.
‫خیلی وقت بود کسی سعی نکرده بود ‫کلکِ من رو بکنه.
‫- تصادفی بود. ‫- مهم نیست چه‌جوری بگی،
‫تهش به مرگ ختم می‌شه.
‫- چی گفت؟ ‫- می‌خواد دخلم رو بیاره.
[آنچه در "پادشاه تالسا" گذشت]
‫روز خوبیه واسه دستگیری، نه؟
‫وقتی این قضیه تموم شه، کارِ ما هم تمومه.
‫اگه این معامله جوش بخوره،
‫اون‌وقت بی‌خیالت می‌شیم.
‫- بذارش روی میز. آروم. ‫- بلندش کنید.
‫انتظار نداشتم ورق برگرده ‫و خودم رکب بخورم.
‫هر چی که می‌دونی رو می‌خوام.
‫تک‌تکِ مشتری‌ها، تک‌تکِ گروه‌ها،
‫همه‌چی.
‫پدرم یه چیزهایی راجع به یه هتل گفت،
‫و آسیب زدن به کلی آدم.
‫تو توی "گراند هتل" بمب گذاشتی؟
‫آره.
‫شیندی چی گفت لعنتی؟ ‫یالا برو اونجا!
‫بمب! بمب! برید کنار!
‫حرکت کنید، بدو، بدو!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، آره... خوبم.
[نیوآرک، نیوجرسی]
‫سلام.
‫فرستادنم که سیستم اعلام حریق رو چک کنم.
‫کی فرستادتت؟
‫مدیریت املاک استرلینگ.
‫ظاهراً دزدگیرهای بی‌صدا رو توی ایستگاه ‫به صدا درآوردید.
‫- کارِ "کارلوس" بود؟ ‫- نمی‌دونم والا.
‫فقط بهم گفتن بیام اینجا ‫و یه عیب‌یابی انجام بدم.
‫- ... کسی به من چیزی نگفت. ‫- می‌دونی...
‫مشکلی نیست رفیق. ‫بعداً میام.
‫ولی خب اون جریمه‌ها،
‫هی روی هم تلنبار می‌شه.
‫صبر کن.
‫این سرپایانِ حیله‌گر
‫چندین روش برای حمله یاد گرفته‌اند.
‫با وجود مسیر تکاملی متفاوتشان نسبت به انسان،
‫اختاپوس‌ها یکی از باهوش‌ترین ‫حیوانات روی زمین هستند.
‫صبر کن. بی‌خیال رفیق. صبر کن.
‫پولت رو جور می‌کنم.
‫برای چشم‌های آموزش‌ندیده،
‫آن توده درهم‌پیچیده بازوها
‫که دورِ طعمه حلقه زده، ‫شاید آشفته به نظر برسد.
‫اما در واقع یک ضربه‌ی کاملاً حساب‌شده است.
‫برای یک خوراک لذیذ دیگر... ‫یعنی میگو...
‫اختاپوس‌ها ترجیح می‌دهند ‫رویکردی مخفیانه‌تر داشته باشند.
[مراقب جلوی پاتون باشید]
[هتل بارکلی]
[خدمات الکتریکی]
‫لعنتی.
‫این مرتیکه چی می‌خواد؟
‫نباید می‌اومدی اینجا، پسرجون.
‫فرستادنم.
‫کار انجام شد. پیغام گذاشتم.
‫می‌خواد حرف بزنه... حضوری.
‫بخشکی شانس.
‫خب، شنیدم همه چی
‫درمورد قضیه "نیوآرک" روبه‌راهه.
‫آره، فکر نکنم دیگه مشکلی
‫- از سمت اون‌ها ببینی. ‫- خوبه، خوبه.
‫این کار رو فقط به خاطر تو قبول کردم، "ری".
‫خب، می‌دونی، ‫آدم حسِ خاص بودن بهش دست میده.
‫این، ام...
‫این طلبِ منه؟
‫نه، این، این دو برابرِ طلبته.
‫ری، ری، ری، ری، ‫صبر کن ببینم.
‫من دیگه نیستم داداش.
‫خیلی وقته گذاشتم کنار، شیرفهمی؟
‫فقط یکی دیگه مونده، ‫بعدش آزادی.
‫"تالسا" رو می‌شناسی؟
‫آره، چطور مگه؟
‫و "دوایت منفردی" رو می‌شناسی؟
‫- خودت می‌دونی که می‌شناسم. ‫- آره.
‫واسه همینه که باید کارِ خودت باشه.
‫- می‌خوام حذف بشه. ‫- واسه چی آخه، ری؟
‫منفردی آدمیه ‫که به هیچ‌کس جز خودش
‫اهمیت نمیده.
‫هیچ وفاداری‌ای نداره.
‫و توی دنیای من،
‫این یعنی "آغوش مرگ".
‫وقتی باهات حرف می‌زنم ‫تو چشم‌هام نگاه کن.
‫نمی‌تونم انجامش بدم، ری.
‫چی؟
‫عمراً، راه نداره.
‫جوری رفتار می‌کنی که انگار ‫حقِ انتخابی داری...
‫...در حالی که جفت‌مون می‌دونیم ‫هیچ انتخابی نداری.
[پادشاه تالسا]
‫"دیکن" کدوم گوریه؟
‫گفتی اولویتِ پایینه.
‫خودت این رو گفتی.
‫- آره. کجاست؟ ‫- مهم نیست.
‫دیگه ‌این رو ازم نپرس، ‫چون دیگه برنمی‌گرده.
‫برای همیشه رفته.
‫ولی قبل از اینکه مرخص بشه،
‫من همه‌چی رو برداشتم...
‫هر کاری که تا حالا کرده، ‫کارهایی که می‌خواسته بکنه،
‫همدست‌هاش، همه‌چی.
‫ولی قبل از اینکه این اطلاعات رو بهت بدم، ‫یه چیزی می‌خوام.
‫چی؟ پول؟
‫"مجوز فدرالِ نوشیدنی‌" رو می‌خوام.
‫مجوزِ فد...؟ شوخیت گرفته؟
‫کاملاً جدی‌ام.
‫- این قضیه تو رو قهرمان می‌کنه. ‫- بزن بریم.
‫باید برم.
‫دوستت کیه؟
‫"جان موسو"، فروشنده نوشیدنی.
‫معامله می‌کنید. ایول.
[تولیدات نوشیدنی مانتگیو]
[نوشیدنی هفته: نوشیدنی ویژه‌ی دانمایر]
[جدید جدید! مانتگیوی 12]
[توزیعات نوشیدنی ویژه]
‫هی! هی!
‫- چه خبره اینجا؟ ‫- نمی‌دونم آقا.
‫- این‌ها مرجوعی هستن. ‫- مرجوعی؟
‫آخه چطور ممکنه؟
‫حدس می‌زنم پخش‌کننده "ویژه" ‫ما رو کنار گذاشته.
[کافه‌ی برد تو باک]
‫- سلام. چطوری؟ ‫- سلام. نوشیدنی.
‫هر مدلی بود، ‫با یه آب‌معدنی، بدون گاز.
‫حله. الان میارم.
‫چطورید؟
‫اوضاع‌واحوال چطوره؟
‫امیدوارم خوب باشید.
‫اسپنسر،
‫نظرت راجع به یه آبمیوه، ماءالشعیر ‫و یه بطری نوشیدنی چیه؟
‫می‌خواستم این رو بهت بگم، رئیس.
‫این رو ببین توروخدا. ‫حالا دیگه داری سهم میدی؟
‫نه، باید ‫کاسبی خودم رو راه می‌انداختم.
‫اسپنسر
‫یه آشنا توی دانشگاه داشت، ‫ما هم جفت شدیم، تیم شدیم،
‫یه مهمونی راه انداختیم. ‫کلی آدم اومد،
‫خیلی خوب از آب دراومد. آره.
‫این کاری که ‫با اسپنسر می‌کنی،
‫خطرناک نیست؟
‫نه رئیس، ‫فقط چهارتا بچه‌دانشجوئن.
‫می‌دونی، با موزیک حال می‌کنن.
‫چیز خاصی نیست، می‌دونی؟
‫تالسا، ‫تالسا خیلی کسل‌کننده شده،
‫واسه همین گفتیم ‫یه‌کمی شهر رو تکون بدیم.
‫بهت افتخار می‌کنم. ‫کت‌شلوار قشنگیه.
‫آره، خوشت میاد؟ ‫خودم طراحیش کردم.
‫- نه بابا، جدی؟ ‫- اگه می‌خوای،
‫برات ردیف می‌کنم.
‫هی، برنده داریم!
‫هی.
‫فکر کنم بابت اون دست آخر ‫هنوز بهم بدهکاری.
‫خدای من، روح می‌بینم؟
‫- نه. ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫به نظر میاد ‫"ژنرال" تالسا رو فتح کرده.
‫پسر،
‫شرط می‌بندم هیچ‌کس ‫فکرش رو نمی‌کرد.
‫هی، می‌خوای ‫یه چیزِ خوب مزه کنی؟
‫چون یادمه ‫آخرین باری که با هم نوشیدیم،
،‫توی هلفدونی بودیم ...داشتیم اون زهر ماری رو می‌خوردیم، که
‫کشنده بود. بفرما.
‫این رو امتحان کن. ‫واقعاً خوبه.
‫بگو ببینم، نظرت چیه؟
‫نظرِ واقعیت رو بگو.
‫خوشمزه‌ست.
‫خوشمزه؟ بهترین چیزی که به ذهنت رسید همین بود؟
‫خوشمزه‌ست دیگه.
‫دیگه چی می‌خوای، ‫تأییدیه کتبی بدم خدمت‌تون؟
‫این‌ها مالِ خودته؟
‫آره. مالِ خودمه. ‫بله که هست.
‫کارخونه‌ش رو خریدم. ‫انگار که،
‫کلی طلا رو ریختی توی بطری، ‫اینجا قایمش کردی.
‫آره.
‫تو صاف اومدی اینجا
‫درحالی‌که هیچیِ هیچی نداشتی.
‫ایول داری داداش.
‫می‌خوای مجبورم کنی که بپرسم؟
‫چی رو بپرسی؟
‫که چرا توی تالسایی.
‫دارم فکر می‌کنم ‫برگردم نیواورلئان.
‫- نیواورلئان؟ ‫- نیواورلئان.
‫جایی که بهت نمی‌گن سلام.
‫می‌گن: "چطوری، جیگر."
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫نقشه راهت ‫خیلی داغونه.
‫- چطور؟ ‫- این‌جوری بگم که.
‫هیچ مسیر مستقیمی ‫از نیویورک نیست
‫که از تالسا رد بشه و برسه به نیواورلئان.
‫آره خب، ‫یه مسیر انحرافیِ کوچیک رفتم.
‫شاید بشه بهش گفت ‫ادای احترامِ حرفه‌ای.
‫احترام؟
‫نکنه "ریِ ساکت" ‫واسه کُشتنِ من جایزه گذاشته؟
‫بله.
‫و بهترین آدمش رو اجیر کرده؟
‫بله.
‫فکر می‌کردم رفیقیم.
‫هستیم.
‫و بازم می‌خوای کار رو انجام بدی؟
‫نه، نه. مگه نمی‌دونی
‫اگه کار رو قبول می‌کردم، ‫الان گفتگویی در کار نبود.
‫الان اون اتیکتِ مُرده‌ها ‫به اون کفش‌های چرمی دو رنگت آویزون بود.
‫اگه من اسلحه‌م رو بذارم رو میز، ‫توام همین کار رو می‌کنی؟
‫حالا می‌تونم ‫یه نفس راحت بکشم.
‫می‌دونی،
‫"نه" گفتن...
‫به آدمی مثل "ری" ‫می‌تونه عواقب داشته باشه.
‫آره، خودم خوب می‌دونم.
‫جوون‌های حرفه‌ای صف کشیدن،
‫می‌خوان واسه خودشون اسمی درکنن.
‫ببین، چرا نمیای ‫خونه‌ی من واسه شام؟
‫خیلی دلم می‌خواد.
‫ولی می‌دونی، ‫عقلِ سلیم بهم می‌گه،
‫وقتشه که دیگه
‫به فکر حفظِ جونِ خودم باشم.
‫خب رفیق، ‫ممنون بابت فرصتی که دادی.
‫خوشمزه‌ست، نه؟
‫خوشمزه‌ست.
‫اون "راسل لی واشینگتن" بود؟
‫خودشه. ‫بهترینِ تمام دوران‌ها.
‫بهمون یه حالی داد.
‫داره بهمون خبر میده ‫که برای کُشتن من جایزه تعیین کردن.
‫- "ریِ ساکت"؟ ‫- آره، ریِ ساکت.
‫می‌گم، واسه یه هشدار ‫خیلی راه کوبیده اومده.
‫- فکر می‌کنی داره بازیت میده؟ ‫- نه.
‫اون یه مردِ با شرفه.
‫داره بهم فرجه میده.
‫چرا فرجه؟
‫چون توی هلفدونی جونش رو نجات دادم
‫حدود... نمی‌دونم... ‫‏20 سال پیش.
‫امنیت رو می‌برم بالا.
‫چشم و گوش نیاز داریم.
‫با شبکه محلی تماس می‌گیرم.
‫به کافه‌ها و هتل‌ها زنگ می‌زنم.
‫هر توریستی که این اطراف بچرخه، ‫باید فوراً بفهمیم.
‫- درسته. همین کار رو بکن. ‫- حله. ردیفه.
‫لعنتی.
‫گریسی.
‫- بله. ‫- چه خبرها،
‫- آقا "بودی" تشریف دارن؟ ‫- منتظرت بود؟
‫مگه دعوت‌نامه می‌خوام؟
‫چه بانمک.
‫آماده باشی یا نه، من اومدم.
‫نه بابا؟
‫این فقط سهمِ منه ‫از همون یه شب؟
‫انگار سیاستِ "شتر دیدی ندیدیِ" تو
‫داره برات جواب میده داداش.
‫باشه. ‫حتی چیزی هم نشکستی.
‫باید یاد بگیری بهم اعتماد کنی، بودی.
‫بشین لطفاً. ‫خوشحال می‌شم
‫- اگه یه‌کم بمونی. ‫- خب، ببین،
‫بازارِ قرص پتانسیل بالایی داره، خب؟
‫منظورم پتانسیلِ...
‫- پولِ مفت درآوردنه. ‫- یا شانسِ اولِ کار.
‫یه جورایی، می‌دونی، معلوم نیست.
‫اگه انقدر آسون بود ‫همه انجامش می‌دادن.
‫یا شاید هنرِ فروشندگی هم دخیله.
‫منظورم اینه که باید بلد باشی چطور مخ بزنی، نه؟
‫آره.
‫ببین... من این دفعه دارم ‫کاسبی رو می‌چرخونم، بودی.
‫آره. یه کاسبی گنده.
‫که یعنی احتمالاً سرت خیلی شلوغه،
‫و وقت نداری با رفیق‌هات ول بچرخی و اختلاط کنی
‫- می‌فهمم اگه باید بری. ‫- باشه.
‫من اینجا یه مشکل کوچیک دارم.
‫یه سری جنسم داره تموم می‌شه، ‫و تمام این بچه‌قرتی‌های انجمن،
‫فکر کنم ترسیدن.
‫دارن می‌فهمن که پلیس نیستم.
‫عجیبه که اصلاً باورت کردن که پلیسی،
‫شایدم یه توهینِ بزرگ ‫به سیستم آموزشی ماست.
‫خیلی‌خب پسر، ‫بریم سر اصل مطلب.
‫می‌دونم یه جایی یه فروشنده‌ی قرص سراغ داری.
‫- دیگه نه. ‫- بی‌خیال.
‫تو "بودی" هستی پسر. ‫تو همه‌چی داری.
‫دیگه تو اون کار نیستم.
‫ببین، به تأمین‌کننده نیاز نداری.
‫درست مثل شیرینی‌پزیه،
‫فقط ‫مواد اولیه‌ش شیمیایی‌ـه.
‫داداش من آشپزی سرم نمی‌شه که.
‫بی‌خیال رفیق. نمی‌خوام با جنسِ ناخالص ‫بزنم ملت رو ناکار کنم.
‫بودی، جونِ مادرت کمکم کن.
‫این اولین باره از وقتی ‫دوایت اومده تالسا
‫که دارم نونِ بازوی خودم رو می‌خورم.
‫الان رو دورم داداش، کارم گرفته.
‫من نسبت به خودم ‫احساس اعتمادبه‌نفس دارم.
‫تو همیشه اعتمادبه‌نفس داری، تایسون.
‫شاید بعضی‌ وقت‌ها یه‌کم زیادی.
‫اون فقط یه نقابه، خب؟
‫لعنتی.
‫باشه. برات می‌پزم.
‫ولی اینجا جنس نمی‌فروشی.
‫نه اینجا، نه تو کافه‌ی برد تو باک.
‫قاطی‌پاتی نمی‌کنی.
‫قاطی‌پاتی نمی‌کنم داداش.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد ‫دوایت آمپر بچسبونه.
‫منم همین‌طور.
‫یکی طلبت، رفیق.
‫بله، طلبم.
‫دمت گرم داداش.
‫آره، پاستیل‌ها هم مال خودت.
[مسافرخانه‌ی مسترز]
[ری ساکت]
‫بله.
‫از اینجا صدای ‫علافی کردنت رو می‌شنوم.
‫تازه رسیدم شهر. ‫دارم عادت می‌کنم.
‫عادت...؟ گوش کن چی می‌گم.
‫داریم وقت کم میاریم.
‫این قضیه خیلی مهمه ‫هم واسه من...
‫ببین، این چرت‌وپرت‌ها مهمه.
‫واسه تو شخصیه، نه من.
‫داری چی می‌گی؟
‫تو نگرانِ اون قتلی.
‫من نه، دیگه نه.
‫بهتره حواست رو جمع کنی.
‫ری،
‫من کشیدم بیرون.
‫پولت رو گذاشتم تو مغازه‌م.
‫هی، با من بازی نکن!
‫نه عوضی، دقیقاً برعکسه.
‫گوش کن چی می‌گم عوضی.
‫تو هیچ‌وقت
‫رو حرف من حرف نمی‌زنی.
‫پیدات می‌کنم،
‫و اون جنازه‌ی بی‌ارزشِ لعنتیت رو ‫پرت می‌کنم کف خیابون.
‫می‌دونی چیه؟ اولاً،
‫"منفردی" هست، مثل "هِلن رِدی"، ‫نه "مانفریدی"،
‫مثل "تو خیلی حریصی".
‫و من عمراً واسه هر فوتِ مربعِ ملکِ تجاری ‫‏20 دلار پول بدم.
‫- چه خبر؟ ‫- سرت شلوغ به نظر میاد.
‫- غلغله‌ست. ‫- ببین، می‌خوام کمک کنم.
‫می‌خوام مسئولیت بیشتری ‫اینجا قبول کنم
‫تا کمک کنم کار رشد کنه، ‫ولی خب، می‌خوام ازت یاد بگیرم.
‫شانس با آدم‌های شجاعه.
‫"بودی" چی فکر می‌کنه؟
‫فکر کنم اونم صلاحِ من رو می‌خواد.
‫آخی، باشه.
‫بهت یاد میدم ‫چطور فایل اکسل بخونی،
‫بعدشم می‌تونی کمکم کنی پول اختلاس کنم ‫واسه سفرمون با کشتی کروز...
‫با "کوئین مری".
‫قبوله.
‫یه مشکلی پیش اومده.
‫شش تا پخش‌کننده رو از دست دادیم، ‫از جمله "ویژه اسپریت".
‫این کوفتی امکان نداره.
‫هتل "مانتگیو" هم تازه با ‫"ویژه" قرارداد بسته
‫واسه عرضه سراسری.
‫بابا؟
‫تو زندگیت رو دادی!
‫خونِ لعنتیت رو دادی!
‫خانواده‌ت اینجا مُردن!
‫مادرت اینجا مُرده!
‫پسرم اینجا دفنه!
[کافه‌ی برد تو باک]
‫یه آماری برات درآوردم.
‫بگو... ببینم.
‫با یکی از رفقام که توی کافه‌ی "استارلایت" ‫کار می‌کنه حرف زدم.
‫گفت یه یارو ‫از نیویورک اومده تو،
‫لهجه غلیظ، خلاصه تابلو.
‫سیگار و نوشیدنی خریده.
‫از اون نیویورکی‌های اصل؟
‫شناساییش کرده. آره.
‫توی مسافرخونه "مسترز"، ‫کنار جاده 44 مونده.
‫بسیار خب.
‫انگار از غیب ظاهر شد.
‫- چطوری عزیزم؟ ‫- شرمنده.
‫امشب نمی‌تونم شام بیام.
‫آره، ‫"ترشر" یه جلسه همگانی داره
‫با انجمن برادریِ پلیس.
‫خب این بهتره.
‫جدی؟ چه رفتار جدیدی.
‫می‌دونم، ولی بهش فکر کن، خب؟
‫با این اتفاقاتی که میفته، ‫انفجار توی هتل.
‫اونجا کلی آدم هستن ‫با نشان و اسلحه و محافظت.
‫تازه، ‫تقریباً همه می‌دونن
‫که من با "دانمایر" تو جنگم.
‫و اونم سعی کرد ‫نامزد من رو منفجر کنه.
‫نامزدت؟
‫چیه؟
‫فقط تا حالا...
‫پس فکر می‌کردی چی هستی؟
‫فقط تا حالا نشنیده بودم ‫این کلمه رو بگی.
‫باشه. معجزه هم می‌شه.
‫شوخی نمی‌کنی.
‫شب می‌بینمت.
‫آره، یه دسری هم بیار خونه.
‫می‌خوای بمونم؟
‫نه، نه، حله. ‫فقط گوشیت روشن باشه.
‫- همیشه. ‫- باشه.
‫سلام.
‫اون دعوت شام، ‫هنوز پابرجاست؟
‫آره، می‌تونم یه چیزی گرم کنم.
‫عاشق غذای مونده‌م.
‫لعنت بهت، لی.
‫من دیگه ‌این زندگی رو نمی‌خوام.
‫این رو مطمئنم.
‫شاید هنوز آماده نیستی ‫که بگذری.
‫رفیق،
‫وقتی دوباره پات کشیده می‌شه
‫توی جایی که واسه خودت کسی هستی؟
‫ستاره‌ای؟
‫آره.
‫دل کندن از اون لعنتی سخته رفیق.
‫چون به خودت شک داری؟ ‫قضیه همینه؟
‫آره، یه جور رفتار می‌کنم،
‫احتمالاً چون جیگرش رو ندارم ‫که اون یکی مدلی باشم.
‫نه. بی‌خیال. ‫ببین، وقتی اومدم تالسا،
‫واقعاً ترسیده بودم.
‫- چرت نگو. ‫- دارم راستش رو می‌گم. وجودم...
‫پر از ترسِ کوفتی بود، جدی.
‫شاید، خب، می‌دونی،
‫چیزی که واسه تو جواب داد ‫واسه من نمیده.
‫شاید، ولی کاری که امشب ‫کردی کارِ یه مردِ قوی بود،
‫- رفیق. ‫- چطور؟
‫چون اومدی اینجا ‫که یه زندگی رو بگیری...
‫دومین بار تو یک روز...
‫ولی به جاش، ‫زندگیِ من رو بهم برگردوندی.
‫و من قدرش رو می‌دونم.
‫و این نشون میده ‫که می‌خوای تغییر کنی.
‫پس، می‌دونی، ‫گور پدرِ "ریِ ساکت".
‫حالم از این مرتیکه ‫و امثالش بهم می‌خوره،
‫و تمام این چرت‌وپرت‌های "گرگ تنها".
‫فقط برو سمتِ خونه، هوم؟
‫به خانواده‌ت تکیه کن ‫و بذار اون‌ها هم به تو تکیه کنن.
‫فدایی داری.
‫نوکرتم.
‫- ممنون. ‫- راستی،
‫ریِ ساکت... ‫یه آدمکش از نیویورک فرستاده
‫- که کلکت رو بکنه. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫من منابع خیلی موثقی دارم.
‫فقط من، یا من و تو؟
‫جفت‌مون، آره.
‫خب، کجاست؟
‫بریم یه خوش‌وبشی باهاش بکنیم.
‫این شد اون "لی" که می‌شناختم.
‫ببین کی اینجاست.
‫- لعنتی. ‫- خوش بگذره.
‫هی. چه خبر؟ ‫چه خبر؟
‫برو برس به کارت، باشه؟
‫حالش رو ببر.
‫چطوری، دختر کابوی.
‫این اولیش بود.
‫اینجا نمی‌تونید این کار رو بکنید.
‫چی کار؟ مگه چی کار کردیم؟
‫- وقتِ رفتنه. ‫- هی، ببین داداش، ما فقط
‫نشستیم و داریم حال می‌کنیم ‫مثل بقیه.
‫- رفیق، بی‌خیال، آروم باش. ‫- بلند شو. همین الان!
‫- هی، هی، بکش عقب لعنتی! ‫- باشه.
‫تو هم همین‌طور، عوضی. بزن بریم.
‫بیاید همه آروم باشیم.
‫وقتی آروم می‌شم ‫که دستِ کثیفش رو
‫ازت بکشه. ‫چه خبرتونه؟
‫اتفاقی نیفتاده. مطمئنم ‫می‌تونیم با هم کنار بیایم.
‫- نظرت چیه بهت درصد بدیم؟ ‫- درصدِ چی رو به کی؟
‫هی، آروم باش.
‫- پنج درصد؟ ‫- فکر نکنم حالیت باشه.
‫اینجا جای این کارها نیست.
‫هی رفیق، این اولین بار نیست که یکی ‫همچین کاسبی‌ای راه می‌اندازه
‫توی تشکیلاتِ شما، مگه نه؟
‫نیست.
‫خیلی‌خب.
‫- ولی شما نمی‌تونید. بزنید به چاک. ‫- باشه.
[محافظ امنیتی]
‫خب، [مسافرخانه‌ی مسترز]
‫می‌دونستی این همون‌جایی‌ـه ‫که من موندم، نه؟
‫الان می‌دونم، آره.
‫الان؟ ‫قبل از اینکه بیایم نمی‌دونستی؟
‫اون لحظه به ذهنم نرسید.
‫خیلی تو دیدیم.
‫چرا نمی‌زنی بغل ‫پیش کافه؟
‫چرا؟
‫از اونجا دیدِ مستقیم داریم.
‫آره، لامصب اون هم هست.
‫از فرم خارج شدیا.
‫نه، من یه آدمکش روانی ‫مثل تو نیستم.
‫من... خوبم.
‫دید بزن. ماشین آبیه.
‫- آره. ‫- پلاکِ نیویورک.
‫- قطعاً خودشه. ‫- صددرصد.
‫یعنی تو کدوم اتاقه.
‫چرا نرم پایین ‫از پذیرش بپرسم؟
‫آره، چرا یه جسد اونجا نذاریم،
‫که شناساییت کنن، ‫و واسه‌ت پرونده درست بشه؟
‫- درسته. ‫- این چیزها کارِ تو نیست، نه؟
‫- نه، نیست. ‫- ولی راجع به
‫"فاکتورِ وزن" می‌دونی، نه؟
‫- نفهمیدم چی گفتی. ‫- دیدی؟
‫تو هیچ‌وقت تو میدون نیستی، ‫واسه همین نمی‌دونی.
‫- تهش به کجا می‌رسه؟ ‫- وقتی یه یارو رو می‌زنی...
‫- خب؟ ‫- ...که وزنش حدود 100 کیلوئه...
‫- درسته. ‫- ...بینِ زمانی که
‫بهش شلیک می‌کنی تا وقتی می‌خوره زمین، ‫یهو وزنش می‌شه یه تُن.
‫وزنِ مُرده.
‫واسه همینه که تو فیلم‌ها، ‫وقتی می‌بینی یارو راه میره
‫و دو سه تا جنازه زده زیر بغلش ‫و می‌کشه می‌بره،
‫همه‌ش چرت‌ و پرته.
‫واقعیت اینجوری نیست. ‫و اگه بخوای وزنِ مُرده رو
‫اونجوری بکشی ‫کمرت به فنا میره.
‫عجب.
‫- تو کدوم اتاقی؟ ‫- ‏210.
‫خیلی‌خب، پس حساب کردم
‫این یارو باید ‫یا تو 209 باشه یا 211.
‫- من می‌گم 209. ‫- اگه من بودم، 11 رو برمی‌داشتم.
‫به پله‌های پشتی و ماشین ‫نزدیک‌تره.
‫باشه، قبوله.
‫‏209.
‫- لعنتی. ‫- ایناهاش.
‫- باشه. آره، آره، آره، آره. ‫- جنبه باخت داشته باش.
‫باشه، تو راست گفتی. 209.
‫مبارکه.
‫یه لحظه صبر کن لعنتی.
‫دو نفر رو آوردن که بکشنت؟
‫آخه من خیلی گردن‌کلفتم. ‫کار یه نفر نیست.
‫بخشکی شانس.
‫- محاصره‌م کردن. ‫- آره.
‫ساندویچ شدی رفیق.
‫این‌ها عین خیالشون نیست.
‫آره.
‫خیلی‌خب. وقتِ خوش‌وبشه.
‫بریم تو کارش.
‫- صدای دو تا شلیک شنیدم. ‫- آره، خانم‌ناظم، خطا زدم.
‫- هفت‌تیرکش. ‫- آره، هفت‌تیرکش.
‫قراره تا ابد این رو بکوبی تو سرم؟
‫نه، تا ابد که نه.
‫خانم اینجاست.
‫شنیدم با "سی-4" درگیر شدی.
‫باید مطمئن می‌شدم ‫هنوز خوشگلی.
‫خشن‌ترت کرده.
‫خانم‌ها عاشقش می‌شن.
‫غیر از تو، نه؟
‫"گریس" بعد از بمب‌گذاری زنگ زد، ‫و من...
‫نتونستم خودم رو زودتر برسونم.
‫شانس آوردم پلیس‌ها ‫دنبالم نیفتادن.
‫آره، اون‌ها معمولاً ازت خوش‌شون میاد.
‫فکر می‌کردم اگه برم، ‫دیگه از دستت نمیدم.
‫ولی معلوم شد،
‫از راه دور هم می‌شه آدم‌ها رو ‫راحت از دست داد.
‫کی فکرش رو می‌کرد؟
‫چه کوفتیه...؟
‫دوایت؟
‫گنده‌بک؟
‫بندازش.
‫آقای "دانمایر" می‌خواد ‫با شما صحبت کنه.