawiedliwości dla Dee.
Według was nadaję się tylko do tego, by mnie przelecieć.
Nie chcecie mnie dymać, więc mam was w dupie.
Jest tam kto?
Gdzie się wszyscy podziali?
Z reguły jest tu weselej.
Ciężko nie kochać tutejszej atmosfery.
- Ale biorąc pod uwagę okoliczności... - Cześć, tatuśku.
- Stęskniłam się. - Do wszystkich tak mówią.
Spragniony? Pora na drinka.
Chodź zamoczyć koguta.
To, co zwykle? Whisky z colą?
Chcesz dwa w cenie jednego?
Zabawa jest tam.
Nie bądź dziwakiem. Boże.
Wiem, że masz tam spluwę.
Mam rację?
Gliniarze lubią ćwiczyć.
Enid, każ im odpuścić. To dobry, religijny chłopak.
Panno Devlin, kiedy po raz ostatni widziała pani Dee McAnniff?
Tanya, idź pooglądać telewizję. Nagrałam ci serial.
Dobra.
Prawdziwa tragedia.
Próbuję je chronić, ale nie mogę zrobić wszystkiego.
Chyba zbytnio popadła w narkotyki.
Wielka szkoda.
Wie pani, od jak dawna brała?
Nie mam pojęcia, kochany.
Ale to niezły trop.
A co z twoim ochraniarzem?
Ten dziwak, nie jest stąd.
Gorski. Niegroźny naiwniak.
- Wiesz, gdzie mieszka? - Niestety nie.
Ale jeśli Gorski miał z tym coś do czynienia,
nigdy sobie nie wybaczę, że go tutaj sprowadziłam.
Dziękuję, że się tym zajmujesz.
Dobry z ciebie człowiek.
Co za babka!
Enid Nora Devlin.
Kiedyś była niezłą dupą.
Nie wyglądała na zbyt zmartwioną.
Nie dała nam żadnych konkretnych informacji.
Masz oczy, dziecko, ale nie widzisz.
Nie wypowiedziała jego nazwiska,
ale zdecydowanie sugerowała Declana Crawley'ego.
Tego, który zarządza Pustynią?
Tak, to podejrzane miejsce.
- Siema, Pris. - Dopiero co to naprawiłam.
Priscilla?
Nie stać nas, by wciąż naprawiać to chińskie gówno.
Znalazłaś go?
- Nóż? - Tak.
Tak.
Tak, znalazłam.
- Wyrzuciłam go z mostu Kernwood. - Dobrze.
Coś ci jest?
Myślałam, że to jego wyciągną z wody.
Co?
GONIĄCA OGONY
BEZ GRANIC
Cześć, Declanie. Przynoszę dary.
- Jak, u diabła... - Lepsze z ciebie drzwi niż okno.
Nie zajmiemy ci dużo czasu.
Mamy tylko kilka pytań w sprawie Gorskiego.
Bez dżemu.
Powinny być z dżemem.
Panie Crawley.
Jest pan ojcem Tima, prawda?
Nigdy nie zapomnę tego meczu, jak byłem w liceum.
Zwłaszcza ostatniej rozgrywki.
- Nie sądzili, że złapie piłkę. - Niesamowity mecz.
- Grałeś z Timem? - Zapisywałem wyniki.
Jeśli ma pan jakieś informacje o Gorskim,
damy panu spokój i wróci pan do meczu w telewizji.
- Byliście u niego? - Zna pan jego adres?
Tak, otworzyłem tę budę dla Enid.
Na samym końcu Marsh Lane.
Enid.
Dajcie mi znać, jak go znajdziecie.
Rozpłynął się jak pierd na wietrze.
Jak leci?
Mam przerwę. Proszę pogadać z Tanyą.
Nie chcę przeszkadzać. Wyglądałaś na zdenerwowaną w pensjonacie.
Przyjaźniłaś się z Dee?
Wiesz, skąd pochodzi i jak się tu znalazła?
Próbuję znaleźć sprawcę,
zanim zrobi krzywdę komuś innemu.
Jej rodzina pochodzi z Lowell, w Massachusetts.
Ale mieszkała w Lynn, kiedy Gorski po nią przyjechał.
Czy Gorski
przyjechał też po ciebie?
Czy Dee była komuś winna pieniądze?
- To ludzie byli jej winni kasę! - Jacy ludzie?
Na przykład twoja matka!
Czy ktoś miał z nią jakiś zatarg?
Ktoś chciał wyrządzić jej krzywdę?
Brennan!
Ty draniu.
Podoba mi się ten seksowny mundur. Gdzie twoja rura do tańca?
- Paulie, ja tu pracuję! - Miałeś ciężki dzień?
Tak.
Do tego trochę zimno.
To tylko ja, kochanie. Zwracam ci kurtkę.
Zawsze możesz z nami porozmawiać.
NAJSZCZERSZE KONDOLENCJE. MYŚLĘ O WAS I MODLĘ SIĘ ZA WAS.
POZDRAWIAM, SUSIE GALLAGHER
DEE - 1 STARA WIADOMOŚĆ
Co porabiasz?
Lexie.
Wiesz, jak bardzo cię kocham?
Szkoda, że nie odbierasz.
Zupa rybna z Gurnet's.
Lepszej nikt nie ugotuje.
Dziękuję.
Proszę.
- Pomogę. - Nie trzeba.
- Przyniosę. - Na pewno?
Pamiętam te buty.
Wasza mama wkładała w nie flaszkę
i przemycała alkohol z barku dziadka.
To niepodobne do mamy.
Niezła była z niej aparatka.
Nigdy nas nie przyłapano.
Za nic.
Wielu nie docenia sprytu młodych kobiet.
Dlatego wiele im uchodzi na sucho.
Fajnie się bawiłyśmy z waszą mamą.
Zarobiłyśmy też dużo forsy.
Miała smykałkę do biznesu.
Pracowała pani w sklepie?
Czy tak wyglądają ręce sprzedawcy ryb?
Znałyśmy się z waszą mamą bardzo długo
i chcę, byście wiedziały...
że jeśli by się coś stało,
możecie mi się zwierzyć.
Wiele w życiu widziałam
i nie będę was osądzać.
MATCZYNA TAJEMNICA MIESZANKA NA NALEŚNIKI
ŚNIADANIE NALEŚNIKOWE W EASTER COVE
- Siostry Connolly. Dziękuję. - Dziękuję.
Możemy porozmawiać?
Jasne.
Enid mówiła, że zarobiła z naszą mamą dużo forsy.
Co miała przez to na myśli?
Kiedyś było tu bardzo ciężko.
To małe miasteczko, ale również i port.
Przypływało tu wielu mężczyzn. Niezbyt przyjemnych.
Kiedy Enid chciała otworzyć pensjonat,
my wszystkie, wraz z waszą mamą, popierałyśmy ten pomysł.
Otwierając burdel?
Odpowiednio nim zarządzając.
Mówiłyśmy: „Chłopcy zawsze będą chłopcami.
Jeśli to nie będą dziewczęta Enid, będą to nasze córki”.
Chciałyśmy dla was lepszej przyszłości.
Co za tupet, że Enid miesza wam w głowach.
Jest niebezpieczna. Lepiej od niej stronić.
A niech to!
Zapomniałam, że nie ma mleka.
- Dopiero co kupowałam. - Zepsuło się. Wyrzuciłam je.
- Jak to? - Miało grudki. Ohyda.
Gdzie jest? Nie mogą sprzedawać zepsutego mleka.
- Wyrzuciłam je dziś rano. - Niech to szlag!
Jesteśmy spłukane!
Kto robi coś takiego własnym córkom? To nie fair!
- Że nie mamy mleka? - Że prowadziła burdel!
Robiłyśmy dla niej wszystko!
Dbałyśmy o jej wygodę.
Chodziłyśmy z nią po domu z tą pierdoloną poduszką,
gotowałyśmy jej cholerne zupki!
Zabierałyśmy świętoszkę do kościoła!
I jak nam się odwdzięczyła?
Nie zostawiła nam ani grosza,
tylko gówniany sklepik, rachunki, i dom, na który nas nie stać.
- Pris. - Co?
Komuś będzie tego brakować.
Tak...
ale ten ktoś nie żyje.
Chyba wiemy, kto wjechał w kapitana.
- Jest tu spluwa. - Na pewno?
Dobrze, dziękuję. Muszę lecieć.
Założę się o kawę, że kula pasuje.
Czemu zostawił brezent w bagażniku?
I jeśli chcesz dać dyla, nie zabrałbyś spluwy ze sobą?
- Albo gdzieś ją porzucił? - Wszelki trop wiedzie do Gorskiego.
Tak, ale Enid skłamała, że nie zna jego adresu.
Według Declana.
Nie rozumiem, czemu wciąż jej pobłażasz.
Agatho Christie,
przestań mi mówić, jak mam wykonywać swoją pracę.
Wejdź.
Dotrzymasz mi towarzystwa.
Napij się, jeśli masz ochotę.
- Gorąca. - Najpierw podmuchaj.
Źle o tobie mówią.
Kto?
Jakieś staruszki.
Co dokładnie mówią?
Że Dee...
Że... być może to ty jej coś zrobiłaś.
Wierzysz im?
Nie.
To znaczy, nie sądzę.
Pozwól, że spytam. Kto ci pomógł, gdy nic nie miałaś?
Ty. Wiem. Ty mi pomogłaś.
Dałam się nabrać.
Nie miałam pojęcia, że Gorski to potwór.
Co? Gorski zabił Dee?
To chory człowiek. Cóż poradzić?
Dałam mu trochę władzy,
a jemu się wydało, że może robić, co chce.
O Boże.
Ale Dee
błagała mnie o przywileje.
Przykro mi tobie to mówić,
ale ta dziewczyna była gotowa sprzedać cię w mgnieniu oka,
aby tylko móc więcej zarobić.
- Nie. Byłyśmy jak siostry. - Obudź się, laleczko.
Ona troszczyła się tylko o siebie.
Też mnie to zabolało, po tym wszystkim, co dla niej zrobiłam.
Enid, byłaś jej winna pieniądze!
Dee była samolubną, niewdzięczną ćpunką, która wciąż kombinowała.
Nie było w niej krzty lojalności.
I wiesz co?
Na mnie wciąż możesz liczyć, prawda?
Chodź do mnie.
Co ty w ogóle tu robisz?
Czemu nie jesteś w Pustyni?
Declan nas wygonił.
Mówił, że w tym miesiącu nie zapłaciłaś.
Gail i Doreen cię do tego namówiły?
Uspokój się, Enid. Złość szkodzi twojej urodzie.
Współpracujemy od 30 lat i nie mam kredytu zaufania?
Zapłać, co mi jesteś winna, i dziewczyny wrócą do pracy.
Przestraszyła mnie pani.
Mama nadal chowała tu whisky?
Wątpię.
Mogę w czymś pani pomóc, pani Devlin?
Panno Devlin!
Nie złość się, Pris, ale zaszalałam.
Strzał w dziesiątkę.
Idealnie dojrzała.
Byłam w waszym wieku, kiedy odziedziczyłam pensjonat.
Kiedy rybacy zaczęli sprowadzać tam jedną dziewczynę,
na usługi na godziny,
byłam wściekła.
To był pomysł waszej mamy, by z nią porozmawiać.
Przekonać się, czy wszyscy moglibyśmy na tym... skorzystać.
I tak się stało.
Dalej, pijcie.
Do dna.
Wiecie, czemu tu przyszłam?
To smutne, ale rozczarowałyście mnie.
Myślałyście, że mnie przechytrzycie.
Pani Devlin, my...
Ale ze względu na waszą mamę,
daję wam drugą szansę.
Przyniesiecie mi to, co ukradłyście.
A ja zwrócę wam...
ten ładny nóż.
Jeśli tego nie zrobicie, zostają mi dwa wyjścia.
Tym przyjemnym będzie zgłoszenie was na policję.
Do wieczora.
Priscillo, zaczekaj!
Zwolnij!
Skąd ma nóż, który wyrzuciłaś z mostu?
Dostawałaś świra.
- Okłamałaś mnie! - Musiałam cię uspokoić!
- Idę na policję. - Posłuchaj.
Po prostu oddajmy tej suce jej forsę.
Słyszałaś, co mówiła Gail. Lepiej od niej stronić.
- Zamordowano tę dziewczynę! - Wiem.
- Pracowała dla Enid! - Wiem, ale...
Gdybyś zobaczyła to, co ja...
- Ale to nie znaczy, że... - Gdzie jest forsa?
Nie jestem przestępcą! Nie mogę tak żyć!
Wyjedźmy stąd!
Zabierzemy forsę. Jest tam z 50 000 $.
Możemy wydostać się z tej dziury.
To miasteczko, ten dom, to wszystko jest żałosne!
Jeśli wyjedziesz z forsą, to będzie koniec.
Serio. Zostaniesz sama. Nikt ci już nie pomoże.
Wiesz, że jeśli się przyznamy, to będzie po nas?
Mary Beth, wydoroślej!
Cześć.
Dzięki.
Pójdę jutro.
Pójdę na policję...
i wszystko opowiem.
Tego by chciała mama.
Cześć, Priscillo.
Mary Beth.
Funkcjonariuszu Brennan.
„Funkcjonariuszu”?
Lepsze to niż „proszę pana”.
Pysznie pachnie. Smażysz łupacza?
Wybaczcie, w brzuchu mi burczy.
Czy...
Zjesz z nami?
Nie odmówię dobrego posiłku. Jasne. Dziękuję.
Boże, pobłogosław te dary, które otrzymujemy
dzięki Jezusowi Chrystusowi. Amen.
Dobra.
Przykro mi z powodu śmierci mamy.
Chciałem złożyć kondolencje.
Pogrzeb był w sobotę, tak?
Czy nic się tu nie wydarzyło...
gdy byłyście tu same?
- Właściwie... - Wszystko było dobrze.
Położyłyśmy się wcześnie.
Okej. Po prostu...
Przepraszam.
Pytam, bo komisariat otrzymał telefon z tego adresu.
Było dość późno, więc...
Zauważyłyście coś podejrzanego?
To ja dzwoniłam.
Przypomniało mi się. Nacisnęłam zły przycisk.
Jak to zrobiłaś?
Nasz wujek Henry trochę sobie popił...
Chciałam się upewnić, że szczęśliwie dojechał do domu.
Próbowałam nacisnąć przycisk do domu opieki.
- Niezdarne palce. - Właśnie.
- I dojechał do domu? - Tak.
Tamtej nocy był z nową dziewczyną.
Niezły z niego gagatek, co?
Tak.
Jeśli miałbym to zapisać w raporcie,
to sobotni wieczór spędziłyście tutaj?
Tak. Całą noc byłyśmy razem.
Kuchnia u świętej Joanny. W dzień wolontariuszy.
Pamiętam cię.
Na razie, Justinie.
Na razie.
Zmieniłam zdanie.
Co teraz zrobimy?
Oddamy tej suce jej forsę.
Hej. Co porabiasz?
Lexie.
Wiesz, jak bardzo cię kocham?
Szkoda, że nie odbierasz.
Zrobiłam coś, Lexi.
Rozszyfrowałam kod.
To data urodzin Enid.
Nie będzie już nas wykorzystywać.
17 października...
1951.
Wszystkiego najlepszego, Enid.
Wejdź, kochanie.
Chodź.
Wiem, że Enid mnie okłamuje. Skrzywdziła moją koleżankę.
Jeszcze jednego na odchodne.
Enid, chyba ci już wystarczy.
Lepiej idź do domu.
Czy to nie czarujące.
Nie wymądrzaj się, tylko nalewaj.
Ta starsza. Priscilla. Miała inną fryzurę, ale...
wciąż jest... nadal jest ładna.
Weź ją na mundur. Katoliczki je uwielbiają.
A co z jej młodszą siostrą? Znasz ją?
Niezła laska, ale nie trać czasu. Ona leci na świrów.
- Serio? - Tak.
Nie kumam, czemu dziewczyny lubią dupków.
Nawet nie dupków, ale prawdziwe szuje.
Niedawno miziała się tu z tym gościem z pensjonatu.
Paulie, jaki to był dzień?
Sobota.
- Sobota? - Tak.
Niech to szlag.
Potrzebne mi to jak kula w łeb.
Wiemy, że zabiłaś tę dziewczynę.
- Powinnaś pójść na policję. - Pomożemy ci.
- Jesteś jak rodzina. - Przestań pieprzyć, Suze.
Wy stare kwoki nienawidzicie mnie od dawna.
- Złamałaś zasady. - Zgadza się.
Nie mogłam chwalić się dzieckiem albo piec ciasteczek.
Nie o te zasady chodzi.
Chodzi o to?
Wszystkie podjęłyśmy decyzję, co do tego miejsca.
- Wtedy nas przekonałaś. - Bzdury.
Wszystkie pamiętamy te ciężkie czasy.
Wszystkie mamy swoją historię,
więc nie mówcie, że się prosiłam o kłopoty!
- Cała operacja uległa zmianie. - Przyznaj, Gail.
Pensjonat ci nie przeszkadzał, dopóki nie nakryłaś tu Bruce'a.
Być może.
Ale ty sama
powinnaś przyjrzeć się sobie w lustrze.
Diabeł wcielony.
To nie w porządku.
One nie są nasze, ale to są czyjeś córki.
Ta bidulka nie zasłużyła na śmierć.
Dee?
Wszystkie ją wykorzystałyście.
Czerpałyście korzyści z niej i z wielu innych.
I Bóg świadkiem, że trudno nam będzie sobie wybaczyć.
Ale teraz próbujemy to naprawić.
To koniec, Enid.
Jeśli tego nie widzisz,
nie jesteśmy w stanie ci pomóc.
Żegnam.
Złośliwe suki.
Wyjdziemy tylnymi drzwiami.
I popłyniemy łodzią.
Pani Devlin?
Tu są pani pieniądze.
Trochę wydałyśmy, ale oddamy.
Przysięgamy.
Jak ja tęsknię za waszą matką.
Nawet się z nią nie pożegnałam.
Pewnie mnie nienawidziła.
Nie była zła.
Chyba rozumiała.
To była dobra dusza.
Wszystko robiła dla was.
Dla was odeszła z pensjonatu.
Nie miałam jej tego za złe.
Nie będziemy się już pani naprzykrzać.
Powiedzcie to Gorskiemu.
Chciałybyśmy odzyskać nóż.
A, tak.
Nóż.
Właściwie to powinnyście zatrzymać część pieniędzy.
Wiem, że są wam potrzebne.
Kupcie sobie coś ładnego.
Nie zaszkodzi.
Kiedy skończą się wam pieniądze, możecie wrócić i dla mnie pracować.
Oczywiście w administracji.
- Nie możemy przyjąć pieniędzy. - Nie bądź głupia.
Pris ma rację.
Nie chcemy pieniędzy.
Nie podoba mi się twój ton!
Nie macie pojęcia, bachory, jak wam w życiu łatwo!
Byłyśmy same. Nikt się o nas nie troszczył!
Ale wy zostałyście rozpieszczone!
A teraz chcecie się wywyższać?
Patrzeć na mnie z góry? Oceniać mnie i moje życie?
- Pani Devlin... - Panno Devlin!
Powinnyście mi dziękować na kolanach!
Och, Enid.
Dam radę. Przestań.
Zabieramy nasz nóż, panno Devlin.
- Dobry. - Dobry, Coletti.
Przyszłam porozmawiać o pensjonacie.
Babciu, co wiesz o siostrach Connolly? Znałaś ich matkę.
To miłe dziewczynki.
- Na pewno? - Tak, znałam Mary Margaret od dawna.
Dziwnie się zachowują.
Kochanie.
Chyba się zakochałeś.
Wiesz, jak ładnie wyglądasz w tym mundurze?
Jasne, babciu.
Jestem z ciebie dumna. Tak ciężko pracujesz.
A Coletti to świetny mentor.
Nie mogę go rozgryźć.
Nagle zmienia tok śledztwa
w sprawie morderstwa o 180 stopni.
Morderstwa? Myślałam, że ona utonęła.
Nalega, że mam z nim iść o świcie, żeby kogoś aresztować.
Sam nie wiem.
Ktoś go musiał nieźle przekonać.
Pewnie ma wiarygodne źródła.
Wciąż szukamy ciała Gorskiego w zatoce?
Po nalocie na pensjonat? Po co?
Idzie twoja dziewczyna. Podjedźmy.
Nie.
Już jej nie lubię.
Chyba pora wziąć się do roboty.
Jeśli będziemy ciężko harować, będziemy mogły zatrzymać dom.
Dom to tylko budynek.
Na jesień musimy wysłać cię na studia.
- A co z tobą? - Mi się tu podoba.
Będę cię odwiedzać.
Cześć, siostrzyczki.
Witamy, pani Maguire!
- Priscillo, Mary Beth. - Dobry, pani Burke.
Napisy: Ivona McCormick