In het midden van de nacht, heb ik iets wat bijna een nachtmerrie is.
Ik word wakker en ben vergeten om het krat dicht te spijkeren.
Zo ik ga daar heen, en ook al regende het...
...ik moet de hele buurt wakker gemaakt hebben, weet je...
...ik was niet een krat aan het dichtspijkeren, ik was een doodskist aan het dichtspijkeren.
Ik ben de kist aan het dichtspijkeren. Zo zie ik het.
Waarom deze uitdrukking? Waarom deze gedachte?
Misschien dat de dood nu door het gouden frame van deze droom aan het kijken is
...en nu gaat de realiteit me verstikken tot de dood er op volgt.
...Slaat het ergens op om te surveilleren wanneer iemand ervan af weet?...
Het is nu dinsdag 6 augustus...
...de surveillance die er is, niet waar hij naar op zoek is... ...
Het was spannend, maar we waren vastbesloten om er mee door te gaan. Alles was klaar.
...door te gaan met surveilleren, vanwege veiligheidsredenen,...
...en ik zal niet verder gaan
Ik heb nooit het recht in de weg gestaan,...
...en ik ben ook van mening, dat in de jaren dat ik het publieke belang gediend heb...
...ik welkom dit soort van onderzoek,...
...omdat mensen moeten weten of hun president een bedrieger is.
Ik ben geen bedrieger. Alles wat ik heb, daar heb ik voor gewerkt.
Iedereen werd meer en meer nerveus.
En eindelijk waren we allemaal klaar en zeiden we: “Okι, laten we het doen”.
Zo we stappen in de wagen...
We gaan niet dood,... we gaan leven.
Ik herinner me de gespannen stilte in het busje.
Alan was absoluut somber,...
...Philippe extreem gespannen.
Ik was doodsbang en erg bezorgd.
Ik was vermomd als een werker, met een helm, een shirt...
Om er uit te zien al een Amerikaan, had ik een hoop pennen in mijn borstzakje.
Dat schijnt typisch Amerikaans te zijn.
Ik zou met het team in de zuidelijke toren zijn.
We zouden gaan rond sluitingstijd met een grote mand, met al het materiaal erin.
Er zouden jongens in de noordelijke toren zijn, ...
...gekleed als zakenmannen, met veel minder gereedschap,...
...een koker van een architect... ik geloof dat daar de boog in zat.
De spanning hing in de lucht tussen Jean-Louis en Albert.
Ik kan het zien in het gezicht van Jean-Louis, hij vertrouwt Albert niet.
Ik had er een slecht gevoel over, er is iets mis met deze man.
Hij heeft totaal niet dezelfde... mentaliteit als ons.
Angst hing in de lucht.
Ik nam aan dat zelfs in de best mogelijke situatie...
...we allemaal gearresteerd gingen worden.
Daar was geen twijfel over.
Ik kan me niet voorstellen dat zij er anders over dachten.
I had het gevoel dat het vlakke rijden door de straten van Manhattan...
...ineens schuin werd.
Ik was op de helling. Ik werd verzwolgen door het monster.
En Philippe zei tegen me: "Ik weet wat er gaat gebeuren...
...we gaan naar binnen en we zullen gepakt worden."
Opeens was het geen droom meer. Het was tastbaar.
Hij kon niet langer leven zonder geprobeerd te hebben...
...die torens te veroveren
omdat het voor hem voelde alsof die torens van hem waren.
Het was alsof ze speciaal voor hem gebouwd waren.
"Er was eens... "
Nu, dat is hoe een sprookje begint, en mijn verhaal is in feite een sprookje.
Daar ben ik, 17 jaar oud, met een slechte kies,...
...in een van die kleurloze wachtkamers van een Franse tandarts,...
...en de kamer wordt verlicht door een 40-Watt peertje.
En er zijn oude vrouwen en mensen, je kent het wel,...
...die passief in tijdschriften kijken, het is stil, en plotseling bevries ik.
Want ik heb een krant geopend...
...en ik zie iets fantastisch
iets dat mij inspireert, ik zie twee torens.
En in het artikel staat, "Op een dag zullen die torens gebouwd worden. "
Ze zijn er nog niet eens.
En wanneer ze er zijn, zullen ze de hoogste ter wereld zijn.
Nu, dit is wat ik nodig heb, dit kleine tastbare begin van mijn droom,...
...maar iedereen kijkt en... maar ik heb dat stuk papier nodig.
Dus onder het mom van een nies, Aaah!
I scheur de pagina eruit, stop die onder mijn jas en ga naar buiten.
Natuurlijk heb ik een weeklang last van kiespijn,...
...maar wat stelt de pijn voor in vergelijking met het feit dat ik nu mijn droom heb?
Meestal, wanneer je een droom hebt, is het onderwerp van je droom tastbaar.
Het is daar. Het is..., het is onrealistisch,...
...maar het is daar, het irriteert je, het confronteert je.
Maar het object van mijn droom bestaat nog niet eens.
Ik was twintig jaar oud.
En ik was een erg verlegen jong meisje.
En ik was erg verbaasd over deze persoon...
...en ik was nog meer verbaasd toen hij meedogenloos achter me aan begon te lopen, ...
...terwijl hij me net ontmoet had.
Hij gaf me bloemen, organiseerde uitstapjes, ...
...en stuurde me liefdesbrieven.
Ik was compleet overrompeld,...
...verrast, geharpoeneerd, dat was het.
Hij introduceerde me aan zijn koord.
Een touw dat hij gespannen had achter in de tuin.
Urenlang keek ik naar hoe hij er overheen liep.
Hij had nog niet zoveel ervaring toen.
Hij was net zijn leven begonnen als een koorddanser.
We waren onafscheidelijk.
In feite werd mijn hele leven geconsumeerd door het zijne.
En hij vroeg me nooit of ik een eigen bestemming had die ik moest volgen.
Het was vrij duidelijk dat ik de zijne moest volgen.
Annie, die me beter kent dan iedereen,...
...Annie, die aan mijn zijde stond terwijl ik het koord ontdekte,...
...wiens grote, groene ogen mij ontroeren.
Wanneer we elkaar omhelzen, zien we eruit als twee kinderen...
...die het volgende snode plan aan het beramen zijn.
Ik begon als een jonge koordloper die zichzelf alles leerde,
Om te dromen van... niet zozeer het veroveren van het universum...
...maar om als een dichter prachtige podia te veroveren.
Op een dag zei hij,...
"Ik zou heel graag een koord willen spannen op de Notre Dame."
In het begin dacht ik dat het een grap was, maar tegelijkertijd, wist ik...
Ik wist dat er iets van waarheid in zat,...
...en toen gingen we het er steeds meer over hebben.
En toen begonnen we het te plannen.
Het duurde ongeveer een jaar voordat we ontdekt hadden hoe we het konden doen.
JEAN-FRANCOIS "medeplichtige"
Jean-Louis vertelde me meteen dat het illegaal was.
Ik wist dat het illegaal was, maar dat was natuurlijk wat het spannend maakte!
Het was tegen de wet, maar niet kwaadaardig of gemeen.
Het was prachtig!
Notre Dame kathedraal Parijs, juni 1971
Kun je je voorstellen dat je ‘s morgen wakker wordt in de stad...
...en plotseling zie je een koorddanser lopen tussen de torens van de Notre Dame?
Het is een droom.
Dat is wat me aantrekt.
Het is de uitdaging van het doen van iets waarvan men denkt dat het onmogelijk is.
En, tegelijkertijd iets doen wat zo mooi is.
...iets dat niet alleen niemand kwaad doet, maar dat mensen iets extra’s geeft.
Toen verscheen Philippe op het koord.
Het was buitengewoon.
Ik ging naar binnen, helemaal opgewonden,...
...en ik keek naar het middenschip en zag dat er een grote ceremonie
gehouden werd in de Notre Dame.
Er was een dozijn priesters, geheel gekleed in het wit, de armen gekruist.
Ze lagen op de vloer, hun hoofden op de vloer.
Ik was geschokt, sprakeloos.
De organist vroeg me: "Wat doe je hier?"
Ik zei tegen hem: "Er is een koorddanser daar boven in de torens!"
Deze man keek me aan met een verbaasde blik...
...en hij zei: "Oh, echt waar! Een koorddanser!
Wat fantastisch!”
Zuidelijke Toren, 15.58
We reden met het busje naar binnen.
We passeerden de eerste veiligheidsbarriθre.
We lieten de bedrijfsdocumenten en de valse rekeningen zien.
Alles was in detail gepland.
En nu bevonden we ons weer in een horizontale positie,...
...we reden in de ondergrondse garage van de twee torens.
En we waren onderweg naar... Ik wist het plan. Ha ha!
We gingen naar de vrachtlift van de zuidelijke toren.
Het plan ontvouwde zich.
Noordelijke Toren, 16.25
Het plan was simpel
We hadden identiteitskaarten, zo we hoefden alleen maar voort te blijven gaan.
Toen we eenmaal in de gebouwen waren... verliep alles vrij soepel.
Het was tijd om uit elkaar te gaan.
Er straalde gekte uit zijn ogen, een woede.
Het was echt van: "Ik ga dit doen, het maakt niet uit wat er gebeurt, de tijd is nu gekomen”.
En hij hield me in zijn armen, alsof we elkaar nooit meer zouden zien.
Als ik dood zou gaan, wat een mooie dood.
Om te sterven... terwijl je met je passie bezig bent.
Sydney, Australiλ, juni 1973
Op een nacht braken we in, in een pijler van de Sydney Harbour Bridge,...
...we droegen al het materiaal naar binnen en spanden een koord,...
...’s morgens vroeg verdwenen we weer en gingen we op straat zitten,
...en keken hoe Philippe heen en weer liep.
Het feit dat het koorddansen omringt wordt door de dood,...
...maakt het fantastisch, want daardoor moet je het heel serieus nemen.
Een vergissing van een halve millimeter...
...of een kwart van een seconde waarin je niet oplet, kan je je leven kosten.
Dit is de Sydney Harbour Bridge en het verkeer was gestremd.
Natuurlijk was de politie er binnen enkele minuten.
Het eerste dat hij deed toen hij gearresteerd werd,...
...was het stelen van het horloge van de politieagent.
Philippe krijgt het voor elkaar om het horloge van de pols van die man te halen...
...en het in zijn zak te verstoppen!
De torens blijven maar in mijn hoofd zitten.
Weet je, mijn gedachten vliegen in het rond.
Als ik terug kom in Parijs, een klap in mijn gezicht.
"Paris Match", dubbele pagina, "De torens worden gebouwd.”
Maar de foto’s zeggen me dat de balken nog niet bedekt zijn.
Ze zijn nog niet beschilderd. Ik zie werkers.
Ik denk, misschien nog een paar maanden, of een jaar, wie zal het zeggen?
Ze zijn nog aan het bouwen, en ik kan binnen sluipen.
Op een dag laat hij me een foto in een tijdschrift zien van twee gebouwen.
En toen werd ik een beetje bang.
Het was onmenselijk om daar naar boven te willen gaan en te lopen, 450 meter hoog.
Dit begon demonisch te worden. Ik wilde zeggen: "Stop!"
BARRY GREENHOUSE "de insider"
Het plan was dat ik al mijn materiaal naar de 82ste verdieping zou brengen...
...waar Barry’s schuilplaats was.
Er was een schuilplaats in beide torens, op dezelfde verdieping.
Al het materiaal zou daar gebracht worden, met gebruik van de vrachtlift,...
...en we zouden zeggen: “Bezorging voor de 82ste verdieping.”
Ik was toen een assistent directeur onderzoek...
...bij de afdeling verzekeringen van de staat van New York.
We waren er net naar toe verhuisd, en ik werkte op wat toen...
...de hoogste bezette verdieping was in het World Trade Center.
Ik wist dat er in elke toren een team zou zijn...
...en dat het materiaal aan mij bezorgt zou worden.
Dan zou het omhoog gedragen worden, 28 verdiepingen.
De bestuurder van de vrachtlift had de voorman niet goed gehoord toen die riep...
... "82ste verdieping!"
Dat stond duidelijk op onze leveringsbon en op de verpakking.
Hij vroeg de groep: "Welke verdieping?"
...en ik roep luid en duidelijk "104!"
"Okι, Pas op voor je handen," en...kling, de deur gaat dicht.
Nu zitten we in een doos van multiplex, een tijdelijke vrachtlift,...
...en we gaan helemaal naar boven,...
...en het is donker, het is,... een reis naar de hemel.
En het duister wordt grijs,...
...en ik zie een grijs vierkant dat lichter wordt.
Ik zie een vierkant van licht. Het is de lucht.
We arriveren en we bevinden ons nu slechts enkele verdiepingen onder het dak.
...met al ons materiaal.
Annie kwam naar mijn kantoor en zei me,...
...dat ze veel geluk hadden gehad,...
...ze waren in de vrachtlift gekomen
en hadden zichzelf 20 verdiepingen sjouwen bespaard.
Ik bevind me op een verlaten verdieping, de 104ste,...
...en het eerste wat we doen is het materiaal uitpakken.
Plotseling hoor ik dat er een bewaker aankomt.
Ik kijk om me heen en zie een zeil liggen.
Zo ik grijp Jean-Franηois en gooi hem onder het zeil,...
...en ik hoor hem Jean-Franηois schreeuwen, "Argh!"
Er was een balk over de liftschacht die 400 meter diep was.
"Wat? We gaan er onder zitten?” Ja, we moesten ons er onder verstoppen.
Donald begint te zeggen, "Wacht, mijn been, wacht dit, waar kan ik me verstoppen?”
En op dat moment zeg ik,
"Weet je wat, man? Ik kan dit niet."
En hij zegt: "Okι, ga je gang."
"Ga snel” Ik denk nog, wie is er nu blijer, Donald of ik? In ieder geval, daag Donald!
Ik ben zo blij dat ik dit niet hoef te doen.
Ik ren naar beneden, 110 trappen.
Het is als in die dromen, waar je nooit beneden beland.
Het was zo mooi.
Zo daar zitten we onder het zeil, doodstil.
Ik hoef niet naar Jean-Franηois te mompelen, “beweeg je niet.”
Hij voelt dat in zijn lichaam... in onze connectie.
En dan komt de bewaker eraan. Heeft hij ons gezien?
Heeft hij ons gehoord? Heeft hij het zeil zien bewegen?
Maar de bewaker komt en leunt tegen de constructie,...
...en hij lijkt ons wel aan te kunnen raken.
Ik hoor het kraken van zijn walkie-talkie, en ik hoor dat hij een sigaret opsteekt.
Het geluid van de aansteker en van zijn eerste hijs,...
...het branden van de tabak en...
Het lijkt alsof hij naast mijn oor staat.
Zo wij zijn doodstil. We ademen niet.
We wachten tot 6 uur. Tot half zeven.
Dus we beginnen te klimmen.
We zien niemand in het trappenhuis, niemand onder het dak.
Het lijkt veilig.
Plots horen we iemand door het trappenhuis lopen.
We zijn doodsbang.
We rennen naar de schuilplaats en verstoppen ons.
We horen voetstappen. We horen het geluid van de walkie-talkie.
De geluiden brengen ons in verwarring.
Soms hoor je de man niet voor 10 minuten.
En wanneer je denkt dat hij weg is hoor je hem ineens...
hoesten of je hoort het geluid van een walkie-talkie,...
...alsof hij direct naast de schuilplaats staat. Dus we konden niet praten.
We begonnen kleine briefjes te schrijven.
We bleven maar zeggen ”Nu? Ja?”, “Laten we nog langer wachten.”
Het was oncomfortabel, maar weet je
Als je eenmaal begrijpt dat je geen keus hebt,
dan leg je je erbij neer en ga je wachten.
Op dat moment zijn we gekleed in zakenpakken.
Om gekleed in een zakenpak, met zwaar gereedschap,
...verstoppen te zitten achter een stapel dozen, er is geen goede uitleg mogelijk.
Als we toen gepakt zouden zijn, dan zou het gebeurd zijn.
Wat als de bewaker er nog steeds is, met ons aan het spelen is,
wacht totdat wij de kleinste beweging maken voordat hij ons pakt?
We moeten wachten.
Om het ongemak te verminderen, haal ik herinneringen op.
De goede en de slechte, jaren van dromen,...
...maanden van voorbereiden.
Ik ga terug naar het verleden voor een lange tijd.
...dat het inderdaad zal bijdragen aan waarvoor het bedoeld is...
en dat het niet alleen vrede tussen staten zal bevorderen,...
maar ook vrede en communicatie tussen landen van de wereld.
Het was in januari 1974.
Ik klim op het dak van mijn kleine huis en schreeuw: “Ik ga naar Amerika!”
En op het moment dat ik uit de metro kwam, en naar de torens keek,
wist ik dat ze echt bestonden.
Ik wist dat... mijn droom opslag voorbij was.
Onmogelijk. Onmogelijk. Onmogelijk. Het is duidelijk onmogelijk.
Niet alleen om zo hoog te koorddansen, hier had ik nauwelijks over nagedacht,
maar om bijna een ton aan materiaal binnen te smokkelen,
om een koord te spannen, om scheerlijnen te spannen,
het is duidelijk niet te doen voor een mens.
Maar iets in me trekt me er naar toe.
JIM MOORE
Dat is toen hij met mij over zijn project sprak.
Hij zei:, "Ik wil een koord spannen tussen de twee torens van het World Trade Center."
Ik zei, "Dat klinkt als een wild plan."
Ik had nog nooit een koorddanser ontmoet die op zo’n grote hoogtes danste.
Destijds dacht ik niet eens goed na over
de consequenties als er wat mis zou gaan.
Het klonk gewoon als een spannend avontuur om deel van uit te maken.
Zo ik zei: "Natuurlijk, laten we eraan werken."
De eerste keer dat we de lift namen,
gingen we naar de 86ste verdieping.
Toen we daar aankwamen, stond er een bewaker.
Hij zei, "Wat doen jullie hier?" Zo, het was duidelijk dat we niet verder konden.
We namen de lift terug naar beneden en dachten:
"Waarom lopen we niet gewoon omhoog?”
We liepen naar de hoogste verdieping, de 110de.
We zijn op de top van de wereld.
Ik zie twee betonnen randen, en wat constructies.
Geen hek, geen net, niks, en... ik ben bevroren.
Ik zie de andere toren en ik... stel me de leegte voor.
En als ik zou rennen, op de rand,
dan zou ik in een ander leven vallen.
En langzamerhand begin ik te denken: “het is onmogelijk, dat is zeker, zo laten we beginnen.”
We namen foto’s van al deze dingen. Ondertussen dachten we:
"Misschien kunnen we hier het koord aan bevestigen, misschien kunnen we deze kabel gebruiken."
Hij wist toen nog niet hoe hij het koord ging spannen.
Ik besloot om een klein fresco te schilderen in het trapgat,...
...het was alsof ik tastbaar bewijs nodig had...
...om aan te geven dat ik verschillende stappen doorwandelde...
...en het onmogelijke punt naderde waarop ik mijzelf op het koord zou bevinden.
Ik huurde zelfs een helikopter,...
...en Jim was mee en die nam foto’s van het dak en het materiaal daar,...
...om een model mee te maken, om metingen te verrichten.
Maar ik wilde ook zien of het mogelijk was.
Hij wilde hoger vliegen dan de hoogte waarop hij zou gaan koorddansen.
Het was een truck zodat hij minder bang zou zijn
door hoger te zijn dan hij zou zijn als hij feitelijk ging koorddansen.
Op een dag ontving ik een ansichtkaart waarop stond: "World Trade Center".
Destijds had ik nog nooit van het World Trade Center gehoord,
en hij had een klein lijntje getekend bovenin de torens.
Ik dacht: "Natuurlijk, dat is waarom die torens er zijn: voor Philippe!"
Ik terug naar Frankrijk.
Zodra ik arriveer, ik ga niet eens direct naar huis,
Ik ga naar Jean-Louis, mijn oude vriend en zeg, "Ik heb een nieuw idee. "
Dit plan, we wisten dat het illegaal was.
Ik bedoel, niemand kende... Philippe Petit.
Niemand kende ons. Je gaat daarheen en je vraagt:
"kan ik dit koord spannen tussen de torens?" Ze zullen zeggen: "Ga weg."
Dus ik probeer om informatie van Philippe te krijgen.
"Jij bent er geweest,
je hebt me verteld dat je al tien keer op de top bent geweest...
... maar wat voor informatie heb je?"
"Ik heb foto’s, kijk maar, en we kunnen het koord spannen...
... ik weet niet waar we het kunnen spannen maar dat kunnen we uitvinden met behulp van de foto’s.
"Dit is de beste plaats."
"Zonet zei je dat er overal politieagenten zijn."
"Dit is wat ze zullen doen wanneer ze je in de gevangenis stoppen,
ze zullen je alle ramen laten schoonmaken van de toren "
I begon...eh...ik overdacht het geheel nog eens,...
...en besefte dat we niets hadden.
Hij wordt niet gedreven door de impulsieve drang dat hij tussen de torens wil dansen.
Hij wordt gedreven door het idee: “Ik ga Philippe helpen, ik wil hem niet helpen zichzelf te doden”.
"Ik wil daar niet gepakt worden, het plan moet slagen, niet mislukken."
Voor diverse redenen die eigenlijk goed en begrijpelijk zijn,
wordt hij bijna de... We ruziλn veel over...
"Je hebt niet genoeg elementen Philippe, om een serieus plan op te bouwen."
Dus ik ga terug naar Amerika, voor mijn tweede bezoek.
Nu besteed ik mijn tijd aan het bespioneren van de Twin Towers.
Ik ga tot het uiterste. Ik ga dag en nacht.
Ik schrijf dingen op en vul schriften in met al die notities en krabbeltjes.
...en ik kijk welke bedrijfsauto’s naar beneden gaan voor het afleveren van hun vracht.
Ik ga naar binnen. Ik vind een manier om mezelf te vermommen tijdens lunchtijd.
...de arbeiders lijken naar het werk te komen in normale auto’s...
Op een bepaald moment ben ik zo bezig met het spioneren van de torens,
dat ik niet meer in de gaten heb dat het een bouwplaats is.
Ik zie niet dat er een spijker uit een plank steekt.
Een grote spijker gaat door mijn zool heen. Drie dagen in bed.
Daar zit ik dan, met mijn krukken, denkende dat ik verslagen ben.
Nee, nee, nee, nee. Het tegenovergestelde is waar.
Het is prachtig, een mens op krukken: het universum is van hem.
De bewakers helpen me: “Kan ik je helpen? Ik houd de deur wel open."
Mensen: "Gaat u zitten, neem je tijd”. Niemand vraag me om mijn identiteitsbewijs.
...niemand zegt, “Wat doe je hier?”. Ik heb dit fantastische...
Zo, zelfs wanneer mijn voet al beter is,...
...gebruik ik de krukken regelmatig. Okι?
En soms zie je dan een man die zijn krukken laat liggen, rond rent...
...om iets op te meten, en dan weer zijn krukken pakt!
Een keer toen we daar waren, was het heel erg winderig,...
...en ik...ik wist niet eens meer waarom we daar heen gingen.
Ik had nauwelijks de moed om door de deur naar buiten te gaan,...
...en Jim, klampte zich vast, ik weet niet hoe maar,
hij nam een foto van mij terwijl ik aan een paal hing...
...bovenop de toren, met mijn lichaam bijna horizontaal.
De wind blies me weg.
- Zo, wat als...? - Erg eng idee.
Dat moet een van de eerste keren geweest zijn dat ik me realiseerde hoe idioot het daarboven was...
...met dat weer, en die hoogte, en met waar we mee bezig waren.
Wat zal er gebeuren als ik daar boven ben en ik span het koord en er gebeurt iets?
Ik begon over dit soort dingen na te denken, en toen we dichter bij de gebeurtenis kwamen,
zei ik, “Ik kan het niet... ik kan je niet helpen met het spannen”.
"Ik kan geen onderdeel zijn van het team dat naar de top gaat."
Zuidelijke toren, 20.10
Daar zitten we dan,...
...onder de top van het World Trade Center,onder een zeil.
Telkens als we een geluid hoorden, was het erg moeilijk te zeggen...
...of het een stuk karton was dat door de wind bewogen werd...
...of een bewaker, of een walkie-talkie.
Met een paperclip maakte ik een klein gaatje in het zeil, dat ik groter maakte
met een balpen.
En ik kon met 1 oog een beetje licht zien...
...dat op mijn horloge scheen.
Hoe laat is het? Is het al donker buiten?
Oh, ik hoorde geluid,laten we proberen om onder het zeil vandaan te komen.
Zijn voet zat tegen mijn gezicht aan...
...en mijn voet zat tussen zijn armen,...
...we waren totaal verstrengeld.
Je kunt wel zeggen dat we elkaar echt goed leerden kennen.
Ik heb zelden een man zo goed leren kennen!
We bleven maar geluiden van het dak horen. Het klonk als stemmen, als machines.
Noordelijke toren, 21.38
Soms ver weg. Soms heel dichtbij,
alsof er iemand op het dak liep.
Wat nou als ze ‘s nachts doorwerken,...
...dan zitten we vast. Dan is er geen kans dat de coup plaats zal vinden.
Hoe langer we wachten, en hoe langer we ons schuilhouden,...
...hoe minder tijd we zouden hebben om te doen wat we boven moesten doen.
Er was spanning. Ik vond dat we beiden uit ons element waren.
Dat geen van ons daar eigenlijk had moeten zijn.
Er is iets in deze man wat ik niet vertrouw.
Hij maakt zich nergens zorgen over. Waarom is hij hier?
MARK "De Australiλr"
Toen ik klaar was op de universiteit vloog ik naar Parijs en kwam ik in contact met Philippe,...
...en hij liet me een bijzonder soort van diagram zien
...en een foto van een gebouw dat gebouwd werd in New York.
Het gaat hier om een groot gebouw, en een groot koord.
Weet je, ik keek naar deze enorme torens,
en Philippe was zo enthousiast om dit te doen.
Dus, eh... ik denk dat ik een van de eerste leden van het team was.
Ik kies een grote weide, een enorm veld,
om te reproduceren, niet de twee daken van het World Trade Center, daar heb ik het geld niet voor,
maar alleen de omtrekken, en oefen!
Hij wilde een koord spannen
dat precies overeenkwam met de werkelijke afstand tussen de twee torens.
En hij wilde zoveel mogelijk oefenen.
Als ik nu mis, maakt het niet uit.
We hadden, denk ik, een soort van boot-camp of trainingskamp.
In essentie spendeerden we onze tijd met het bevatten,... het ontwerpen,
met het uitvinden hoe dit, in ieder aspect, kon gaan werken.
Iemand had met hem gesproken over de elasticiteit van de gebouwen,
en over het feit dat de wind ervoor kon zorgen dat de torens heen en weer deinden.
Dit was iets waar we serieus rekening mee moesten houden.
Zo ik vroeg mijn vrienden om het koord te laten dansen.
En daar zijn Mark de Australiλr, Jean-Louis, Annie.
We sprongen op een neer op de koorden.
We probeerden om Philippe van het koord te laten vallen.
Het World Trade Center was ongelooflijk,
want er zat 61 meter tussen de torens,
zo hoe span je een strak koord van de ene toren naar de andere?
Kijk dan wat je zult zien. Op deze manier? Ha ha!
We moeten een manier vinden om iets te gooien,
dan kun je een kleine draad spannen, dan een grotere draad, dan een touw,
en dan uiteindelijk het koord.
Op een bepaald moment, dacht ik zelfs na over een klein op afstand bestuurbaar vliegtuigje.
Of een voetbal of een basketball, maar dan moeten we leren basketballen
en eerst twee maanden oefenen. Nee, nee, nee.
Op een bepaald moment, kwam Jean-Louis met een raar idee.
Ik laat hem niet eens zijn zin uitspreken, hij zegt: "Philippe, wat als we nou een pijl en bo...?"
We boorden een heel klein gaatje in... het uiteinde van de pijl,
en we bevestigden een vislijn aan de pijl.
Het hele idee was dat Jean-Louis, je weet wel,
de pijl van het ene naar het andere gebouw zou schieten.
Natuurlijk was het zo dat iedere keer dat we het probeerden, het niet werkte.
Het is nutteloos. Maak er een die werkt.
Uiteindelijk ontworpen we een spoel die een conische vorm had,
zo dat de vislijn zou afwinden en vrij door de lucht kon bewegen.
Fantastisch! He, precies goed. Perfect!
Als kind hield ik ervan overal te klimmen.
Laat een psychiater maar beslissen waarom. Misschien wilde ik aan mijn tijd ontsnappen.
Misschien wilde ik de wereld vanuit een ander perspectief zien.
en ik was een echte avonturier.
Wie zal het zeggen en wie geeft er iets om, maar ik was een kleine klimmer,
en niemand, niet mijn ouders, niet de leraren, konden mij stoppen.
Ik hoorde over koorddansers.
die aan mij beschreven werden als fantastische mannen en vrouwen die in de lucht liepen.
en ik dacht, "Dit houdt niets in, met mijn koorden doe ik dat."
Oh, shit! Als ik het alleen maar kon controleren. Slechts een paar stappen zou al mooi zijn.
Er is altijd een kleine kwajongens kant aan Philippe's karakter.
We hadden een hele strenge opvoeding.
En hij week nooit te ver af richting de illegale richting.
Maar hij genoot ervan om zich zekere ‘vrijheden’ te permitteren.
Hij is zo excessief, zo creatief,
...zo iedere dag is voor hem een kunstwerk.
Wat hem het meeste opwond aan dit avontuur...
...behalve dat het een prachtige show zou zijn...
...was dat het een soort van bankoverval was.
en dat sprak hem erg aan.
Ah, nee. Want het is niet...
Geleidelijk aan begonnen de dingen serieuzer te worden,
want er moest een degelijk plan gemaakt worden.
En toen begonnen de discussies tussen Jean-Louis en Philippe...
...pas echt.
Mark zei: "Als iemand de deur in het trappenhuis opent,
"en een hele serieuze man ziet, die grote...dit is niet goed."
Luister nou, luister nou. In het trappenhuis kunnen we door iedereen ontdekt worden,...
...zo we moeten ons voordoen als zowel arbeiders als zakenmannen.
Ik denk dat dit perfect is. Dit is perfect. En dit is niet goed.
Okι, zo we komen voorbij de hoofdingang, hoe we dat ook gaan doen,
De truck is hoe we op de bovenste verdieping geraken, wanneer we uit de lift komen.
Het is beter om gekleed te gaan als zaken mannen.
- Nee! Als bouwvakkers... - Wacht! Laat me uitspreken!
Het was bijna onmogelijk om je voor te stellen...
...dat ze ongezien de toren in zouden kunnen komen.
Ze wisten niet eens hoe ze naar binnen konden komen.
En ik denk dat van het begin af aan,
Jean-Louis een enorme verantwoordelijkheid gevoeld heeft.
En hij wilde niet dat Philippe het op zijn manier zou doen,...
...misschien had hij wel het gevoel dat Philippe niet realistisch was.
Nee! We zijn complete idioten.
Jean-Louis wist dat ik aan zijn kant stond...
...en Philippe wist ook dat ik aan Jean-Louis’ kant stond.
Al lang voor Vary,
is Annie aan het vissen naar een uitnodiging voor New York,...
...ze gebruikt tederheid, chantage, bedreigingen, beledigingen en tranen.
Maar ik heb absolute ongebondenheid nodig, complete vrijheid.
Ik moet een schipbreukeling zijn op een onbewoond eiland van mijn dromen.
13 mei 1974
Philippe en ik reisden samen naar New York.
Ik herinner me dat ik uit het beslagen raam van het vliegtuig keek
...en dat ik in de verte de torens zag.
We waren van zo ver gekomen en dit was waarom we hier waren.
Metropolis, het Franse meest vooraanstaande tijdschrift voor stedelijke planning.
We zijn een artikel aan het voorbereiden over de bouwvakkers...
...die momenteel aan het werk zijn in het World Trade Center in New York.
Onze verslaggever, Philippe Petit, vraagt u vriendelijk om uw medewerking voor dit artikel...
Hij zei me dat hij een Franse journalist was,
en het was niet gebruikelijk voor mij om te zeggen,
"Laat me je papieren zien."
Hij zou een verhaal gaan schrijven over het World Trade Center voor de Franse kranten
en hij had twee fotografen bij zich en ik dacht: dit is goede publiciteit.
Heb je vertrouwen in het gebouw?
- Is het daarboven veilig? - Heb je het over naar beneden vallen? Nee, het is veilig!
Hier was een soort van langharige Australiλr
en een vluchtige Fransman, die geen goed Engels sprak,
en we zeiden dat we journalisten waren,
en we schakelden Jim Moore in, hij was de cameraman.
Het was, eh...interessant, want, weet je
Daar zijn we dan, we doen ons voor als iemand anders
en we komen er mee weg, het was prachtig.
Wanneer je aan het werk bent en het weer slaat om,
stop je omdat je niet meer kunt werken?
We zijn de dag hier begonnen en plotseling wordt het weer slecht?
We moeten het werk afmaken.
Zo soms werk je bovenin in slechte condities...
- En vind je dat eng? - Nee, niet echt.
Ik herinner me dat Jim deed alsof hij een foto nam van een bouwvakker.
en dan richtte hij de camera naar beneden en nam een foto van een pijler,...
of van een ankerpunt of zoiets.
De torens stonden niet hoek aan hoek.
Ze stonden scheef ten opzichte van elkaar. En dit maakte het moeilijk om het koord te bevestigen.
Zo in principe is dat een koord tussen twee daken.
Ik besloot om het koord te bevestigen aan wat ik dacht dat de sterkste balk was
bovenop het dak,
en dan maak ik het koord hier aan vast, op de Zuidelijke toren.
Een lange kabel tussen twee gebouwen, beweegt heen en weer.
en er is een bijna onzichtbare wringende beweging.
Dus wat we bedachten is een... het wordt een cavaletti genoemd in het circus.
Het is eigenlijk een scheerlijn die dwars op de as van het koord staat
en het reikt tot op de grond.
Zelfs als we toestemming zouden hebben, konden we niet tot de grond komen.
Plus ik had er meerdere nodig. Hier is er een, en dat is twee.
We weten dat ze niet naar beneden kunnen.
Zo de oplossing was asymmetrische scheerlijnen.
Dat ziet er zo uit. Hier is de eerste bevestiging.
Iedere cavaletti heeft twee lijnen. Een korte en een lange.
Dus ik besloot dat dit het beste was voor deze situatie.
En nu ben ik klaar voor de coup
We gaan het doen.
28 mei 1974
Ik arriveerde op zaterdag en de coup stond gepland voor maandag.
Meer en meer is hij klaar voor de coup,
maar de coup zelf is nog niet klaar.
En ik was daar erg gefrustreerd over.
Ik wist dat we snel moesten handelen, en ik wist dat we niks hadden.
Jean-Louis wil weten: "Heb je gedaan wat ik je gevraagd heb?
"Wat zeg ik wanneer de bewaker...?" En mijn antwoord bevredigt hem niet.
Zo hij valt me aan op het feit dat ik niet goed voorbereid ben,
terwijl ik het gevoel heb dat ik me ontzettend goed heb voorbereid.
Ik denk dat hoe langer we daar waren, hoe meer ik besefte dat...
...het een erg ambitieuze onderneming was.
We waren gewoon nog niet klaar.
Ik heb nooit getwijfeld aan Philippe's talent, aan zijn kunde op het koord.
Het waren de onvoorziene omstandigheden waar ik echt bezorgd over was.
Weet je, in Amerika gaat men snel naar de rechtbank.
...dood door schuld, hulp bij zelfdoding.
Ik wilde niet verantwoordelijk zijn voor de dood van een vriend.
We konden duidelijk zien, dat we er nog niet klaar voor waren.
Iedereen kon dat zien behalve Philippe, en ik gaf het toen op.
Natuurlijk, zonder de Australiλr,
is het hele ding een totaal debacle.
Ik zei tegen hem: "Philippe, wat denk je ervan”
"Het is 30 mei en de coup staat voor vandaag gepland.”
"Denk je dat we het op deze manier nog kunnen doen?"
En hij zei nee.
Hij zei, "Nee, het is duidelijk dat het onmogelijk is."
Ik zei, "Nee, het is niet onmogelijk. Het is mogelijk, we zijn er erg dichtbij."
Als je iets echt wilt is niets onmogelijk.
Hij bleef maar herhalen, "Ik kom terug. We bereiden ons voor en we doen het. "
De eerste poging was mislukt.
Hij belde me en vroeg me meteen langs te komen.
Mijn rol was natuurlijk om hem te steunen en aan te moedigen.
Het was altijd een zaak van proberen te begrijpen
wat er in zijn hoofd omging en om hem aan te moedigen.
Dat was mijn taak en het was erg vermoeiend.
‘s nachts keek hij naar de televisie.
Hij keek alleen naar detectives, films over bankovervallen,
verhalen over agenten en dieven.
Ik denk dat hij zo in vorm probeerde te komen.
Hij was op zoek naar de kracht,...
...om in deze torens in te breken.
Dus hij ging terug, keer op keer,...
...naar het World Trade Center, naar de ontvangsthal.
En Philippe observeerde in detail...
...hoe mensen naar binnen gingen, hun passen lieten zien, etc.
Ik zag hem in de ontvangsthal.
Het was gewoon iemand die daar niet thuishoorde,...
...als iemand die net naar buiten... Het was net... het was net, eh...
...een verkeerde tegenstelling, Het was gewoon, erg vreemd.
"Philippe, wat goed om je te zien."
En zijn naam is Barry. Hij heeft me zien jongleren in de straten van Parijs.
Hij begon te praten en vertelde me, over al het koorddansen dat hij deed.
Ik zei,"Als je aan het World Trade Center zit te denken, vergeet het maar."
Maar hij kan je in zijn wereld trekken.
En ik was niet een persoon die er op tegen was dingen te doen die enigszins, eh...
...je weet wel... niet helemaal legaal zijn.
Barry belde me en zei, "Philippe, het spijt me dat ik je dit moet zeggen,
maar de beveiliging van het World Trade Center is aangepast,
en nu is het verplicht om een identiteitsbewijs bij je te hebben.
Maar ik heb die van mij, net nieuw uit de envelop,
en het is geen moeite om die een paar uur aan jou uit te lenen."
Hij was ongelooflijk creatief in het perfect kopiλren ervan,
en in het maken van een identiteitskaart met zijn foto erop.
DAVID oftewel DONALD “Rock Zanger”
Op een dag belt hij me en zegt, “Ik heb twee of drie Amerikaanse jongens gevonden.
Ze zijn gek, ze zijn geweldig en ze zijn klaar om te helpen.”
Ik ontmoet twee jonge Amerikanen, Donald en Chester.
We ontmoetten Petit en ik had een vriend die Alan Welner heette,
waarmee ik naar de middelbare school ging.
Hij was altijd in voor avontuur. Altijd.
Ik denk dat Petit ook wist dat dit een hele goede jongen was.
ALAN oftewel ALBERT, “kwaliteitsjongen”
Zeker slim. Zeker bewust van zichzelf en zijn beperkingen.
De ideale medeplichtige.
Hij promootte het. Hij presenteerde het.
Hij was het wanhopig aan het voorstellen.
op een manier waarop je een aandeel of zoiets zou verkopen.
Ik wist dat hij een idioot was, of een oplichter, of iets, maar hij leek onschuldig genoeg.
Op dat moment, nam ik het niet echt serieus.
Ik moet een beetje oefenen op het koord,
en ik moet vooral aan mijn twee, drie Amerikaanse vrienden laten zien
hoe ze het koord moeten bevestigen, hoe ze Jean-Louis moeten helpen.
Toen zag ik hem op het koord.
Ik had nog nooit iemand gezien die zich zo kon concentreren.
En ik denk niet dat ik dat daarna ooit nog eens gezien heb.
En zijn gezicht werd... dit tijdsloze masker van concentratie.
Ik bedoel, hij veranderde in een sfinx. Het was verbazingwekkend.
Hij deed het mooi en kalm.
Hij deed het, letterlijk met zijn ogen gesloten.
Het was gewoon wat hij deed. Alles wat hij me vertelde was waar.
Ik was echt heel bezorgd.
In het team zaten mensen, die totaal niet te vertrouwen waren.
Ik herinner me nu niet, wanneer we een datum kozen,
maar we hadden de datum geprikt op 7 augustus.
Jean-Louis herinnerde me aan de Notre Dame,
en zei dat dit vergelijkbaar was,
hetzelfde avontuur, maar deze keer in New York op het World Trade Center.
Veel meer vertelde hij me niet,
hij vroeg alleen of ik mee wou doen of niet.
Jean-Louis arriveert en ik haal hem op van het vliegveld.
Hij is samen met Jean-Franηois, die ik mij natuurlijk nog herinner.
Hij is een aandoenlijke, kleine verschijning en hij lacht voortdurend.
Hij heeft geen vragen. Hij zal gewoon volgen. Hij is hier om te helpen.
Toen we in New York arriveerden met de Boston trein,
was er een moment waarop we langs het Empire State Building kwamen.
Op dat moment keek ik omhoog,
En ik zag hoe hoog het Empire State Building was.
en ik was doodsbang.
Mijn benen begonnen te trillen. Het was verschrikkelijk!
Vooral toen ik me realiseerde dat het World Trade Center zelfs nog hoger was.
Ik sprak er met niemand over, maar ik was doodsbang.
When I was a boy...
I dreamed of Phillip Marlowe...
Toen Jean-Louis terug kwam, steeg de spanning enorm.
Het werd onverdraaglijk.
Het probleem was het team.
... gave me shotgun fever...
Ik ontmoette de eerste twee jongens.
Een van hen was een muzikant, de ander geloof ik een timmerman.
Ze zagen er echt als losers uit. Ik bedoel, sorry maar...
Toen ik deze jongens zag, dacht ik, "Oh, mijn God!"
De avond voor de coup, arriveerden ze in het appartement,
in een verwaarloosde staat.
Een van hen was stoned.
Hij was totaal weg, verloren in een wolk van rook.
Jean-Louis was totaal niet blij. Philippe ook niet.
Het is waarschijnlijk dat ik wiet had gerookt.
Ja, heel waarschijnlijk.
Ik rookte elke dag wiet, 35 jaar lang.
Er is geen reden om aan te nemen dat ik die dag niet gerookt had.
Wanneer Jean-Louis, Albert ontmoet, heeft hij een voorgevoel,
Ik kan het aflezen aan het gezicht van Jean-Louis. Hij vertrouwt Albert niet.
Je kent het wel, dat je een bepaald gevoel krijgt bij mensen.
Soms klopt het niet, maar je kunt dat gevoel niet veranderen.
We schudden elkaars hand, en zeiden hallo.
Zij spraken geen Engels, ik sprak geen Frans.
Dus er viel niet veel te zeggen.
Alleen, "Leuk je te ontmoeten, succes, laten we doen wat we moeten doen."
6 augustus, 23.08
Toen ik het gevoel kreeg dat het eindelijk stil was op de hele verdieping
en toen het donker was, waagde ik het erop
Stel je voor dat je drie uur op een balk hebt gezeten, je kunt niet meer lopen. Je moet oefenen.
Een normaal mens dat drie uur lang onbewogen op een balk zit, kan niet meer lopen.
Na een tijdje zei ik, "We kunnen niet langer meer wachten."
Ik zei tegen Albert, "Weet je wat, je moet gaan, "
want als ik ga, en ik gepakt wordt, kunnen we het koord nooit spannen.
Ik ben de enige die Philippe’s gebruiken kent en die weet hoe je het moet doen.
Zo, hij gaat naar boven en komt vijf minuten later terug.
Ik weet zeker dat ik alleen maar zei: "OK, laten we gaan. Laten we zorgen dat dit lukt".
Dus hij zegt: "Mooi, we weten niet waar dit geluid vandaan komt maar laten we gewoon gaan."
En we bewegen ons en gaan achter het meest belangrijke materiaal aan.
Ik bedoel een koorddanser heeft een koord nodig om te dansen.
We lopen nu richting een hele smalle trap,
en hij loopt voorop, en ik achteraan.
En ik zie een nachtmerrie: een politieagent.
En de agent heeft zijn ogen open en kijkt naar me!
Er was daar iemand die we niet verwachtten,
zittend achter een bureau met een klein lampje.
Ik besluit om hem vast te houden. Maar wacht, hij duwt me.
Op dezelfde manier waarop ik hem vasthoud, op dezelfde manier waarop hij mij duwt.
Wat gebeurt er?
Er is geen mogelijkheid om te zorgen dat Jean-Franηois zich omkeert.
Laten we zijn spel spelen. Dus ik volg hem.
We waren erg stil want we hadden geen schoenen aan.
Toen ik bovenop arriveerde, fluisterde ik, “Zag je die bewaker?”
Hij zei, “Natuurlijk zag ik de bewaker, en ik probeerde je erop attent te maken door je te duwen.”
"Waarom verzette je je?"
Ik zei “Ik probeerde me te verzetten zodat jij je om zou draaien...zodat ik kon uitleggen...”
Ik herinner me de grootte van New York! De hoogte!
Het Vrijheidsbeeld, het gebouw van de Verenigde Naties, zagen er allemaal zo klein uit.
Het was magnifiek.
En ook de geluiden, de politie sirenes de hele nacht lang.
Het was allemaal zo levendig.
En we waren koningen.
Het mooiste moment was toen ik een vorm zag,...
...of eigenlijk, twee silhouetten op de andere toren.
In het donker herken ik meteen dat dit
de silhouetten zijn van Jean-Louis en Albert. Ze hebben het gered!
Toen ik ze op het dak zag was ik zo blij.
En de indruk die ik kreeg, ik herinner me dat altijd,
je gaat het dak op, het is helemaal donker en er is dit rode licht voor vliegtuigen,
dat draait, en het lijkt op een.. op een metronoom,
het geeft je een idee van de tijd die verstrijkt.
Er was rust en onmetelijkheid, en ik...ik...
In het midden van deze gekte heb ik plotseling hoop en blijdschap.
Dus, eigenlijk zoals een vleermuis...
stop ik Jean-Franηois, ondersteboven in de kleine opening van het trapgat.
Je ziet alleen zijn hoofd.
Zo stel je voor wat de bewaker zou hebben gezien als hij wakker geworden was.
Hij zou een menselijk hoofd gezien hebben, dat ondersteboven naar hem keek!
Het eerste dat ik deed, was het klaarmaken van mijn boog.
Ik maak de pijl klaar, en de vislijn en wacht op hen.
Dus, er was dit teken voor Jean-Louis om te zeggen, “Ik ben klaar om te schieten.”
En er was dit teken voor mij om te zeggen: “Ik heb je signaal gezien. Ik ben klaar.”
En ik tel tot tien en dan schiet hij.
Maar er was geen teken voor: "Ik ben nog niet klaar".
Daar had ik niet aangedacht, en ik was nog niet klaar.
- Eindelijk, geven ze... het grote teken. - "Ik ben klaar."
Ik heb zo lang gewacht dat wanneer hij eindelijk het teken geeft,
ik instinctief de boog neem... en ik richt, ik richt op hem.
En hij stond bijna aan de rand van het... van het gebouw.
Ik ga op jacht naar de pijl.
Niets!
Uit frustratie, trek ik mijn kleren uit,
en ik denk dat ik de lijn kan voelen op mijn naakte... huid.
Met een verslagen hart, klim ik naar de rand,
en ik voel dat een dansende vislijn mijn dij streelt.
De pijl balanceerde... gevaarlijk,
precies op de rand van de hoek van het gebouw.
Een klein... een klein briesje, en het waaide,
zou hem hebben laten vallen.
Het eerste wat we deden, na een paar kleine touwen,
die dikker en dikker werden en sterker,
was een juten tas nemen.
En in deze tas zat het meest belangrijke voorwerp voor de communicatie, de intercom.
Een klein speelgoed intercom wordt aangesloten.
En we horen Philippe’s stem aan de andere kant van de lijn.
En dat was een belangrijk moment.
Nu zijn we met zijn vieren samen, het werk gaat nu echt beginnen.
De bewaker vertrekt, Jean-Franηois kan nauwelijks praten,
zo lang heeft zijn hoofd ondersteboven gehangen.
Maar we gaan terug, we haasten ons, we pakken onze schoenen.
En nu brengen we het materiaal als gekken,
en ik plaats een kleine val in het trappenhuis.
En die zal functioneren als een alarmklok, "Ah, iemand komt ons dak op."
Tegen die tijd, was alles perfect, ik bedoel, het was nog niet eens 12 uur.
Het was...normaal koordspannen,
dit betekende dat binnen drie uur alles perfect zou zijn.
Nu zijn we klaar om het koord te trekken. Philippe heeft een koord klaar.
Het nylon touw hebben we in onze handen. We zijn er klaar voor.
Op een bepaald moment, gaf ik waarschijnlijk teveel kabel.
En plotseling, zie ik het koord gaan... een enorm lawaai.
Ik dacht, "Mijn God, wat is er aan de hand?"
We hadden bijna het koord verloren.
Zo ik roep naar Philippe, "Wat is er aan de hand?" Hij zegt, "Ja, we konden het niet houden."
Dat was...erg ongelukkig.
Dat ik geen Frans spreek,
en dat ik niet in detail kon horen wat er mis ging, was misschien maar beter.
Zo we moesten trekken... eh...
waarschijnlijk meer dan 100 meter koord, plus touw.
Ik herinner me niet meer hoeveel we opschoten met iedere poging.
Misschien waren we hard aan het werk gedurende 1 minuut, 2 minuten, 3 minuten, 4 minuten,
en kregen we een klein stukje van die eindeloze kabel daar boven.
Binnen, ik weet het niet, een half uur, werd het bijna onmogelijk.
Hier zijn we, in grote moeilijkheden.
Iemand komt het dak op.
Jean-Franηois hoort het ook, en verstopt zich direct.
En ik zie hem, hij ziet eruit als een dood dier.
Heb je ooit als kind, verstoppertje gespeeld in het park,
en je schuil gehouden achter een grote boom?
En een politieman komt naar het dak.
En dan komt je vriendje eraan. Hij loopt om de stam, hij loopt, jij loopt.
Hij stopt, jij stopt.
De man begint rond dit obstakel te lopen dat in het midden van mijn toren staat,
en ik keer me om naar de zijde die diagonaal tegenover hem ligt.
Deze kleine pas-de-deux, kan eeuwig doorgaan,
totdat een van de twee zich omdraait, en tegen de ander botst.
Nu, dit is precies wat er gebeurde.
Hij draait zich om, ik draai me om. Hij stopt, ik stop. Hij loopt verder, ik loop verder.
Natuurlijk, als hij zich omgedraaid zou hebben, oeps!
Verstoppertje.
7 augustus, 04.48
Albert begon... het op te geven, begon te discussiλren,
begon te zeggen, "Nee, ik wil dit niet meer doen. Het is onmogelijk. We gaan het niet doen."
Het was duidelijk dat we de klus niet geklaard gingen krijgen, maar hij was niet voor rede vatbaar.
Het was gewoon...weet je. Het was zinloos.
Hij ging gewoon door, hoe dan ook.
Het is onmogelijk dat hij dacht dat we dit koord konden spannen voordat het licht werd.
Stel je voor...na al deze maanden voorbereiding,
al deze maanden, en dan eindelijk op het dak zijn,
en dan moeten stoppen omdat het koord zo hangt.
I bedoel...poeh!
Bij zonsopgang, nam ik aan dat alle hoop vervlogen was
We hadden ons best gedaan, en nu moesten we hier wegwezen.
De straten waren verlaten.
Ik vond een taxi die me daarheen wilde brengen.
Dus ik wachtte samen met de anderen.
Andere leden van het team voegden zich bij ons.
En onze blikken waren absoluut gefixeerd op de torens.
Ik keek uit naar de kleinste beweging,
maar we zagen niets.
Het was zeker angstaanjagend.
Het was een mistige dag, en ik dacht: “Ah, dat is balen.”
En het was ook niet windstil. Er stond een briesje die ochtend.
En je kon het koord daarboven zien,
en het zag er heel erg slap uit.
Ik trok als een bezetene, als een bezetene, als een bezetene.
Eindelijk, kreeg ik het koord te pakken.
Ik weet niet waarom, maar de laatste meter was het makkelijkst.
Ondanks dat zijn medeplichtige hem verlaten had,
communiceert Jean-Louis voor het laatst
"Philippe, ik heb het gedaan, ik heb het gedaan. Ik heb twee klemmen. We hebben het geflikt, de kabel is verankerd!"
Ineens zien we een zwarte stip naar beneden komen van de top van de torens,...
...en we wisten niet wat het in godsnaam was. Het was van,"Oh, mijn God, wat is dat?"
Ineens zagen we iets, een vorm,...
...gedurende een seconde, naar beneden vallen.
Ik zag hoe dit ding naar beneden viel,...
...en... ik kon het niet geloven.
En ik zei tegen mezelf, "Dit was het, je hebt jezelf de hele tijd voor de gek gehouden.
"Hij is rechtstreeks naar beneden gevallen toe hij zijn eerste stap van het dak zette. Hij is misschien wel dood."
Er was een zucht van verlichting...
...het was slechts een kledingstuk.
We dachten allemaal, "Hij zal wel iets hebben laten vallen, geen probleem."
We dachten allemaal, “Het is natuurlijk mogelijk dat hij gaat vallen."
Bovenop...het dak van Philippe, was een groot rad,van de machines.
Dus zodra de lift bewoog, zagen we hoe het rad begon te draaien.
I schreeuw, "La roue, la roue!" naar Jean-Franηois. "Het rad, het rad!"
Want ik zie hoe het gigantische rad zich in beweging zet,...
...en ik weet dat mijn lot bezegeld is, de tijd lacht me niet meer toe.
Op dat moment was ik erg bezorgd. Het was denk ik de eerste keer dat ik echt bang was.
"Oh, mijn God, hij is uitgeput, net als mij..."
Misschien niet zo erg als mij, maar voor wat hij nog moet doen...is dit niet goed.
Het koord is het ergste dat we ooit... gedaan hebben,...
...en ik was heel bang.
We dachten het allemaal, maar we konden het niet geloven.
We dachten het, maar konden het niet geloven.
En ik moest de beslissing maken om
...mijn gewicht te verplaatsen van de voet die op het gebouw stond...
...naar de voet die op het koord stond.
Dit is waarschijnlijk...ik weet het niet... waarschijnlijk het einde van mijn leven als ik op dat koord stap.
En aan de andere kant, iets dat ik niet kon weerstaan...
...en ik deed geen poging om me te verzetten, ιen kracht trok me naar die kabel toe.
En de dood is heel dichtbij.
Ik begin te lopen als een koorddanser die zijn koord uit test.
En in plaats van een volledige studie over de volledige lengte,...
... de eerste cavaletti zien, en blijf doorlopen,...
... het midden zien, dat zacht en verraderlijk is,...
...de tweede cavaletti zien, hoe het voelt...
Nee, ik ga alleen naar de eerste cavaletti en ik weet genoeg!
Nu ga ik optreden.
Ik zag hoe zijn gezicht veranderde. Hij was erg gespannen.
En plotseling was er iets... als een opluchting in hem.
En vanaf dat moment wist ik, "Dat is het. Hij is veilig. Het is goed.”
"En wow, dat is..."
Ik zag Philippe.
Ik zag Philippe daarboven, het was buitengewoon.
Het was zo, zo mooi.
Het was alsof hij op een wolk liep.
En er waren zulke wonderbaarlijke momenten.
Toen hij ging liggen...
...we waren opgewonden toen we zagen hoe Philippe daarboven ging liggen.
En een ander heel krachtig moment was toen hij...
Het was zo mooi.
Toen hij neerknielde.
Er was een moment waarop hij neerknielde en groette.
I schreeuwde: "Kijk! Kijk"
Mensen begonnen zich te verzamelen maar ze zagen niets.
Ze vroegen me: "Wat is er dan? Wat zie je?"
Ik zei: "Kijk, een koorddanser! Hij is aan het lopen!”
Op een kruising ging ik op het koord zitten,...
...en ik deed iets dat de mensen verbaasde.
Ik keek helemaal naar beneden, om te kijken naar iets wat ik nooit meer in mijn leven zou zien.
Dus ik kan je zeggen, het is waarschijnlijk een leugen, maar niet voor mij,
Ik hoorde het publiek. Ik zag de massa. Ik hoorde hen mompelen.
Meer dan je je ooit zou kunnen voorstellen.
Het is gewoon...onbegrijpelijk.
Het ontzagwekkende van de gebeurtenis...
...en de overweldigende grootte schaal van de situatie...
...nam mijn geest naar een plek waar ik echt niet zo bezorgd over hem was.
Het was...gewoon...magisch. Het was gewoon...het was gewoon diepzinnig.
Officier Meyers en ik observeerden de...eh...
...koorddanser, je kunt hem geen koordloper noemen,
ongeveer halverwege tussen de twee torens.
En toen hij ons zag, begon hij te lachen.
Zij weten niet hoe ze moeten reageren op een dagdromende koorddanser...
...liggend in dialoog met een meeuw, dus ze waren heel boos.
Philippe provoceerde ze, natuurlijk,...
...want dat is wat hij doet, dat is zijn karakter!
Hij kwam dicht bij de bewakers, of de politieagenten,...
...die probeerden hem te pakken te krijgen,...
...en dan draaide hij zich om en was hij buiten hun bereik,...
...want zij gingen zeker niet het koord op!
Toen hij het gebouw naderde, vragen we hem van het koord af te komen,...
...maar in plaats daarvan draaide hij zich om en liep hij weg naar het midden.
Iedereen was in de ban van het kijken ernaar.
Toen we geobserveerd hadden dat hij niet terug wilde gaan...
...want het leek alsof hij zichzelf erg vermaakte,...
...zeiden we tegen zijn partner dat als hij er niet vanaf zou gaan...
...we een helikopter zouden sturen die hem van het koord zou halen
Op dat moment begon zijn partner...
...tegen hem te praten in het Frans, hij is een Fransman.
"Philippe!" je weet het
En hij zei, "De politie gaat je ervan af halen en je moet stoppen."
En ik was...ik was...daar woedend over, maar het heeft ook mijn leven gered.
Er is daar iemand die op een koord loopt...
...tussen de twee torens van het World Trade Center, precies op het hoogste punt!
I dacht persoonlijk dat ik iets zag
wat niemand in de wereld ooit nog zou zien.
Ik dacht: “Dit is eenmaal in je leven."
Ik had geen reden meer om op het koord te blijven, en ik voelde ook...
de lucht vochtig worden en de wind aansterken.
Mijn vrienden vertelden me later,
"Je bent 45 minuten op het koord geweest. Weet je dat je acht keer heen en weer bent gegaan?”
Ze grepen me en arresteerden me,...
...boeiden me met mijn handen op mijn rug, ik werd van de trap gegooid,...
...dat was het gevaarlijkste deel van het hele avontuur.
Ik breek bijna mijn nek op een smalle trap die naar de lift leidt.
Port Authority zegt dat het ze ongeveer drie dagen heeft gekost om het koord te spannen.
Ik denk dat de kabel ongeveer 1000 dollar waard is,
en het spannen...het is fantastisch hoe hij dat gedaan heeft.
- Zei hij waarom hij het gedaan heeft? - Nee.
- Waarom heb je het gedaan? - Ik zal het uitleggen...
Weet je, "Waarom? Waarom?" Dat was nogal...
... hoe ik Amerika zie, een erg Amerikaanse abrupte vraag.
Ik had iets fantastisch en mysterieus gedaan, en ik kreeg een praktisch “waarom”.
En het mooie ervan is dat ik geen waarom had.
- Waarom heb je dit gedaan? - Dat is de duizendste “waarom” van deze ochtend.
Er is geen waarom.
Ik werd toen meegenomen voor een psychiatrisch onderzoek.
Die plek was een soort van wetenschappelijke plek...
...waar gekken in rondjes liepen.
Zo daar waren we dan, omringt door gestoorde mensen.
Maar we waren niet gek, we waren helden!
Ik bleef maar vragen om water, want ik was zo gedehydrateerd.
Hij zei, "Wanneer was de laatste keer dat je iets gedronken hebt?"
Ik zei, "Ben je gek? Je bent gek! Weet je wat ik gedaan heb?
Ik heb op de top van de wereld gedanst! Ik sta op de voorpagina’s van kranten wereldwijd!
300 journalisten staan te wachten om met me te praten, en jij vraagt wanneer ik voor het laatst gedronken heb?
"Je bent compleet geschift!"
Zo hij schreef, "De man is compleet normaal, hij heeft alleen veel dorst."
De politie kon de humor er niet van in zien. Ze namen Petit en een medeplichtige in hechtenis.
Uiteindelijk besloten ze hem aan te klagen voor het betreden van de torens zonder toestemming en voor het verstoren van de algemene orde...
De officier van justitie stelde een deal voor.
Hij zei, "Philippe, als jij een kleine show geeft,"
"zoals bijvoorbeeld jongleren met drie sinasappels voor vier kinderen"
"maar voor de camera en het nieuws en zo, dan laten we alle aanklachten vallen."
Zo ik zei, "Tuurlijk."
En ik liep de trappen af van het paleis van justitie.
En ik zag in het publiek een bewonderaarster, ze lachte heel erg mooi.
Ze kwam naar me toe en legde haar handen op een liefdevolle manier in mijn nek,
en ze zei op amoureuze toon, "Philippe, ik wil graag de eerste zijn
om je te verwelkomen en om het met je te vieren.
"Laten we...laten we... ik kan je overal naar toe volgen."
Zo ja, het eindigde in een waterbed ergens op een zolder,
maar voor een korte tijd ging ik voor...
Ik weet het niet!... Voor het plezier van het vlees. Hoe banaal!
Maar, ik ben, sorry, hoe mooi ook!
Mijn vrienden waren op me aan het wachten. Annie, mijn vriendin...
Ik had mijn vrienden verraden.
Ik herinner me dat ik belde en zei, "Ik heb een hoop interviews, ik zie jullie snel."
Ik had deze magnifieke explosie van plezier, laten we zeggen dat het,...
...en toen ging ik terug, oh, doodsbang voor mijn vrienden,
denkende dat ik echt, echt een schuldige jongen ben.
Ik zag hoe Philippe ontdekte wat het betekende om beroemd te zijn,...
...om herkend te worden, om benaderd te worden met uitingen van vriendelijkheid en enthousiasme.
Mensen staken de straat over om hem te zeggen: "Je hebt ons zo’n mooi cadeau gegeven.!"
"Het was zo mooi!"
"Het was een frisse wind, dankjewel!"
Het was buitengewoon en ik denk dat in Philippe's hoofd,...
...er een heleboel veranderde.
Ik ben een beroemdheid in New York. Mensen zeggen:
"Ben jij de man die tussen de Twin Towers gelopen heeft?"
Ik zeg, "Ja, ja, dat ben ik." "Dit is ongelooflijk!”
Dan zeggen mensen, “Ben jij de man die...?" En ik zeg, "Ja, Ja, Ja!"
Dan zeggen mensen, "Ben jij de man...?" Ik zeg, "Ja! Ja! Ik ben het!"
Ik vond dat de straf van de rechter behoorlijk hard was.
Ik werd uit de Verenigde Staten gezet.
We hadden het erover in het vliegtuig. Jean-Franηois was zo blij.
Hij zei, "Nou, ik ben klaar voor de volgende keer." Ik zei, "Nee, er zullen niet meer..."
"... van dit soort verhalen zijn."
Er was waarschijnlijk iets gebroken, in deze vriendschap.
Het maakt niet uit, want...
Eigenlijk omdat we het gedaan hebben. En...eh...in feite...
Ik bedoel, je kunt niet vergeten wat er is gebeurd.
En eh...
Ja, wat er gebeurd is dat...eh...
Het was een liefdesverhaal. Maar het was duidelijk...
...dat Philippe door een ongelooflijk moment in zijn leven gegaan was...
...en hij begon met iets anders, een nieuw leven.
Vreemd genoeg, had ik hetzelfde gevoel.
Onze relatie moest daar eindigen...
...en het was mooi zo.
Voor mij is het eigenlijk heel simpel,...
...het leven moet op de rand geleefd worden.
Je moet je tegen dingen verzetten.
Weigeren om je aan de regels te houden, je eigen succes te weigeren,...
...weigeren om jezelf te herhalen,...
...om iedere dag, ieder jaar, ieder idee, als een echte uitdaging te zien,...
...als je dat doet... dan leef je je leven op het koord.