.
[ویـــچـــر] [فصل چهارم، قسمت پنجم: لذت آشپزی]
‫گندش بزنن.
‫- چرا بیدار شدی؟ ‫- همین‌طوری هم کلی وقت از دست دادیم.
‫اگه می‌خوایم جلوی مراسم سیری و اِمهیر رو بگیریم، ‫باید از این رودخونه رد بشیم.
‫چیزی که لازمه استراحته.
‫به زور تونستیم از اونجا زنده در بیایم.
‫وضع سرِ یسکیر... ‫دیگه اصلاً نمی‌خوام در مورد پای تو حرف بزنم.
‫محل عبور اون طرفه. من جلوتر می‌رم شناسایی کنم
‫هرکی من رو پانسمان کرده، دستش درد نکنه.
‫- رِجیس می‌تونست بهتر انجامش بده. ‫- اون خیارشور هم می‌تونست بهتر انجامش بده.
‫یه بار دیگه به من بگی خیارشور، ‫پوستت رو می‌کنم.
‫یسکیر، باید راه بیفتیم.
‫سواری آسونی در پیش نیست.
‫من اونی نیستم که سرعت گروه رو کم می‌کنه.
‫آروم باش.
‫- نمی‌بینی به استراحت احتیاج داره؟ ‫- تو دخالت نکن. به تو ربطی نداره.
‫من و تو خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی وجه اشتراک داریم
‫منم سیری رو حس می‌کنم...
‫اسم اون رو به زبون نیار.
‫خواب‌هایی که حس می‌کنم شوم هستن.
‫سیریلا که داره با مرگ می‌جنگه.
‫دهانی پر از کرم‌های درخشان.
‫اگه از تصمیمی که برای بخشیدن من گرفتی پشیمونی، ‫می‌تونی این رو برداری و همین الان من رو بکشی.
‫مثل کاری که سیریلا یه بار کرد.
‫یا می‌تونی گوش کنی.
‫خبر بد!
‫آب، گذرگاه رو کاملاً شسته و برده.
‫یا باید وایسیم تا آب فروکش کنه
‫یا برگردیم به سمت اون گروه ارتش‌های کوفتی که تازه ازشون فرار کردیم
‫علاوه بر این، یسکیر به استراحت احتیاج داره.
‫وقتی به سیری می‌رسیم ‫باید در قوی‌ترین حالت خودمون باشیم.
‫اِچل تروگولتن.
‫- تابش بدین! ‫- دارش بزنید!
‫زنده‌باد ردانیا!
‫- اریک اوکارنی. ‫- دارش بزنید!
‫بذارید تاب بخوره!
‫اگه زیادی سنگینه، من براتون دارش می‌زنم!
‫و انجامش داد.
‫- نزاری. ‫- نه! نه، لطفاً.
‫- نه، لطفاً. خواهش می‌کنم نکنید. ‫- خائن رو دار بزنید!
‫من... من حرف می‌زنم. لطفاً، قسم می‌خورم. خواهش می‌کنم
‫- می‌تونم بهتون اسم بدم. ‫- برای این کار یه‌کم دیره.
‫ولی من... من اطلاعات دارم... در مورد جادوگرها
‫دارش بزنید!
‫فرمانده واسکوین.
‫اِوا. چه غافلگیری لذت‌بخشی.
‫فقط تمومش کن!
‫- یالا! ‫- زود باش بندازش پایین!
‫- دارش بزنید! ‫- چرا تا قطره‌ی آخر ازش حرف نکشیم؟
‫بهش رحم نکنید!
‫اون... اون مرتیکه... ‫اون مرتیکه آتیشی، ام...
‫فکر کنم رینس بود.
‫اون... اون دنبال... ‫دنبال ردِ یه ویچر بود.
‫...گرالت.
‫ببینید، ام، گرالت و... ‫و اون پیرمرده...
‫جوریس، ام... کادرو... ‫فنو... یه همچین چیزی،
‫خب، اون‌ها تو «دورین» جلسه داشتن.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که، ‫رینس خیلی وحشتناک کشتشون.
‫گربه‌شون رو نجات داد، اگه... اگه اهمیتی داره؟
‫نداره، ولی ادامه بده.
‫خب، رینس، من رو استخدام کرد ‫تا این دختره رو براش بدزدم.
‫که... ‫کار آسونی هم نبود،
‫چون تحت مراقبت ‫یه دروئید و یه گرگینه بود.
‫ولی، به هر حال از پسش براومدم.
‫اون‌ها... هردوشون الان مُردن.
‫من یه چیزهایی در این مورد می‌دونم.
‫سرورم.
‫بیشتر در مورد اون دختر بگو.
‫موهای روشن.
‫...چشم‌های سبز.
‫- اسمش یادت میاد؟ ‫- نه، نه. اون...
‫اون... حالش اصلاً خوب نبود... ‫زیاد حرف نمی‌زد.
‫اینجا... اینجا داره گرم‌تر می‌شه؟
‫شبیه مشخصات سیریلاست.
‫اما من می‌دونم ‫که اون موقع اون تو «تاند» بوده.
‫چه بلایی سرش اومد؟
‫ما اون جوجه رو تحویل ‫یه... یه جادوگر دادیم. یه یاروی ترسناک.
‫اسمش یادم رفته.
‫یه چیزی مثل وی... ویل... ویلگ...
‫...ویل... ویلگه‌فارتز!
‫- منظورت ویلگه‌فورتزه؟ ‫- آره!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫یه طلسم وداع از طرف ویلگه‌فورتز.
‫اسم اون ماشه بود.
‫فکر می‌کنی معنیش چیه؟
‫داره سعی می‌کنه رد پاش رو پاک کنه.
‫معنیش اینه که ویلگه‌فورتز یه سیریلای قلابی به امهیر داده
‫هیس!
‫واسکوین شنیده که...
‫...شاهدختِ اِمهیر قلابیه.
‫چی؟
‫مطمئنی؟
‫ممنونم.
‫- می‌تونیم بهش اعتماد کنیم؟ ‫- فعلاً.
‫در حال حاضر، من بیشتر نگران ‫دهن‌لقیِ فرمانده ردانیایی هستم.
‫یه‌کم دیگه از این حرف‌های خصوصی بزنه، ‫همه‌ی آدم‌های قاره حقیقت رو می‌فهمن.
‫- من از پسش برمیام. ‫- خوبه.
‫تو همین کار رو بکن.
‫نقشه‌ی... شما برای خلع امپراتور
‫احیاناً به مخفی موندن ‫همین اطلاعات خاص بستگی نداره،
‫داره؟
‫اگه هدفمون اینه، برای سوپ ‫به چیزی بیشتر از «هیچیِ سرد» احتیاج داریم.
‫- می‌تونیم دنبال چیزهایی که لازم داریم بگردیم. ‫- من نمک رو میارم.
‫کسی دستور پخت خانوادگی قدیمی ‫داره که بخواد به اشتراک بذاره؟
‫مادربزرگ من بهترین ‫سبزیجات «ماهاکام» رو اضافه می‌کرد.
‫سبزیجات ماهاکام؟ آره، جون خودت.
‫همه ته‌مونده‌های
‫کباب بز کوهیِ اون «برووِرِ» کله‌پوک ‫بهشون می‌رسید.
‫برووِر بیشتر از چیزی که تو بدونی ‫برای قبیله کار کرد.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- دنبال یه گذرگاه دیگه می‌گردم.
‫حتی لجبازی تو هم طبیعت رو تسلیم نمی‌کنه.
‫مگه نه، یسکیر؟
‫آره.
‫باید بمونیم، گرالت. ‫فقط برای یکی دو ساعت.
‫به هردومون یه‌کم وقت بده تا خوب بشیم.
‫زولتان.
‫این برووِری که ازش حرف می‌زنی کیه؟
‫ریش‌سفید ماهاکام.
‫شرّش کم.
‫من هیچوقت برنمی‌گردم.
‫- چرا؟ ‫- چون اون مرتیکه نمی‌تونه.
‫- تو نمی‌دونی چه اتفاقی افتاد. ‫- یادت رفته؟ من اونجا بودم.
‫آره، و هر چرندی هم که فکر می‌کنی می‌دونی ‫همه‌ش مزخرفه!
‫دوستان، لطفاً.
‫داستان اشتها رو باز می‌کنه،
‫و این یکی داستانیه که ‫مطمئنم حتی گرالت هم برای شنیدنش می‌میره.
‫تو اونجا بودی. ما نبودیم.
‫به ما بگو چی شد.
‫اون قدیما تو ماهاکام،
‫هر کاری می‌کردیم برای قبیله بود،
‫و کوره‌ی آهنگری زولتان گل سرسبد بود.
‫من سلاح‌هایی که می‌ساخت رو ‫به برووِر تحویل می‌دادم،
‫اونم می‌فرستادشون ‫به خط مقدم دورف‌ها.
‫این زولتانِ خاک‌گرفته‌ی پیر،
‫یه محموله‌ی بزرگ رو ‫برای انسان‌های لعنتی نگه داشته بود.
‫در واقع،
‫داشتم می‌اومدم باهات روبه‌رو بشم ‫که دیدمش.
‫برووِر بهم گفت تو خودت ‫کوره‌ات رو نابود کردی تا کسی نفهمه
‫که داشتی انسان‌ها رو هم مسلح می‌کردی.
‫داشتی برای منفعت خودت دوطرفه بازی می‌کردی.
‫- اونم وقتی که قبیله‌ی ما داشتن تو میدون جنگ می‌مردن! ‫- مزخرفه!
‫تو نمی‌دونی اون روز چی گذشت!
‫خب، تو بگو.
‫من زندگیم رو ‫پای کارم برای قبیله‌مون ریختم،
‫تا اینکه فهمیدم ‫برووِر داره جنس‌های من رو به انسان‌ها می‌ده،
‫کسایی که داشتن دورف‌ها رو می‌کشتن.
‫من نمی‌خواستم به خودی خیانت کنم،
‫برای همین بهش گفتم ‫هیچوقت چیزی که مال ماست رو نمی‌گیری.
‫شرط می‌بندم نمی‌دونستی ‫برووِر یه سر کوچولو به من زد،
‫که عذاب وجدان از قیافه‌اش می‌بارید،
‫تو رو مقصر می‌دونست، من رو مقصر می‌دونست،
‫انگشت اتهام رو سمت همه می‌گرفت جز خودش!
‫اون آتیش رو راه انداخت، ‫به امید اینکه من رو از بین ببره،
‫و رازش رو هم با من چال کنه.
‫اونجا منفجر شد. من اون زیر گیر افتاده بودم.
‫ساعت‌ها طول کشید تا از اونجا بیام بیرون، ‫و تو اون مدت،
‫برووِر شایعه پخش کرد ‫که من به ماهاکام خیانت کردم.
‫اون به هردومون دروغ گفت،
‫و تو حرف اون رو به جای من باور کردی.
‫من همه‌چیزم رو از دست دادم!
‫خونه‌ام.
‫کوره‌ام.
‫دوست‌هام.
‫اگه فقط می‌دونستم...
‫متأسفم،
‫رفیق.
‫لعنت به رفاقت!
‫- بهترین ده تالری بود که تو عمرم خرج کردم. ‫- مطمئن نیستم پرنده‌ـه موافق باشه.
‫دست نزن! دست نزن!
‫نه... ه... ه... ه!
‫اون آزاده که راه خودش رو بره، ‫درست مثل بقیه‌ی ما.
‫عجب خانواده‌ای.
‫اون‌جوری که برنامه‌ریزی کرده بودم پیش نرفت.
‫ببینید چی پیدا کردم ‫که کار سوپمون رو باهاش شروع کنیم.
‫- این دیگه چه کوفتیه؟ ‫- کلمه‌ی انسانی نداره.
‫یه غده‌ی معمولیه،
‫که زیر خاک ‫هر جاده‌ای که توش سفر کردی پیدا می‌شه.
‫شاید معنیش اینه که ‫نباید بذاریمش تو دهنمون؟
‫آشپزی باهاش رو تو «بروکلیون» یاد گرفتم.
‫داره دیر می‌شه. ‫باید گذرگاه رو چک کنیم.
‫میلوا؟
‫تو هیچوقت از بروکلیون حرف نزدی.
‫یا اینکه چطور سر از اونجا درآوردی.
‫- دوست داری تعریف کنی؟ ‫- نه.
‫ناپدریم کاری کرد که ترس رو بشناسم.
‫در عوض،
‫من کاری کردم که اون رنج رو بشناسه.
‫خشم من رو فرا گرفت،
‫و ارزشش رو داشت.
‫هر کاری لازم بود کردم ‫تا تنهایی زنده بمونم.
‫و خیلی زود فهمیدم ‫که می‌تونم همین کار رو برای بقیه‌ی مثل خودم بکنم.
‫نِگراشا.
‫«دریاد»ها بعد از اون بهم پناه دادن.
‫بین اون‌ها تو بروکلیون یه خونه پیدا کردم.
‫من با همراهی کردن «اسکویاتل» ‫به داخل و خارج جنگل کمک می‌کردم
‫تا از دست انسان‌ها در امان باشن.
‫مواظب باش!
‫میلوا.
‫ولی بعضی‌ وقت‌ها، حس می‌کردم
‫مثل «مرگ» هستم که ارواح رو به دنیای دیگه می‌بره
‫اون‌ها عمداً در زمان حال زندگی می‌کردن،
‫و تاریکی اطرافشون رو نادیده می‌گرفتن.
‫ولی من فاصله‌ام رو حفظ می‌کردم. ‫بهتر بود وابسته نشم.
‫تا اون مأموریت آخر...
‫که بالأخره فهمیدم ‫اون شور و اشتیاق‌شون واقعاً برای چی بود.
‫ارتباط.
‫دنبال شادی گشتن ‫برای فراموش کردن شرایطشون.
‫گفتی آخرین مأموریتت بود؟
‫روز بعدش شبیخون خوردن.
‫همه‌شون مُردن.
‫تو بروکلیون، یه وظیفه‌ی جدید پیدا کردم.
‫یه ویچر که به درمان احتیاج داشت.
‫نمی‌دونستم.
‫حالا می‌دونی.
‫کسی موافقه ‫که امشب رو بخوابیم؟
‫چه ایده‌ی شگفت‌انگیزی.
‫من یکی که واقعاً به یه...
‫آروم.
‫خوبم.
‫هی! نه، وایسا. اون کار شخصی منه.
‫اگه یه کلمه در مورد من نوشته باشی، ‫با خنجر حسابت رو می‌رسم.
‫باید خیلی خوش‌شانس باشی ‫که در کلمات مکتوب جاودانه بشی.
‫ولی تو می‌خوای بهمون بگی ‫چی داری می‌نویسی، مگه نه؟
‫آره، خودتم می‌دونی که می‌خواد.
‫- بگو دیگه! ‫- یالا، شاعر.
‫دارم پیر می‌شم.
‫و به این نتیجه رسیدم که
‫قرار نیست تا ابد زنده باشم.
‫ولی داستان‌های من ممکنه باشن.
‫تصورش کن
‫اگه تحمل کنی
‫آکسنفورت، مایه‌ی افتخار واهی من...
‫همه‌اش قراره آهنگ باشه؟
‫آره، عزیزم.
‫سرم داشت از یه دردی خوب می‌شد
‫آناریتا قلبم رو شکسته بود
‫این دقیقاً اون چیزی نیست که من ‫از دوران‌مون تو آکسنفورت یادمه.
‫داشتم مثل همیشه قدمی می‌زدم
‫آره، خوش گذشت.
‫دنبالم بیا!
‫اوه!
‫خیلی جالبه که دنیا می‌تونه
‫برعکس چیزی که واقعیه حس بشه
‫حالم گرفته‌ست، این دروغ نیست
‫اما خورشید هنوز تو آسمون می‌تابه
‫آره، ببین، می‌دونم ‫این مدلی دوست نداری،
‫ولی خب، فقط باهاش همراهی کن.
‫نتونستم نشنوم که حالت گرفته‌ست
‫شاید دلت می‌خواد یه‌کم سر کیف بیای؟
‫ممنونم عزیزم، من صرف نظر می‌کنم
‫مگه اینکه ویچر بخواد امتحان کنه
‫کارش خیلی خوبه
‫فقط گفتم...
‫- نه. ‫- هوم.
‫هوم.
‫- اما چیزی که روح من رو ارضا می‌کنه ‫- هوم!
‫یه سرگرمی، یه کار مورد علاقه
‫- یا یه هدف ‫- این...
‫خانم‌ها و آقایان، والدو مارکس.
‫روزی روزگاری مردی بود از اِبینگ
‫ممکنه جواب من اونجا باشه؟
‫کجا؟
‫که مشکل خیس کردن تخت داشت
‫سرش رو می‌ذاشت ‫تو تختش می‌خوابید
‫و بیدار می‌شد و می‌دید که تختش رو خیس کرده
‫هوم!
‫الدنگ.
‫اون پسره شاید صلاحیت نداشته باشه
‫ولی نمی‌تونم پتانسیلش رو انکار کنم
‫ممنونم.
‫باید اعتراف کنم وظیفه‌ام مهمه
‫اما اول از همه ‫یه ظاهر بی‌نقص
‫زرق و برق و تزئینات
‫پسرک فقط به اصلاح احتیاج داره
‫نشون بدیم که چی کار می‌کردیم
‫من برای اولین اجرای بزرگم آماده‌ام
‫بهت برخورد؟
‫آره، رفیق
‫ما مخمل نمی‌پوشیم
‫این رو بسوزون.
‫گذشته از این،
‫شاعر بودن خیلی فراتر ‫از زرق و برق‌های مُده.
‫بعدی سبک اجرای منه
‫ساختن یه داستان، برگرفته از هوش واقعیه
‫برای بعضی‌ها، شاید لباس یا مو باشه
‫یا اینکه چطور روی هوا می‌رقصن
‫به قول یه دوست عزیز
‫«نه.»
‫خواهشاً بیشتر بگو، خیلی مشتاقم
‫چطور تشخیص می‌دی ‫کدوم مُدها موندگارن؟
‫اینجاست که بهترین کارهام رو نگه می‌دارم
‫رویاهای گران‌بهام ‫و شعرهای اجرا نشده‌ام
‫بدون لباس شیک هم می‌تونم سر کنم
‫بدون این‌ها، انگار نفرین شده‌ام
‫اگه تردید به سراغ شاعرم بیاد
‫تو هم حسابی مراقب قلب خودت باش
‫درک می‌کنم، به انتخابت احترام می‌ذارم
‫بعضی آهنگ‌ها می‌تونن
‫یه صدای دوم داشته باشن
‫مثل این یکی در مورد ‫سرمای نسیم زمستون روی تپه
‫چه مضامینی از فقدان ‫چه قلم توانایی
‫من در تو جوانی‌های خودم رو می‌بینم
‫دعا کن، بالأخره به اونجا می‌رسی
‫خدا من رو بکشه که اهمیت می‌دم. ‫بعدش چی شد؟
‫اون عوضی دفترچه اشعارش رو دزدید.
‫- یالا، تو! ‫- نه!
‫- از اینجا برو! ‫- برو!
‫کی قراره این حس تموم بشه؟
‫یالا، بزن به چاک!
‫یا این‌ها عواقب یه مُد جدیده؟
‫صداهای دلنشین جدیدی از اون طرف
‫فکر می‌کنی دلش می‌خواد موهام رو بکشه؟
‫- اوه! ‫- البته با رضایت، آره؟
‫خانم‌ها و آقایان، والدو مارکس!
‫دور خونه‌ات
‫- که حالا از سرما سفیده ‫- چشم‌هام من رو فریب می‌دن؟
‫- جرقه‌هایی از یخ و توده‌ی یخ هست ‫- یا این واقعیه؟
‫- چشم‌های مشتاق تو ممکنه برای این فقدان سوگواری کنه ‫- یه ضربه‌ی نهایی
‫- اما هیچی از غم تو رو عوض نمی‌کنه ‫- این واقعاً هست
‫- مبتذلانه! ‫- تو
‫- اون همه‌چیز رو ازم گرفت. ‫- والدو! والدو!
‫- همه‌چیز رو! ‫- والدو! والدو! والدو!
‫- والدو! والدو! ‫- بزن بریم.
‫والدو! والدو!
‫والدو! والدو! والدو!
‫«وال» می‌تونه نگه داره
‫آهنگای دزدیده‌اش رو
‫اسیر کارهای فریبکارانه‌ی اشتباهش بمونه
‫اما تمام زندگی من
‫چیزهایی که دیدم
‫اون‌ها در این صفحات صحافی شده ثبت شدن
‫همینه ‫این چیزی‌ـه که من باید تقدیم کنم
‫این کلمات و داستان‌ها
‫اون‌ها...
‫باقی می‌مونن
‫آفرین... بر تو!
‫- بریم اون عوضی، «وال» رو بگیریم. ‫- آره.
‫این فقط یه فصل بود
‫در چیزی که یه روزی می‌شه
‫«50 سال شاعری».
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫ما در این مورد حرف زدیم.
‫فقط در حدی می‌مونم ‫که سلامت شاعر رو چک کنم.
‫آروم باش.
‫شاعر... خونت بوی خوبی می‌ده.
‫بذار حرفم رو اصلاح کنم.
‫بوی عفونت رو حس نمی‌کنم.
‫می‌خوام چندتا بخیه بزنم، ‫اگه اشکالی نداره.
‫شجاع باش، یسکیر.
‫شجاع هستم. ‫دارم می‌ذارم بهم دست بزنی، مگه نه؟
‫نتونستم متوجه نشم که
‫برای شامتون ادویه‌ کم دارید.
‫پیشنهاد من؟
‫ریحان، فلفل دلمه‌ای، برگ بو و
‫مریم گلی، فکر کنم عالی می‌شه.
‫می‌تونید هر چی لازم دارید از کیفم بردارید.
‫محض رضای خدا! ‫شماها چتونه؟
‫اگه به سوپمون سیر اضافه می‌کردیم، ‫باعث می‌شد فرار کنی؟
‫هه!
‫قصه‌های اغراق‌آمیزِ دوران باستان.
‫حق با اونه. خیلی از چیزهایی که انسان‌ها ‫به خون‌آشامی ربط می‌دن افسانه‌ست.
‫داستانت رو شنیدم، شاعر. ‫یه پیشنهاد دارم، اگه مایل باشی.
‫خب، همه منتقد شدن... بگو.
‫«نیم قرن» ممکنه ‫یه‌کم شاعرانه‌تر از «50 سال» باشه.
‫اون... اونقدرها هم بد نیست، فکر کنم.
‫اگه کارت تموم شده، می‌تونی بری.
‫هردومون می‌دونیم که کارش تموم نشده.
‫باشه.
‫زود تمومش کن.
‫یا خدا، گرالت.
‫- ظاهرش بدتر از چیزی‌ـه که هست. ‫- این درست نیست.
‫برام سؤاله...
‫وقتی به من نگاه می‌کنی، من رو یه رفیق می‌بینی
‫یا یه دشمن؟
‫هنوز تصمیم نگرفتم.
‫جایزه‌ی سرِ من چقدر باید باشه ‫تا تو تصمیم بگیری؟
‫خیلی بالا. ‫تو دقیقاً یه خون‌آشام معمولی نیستی.
‫شک دارم کسی بتونه به اندازه‌ی کافی پول بده.
‫یه ویچر معمولی
‫قبل از کشتن من ‫دوبار هم پلک نمی‌زد.
‫و منم همینطور.
‫جالبه.
‫ویچرِ ما در حال دگرگونیه.
‫همه‌ی اون حرف‌های بی‌پایانش در مورد ریسک‌ها، خطرها
‫دست و پنجه نرم کردن با تردید،
‫همگی اجزای یه آزمون سخت هستن،
‫اگه اجازه‌ی استفاده از این اصطلاح رو بدید.
‫با احتیاط قدم بردار، رِجیس.
‫قصد توهین نداشتم.
‫تو صرفاً داری احساساتی رو تجربه می‌کنی ‫که به نادیده گرفتن‌شون معروفی.
‫داری به یه چیز جدید تبدیل می‌شی.
‫می‌تونم درک کنم
‫چون، همونطور که گفتی،
‫من یه خون‌آشام معمولی نیستم.
‫من دیگه می‌رم.
‫هی!
‫ما به این خفاش اعتماد کردیم که درمان‌مون کنه، ‫باهامون هم‌سفره بشه،
‫حتی کنارمون بجنگه.
‫هیچ‌کدومتون نمی‌خواد ازش بخواد ‫که حالا داستانش رو بگه؟
‫می‌ترسم که داستانش چی باشه.
‫لازم نیست از من بترسید.
‫من به خون دست نمی‌زنم...
‫دیگه.
‫دلایلش شاید احتیاج به
‫یه معرفی مجدد داشته باشه.
‫من اِمیل رِجیس روهِلک ترزیف گادفروی هستم
‫در حال حاضر، من 428 سال سن دارم، ‫طبق تقویم انسانی.
‫از نوادگانِ آثار باقی‌مونده از دوران «بعد از الحاق» ‫که رها شدن تا از خودشون مراقبت کنن.
‫در جامعه‌ی خون‌آشام‌ها، ‫به جوان‌های ما آزادی انتخاب داده می‌شه.
‫با هدیه‌ی جاودانگی‌شون،
‫خیلی‌ها انتخاب می‌کنن هر چی می‌خوان رو بردارن
‫اما اگه همراهی نکنی،
‫خطر طرد شدن تهدیدت می‌کنه.
‫من همیشه سعی می‌کردم از خون انسان دوری کنم،
‫اما اون سرخوشی‌ای که وقتی تازه‌ست حسش می‌کنی
‫هیچی شبیه‌ش نیست.
‫ناگهان، هیچی دیگه اهمیت نداره،
‫تا وقتی که هموگلوبین داشته باشی ‫و یه ماه کامل.
‫خون دردهای زندگی رو تسکین می‌ده. ‫موانع رو از بین می‌بره.
‫خیلی چیزها رو می‌گیره،
‫از جمله رفتار متمدنانه.
‫طولی نکشید که ‫علائم هشداردهنده خودشون رو نشون دادن.
‫اما من همه‌شون رو نادیده گرفتم.
‫کنترلم رو از دست داده بودم.
‫تا اینکه سرنوشت باعث شد لحظه‌ای به خودم بیام
‫یه شب، من رو فرستادن تا خون بیارم.
‫اون موقع، ‫من دائماً نامیزون بودم،
‫و برای همین یه... تصادف کوچولو کردم.
‫چیز بعدی‌ای که یادمه، ‫فرشته‌وارترین صدایی بود که شنیدم.
‫بِثان.
‫جرقه‌‌ی عشقش آنی بود.
‫آتشی که روشن کرد، ویرانگر بود.
‫ما تو یه رویا زندگی می‌کردیم.
‫با دوست‌هام قطع رابطه کرده بودم.
‫خون رو کنار گذاشته بودم.
‫دست به باغبونیش عالی بود.
‫عاشق گیاهان دارویی بود.
‫دستور پخت‌های مورد علاقه‌اش رو بهم یاد داد...
‫...خیلی‌هاشون رو هنوزم استفاده می‌کنم.
‫و بعد، یه روز،
‫دیگه از بازار برنگشت.
‫ناامیدی‌ای که حس کردم وحشتناک بود،
‫اما وحشت تازه داشت شروع می‌شد.
‫وقتی فهمیدم، خشم کورم کرده بود
‫که ناپدید شدن بثان ‫توسط محفل خودم برنامه‌ریزی شده بود.
‫مجازاتی برای یه رابطه ‫که بهش می‌گفتن «بازی با غذا».
‫باید یه سری بهشون می‌زدم.
‫اما خیلی دیر رسیدم.
‫و اینطور شد که، کنترلم رو از دست دادم.
‫چیز زیادی از اتفاقات اون شب یادم نمیاد...
‫اما یه چیز تو ذهنم مونده.
‫لحظات آخر بثان.
‫چهره‌اش که انزجار و وحشتش رو نشون می‌داد
‫از چیزی که همیشه می‌دونستم ‫در اعماق روحم ساکنه.
‫در اون عطش خون، ‫نتونسته بودم بفهمم
‫که خودم رو به روستا ‫نشون داده بودم.
‫اون‌ها هر خون‌آشامی که ‫من زنده گذاشته بودم رو سوزوندن.
‫و اما من،
‫بهم میخ چوبی زدن،
‫سرم رو بریدن،
‫و دفن کردن.
‫و اینم یه افسانه‌ی ‫خون‌آشامی دیگه که رد شد.
‫خیلی بیشتر از این‌ها لازمه ‫تا بشه یه خون‌آشام رو درست و حسابی کشت.
‫افسوس که پیروزی من کوتاه‌مدت بود.
‫چقدر زیر خاک بودی؟
‫‏50 سالی شد.
‫«نیم قرن» بهتره.
‫آره، شاعر.
‫نیم قرن
‫با بدترین اشتباه زندگیم روبه‌رو بودم.
‫از اون موقع دیگه به خون دست نزدم.
‫چطور می‌تونم به کسی اعتماد کنم که ‫دائماً داره با بدترین امیالش می‌جنگه؟
‫واقعاً چطور؟
‫«قصاب بلاویکن» چطور سر می‌کنه؟
‫- بعضی روزها بهتر از بقیه‌ان. ‫- آره.
‫بعضی دهه‌ها هم همینطور.
‫فکر کنم ماهی اردکه.
‫- صید خوبیه، کاهیر. ‫- ممنونم.
‫کسی می‌خواد چند کلمه حرف بزنه؟
‫عمراً. بیاین بخوریم.
‫بهترین شعرت تا الان بود.
‫بگو دیگه. بهمون بگو ‫تو سرت چی می‌گذره.
‫فقط دارم به اون زندگی آرومی که داشتم فکر می‌کنم ‫قبل از اینکه شماها رو ببینم.
‫آره.
‫همه‌ی داستان‌های ما شامل ‫یه مقداری پشیمونی می‌شه،
‫و ما از همه شنیدیم ‫به جز دوست ماهیگیرمون.
‫من از خیلی چیزها پشیمونم.
‫من عمرم رو به عنوان یه سرباز که دستور اجرا می‌کنه گذروندم
‫تو داشتی «دستور اجرا می‌کردی» ‫وقتی داشتی بچه‌ی من رو می‌ترسوندی؟
‫گرالت. مثل بقیه، ‫داستان اونم یه روی دیگه داره.
‫چه ضرری داره که بشنویمش؟
‫- بگو، نیلفگاردی. ‫- من نیلفگاردی نیستم!
‫من اهل «ویکاوارو» هستم.
‫که می‌دونیم نیلفگارد نیست،
‫و در واقع، ‫جایی خیلی نزدیک به نیلفگارده.
‫من رو نادیده بگیرید. ادامه بده.
‫در جوانی، من... من فقط...
‫دنبال هدف بودم.
‫و کار کردن مستقیم با امپراتور، ‫جایی که من ازش میام یه افتخاره.
‫و سفر من به جایی که الان هستم شروع شد ‫با همون اولین مأموریتم.
‫این داستانیه که به هیچ‌کس نگفتم.
‫به برادرت نگاه کن.
‫«غاصب» زخم بزرگی به ما زده، کاهیر.
‫- ازش متنفرم. ‫- جوری بگو که معنیش رو بده!
‫من از غاصب متنفرم!
‫- برادرت شرافتمندانه در نبرد مُرد. ‫- پدر.
‫- سرنوشتی که همه‌ی مردهای واقعی براش تلاش می‌کنن. ‫- پدر، داره دردم میاد.
‫یه مرد واقعی شو!
‫کاهیر! کاهیر!
‫این ضعف بچگانه رو دور بریز.
‫کاهیر!
‫نمی‌خواستم بترسونمت، پسرجون.
‫تو کی هستی؟
‫من مردی‌ام که به یه لطف احتیاج داره.
‫دوست... مریضم به مراقبت احتیاج داره ‫وقتی من نیستم.
‫تو یه غار چند قدم اون‌ورتر.
‫غذا و آب براش بذار.
‫اما داخل نرو.
‫و بعد از تاریکی شب نیا.
‫من پولی ندارم.
‫بیشتر از حد کافی پیدا می‌کنی.
‫و هر چی موند رو برای خودت نگه دار.
‫هفته‌ها برمی‌گشتم، ‫و هیچوقت دوست جادوگر رو نمی‌دیدم.
‫تا اینکه...
‫چی اونجا داری؟
‫هیچی.
‫بده‌ش من.
‫می‌کشمت!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫من نجات پیدا کردم...
‫...توسط یه هیولا.
‫صورتی پر از تیغ.
‫ممنونم.
‫من باید از تو تشکر کنم.
‫تو کمکم کردی قدرتم رو حفظ کنم.
‫تو پسر «کالاک» هستی، مگه نه؟
‫از کجا می‌دونستی؟
‫من اون چیزی نیستم که به نظر میام.
‫زمان گذشت، و من اون رو فراموش کردم.
‫اما بعد،
‫سال‌ها بعد،
‫مدت کوتاهی بعد از اینکه به ارتش پیوستم...
‫ممنونم، سرورم.
‫من همیشه فکر می‌کردم سرنوشتم اینه که
‫حتی کوچک‌ترین چرخ‌دنده ‫در بزرگ‌ترین سازوکار باشم.
‫این منم که باید تشکر کنم.
‫اگه کمک تو نبود ‫اون همه سال پیش...
‫آبی که اونجاست مال اسب‌ها بود.
‫...من سرنوشت رو تا شمال ‫دنبال نمی‌کردم.
‫من زیر نظرت داشتم، پسرم.
‫از همون لحظه‌ای که نگهبانانم تو رو ‫از غل و زنجیر «غاصب» آزاد کردن.
‫می‌دونم که تو ‫با «کالاک» زمین تا آسمون فرق داری.
‫وفاداری.
‫رازداری.
‫مرد مناسبی برای کمک به من در شروع ‫یه مأموریت خیلی ارزشمندی.
‫- تنهامون بذارید. ‫- بله، قربان.
‫تو «مرد جوجه‌تیغی» هستی.
‫حالا فهمیدی.
‫- چی شده؟ ‫- گرالت؟
‫مرد جوجه‌تیغی، «آرچیان».
‫وقتی من می‌شناختمش، خودش رو «دونی» صدا می‌زد
‫مهمونی «پاوِتا».
‫جایی که معلوم شد اون...
‫- پاوتا؟ ‫- بارداره. آره.
‫- همون مرده. ‫- باید بشینم.
‫- تو که همین الانم نشستی. ‫- پس باید دراز بکشم.
‫می‌شه یکی توضیح بده؟
‫اگه چیزی که کاهیر می‌گه حقیقت داشته باشه،
‫کسی که من به اسم دونی می‌شناختم...
‫تو زندگی من رو نجات دادی.
‫...تبدیل شده به اِمهیر وار اِمریس.
‫و اون داره به سیری رسمیت می‌بخشه.
‫دختر خودش.
‫سال‌ها پیش،
‫ویلگه‌فورتز، اِمهیر رو قانع کرد
‫که سرنوشتش در گروی ‫به حقیقت پیوستنِ پیشگویی «ایثلین» هست.
‫که یه وارث داشته باشه؟
‫از نسل دخترش؟
‫سیری «فرزند سرنوشت» منه.
‫اگه موقع تولد اون رو می‌خواستم، ‫هیچ‌کدوم از این‌ها اتفاق نمی‌افتاد.
‫من این رو باور ندارم.
‫سرنوشت شامل انتخاب‌ها هم می‌شه.
‫تو یه مسیر رو انتخاب کردی. ‫نخواستنِ اون یه انتخاب بود.
‫من ساخته شدم تا هیولاها رو بکشم ‫و سکه جمع کنم. همین.
‫واضحه که اینطور نیست.
‫- تو داری متحول می‌شی. ‫- همه‌مون همینطوریم. نمی‌بینی؟
‫من کورکورانه به اِمهیر اعتماد کردم،
‫اما وقتی سیریلا رو تو «تاند» دیدم، ‫آینده رو دیدم.
‫یه مسیر جدید انتخاب کردم. که به اون کمک کنم
‫و بعد تو رو دیدم.
‫این تصادفی نیست، گرالت.
‫اون خواب‌هایی که هردوتون داشتید می‌دیدید. ‫منطقیه.
‫هیچ منطقی نداره.
‫می‌دونستی ‫که ینیفرِ تو یه بار زندگی من رو نجات داد؟
‫اگه ازش می‌پرسیدی،
‫مطمئنم هیچ ایده‌ای نداشت ‫که چرا اون انتخاب رو کرد.
‫ولی کرد.
‫این سرنوشته، می‌فهمی؟
‫برای همه‌مون. ‫که ما رو به همین لحظه برسونه.
‫نه، این برای من یه مسئله‌ی شخصیه.
‫و فقط برای من.
‫پس اصلاً گوش نمی‌کردی.
‫گرالت، این برای همه‌مون شخصیه!
‫خورشید به زودی طلوع می‌کنه.
‫شاید الان وقت استراحت...
‫و تفکر باشه.
‫معلوم شد که انسان‌ها...
‫پیچیده‌ان.
‫بعضی‌ وقت‌ها.
‫اما در مورد اون،
‫داستانش، انگیزه‌اش، ‫در واقع خیلی،
‫خیلی ساده‌ست.
‫کمک می‌خوای؟
‫ترجیح می‌دم از «کوئن» بپرسم. ممنون.
‫کوئن که مو نداره.
‫خدای من، شوخیشم همین بود دیگه.
‫شوخ‌طبعی.
‫آره، یادمه چی بود.
‫شاید باورت نشه،
‫ولی... منم یه چیزهایی بلدم.
‫ینیفر ساعت‌ها جلوی آینه به خودش می‌رسید.
‫دلت براش تنگ شده، مگه نه؟
‫آره.
‫بچگی‌هام... وقتی مادرم مریض بود ‫کمکش می‌کردم موهاش رو مرتب کنه.
‫اصلاً نمی‌تونم تو رو ‫تو سن کم تصور کنم.
‫وقتی از تو جوون‌تر بودم،
‫آرزو داشتم یه روز شوالیه بشم.
‫«گرالت از ریویا» یه لقب اشرافی نیست؟
‫این اسم رو خودم روی خودم گذاشتم ‫تا قراردادهای بهتری بگیرم،
‫هرچند انتخاب اولم نبود.
‫خواهش می‌کنم بگو چی بود.
‫گرالت راجر اریک دو هوت‌بلگارد.
‫آره. وزمیر هم دقیقاً همین واکنش رو داشت.
‫خب، هنوزم می‌تونی شوالیه بشی ‫اگه بخوای.
‫اگه کل این بساط ویچری ‫به هم بریزه.
‫هرچند،
‫یه شوالیه باید به حاکم خودش اعتماد کنه،
‫و تو انگار به هیچ‌کس اعتماد نداری.
‫مسئله خودِ اعتماد نیست، ‫مسئله اینه که ممکنه به چی ختم بشه.
‫چی، منظورت احساساته؟
‫البته، شما ویچرها که از اون‌ها ندارید، ‫مگه نه؟ حداقل اینطوری می‌گن.
‫بعضی‌ وقت‌ها...
‫گوش کردن به صدای قلبت ‫می‌تونه به نتایج ارزشمندتری برسه.
‫یا عواقب وحشتناک.
‫اعتماد کردن به آدم‌ها اونقدرا هم بد نیست.
‫حداقل، ‫تلاش کردن براش... باشکوهه.
‫تموم شد.
‫دیدی؟
‫گذاشتم یه ویچر موهام رو درست کنه، ‫و فوق‌العاده شد.
‫اعتماد.
‫من به تو مقام شوالیه می‌دم،
‫سِر گرالت راجر اریک دو هوت‌بلگارد.
‫آداب معاشرت، لباس پوشیدن...
‫انگار هیچ‌کدوم از این درس‌ها تو کله‌اش نمی‌ره
‫و از کدوم تاکتیک استفاده کردی؟
‫تشویق یا تنبیه؟
‫فکر نکنم هیچ تنبیهی ‫برای اون یکی کافی باشه.
‫- بذار من باهاش صحبت کنم. خب؟ ‫- راحت باش.
‫علیاحضرت؟
‫من زیاد باهاتون حرف نزدم، نه؟
‫و بابتش،
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫این... رفتاری که اینجا باهاتون می‌شه ‫باید مثل شکنجه باشه.
‫ترجیح می‌دم بسته باشن!
‫یه چیزی بهم بگید.
‫با نمایش...
‫آشنایی دارید؟
‫بازیگری.
‫تئاتر.
‫- مثل گروه‌های نمایش؟ ‫- دقیقاً.
‫من... من یه‌کم بازیگری کردم.
‫می‌تونه خیلی سخت باشه.
‫اینکه کجا وایسی و...
‫و چی بگی...
‫و کِی بگی.
‫می‌دونید، واقعاً هیچی ‫مثل یه تئاتر خوب نمی‌شه.
‫و هیچی بدتر از...
‫بازیگریِ بد نیست.
‫منظورم رو می‌فهمی، سیریلا؟
‫می‌دونی، بعضی از...
‫بعضی از بهترین خاطراتم مال وقتی بود ‫که نقشم رو می‌دونستم
‫و... و نقشی که بهم داده شده بود،
‫و دلیلش رو.
‫و بعضی از بدترین‌هام...
‫...مال وقتی بود که...
‫...در برابر نقشی
‫که بهم داده شده بود مقاومت می‌کردم.
‫وقتی داشتی بازی می‌کردی؟
‫راز کار همینه.
‫من هیچوقت بازی کردن رو متوقف نکردم.
‫من نقشم رو می‌دونم.
‫سؤال اصلی من از تو اینه،
‫تو نقش خودت رو می‌دونی؟
‫من یه شاهدختم.
‫و می‌دونی شاهدخت‌های ‫کوچولوی خوب چی می‌شن؟
‫- ملکه می‌شن. ‫- آره.
‫اگه دخترهای خوبی باشن و... ‫به حرف اون‌هایی که بیشتر می‌فهمن گوش بدن،
‫مثل دوست‌های خوبت ‫خانم اِستلا و آقای اِسکلن.
‫اون‌وقت همه‌ی اون چیزهایی ‫که مثل شکنجه به نظر می‌رسید
‫حسِ واقعی‌شون رو پیدا می‌کنن.
‫یه پاداش.
‫و به جای اینکه فقط حس کنی ملکه‌ای،
‫اونقدر زنده می‌مونی ‫که واقعاً یه ملکه بشی.
‫تا وقتی که هیچ‌کس حقیقت رو نفهمه.
‫حرف همدیگه رو می‌فهمیم؟
‫می‌فهمیم.
‫خوبه. خیلی خوبه.
‫خب، من باید برم.
‫من... واقعاً امیدوارم بتونیم
‫این فضای اعتماد بین‌مون رو حفظ کنیم.
‫اینطوری خوب نمی‌شه؟
‫چه روز باشکوهیه.
‫علیاحضرت.
‫بچه‌ها، پاشید.
‫وسایل‌تون رو جمع کنید.
‫باید یه راه برای رد شدن از این رودخونه پیدا کنیم
‫گفت «پیدا کنیم»؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- پاش بهتره.
‫انگار تنها چیزی که لازم داشت یه روز استراحت بود
‫انگار همه‌مون لازم داشتیم.
‫آره.
‫آخرش گیر چه گروهی افتادم.
‫دوتا دورف.
‫یه نوم.
‫یه شاعر.
‫یه نیمه-درایاد، نیمه-زن.
‫یه نیلفگاردی که اصرار داره ‫نیلفگاردی نیست.
‫خب، نیستم دیگه.
‫و یه خون‌آشام.
‫لعنتی...
‫آه... این یکی هیچوقت تکراری نمی‌شه.
‫و رهبر گروهمون،
‫ویچری که ‫دچار عذاب وجدان می‌شه.
‫بدون شماها اینجا نبودم.
‫همه‌تون.
‫میلوا.
‫فکر می‌کنی اون گذرگاه قابل عبوره؟
‫مطمئنم که هست.
‫دیروز که بود.
‫هه!
‫سنجاب احمق!
‫لعنتی.
‫خواهش می‌کنم!
‫بگو کجا قایم شدن.
‫بگو.
‫بگو...
‫...کجا قایم شدن.
‫بگو. بگو. بگو.
‫بگو، بگو، بگو.
‫بگو.
‫- بگو. ‫- بگو کجا قایم شدن.
‫- من... ‫- بگو... بگو...
‫نه. بس کن. دیگه نه.
‫- خواهش می‌کنم! ‫- بگو کجا قایم شدن.
‫مونته‌کالوو.
‫- اون‌ها تو مونته‌کالوو هستن. ‫- ...کالوو...
‫دیدی، لازم بود اینقدر سختش کنی؟
‫برو به درک.
‫یِن.
‫ویلگه‌فورتز...
‫داره میاد.
‫آماده شید.