DZIEŃ 1
Podajemy wiadomości z ostatniej chwili. To się zdarzyło kilka minut temu.
Nadal niewiele wiemy.
Właśnie mamy na linii naocznego świadka.
Rog.
…w centrum handlowym o 8.52.
Mamy jeszcze zbyt mało informacji,
by ocenić liczbę ofiar.
Co się stało?
Bomba…
chyba.
Jakie to smutne.
- Był głośny wybuch i... - Rog, muszę…
To był raczej dźwięk pocisku, nie samolotu.
Był głośny wybuch i…
Chcesz wyżej?
Red Sox mimo dwóch autów zdobyli bazę.
- Pierwsza kolejka? - Trzecia.
Trzecia?
- A która zmiana? - Piąta.
O rany.
Twoje ręce są… obrzydliwe.
Ja to zrobię.
Obrzydliwe?
Po prostu oddychaj.
Uderza piłkę wysoko. Dalej, Beltran.
Piłka pozostaje w grze!
- A w radiu która zmiana? - Trzecia.
Dalej!
Dalej, Henry!
Uda ci się!
Ślizgiem! Daj nura!
Wyautowany!
Jak powiedzieć „daj nura”?
- „Daj nura”. - To trudne.
Dawaj!
Piłka!
Mimo dwóch autów…
Szlag.
Strike 1!
W porządku.
Jest dobrze.
Niech to diabli.
Strike 2!
Chodźmy stąd.
Dobra, koniec gry.
Lepiej rozejdźmy się do samochodów.
- Chodźmy. - Ollie!
Hej.
- Co to było? - Nie wiem.
- Nie wiem, co to było. - Zabiorę dzieci do domu.
Mój wóz jest na Main Street.
Dzieci, wsiadajcie.
Pojadę z tatą.
Dobra. Prosto do domu. Lee?
- U ciebie w porządku? - Tak.
Twój brat mówił, co się dzieje?
Nie. Właśnie rozmawialiśmy. Oddzwonię do niego.
Dobra. Daj znać.
Mój wóz jest tam.
Nie bój się.
Zaczekaj.
Ronnie, co się dzieje?
Wysłaliśmy tam pogotowie i straż.
- Gdzie? - Niedaleko farmy Walkera.
Co się stało?
To nic takiego, zajączku.
Wszystko w porządku.
- Mamo? - Tak.
Co się dzieje?
Już w porządku. Nic się nam nie stanie.
- To tata! - Gdzie?
Mamo?
O Boże.
- To nic groźnego, słonko. - Nic mi nie jest.
Będzie dobrze, skarbie.
Nic mi nie jest.
Byliśmy na Main Street i wtedy… Ja nie…
Jesteś tam?
Mamo?
Ojcze nasz, któryś jest w Niebie…
święć się imię Twoje.
Przyjdź królestwo Twoje. Bądź wola Twoja jako w Niebie, tak i na Ziemi.
Chleba naszego powszedniego…
To tata!
Na ziemię.
Chodźmy.
CICHE MIEJSCE 2
DZIEŃ 474
Zaczekajcie tu.
Wracam tam.
Ty tu zostań.
Biegiem!
Synku, proszę cię.
Bądź cicho.
Cicho. Proszę.
Wszystko dobrze, dziecinko.
Wszystko dobrze.
Spokojnie.
Będzie dobrze.
Biegiem.
Skacz.
Nie możecie tu zostać.
Nie wiem, czemu przyszliście tu aż z doliny, ale nie możecie zostać.
Z doliny?
Brakuje jedzenia… wody. Wszystkiego.
Skąd wiesz, że przyszliśmy z doliny?
Nie mogę wam pomóc. Nie przetrwacie.
Pokaż mi twarz.
Nie mogę wam pomóc.
Proszę, zrozumcie, nie mogę pomóc.
Emmett?
Proszę cię.
Oddychaj, skarbie.
Jak to działa?
Ten beton ma metr grubości.
Musiałyby być tuż nad nami, żeby nas usłyszeć.
A więc jest jakieś…
Jest jakieś sprzężenie z mikrofonem?
Po prostu działa. Nie wiem jak.
Nigdy nie widziałem martwego.
Jak on się czuje?
On…
Rana nie jest głęboka.
Ale opatrunek długo nie wytrzyma.
Przykro mi.
- Z powodu? - Twoich synów.
- Rozumiem, że… - Pierwszego dnia.
A Nora?
Jedenaście tygodni temu.
Zachorowała.
Zostaliśmy w domu, jak długo się dało,
ale ból był silny…
Kiedy zaczęła krzyczeć,
musieliśmy się przenieść tutaj.
Mądrze.
To jej nie ocaliło.
Mogę cię o coś spytać?
Kiedy widziałeś ognisko…
co noc.
Wiedziałeś, że to on daje znaki?
Tak.
Przemknęło ci przez myśl, żeby przyjść po nas?
Nie.
Ludzie, którzy przeżyli…
to, kim się stali…
Nie wiesz tego, co?
Ale ja wiem.
To nie są ludzie, których warto ocalić.
Co to?
- Co jest? - Muzyka.
- To… - „Za morzem”.
- Słyszałeś to? - Tak.
Nie. Tata by to usłyszał.
To ta sama piosenka. Wciąż ją nadają od czterech miesięcy.
Kłamiesz!
Tata codziennie słuchał radia…
- Co ona mówi? - Że on by to usłyszał.
Kto?
Lee.
Bo był w dolinie.
Z naszego domu też radio nic nie łapało…
Dopiero tu na wzgórzu zaczęliśmy coś słyszeć.
Twój tata nic nie zdołałby tam wychwycić.
Nie możesz się z nim równać!
To znaczy, że jest więcej ludzi?
- Nie wiem, skarbie. - Nie.
Nic nie zostało.
Powiedziałem wam, że nic nie zostało.
Jutro macie stąd zniknąć.
Tu nie chodzi o melodię.
W radiu.
„Za morzem”… Tak?
Nie chodzi o piosenkę…
To sygnał.
Mówią nam, gdzie szukać.
Sprawdziłam rozgłośnię,
która nadaje tę piosenkę.
Jest na wyspie!
Mogę dojść po torach…
To zajmie mniej niż dzień.
Potem poszukam łódki.
Nie możesz tego zrobić.
Jeśli znajdę rozgłośnię, która to nadaje,
będę mogła użyć tego,
żeby zmienić to…
w to!
Mama nigdy cię nie puści.
Mogę ich ocalić.
Mogę ocalić nas.
Powiem jej.
Mamie… Powiem jej.
Proszę, nie rób tego.
Muszę spróbować.
Dlaczego?
Bo tata by to zrobił.
I patrz, co się z nim stało.
NIE PRZESTAWAJ SŁUCHAĆ
Musisz ją odnaleźć.
Poszła po pomoc, a ty musisz ją odnaleźć i ją tu przyprowadzić.
- Posłuchaj… - Emmett, błagam cię.
- Evelyn. - Błagam cię. Byliśmy przyjaciółmi.
Emmett, proszę.
Lee nie żyje.
Już go nie ma.
To straszna szkoda,
bo gdyby tu był,
spojrzałby ci prosto w oczy i powiedział,
że jego córeczka jest kimś, kogo na pewno warto ocalić.
A więc, proszę, idź i ją odszukaj.
I przyprowadź ją do mnie.
APTECZKA
Szybko!
Posłuchaj.
Zaczekamy tu, póki nie odejdą, i wtedy ruszymy.
Rozumiesz?
Ona nie słyszy.
Ty nie słyszysz.
Cholera!
Zabiorę cię do domu. Zaczekamy, aż one stąd odejdą.
Niech to diabli!
Wymawiaj wyraźnie… Pamiętasz?
Ja…
zabieram cię… z powrotem.
One usłyszały… strzał.
Rozumiesz?
Nie!
Nie możesz tego zrobić.
Pomóż mi.
Dość już tego, proszę.
Zabieram… cię… do domu!
Do jakiego domu?
Powiedziałeś… że twoja żona…
Hej, nie próbuj…
Nie mów… o mojej żonie!
Powiedziałeś…
że nie mogłeś jej pomóc.
Teraz możesz pomóc.
Znalazłem łódź.
Nie idź nigdzie.
Szybko wrócę.
W ciągu kilku godzin.
Ale dziecko… Nie wiem, jak…
Pokazałam ci jak.
Zachowaj spokój.
Masz wszystko, czego ci potrzeba.
Wszystko.
Proszę…
Popatrz…
Jeśli nie pójdę…
wkrótce zacznie cię bardzo boleć
i nie będę wiedziała…
Nie chcę cię stracić.
Oddychaj…
Dobrze?
Szybko wrócę.
Dajesz mi radość
W pochmurne dnie
Nigdy nie pojmiesz
Jak bardzo cię kocham
Więc nie odbieraj mi słońca Nie odbieraj, proszę
Zaraz wrócę.
ROZGWIAZDA
Nie bój się.
Hej. Spójrz na mnie.
Hej. Hej.
Synku. Marcus.
Marcus! Zbudź się!
Dziękuję.
Usłyszałeś piosenkę.
Domyśliłeś się.
To ona.
- Myślałem, że ona… - Ona na to wpadła.
Nie sądzę, że ktoś tu w to uwierzy.
Większość ludzi porzuciła nadzieję.
Minęło dużo czasu.
Ile?
Pierwszego dnia.
Też dotarliśmy tu łodzią.
Byliśmy w mieście… kiedy usłyszeliśmy syreny alarmowe.
Gdy już było wiadomo, że nie potrafią pływać…
Gwardia Narodowa dostała rozkaz, by pakować ludzi do łodzi.
Do każdej łodzi, jaką znaleźli.
Kiedy ludzie zobaczyli, że pierwsza wypłynęła bezpiecznie,
cóż…
wszyscy zaczęli się pchać.
I zaczęli krzyczeć.
Tego dnia było w doku 12 łodzi.
Tylko dwie wypłynęły.
Tak czy inaczej, teraz wy tu przybyliście.
Nastał nowy dzień.
Skąd przybyliście?
Z Appallachów, niedaleko stąd.
Długo szliście?
Niecałe dwa dni.
To się nazywa determinacja.
Raczej konieczność.
Znalezienia pomocy?
Nie.
Udzielenia pomocy.
Powiedział, że to zrobi.
Tak.
Zgodził się.
Dziękuję.
Chciałem…
cię przeprosić
za to, że nie wierzyłem w ciebie.
Myliłem się.
A ty miałaś rację.
Nie mogę się z nim równać.
A ty jesteś jak on.
Do domów.
Do domów!
Schyl się! Nie podnoś głowy!
Drzwi są zamknięte. Masz klucz?
Gdzie on jest?
Jechaliśmy za szybko. Może go zgubiliśmy?
Daj mi klucz.
Jezu Chryste, on wrócił.
- Nie. - Moja rodzina.
Posłuchaj.
Muszę wracać do rodziny.
NA ANTENIE
Napisy: Agata Deka