.
[ویــچــر] [فصل چهارم، قسمت اول: چیزی که نکُشتت، قوی‌ترت می‌کنه]
‫مدالیون روی گردن گرالت زیر نور ماه لرزید.
‫داستان‌ها می‌گن مرگ سایه به سایه‌اش حرکت می‌کرد.
‫اما ویچرِ ما ترسی رو نمی‌شناخت.
‫بدک نبود.
‫و این بود داستان «قصاب بلاویکن».
‫دیر وقته.
‫دیگه برید.
‫یالا. دیگه برید. برید، برید، برید!
‫هی!
‫نزدیک بود کله‌م رو بکَنی!
‫داری اشتباه تعریف می‌کنی.
‫نیموئه، باز شروع نکن.
‫مال صد سال پیشه.
‫دیگه درست و غلط معنی نداره.
‫اون کتاب منه؟
‫کش رفتم.
‫- چی... ‫- تو هیچوقت نمی‌خونیش.
[نیم قرن شاعری] [نوشته‌ی جولیان آلفرد پانکراتز ویکنت لتن‌هوف]
‫یسکیر، بهترین رفیق گرالت،
‫راوی حقیقی تمام داستان‌هاش،
‫یه بار گفت
‫حتی یه کیکیمورا هم...
‫هیچوقت نتونست جلوش رو بگیره.
‫لعنتی!
‫خوبه. بازم هست.
‫اگه داستان‌ها رو اینقدر خوب بلدی،
‫پس من رو برای چی می‌خوای؟
‫که گوش بدم.
‫عشق گرالت و ینیفر ابدی و جاودانه بود
‫هرچند... همیشه اینطور به نظر نمی‌رسید.
‫من رو کاشتی! دو روز تو اون مسافرخونه‌ی مزخرف منتظر بودم
‫تقصیر گریفینی‌ـه که داشت من رو می‌کشت
‫کاش دو دقیقه هم که شده ‫کله‌خربازی در نمی‌آوردی!
‫من باید از چه حیوونی ‫برای توصیف کله‌ی تو استفاده کنم؟
‫انگار هیچی به اون بزرگی پیدا نمی‌شه.
‫برو گم‌شو. دیگه نمی‌خوام ببینمت.
‫هیچوقت نمی‌خوام بدون تو باشم.
‫همه‌چی مثل دفعه‌ی قبل تموم می‌شه.
‫بی‌معنیه اگه بخوایم دوباره شروع کنیم.
‫فکر نکنم ما هیچوقت تموم کرده باشیم.
‫اما فقط بحث عشق نبود.
‫بحث سرنوشت بود.
‫اگه اصلاً به همچین چیزی اعتقاد داشته باشی.
‫که اون‌ها رو رسوند ‫به بخش مورد علاقه‌ی من از کل داستان...
‫سیریلا از سینترا.
‫دخترخونده‌ی اون.
‫تکمیل‌کننده‌ی خانواده‌شون.
‫اما «و به خوبی و خوشی زندگی کردن» رو تو کتاب‌های تاریخ نمی‌نویسن
‫دشمن‌هاش مدام از راه می‌رسیدن.
‫و اون‌ها رو از هم جدا می‌کردن.
‫نیلفگاردی‌ها.
‫اسکویاتل‌ها.
‫و هیولاها.
‫کلی هیولا.
‫اما سخت‌ترین بخش هنوز مونده بود.
‫برای محافظت از خانواده‌ش، ‫گرالت مجبور شد اون‌ها رو ترک کنه.
‫تا با شوم‌ترین هیولای ‫همه‌ی عالم بجنگه.
‫ویلگه‌فورتز از راگوین.
‫تموم شد.
‫سیری مال منه.
،‫آوارگی تقدیرِ ما نیست .سرنوشت ما رو به هم می‌رسونه
‫آخرین قولی که گرالت داد این بود که ‫یه روزی دوباره کنار هم جمع می‌شن.
‫این پایانش نیست.
‫- چرا وایسادی؟ ‫- چون از اتفاقی که بعدش افتاد متنفرم.
‫وقتی «تور لارا» با جادو منفجر شد، سیری غیبش زد
‫اون خودش رو برای همه‌چی سرزنش می‌کرد.
‫من از قدرت‌هام دست می‌کشم!
‫من رو فالکا صدا کنید.
‫اون به خودش می‌گفت که ‫خانواده‌ش بدون اون حالشون بهتره.
‫که این فصل از زندگیش تموم شده.
‫اما این حقیقت نداره.
‫سفر سیری،
‫سفر همه‌ی اون‌ها،
‫تازه شروع شده بود.
‫چی باعث می‌شه این فکر رو کنی؟
‫می‌دونی که سیری برام مهمه. ‫کل این حماسه برام مهمه.
‫با دیدن این، فکر می‌کنم...
‫شاید منم برای اون داستان مهم باشم.
‫فکر کنم اون منم.
‫خب،
‫سرنوشت چیز عجیبی‌ـه.
‫اما قبل از اینکه به اونجا برسیم،
‫تو... از روی چندتا چیز مهم پریدی.
‫همین‌جاست.
‫«و درست وقتی که به نظر می‌رسید همه‌چی از دست رفته،
‫گرالت دوباره برخاست.»
‫نیلفگارد.
‫باید بریم سمت شرق.
‫فقط باید ردِ روستاهای سوخته رو تا قلعه‌ی امهیر دنبال کنیم
‫اگه حاضره برای کنترل «قاره»، اون رو نابود کنه با سیری چی کار می‌کنه؟
‫آه!
‫بفرمایید ببینم، ‫این دیگه کدوم یکی از خوشی‌های دوران جنگه؟
‫- هاوکارها. ‫- آهان.
‫و... اون‌ها چی هستن؟
‫تاجرهایی که از مُرده‌ها می‌دزدن ‫و به بالاترین قیمت می‌فروشن.
‫امیدوارم یه چیزی برای ما گذاشته باشن.
‫آره! من یکی که امیدوارم غذا باشه،
‫چون روده بزرگه‌ی من، و تو...
‫...داره روده ‌کوچیکه رو می‌خوره.
‫اوه، اون‌ها رو نگاه کن.
‫اوهو-هو! یالا. ‫نترس. بفرما.
‫یسک، ما وحشی نیستیم. جلوی خودت رو بگیر.
‫این اعضای داخلی قربانی رو ‫تبدیل به یه خوراک خیلی درهم برهم می‌کنه.
‫چه عالی. چی می‌گفتی؟
‫خب، اینجا چی داریم؟
‫اوه!
‫چیه؟
‫هیچی.
‫می‌خواستم فیس‌تک رو امتحان کنم.
‫مثل خوراک.
‫خب، به نظر میاد ‫اون معامله خوب پیش نرفته.
‫بذار ببینیم ‫چی اینقدر برای نیلفگارد مهمه.
‫یه جسد.
‫این یکی خیلی ضد حال بود.
‫اوه! جسدِ روح؟
‫اصلاً همچین چیزی داریم؟ من... من...
‫تو!
‫- خودشه. ‫- نیلفگاردی لعنتی!
‫- گرالت! ‫- می‌کشمت.
‫تمام شب، سیری به‌خاطر تو با جیغ و وحشت از خواب می‌پرید
‫تو برای امهیر شکارش می‌کردی، مگه نه؟
‫سربازها دارن میان.
‫باید برگردیم به مسیر.
‫هر کسی که جلوی راهم سبز بشه رو می‌کشم
‫تا وقتی برسم به اون امپراتور لعنتی‌ت و اونم بکشم
‫گرالت. گرالت، خواهش می‌کنم.
‫اون فقط یه زندانیه.
‫شاید این یه فرصت باشه ‫برای... وحشی‌گریِ کمتر.
‫سیری تو جزیره جونت رو بخشید، منم می‌بخشم.
‫این بار.
‫اما اگه یه بار دیگه چشمم بهت بیفته، ‫شکمت رو باز می‌کنم و خونریزیت رو تماشا می‌کنم.
‫بریم.
‫خوبه، پس. حرکت می‌کنیم.
‫دختر عزیزم،
‫از اون روز وحشتناک تو «تاند» ‫دیگه نتونستم حست کنم.
‫وقتی گرالت از پا دراومد،
‫و برج منفجر شد.
‫هیزم!
‫وقتی خداحافظی کردم،
‫بدون اینکه بدونم اون ‫از قبل برات تله گذاشته.
‫من دنبال ویلگه‌فورتز از راگوین می‌گردم.
‫من تو رو می‌شناسم. قدرتت رو، جنگیدنت رو...
‫می‌دونم که زنده‌ای.
‫اما نگرانتم.
‫یه چیزی تو این قاره در حال تغییره.
‫یه چیز خطرناک. یه چیز تاریک.
‫- چی می‌خوای، جادوگر؟ ‫- این دستبند.
‫اینجا با آمونیتِ معادن شما ساخته شده.
‫مردی که این رو خرید، ‫کسی از شماها باهاش حرف زد؟
‫نه.
‫از مخفیگاهش خبر دارید؟
‫ویلگه‌فورتز هر نقشه‌ای که داشته باشه، ‫تو مرکز اون نقشه هستی.
‫اون هر کاری می‌کنه، به هر جایی میره،
‫هر کسی رو می‌کشه تا اون نقشه رو عملی کنه.
‫- چه خبره؟ ‫- پورتال!
‫طمع اون برای قدرت تو هیچ حد و مرزی نداره.
‫هی، اون مال منه!
‫اما اراده‌ی منم هیچ حد و مرزی نداره.
‫اوی! تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫ایمانت رو از دست نده، سیری. ‫گرالت پیدات می‌کنه.
‫و من مطمئن می‌شم که ویلگه‌فورتز ‫دیگه هیچوقت دستش بهت نرسه.
‫این قول منه.
‫گوش کنید، گوش کنید...
‫باید خسارت کافه‌‌ی من رو بدید!
‫هی!
‫بجنب!
‫- یالا! ‫- بجنب!
‫یالا، اسب رو بیار!
‫یالا!
‫- یالا. ‫- دزدهای کثیف!
‫بریم، بریم، بریم!
‫- فالکا. ‫- برو!
‫جونورهای کثیف!
‫فالکا، یالا.
‫بیا اینجا.
‫اسبش رو بگیر.
‫بریم! یالا.
‫- هی! ‫- هوو!
‫- هوو- هوو! ‫- بریم!
‫آره! هوو!
‫جای خوبی برای ‫شب موندن به نظر میاد.
‫ببخشید، می‌شه راجع به اتفاقی ‫که همین الان افتاد حرف بزنیم؟
‫اون صحنه دیوانه‌وار بود.
‫دیدی «گیز» چطوری از پشت یارو رو زد؟
‫من داشتم «اِیسا» رو می‌دیدم که هرچی کاسه ‫پیدا می‌کرد رو سرشون می‌شکست.
‫خب، حیف بود کاسه‌ی خوب حروم بشه.
‫نه، بهترینش «بلوندی» بود که مثل ‫گربه با موش با اون یارو بازی می‌کرد.
‫بی‌رحم.
‫اما اون بهتر از همه‌ی این مزخرفاته.
‫خوشگل‌ترم هست.
‫من باید برم.
‫کجا می‌خوای بری؟
‫نمی‌دونم.
‫شمال؟
‫خبر خوب اینه که یه اسب خوب داری. ‫باید تو رو از «ولدا» رد کنه.
‫- البته به یه شنل گرم‌تر احتیاج داره. ‫- و یه‌کم غذا.
‫زمان جنگه. ‫کلی آدم عوضی تو شمال می‌چرخن.
‫فکر می‌کنم از پس خودش بربیاد.
‫فقط به یه سلاح احتیاج داره.
‫از اون‌ها زیاد داریم.
‫چرا باید بهم کمک کنید؟
‫چرا نکنیم؟
‫یه نصیحت دوستانه
‫از طرف ماهایی که از وقتی یادمونه ‫در حال فرار بودیم.
‫تا سپیده‌دم صبر کن.
‫و اولش حسابی غذا بخور.
‫شایدم این فقط برای من اینطوریه.
‫صبر کن، ما تو راه که میومدیم شهر ‫از کنار اون جشن انبار رد شدیم، نه؟
‫- باحاله، ولی شرط می‌بندم چیزهای خوبی دارن. ‫- آره!
‫- چی، غذا؟ ‫- نه بابا!
‫فیس‌تک.
‫- یالا. ‫- یالا.
‫بریم.
‫- می‌خوام خوش بگذرونم. ‫- بیاین یه‌کم انرژی خالی کنیم، بچه‌ها.
‫- حق‌مونه. ‫- چقدر پیاده‌ راهه؟
‫می‌گم، می‌تونیم اسب‌ها رو ببریم.
‫یالا! راه بیفت.
‫بیا.
‫سلاح جدیدت.
‫ممنونم.
‫وقتی دنیا به گند کشیده می‌شه،
‫باید هوای هم رو داشته باشید.
‫می‌دونی؟
‫پس رادووید داشت برای یه شاعر دوره گرد گریه می‌کرد؟
‫خیلی خنده‌داره.
‫شاه ویزیمیرِ فقید یه احمق بود،
‫ولی حداقل این شعور رو داشت ‫که فقط با اعضای خانواده سلطنتی در ارتباط باشه.
‫جاسوس‌های من به ردیابی ‫شورای پادشاهان شمالی ادامه میدن،
‫اما با وجود رادووید در رأس کار...
‫...تا «بلِتین» کارشون رو تموم می‌کنیم.
‫زارتیسیوس.
‫بگو ببینم، خبری از «کاهیر» نشد؟
‫پیداش کردن؟
‫نه، سرورم.
‫احتمالاً در «تاند» کشته شده.
‫چه بهتر. زیادی می‌دونست. و جبهه؟
‫شمال در برابر ارتش شجاع نیلفگارد به لرزه افتاده
‫همانطور که پیشگویی شده بود،
‫همانطور هم خواهد شد.
‫حتی یه فالگیر هم باید بدونه ‫که افسانه‌ها باعث پیروزی تو جنگ نمی‌شن.
‫- ارتش‌ها می‌شن. ‫- ارتش‌ها ظهور و سقوط می‌کنن، لرد اسکلن.
‫سرنوشت جاودانه‌ست.
‫اما هر طور راحتید، ‫ایمانتون رو هرجایی که صلاح می‌دونید بذارید.
‫حالا، سرورم.
‫این مرد از من خواست که اون رو پیش شما بیارم. ‫جلو بیا!
‫اون یه پیغام فوری برای امپراتور داره.
‫اعلیحضرت امپراتور.
‫پیغام از طرف اون عوضی اهریمنی، گرالت از ریویاست
‫من تصور می‌کردم که ویچر بعد از «تاند» مُرده.
‫ویلگه‌فورتز ما رو گمراه کرد.
‫حتماً گرالت رو تو وضعیت بهتری ‫نسبت به چیزی که نشون داده بود رها کرده.
‫اون تمام نگهبان‌ها رو ‫تو ایست بازرسی ما قلع و قمع کرد.
‫من رو زنده گذاشت ‫تا به شما بگم که داره میاد سراغتون.
‫قصد داره شما رو بکشه، سرورم.
‫واقعاً؟
‫خب...
‫پس این یه هشداره
‫که تو با وفاداری کامل به من رسوندی.
‫هرچند، یه هشدار بیهوده ‫اگه همون‌جا درجا می‌کشتیش.
‫من سعی کردم باهاش بجنگم.
‫تو چطور با این قضیه برخورد می‌کردی، سیریلا؟
‫سیریلا؟
‫اعلیحضرت.
‫خواهش می‌کنم. بهم بگو.
‫این... مرد تهدیدی ‫علیه امپراتورش رو شنیده،
‫و مثل یه بزدلِ آب‌دماغو فرار کرده.
‫بهم بگو، مادربزرگت ‫چطور جواب این بی‌وفایی رو می‌داد؟
‫اون...
‫تنبیه‌ش می‌کرد.
‫دقیقاً.
‫دستور بدید شقه‌ش کنن ‫و تیکه‌هاش رو جلوی سگ‌ها بندازن. همین الان.
‫سرورم، تمنا می‌کنم...
‫مرد بی‌شرف لیاقت نداره ‫قبری داشته باشه که خانواده‌ش براش عزاداری کنن.
‫سرورم، خواهش می‌کنم، التماس می‌کنم!
‫سرورم!
‫من گرالت رو پیدا می‌کنم!
‫سرش رو براتون میارم! سرورم!
‫گرالت! بریم!
‫سکوتت امروز ‫به طور ویژه‌ای بلنده، ویچر.
‫اون مردی که تو تابوت بود. ‫قراره راجع بهش حرف بزنیم؟
‫اون زندانیِ مردیه که به تو حمله کرد.
‫- دشمنِ دشمنِ تو... ‫- هنوزم دشمنه.
‫نزدیک‌ترین چیز به خودِ امهیره.
‫اون مرد «کاهیر» بود.
‫سرباز نیلفگاردی ‫که یه زمانی سیری رو دزدیده بود.
‫- مجبور نیستم کارهام رو توجیه کنم. ‫- نه!
‫- فقط نقشه‌ت رو توجیه کن. ‫- برسم به «یاروگا».
‫در جهت جریان آب به سمت دلتا برم ‫تا به جنوب برسم.
‫و در طول مسیر از خط مقدم دوری کنم، ‫که غیرممکنه وقتی مدام داره جابه‌جا می‌شه.
‫- دوری کردن از ارتش‌ها... ‫- هیولاها که جای خود دارن.
‫- دزدها، راهزن‌ها. ‫- بیماری، گرسنگی.
‫که علیرغم اینکه ما همه‌ش داریم می‌شنویم «من، من، من»،
‫همونقدر که برای تو خطر دارن، ‫برای ما هم دارن.
‫باشه. پس باید سرعتمون رو بیشتر کنیم.
‫درسته.
‫بدون هیچ حواس‌پرتی.
‫هیچی تو این قاره نمی‌تونه ‫حواس من رو از این موضوع پرت کنه...
‫♪ خیال می‌کرد می‌شمُرتشون تا سحر ♪
‫عاشق این آهنگم!
‫- ♪ اما دید اون با همه‌شون... ♪ ‫- ها! تو... تو این آهنگ رو بلدی؟
‫♪ پادشاه آورد برایش یک هوو ♪
‫♪ این کار کرد تو دربار هیاهو ♪
‫♪ چون ملکه نتونست بیاره هیچ وارثی ♪
‫♪ یه شازده متولد شد با موهای فرفری ♪
‫♪ پادشاه که گفت: «وارث، وارثـه» ♪
‫♪ رأس مملکت میگه: «وارث، وارثـه!»
‫♪ قصه از این قراره ♪
‫♪ قصه از این قراره، قصه از این قراره ♪
‫♪ از پادشاه لمب‌چامپ! ♪
‫آه!
‫عالی بود!
‫لعنت به من.
‫اینکه گرگ سپیده!
‫اسمم زولتان چیوی هست.
‫این رفیق دماغ گنده‌ی منم ‫پرسیوال شوتن‌باخ هست.
‫لعنتی!
‫نوکت رو ببند!
‫عوضی!
‫پرنده‌ی باهوش ولی بی‌ادبیه.
‫اسمش «سپهبد وراج»ـه.
‫اون‌هایی که تو گاری هستن ‫پناهنده‌های «کرنو» هستن.
‫خب، خوشبختم، مسافرها.
‫من، همونطور که حتماً می‌دونید،
‫جولیان آلفرد پانکراتز، ‫ویکنت لتن‌هوف هستم.
‫اینم میلوا از...
‫جنگل.
‫و با گرالت هم که آشنا شدید؟
‫چه جرأتی دارید که دارید ‫توی شاهراه رژه میرید و آواز می‌خونید.
‫فکر نکنم اگه گریه کنیم و راه بریم ‫وضع بهتر بشه.
‫جاده‌ها روز به روز ‫بیشتر پر از جسد می‌شن.
‫بوی تند آتش‌سوزی ‫هنوز تو هوا هست.
‫حداقل کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که امیدوار بمونیم
‫- کجا می‌رید؟ ‫- به نیلف...
‫- هیچ‌جا. ‫- هیچ‌جا...
‫خیلی‌خب. باشه،
‫اگه مقصدتون نیلفگارده،
‫اون پایین یه جهنم سوزان به تمام معناست!
‫چرا دارید می‌رید سمتش؟
‫- برای نجات دخت... ‫- هیچ دلیلی.
‫هیچ دلیلی. هیچی...
‫به نظر میاد یه سری مشکلات درونی دارید ‫که باید حلش کنید.
‫در هر صورت، ما داریم می‌ریم شرق.
‫می‌تونیم به عنوان یه گروه با هم حرکت کنیم ‫تا وقتی راهمون جدا بشه؟
‫نه.
‫سفر ما خیلی خطرناکه.
‫چه بهتر. هرچی تعداد بیشتر، امنیت بیشتر.
‫آقایون، ما واقعاً متأسفیم، ‫ولی ما...
‫ما غذا داریم...
‫ما هستیم! ما قطعاً... امنیت.
‫امنیت در تعداد بیشتر... هرچی که اون گفت...
‫- یالا، پگاسوس. ‫- هی!
‫یالا، پگاسوس.
‫♪ چون ملکه نتونست بیاره هیچ وارثی ♪
‫♪ یه شازده متولد شد با موهای فرفری! ♪
‫♪ پادشاه که گفت: «وارث، وارثـه» ♪
‫♪ رأس مملکت میگه... ♪
‫- راهمون بدید! ‫- شما پست‌فطرت‌های کثیف!
‫- عوضی‌ها! کثافت‌ها! ‫- دروازه رو باز کنید!
‫- جادوگرها! این دروازه‌ها رو باز کنید! ‫- تسلیم شید!
‫چه خبره؟
‫خون ما گردن شماست!
‫- ازتون متنفریم! ‫- راهمون بدید!
‫همین الان باز کنید!
‫اون برگشت!
‫من دروازه‌ها رو براش باز می‌کنم.
‫عوضی‌های کثیف!
‫- یالا! راهمون بدید! ‫- به ما خیانت کردید!
‫- ین! ‫- برید عقب!
‫- ما دشمن نیستیم! ‫- راهمون بدید!
‫- اون یکی از اون‌هاست! جادوگر! ‫- اون یکی از اون‌هاست!
‫- می‌خواد به اون‌ها ملحق شه! بگیریدش! ‫- تقاصش رو پس میدی!
‫- خائن کثافت! ‫- بذارید رد شم.
‫لعنت به تو، جادوگر.
‫ینیفر، بیا تو، زود باش!
‫- خودشه! ‫- آشغال جادوگر!
‫- بکشیدش! ‫- خون این جنگ گردن شماست!
‫ین، بیا داخل! ین!
‫- جادوگر! ‫- گم‌شو، خائن!
‫ویلگه‌فورتز.
‫- درسته، فرار کن! ‫- لعنتی!
‫کجا داره میره؟ ین!
‫ینیفر!
‫- اون گفت که مقاومت می‌کنی. ‫- مقاومت در برابر چی؟
‫نیازی به قهرمان ندارم!
‫چرا تو رو فرستاده اینجا؟ سیری کجاست؟
‫به ما ملحق شو تا نقشه‌ش رو بفهمی.
‫- یاه! ‫- بذارید بیام بیرون!
‫باید بهش کمک کنیم.
‫راهمون بدید!
‫عقب وایسید!
‫عقب وایسید! ینیفر!
‫- بکشیدشون! ‫- کار رو تموم کن، تو!
‫- همه‌شون رو بکشید! ‫- ینیفر...
‫نه!
‫نه! نه!
‫خوک‌های خائن!
‫فرار کن!
‫بهت هشدار دادم. پشیمون می‌شی.
‫اون من رو بهتر از این حرف‌ها می‌شناسه.
‫راه فراری نیست!
‫بکشیدشون لعنتی‌ها!
‫جایی می‌رفتی، ین؟
‫تو! اون برنده نمی‌شه.
‫بهش بگو. بهش بگو!
‫یا به ما ملحق شو یا شکست بخور.
‫اولین ملاقاتمون یادت میاد؟
‫در مورد اون «وایورن» وحشی حق با تو بود.
‫جوری قدم برداشتی که انگار مالک اونجایی.
‫می‌خوام بگم، الان خیلی ‫از «گورس ولن» دور شدی، مگه نه؟
‫گم شدی یا همچین چیزی؟
سرنوشتم با آوارگی گره خورده
‫این داستان منه.
‫و داستان همه‌ی ما.
‫باید بمونی.
‫چی، با... گروه شما؟
‫فکر نکنم.
‫چون دزدیم؟
‫- نه. واقعاً برام مهم نیست. ‫- خوبه.
‫و ما یه گروه نیستیم. ما یه خانواده‌ایم.
‫یه خانواده ‌از دزدها.
‫خب، چه‌جوریاست؟ اینطوری زندگی کردن؟
‫زندگی کردن برای خودمون؟
‫به هیچ‌کس جواب پس نمی‌دیم؟
‫هیچ‌کس حواسش بهمون نیست؟
‫جوری زندگی می‌کنیم که انگار فردایی نیست.
‫اینقدر بهمون خوش می‌گذره ‫که نمی‌خوایم پیدا بشیم.
‫کنجکاو شدی.
‫اعتراف کن.
‫«ریف»، همونی که اون فیس‌تک دستشه، ‫قبلاً برای نیلفگارد می‌جنگید.
‫همه‌مون حدس می‌زنیم همین داغونش کرده.
‫گول جثه‌ش رو نخور.
‫می‌تونه از صد راه مختلف بکشتت.
‫چه جالب.
‫«چه جالب.»
‫بامزه بود.
‫همه‌ی آدم‌ها شیفته‌ی «ایسکرا» می‌شن.
‫اما این مال قبل از اینه که بفهمن ‫اون اهل جادو جنبله،
‫که معلومه خیلی وحشتناکه.
‫«گیزلر» یه فراریه. ‫مطمئن نیستم تو کدوم جبهه بوده.
‫اون دستور میده ‫چون هیچ‌کدوم ما نمی‌خوایم این کار رو کنیم.
‫اون یکی که تو کافه‌ با من بود چی؟
‫«کِیلی». یه عوضیه، ولی همیشه ‫با یکی دو تا بمب جونمون رو نجات میده.
‫اون گنده‌بکه اونجا «اِیسا»ـست.
‫اون با اسب‌ها راحت‌تر از آدم‌هاست.
‫مخصوصاً از وقتی که خواهرش رو ‫تو شورش «ابینگ» از دست داد.
‫وقتی که ما همه‌چیز رو از دست دادیم.
‫و... تو چی؟
‫من همونی‌ام که می‌تونی بهش اعتماد کنی.
‫یالا...
‫انگار یکی دیگه باید ‫بهت خوش بگذرونه.
‫درد داری، ویچر؟
‫نه.
‫دروغ می‌گی.
‫اگه می‌دونستی، چرا پرسیدی؟
‫گفتگو اینجوری کار می‌کنه دیگه.
‫اون موقع تو «براکیلون»، هیچوقت نگفتی.
‫- کار یه هیولا بود؟ ‫- این کلمه‌ی خوبیه براش.
‫چه نوعی؟
‫بدترین نوعش.
‫نوع انسانی.
‫عاشق این کارت می‌شن، پِرسی!
‫آقایون!
‫- چی برامون آوردین؟ ‫- بذار ببینم... نمک.
‫- آره؟ ‫- ایول!
‫- پنیر! ‫- آره! یه پنیر گنده.
‫- ها! ‫- نون.
‫آخ جون!
‫- و یه خوراک سیرابی! ‫- نه!
‫خواهش می‌کنم مجبورم نکن سیرابی گوسفند بخورم
‫احساس گناه نمی‌کنید ‫که از مسافرهای دیگه دزدی می‌کنید؟
‫به من یاد دادن که خوب باشم.
‫مجبور بودم باشم.
‫اما من یه دورفِ منطقی‌ام.
‫اگه قرار بود با کل دنیا ‫و همه‌ی موجوداتی که توش زندگی می‌کنن خوب باشم...
‫...مثل یه قطره آب شیرین تو دریای شور می‌شدم
‫نه، من ترجیح میدم جایی خوبی کنم ‫که حروم نشه.
‫در اون صورت، در حق دوست‌هام ‫و اطرافیان نزدیکم خوبی می‌کنم.
‫و این الان شامل تو و رفقات هم می‌شه.
‫معلومه که تو مردی هستی ‫با احساسات زیاد و کلمات کم،
‫پس بذار یه چیز آخر هم بگم.
‫اگه مصممی که بری جنوب،
‫به «پرسی» و بچه‌ها می‌گم ‫برات یه سلاح درست و حسابی بدزدن، مثل مال خودم.
‫شمشیر من چه مشکلی داره؟
‫یه تیکه آشغاله!
‫قرار نیست کسی رو نجات بده. ها!
‫فکر کردی چرا آماده بودم ‫که با اون «هاوکار»ها معامله کنم؟
‫فکر کردم داشتی سلاحت رو امتحان می‌کردی.
‫دروغ گفتم.
‫ما سپیده‌دم می‌ریم.
‫- بهش برخورد؟ ‫- نه، نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه.
‫اون فقط از وقتی زخمی شده ‫حال و روز همیشگی رو نداره.
‫از وقتی اون‌هایی که دوست داره رو از دست داده
‫آره. اگه عشقش رو از دست داده،
‫نبایدم مثل همیشه باشه.
‫نه.
‫- نه، گمون نکنم. ‫- آره.
‫شاه رادووید، لازمه بهتون یادآوری کنم ‫که نیلفگارد «لیریا» رو شکست داده،
‫«آدیرن» رو از هم پاشیده،
‫«ونگربرگ» رو آتیش زده، «وردن» رو مطیع کرده،
‫و همین الان داره «بروژ» و «سادن» رو ‫له می‌کنه؟
‫اون‌ها همه‌جا هستن، ‫و ما داریم تو همه‌ی جبهه‌ها می‌بازیم.
‫و در جبهه‌هایی که پیش‌بینی نمی‌کردیم.
‫مثلاً؟
‫قرار بود من نیروها رو از «یاروگا» رد کنم،
‫اما بخش عمده‌ش غیرقابل عبوره.
‫پلی پیدا نمی‌شه؟
‫چیزی که می‌گم اینه که شاید باید ‫دنبال راه‌های دیگه‌ای برای تضمین پیروزی باشیم.
‫- شاید باید از دیکسترا بپرسیم. ‫- نه!
‫غریبه نه.
‫ما یه بار به «تیسایا دیوریز» جایگاه دادیم، ‫تهش به کجا رسیدیم؟
‫حالا، نیلفگارد از دو جهت ‫حمله می‌کنه،
‫و من نیروها رو برای دفاع ‫از یه جبهه رهبری می‌کنم.
اون یکی جبهه کی؟
‫رادووید؟
‫تو چی می‌گی؟
‫یا مگه اینکه دیکسترا نخت رو بکشه ‫تا دهنت باز شه؟
‫نه. کسی نخ من رو نمی‌کشه.
‫یه روزی به زودی، تو هم به سرنوشت ‫برادر احمقت دچار می‌شی،
‫و همه‌ی ما از این بابت ‫بهره‌وری بیشتری خواهیم داشت.
‫بگذریم.
‫خبر دیگه‌ای از ازدواج امهیر
‫با اون دختره‌ی سینترایی نشد؟
‫اگه به سرانجام برسه، ‫شمال رسماً مال اون می‌شه.
‫کل قاره.
‫کافیه، احمق‌های به‌دردنخور.
‫ما به...
‫اگه رادووید به رفتار بچگانه‌ش ‫ادامه بده،
‫باید بهش یه پستانک بدیم ‫و بذاریمش تو گهواره‌ش.
‫فقط به شرطی که برای تو هم ‫جا باشه، عزیز دلم.
‫قیافه‌هاشون رو وقتی رسیدیم دیدی.
‫کسی اینجا از تو خوشش نمیاد.
‫- این حس اشتباهی رو منتقل می‌کنه. ‫- چه حسی؟
‫اینکه می‌شه به جادوگرها اعتماد کرد.
‫چی داری می‌گی؟
‫دارم می‌گم که، به لطف تو،
‫من یه پادشاه دارم که نمی‌تونه ‫به‌خاطر یه شاعر دوره گرد جلوی اشک‌هاش رو بگیره،
‫به جای اینکه تو میدون جنگ ‫اون عوضی‌های نیلفی رو تیکه پاره کنه.
‫که معنیش اینه
‫که الان وقت ایده‌آلیه ‫که ما افسار رو به دست بگیریم.
‫تضعیف کردن رادووید راه حل نیست.
‫اگه اون شکست بخوره، ردانیا شکست می‌خوره،
‫و شمال جنگ رو می‌بازه.
‫اون باید تقویت بشه.
‫توسط ما؟
‫توسط من.
‫این نقشه‌ی ما نبود.
‫کشتن ویزیمیر هم نبود.
‫اعلیحضرت، قراره همونطور که ‫بحث کردیم وارد نبرد بشیم؟
‫ممکنه بالا بیارم.
‫این رو به حساب «بله» می‌ذارم.
‫پس، مگه اینکه بخوای پادشاه جدیدمون
‫بفهمه کی دستور ‫قتل برادرش رو صادر کرده،
‫برو برای خودت یه نقشه‌ی جدید پیدا کن.
‫چرا؟ چرا روستایی‌ها بهمون حمله کردن؟
‫اول صبح خاکشون می‌کنیم.
‫بعد از «تاند»، ‫فکر می‌کردم دیگه قرار نیست آدم از دست بدیم.
‫فکر کنم تازه شروع کردیم.
‫دو تا جادوگر اون بیرون بودن.
‫از ما نبودن. سرکش بودن.
‫- ازم خواستن بهشون ملحق بشم. ‫- ملحق شدن به کی؟
‫ویلگه‌فورتز.
‫وقتی دنبالش می‌گشتم، ‫سیستم پورتال کاملاً از کار افتاد.
‫- نمی‌تونستم جلوتر برم. ‫- منظورت چیه؟
‫پورتال‌ها کار نمی‌کنن.
‫حداقل، نه برای ما.
‫اما ویلگه‌فورتز
‫جادوگرهای سرکش رو به اینجا و وسط جمعیت پورتال کرد
‫حتماً داره کنترل‌شون می‌کنه.
‫- پورتال‌ها رو یا آدم‌ها رو؟ ‫- جفتش رو. فکر کنم.
‫منطقی نیست. ‫اون از زمان «تاند» فراری بوده،
‫جلوت رو می‌گرفته که دنبالش نری، ‫ولی حالا اون داره دنبال تو میاد.
‫چرا؟
‫بیا بفهمیم.
‫- اون داره با ویلگه‌فورتز کار می‌کنه! ‫- برنیتا؟
‫ولی اون یکی از ما بود!
‫در برابر اون هیچ شانسی ندارید.
‫سرنوشت اون اینه.
‫به ما بگو کجاست.
‫- و نقشه‌ش چیه. ‫- لعنت به تو.
‫من نه. خودت.
‫ین! نه!
‫سیری گمشده.
‫فقط همین نیست. انجمن برادری؟ نابود شد.
‫قلمروهای ما. میراث ما.
‫از دست رفت.
‫اون قرار نیست چیزی باشه که باقی می‌مونه.
‫...چند بار اون پایین،
‫فقط از اون دفعه‌ای که «کِیلی» بالا آورد ‫کمتر بود...
‫...رو گاری بیرون «پِرِپلوت» ‫قبل از اینکه به راه‌پیمایی‌مون برسیم.
‫خفه شو!
‫آدم متشخص نمی‌تونه احترام ببینه.
‫نترس. منم.
‫من نترسیدم.
‫امشب خوب بود.
‫بالأخره آروم شدی.
‫مگه نه، بلوندی؟
‫اونقدر بلند خندیدی که اشکت در اومد.
‫که خنده‌داره، چون...
‫می‌دونم که حاکم «آماریلو» ‫برای سرت جایزه گذاشته.
‫تو یه بره‌ی کوچولوی گم‌شده نیستی.
‫تو فراری هستی.
‫- داری تهدیدم می‌کنی؟ ‫- البته که نه.
‫چرا باید کسی رو تهدید کنم ‫که جونم رو نجات داده؟
‫با ملایمت رفتار می‌کنم.
‫ولش کن.
‫فقط یه‌کم خوش‌گذرونیه.
‫حوصله‌سربر.
‫خوبی؟
‫فقط روز طولانی‌ای بود.
‫و راه طولانی‌ای در پیش داری ‫تا به مقصد بعدیت برسی.
‫می‌دونم.
‫نمی‌دونم داری به سمت ‫چیزی فرار می‌کنی
‫یا داری از چیزی فرار می‌کنی.
‫مجبور نیستی بهم بگی.
‫اما بهترین چیز الان
‫اینه که آدم‌هایی رو داشته باشی.
‫یه نفر رو.
‫من آدم‌هایی رو دارم.
‫می‌خوای برم؟
‫نه.
‫- خب، کجا داری میری؟ ‫- جنوب.
‫بازم که این! چطوری فکر می‌کنی ‫می‌خوای تنهایی از پسش بربیای؟
‫یه فکری براش می‌کنم. ‫نمی‌تونم بیشتر از این وقت تلف کنم.
‫تو درد داری، ‫حتی اگه نخوای اعتراف کنی.
‫به زور غذا می‌خوری.
‫شمشیرت هم که... هیچی.
‫اگه می‌خوای دخترت رو نجات بدی، ‫این راهش نیست.
‫من هیچوقت از کسی کمک نخواستم. ‫به هیچ‌کس نیاز ندارم.
‫پس چرا اینقدر مصممی ‫که خانواده‌ت رو برگردونی؟
‫یه کابوس دیدم.
‫یکی دیگه؟
‫آره.
‫داشت می‌خندید، و خوشحال بود ‫جوری که تاحالا ندیده بودمش.
‫موسیقی پخش می‌شد، ‫و اون داشت بالا و پایین می‌پرید.
‫به نظر من که رویای قشنگی میاد.
‫جز اینکه درست همون‌جا کنارش...
‫مرگ هم داشت می‌رقصید.
‫گرالت، تو به رویا اعتقاد نداری. ‫هیچوقت نداشتی.
‫بدترین قسمتش همینه.
‫نمی‌دونم، ولی می‌تونم حسش کنم.
‫چی رو حس کنی؟
‫که این سرنوشت جدیدشه.
‫آتیش روبه‌روشه. مرگ پشت سرشه.
‫و من اینجام.
‫اگه نتونم نجاتش بدم چی؟
‫خب، نیلفگارد که نزدیک‌تر نمی‌شه.
‫بریم؟
‫صبح به‌خیر.
‫شنیدم داریم می‌ریم؟
‫باید دوباره امتحان کنم.
‫- ساعت‌ها گذشته. ذهنش تسلیم نمی‌شه. ‫- می‌شه.
‫تصاویر کوتاهی از «مونولیت‌ها» دیدم.
‫یه برکه‌ی تاریکی. بیشتر از این‌هاست.
‫می‌تونم عمیق‌تر برم.
‫- ین، خواهش می‌کنم. به خودت آسیب می‌زنه. ‫- نه!
‫تو اینقدر بی‌رحم نیستی.
‫تیسایا هم یه بار همین کار رو کرد.
‫دنبال تو می‌گشت.
‫اون بی‌رحم نبود.
‫اون مصمم بود.
‫ما باهاتیم.
‫اون کجاست؟
‫به اندازه‌ی کافی از دست ندادی، ینیفر؟
‫ویلگه‌فورتز.
‫بزدل لعنتی. ‫بقیه رو می‌فرستی که برات بجنگن.
‫من یه طعم از چیزی که اون بیرونه ‫بهت چشوندم.
‫قاره ازت متنفره.
‫بهم ملحق شو، تا بتونم ازت محافظت کنم.
‫عمراً.
‫- در مورد جون اون‌ها چی؟ ‫- من هنوز کارم تموم نشده.
‫من تا قطره‌ی آخر وجودش رو می‌مکم تا پیدات کنم
‫شکارِت می‌کنم.
‫- چه اتفاقی داره میفته؟ ‫- ینیفر...
‫نه!
‫- ین... ‫- نه!
‫- ین! ین! ‫- نه!
‫اون هر کاری که داره می‌کنه،
‫ما هیچ خونه‌ای، هیچ پشتیبانی‌ای نداریم.
‫نمی‌تونیم شکستش بدیم.
‫می‌تونیم!
‫می‌تونیم.
‫می‌تونیم، اگه ارتش خودمون رو بسازیم.
‫شمشیر سرنوشت دو لبه داره.
‫اینجا کجاست؟
‫یه احتماله. ‫می‌تونه یکی از آینده‌های متعدد باشه.
‫همه‌ش بستگی به این داره که تو چی تصمیم بگیری
‫تو توله‌شیر سینترا هستی.
‫دنیا به تو بستگی داره.
‫باید یه راه دیگه هم باشه.
‫اگه قرار بود اون حس رو دنبال کنی،
‫تو رو به کجا می‌برد؟
‫آوارگی تقدیرِ ما نیست،
سرنوشت ما رو به هم می‌رسونه
‫من قدرت تغییر دادن اوضاع رو دارم.
‫سرنوشت تو ‫تو دست‌های خودته نه هیچ‌کس دیگه.
‫تو باید انتخاب کنی.
‫فالکا.
‫می‌خواستم بدونی که ما داریم می‌ریم.
هر پایانی
مقدمه‌ی یه شروع جدیده
‫من باهاتون میام.
‫بوی یه چیزی رو حس می‌کنم.
‫حلیم.
‫و شیر!
‫لعنتی!
‫یه گاو زنده ‌این نزدیکیه!
‫امکان نداره بتونی ‫بوی یه گاو رو از...
‫نگاه کن، یه گاو.
‫ما همین الانشم یه روز کامل عقبیم.
‫خب، پس وقت تلف نکنیم. ‫باید گاو رو برداریم و فرار کنیم.
‫گاوها می‌دون؟ ‫سوال جدیه. نمی‌دونم.
‫- من داوطلب می‌شم خونه رو چک کنم. ‫- ها!
‫تو شبیه سنجاب‌ها هستی. ‫می‌کُشنت.
‫دلم می‌خواد تلاش‌شون رو ببینم.
‫من میرم.
‫آآه!
‫حس خوبی ندارم.
‫نه! همون‌جا وایسید. ‫نزدیک‌تر نیاید.
‫طاعونه! باید برید.
‫طاعون! طاعونه!
‫برگردید به مسیر. ‫اینجا چیزی برای ما نیست.
‫بریم.
‫سربازها.
‫- بفرمایید بگید چی دارید؟ ‫- عقب وایسید. طاعونه.
‫- جدی می‌گم. عقب وایسید. ‫- اون‌ها از طاعون نمی‌ترسن.
‫ترس یه خصلت انسانیه. ‫دیگه هیچی انسانی‌ای در مورد اون‌ها وجود نداره.
‫- به جز اعضای داخلی‌شون. ‫- حرف ویچر رو شنیدید.
‫- لطفاً دور شید! ‫- ما یه روز عقبیم. بیاین راه بیفتیم.
‫عقب وایسید!
‫- یالا! ‫- نه! نه!
‫مزخرف نگو، ویچر. تو قرار نیست ‫همه‌ی ما رو به خطر بندازی.
‫- لعنت بهش! ‫- نگه‌ش دارید.
‫اون دختری نیست که دنبالش می‌گردی.
‫- نه! ‫- نه. نیست.
‫- خواهش می‌کنم! نه! ‫- یالا، بچه‌ها!
‫گرالت؟
‫نه!
‫نه! نه!
‫- محکم نگه‌ش دار! ‫- نه! نه!
‫نه!
‫- بگیریمش! ‫- نه!
‫بیا اینجا!
‫بگیرینش!
‫نه! نه.
‫نه! نه! نه! نه!
‫نه!
‫لعنتی.
‫نمی‌تونیم بریم اون تو. پس طاعون چی؟
‫اینجا طاعونی در کار نیست. ‫فقط یه دختره که داره سعی می‌کنه زنده بمونه.
‫حالت خوبه؟
‫می‌تونیم ببریمت یه جایی؟
‫انسانِ قدرنشناس.
‫اون دختر باید قدردان چی باشه؟
‫اینکه این بار از اینکه ‫اون بلای وحشتناک سرش بیاد نجات پیدا کرده؟
‫اینکه موفق شده تو این دنیای ‫لعنتی زنده بمونه؟
‫همه‌ش نکات منصفانه‌ای بود.
‫لعنتی!
‫- تو! ‫- ویچر!
‫بهت گفتم اگه یه بار دیگه ببینمت، ‫می‌کشمت.
‫گرالت!
‫دشمنِ دشمنِ تو کمک کرد از ما محافظت بشه!
‫خب...
‫برگردیم به مسیر؟
‫فکر کردم قرار بود
‫جلوی میل‌مون برای وحشی بودن رو بگیریم.
‫دیگه نه.
‫بریم!
‫باشه.