.
‫این برنامه حاوی الفاظ تند
‫و صحنه‌های ناهنجار است.
‫«..تا کل خانواده رو ‫در این تابستان سرگرم کنیم،
‫ما بلیت طلایی رو داریم!
‫- باتلینز، هدف واقعی ما...» ‫- «هدف واقعی ما،
‫- شادی و لذت شماست.» ‫- خدای من، شنیدی چی گفت؟
‫- باتلینز. ‫- باتلینز چیه بابا؟
‫باتلینز چیه؟ بهترین اردوگاه ‫تفریحی تو کل دنیاست.
‫وقتی بچه بودم بابام من رو برد اونجا.
‫خدایا، پدرِ پیرم.
‫- من یادم نمیادش. ‫- بانی پسر، اون باورنکردنی بود.
‫فکر می‌کردم زدیم به جاده ‫که کار کنیم، می‌دونی.
‫باورم نمی‌شد وقتی ‫نگه داشتیم، تابلو رو دیدم،
‫«هدف واقعی ما»، فهمیدم که داره ‫من رو می‌بره تعطیلات، دوتایی.
‫به محض اینکه رسیدیم به اتاق، ‫من رو فرستاد سمت استخر،
‫گفت خودش هم یه‌کم دیگه میاد پایین.
‫کلی اونجا بودم،
‫مثل یه تمساح رو آب شناور بودم، ‫و این بچه‌ها رو نگاه می‌کردم،
‫تمام این خانواده‌ها که آب‌بازی می‌کردن.
‫بالأخره دیدمش. توی لابی.
‫یه کافی‌شاپ کوچیک اونجا بود.
‫پیراهن تنش، کت، ‫موهاش رو روغن زده بود، حسابی تیپ زده بود.
‫و حالا،
‫دقیقاً می‌دونم چرا ‫رفته بودیم باتلینز.
‫البته، ‫اون یه مذاکره‌ی مهم کاری داشت،
‫یه جلسه‌ی خیلی مهم ‫با یه مشتریِ خانم.
‫و من تماشا می‌کردم که داشتن ‫نوشیدنی می‌خوردن و گپ می‌زدن.
‫می‌دیدم که اون خانم چطور نگاهش می‌کنه.
‫اون نگاه تو چشمش، فقط...
‫درمانده بود.
‫آره.
‫اون واقعاً معرکه بود، ‫پدرِ پیرِ من.
‫بعد نوشیدنی‌شون رو تموم کردن ‫و با هم رفتن، می‌دونی.
‫اون رفت پیِ کارش.
‫و من اونجا بودم، هنوز توی استخر،
‫داشتم یخ می‌زدم، و بعد...
‫...حسش کردم.
‫مثل گرما روی پشتم.
‫و برگشتم، و اونجا،
‫لبه‌ی استخر نشسته بود،
‫یه دختره بود.
‫و داشت بهم لبخند می‌زد.
‫نگاهم می‌کرد.
‫و باید بهت بگم بانی پسر، ‫اون زیباترین چشم‌هایی رو داشت
‫که تو تمام عمرم دیده بودم.
‫و یه حسی بهم دست داد.
‫انگار پر شدم از این...
‫حس قدرت.
‫پس، یه جورایی رفتم سمتش،
‫و هر چی نزدیکتر می‌شدم، ‫بیشتر لبخند می‌زد.
‫و تمام اون خلأ و پوچی ‫که اینجا حس می‌کردم...
‫...همه‌ش از بین رفت.
‫و اون موقع فهمیدم
‫که واسه چه کاری اومدم ‫روی این سیاره‌ی احمقانه.
‫که من دارمش، چیزی که اون داشت.
‫اون موهبت رو.
‫و به هیچ چیز دیگه‌ای نیاز نداشتم، ‫چون می‌دونستم
‫که یه روزی...
‫می‌تونم درست مثل اون بشم.
‫این مرد.
‫هیچ‌وقت چیزی نخواست، هیچ‌وقت محتاج نبود،
‫فقط دنیا رو گرفت تو مشتش ‫و تا قطره‌ی آخر چلوندش.
‫بانی مونروی اولِ کبیر.
‫خب.
‫بریم پدربزرگ رو ببینیم.
[مرگِ بانی مونرو]
[قسمت پنجم: مرد مُرده]
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫خب، بریم.
‫برید پیِ کارتون! من گرفتارم!
‫خوبی بابا؟ منم.
‫بانی.
‫پسر.
‫شاید بتونیم این رو خاموش کنیم؟
‫کی اهمیت میده؟
‫این ماسماسکِ لعنتی که دیگه ‫کار نمی‌کنه به هر حال.
‫- خوب به نظر میای. ‫- دست از سرم بردار!
‫یه نخ سیگار به ما بده.
‫شاید بهتر باشه برات ‫یه چای دبش درست کنم.
‫من چای دبش نمی‌خوام.
‫اوضاعت چطوره؟
‫هفتاد سالمه ‫و سرطان گرفتم،
‫فکر می‌کنی چطورم؟
‫کاری از دست من برمیاد؟
‫تو؟
‫حتماً داری شوخی می‌کنی.
‫بذار برم برات چای درست کنم.
‫بهت که گفتم، ‫من هیچ چای کوفتی‌ای نمی‌خوام!
‫خرابش نکنی اون رو، پسر، ‫یه دنیا می‌ارزه.
‫- ببخشید بابابزرگ. ‫- بیا، اون پرنده لعنتی رو ول کن
‫و بیا اینجا پیش بابابزرگ.
‫امیدوارم دلش رو بشکنی.
‫امیدوارم همونطوری بشکنیش ‫که اون دل من رو شکست.
‫خدایا.
‫- با بچه کاری نداشته باش. ‫- سیگار رو رد کن بیاد.
‫دست از سرم بردار، برو واسه خودت بخر.
‫این بابای لعنتیت...
‫سعی کردم کار یادش بدم.
‫عتیقه.
‫کارِ مردونه.
‫قشنگ‌ترین چیزهایی که یه پسر آرزوی ‫دیدنش رو داشت، نشونش دادم.
‫- بس کن بابا. ‫- تو اون دهن گنده‌ت رو ببند.
‫کار تو دیگه از کار گذشته! ‫تو مهره‌ی سوخته‌ای!
‫ولی شاید هنوز بشه ‫بچه رو نجات داد.
‫اگه فقط گوش بده.
‫ما تو زمین طلا بودیم.
‫طلا و نقره جمع می‌کردیم.
‫من بو می‌کشیدم، می‌فهمی. ‫می‌تونستم بوی...
‫یه مبلِ چیپِندل،
‫یه صندوق نقره‌ی گرجی ‫زیر راه‌پله،
‫یه تیکه جنس فرانسویِ ناز،
‫یه میز تحریرِ خوش‌تراش رو حس کنم.
‫اون پیرزن‌ها،
‫دو کلمه باهاشون حرف می‌زدم
‫و با اون نگاهِ خاص،
‫«خب، خانم محترم، معامله کنیم؟»
‫و اون میز تحریرِ شراتون رو
‫از چنگ اون عفریته‌ی پیر در می‌آوردم، مفت.
‫یه تیکه مارپیچِ دوست‌داشتنی.
‫حتی یه خط صاف هم توش نبود.
‫من استعدادش رو داشتم.
‫من استادِ تمام‌عیارِ این هنر بودم.
‫و این...
‫کارش کشید به فروختنِ فرچه‌ی توالت.
‫محصولات زیبایی. ‫اونم خونه به خونه.
‫- با وقت قبلی. ‫- مراقب باشید خانم‌ها!
‫- مردِ دستمال‌کاغذی فروش داره میاد! ‫- بس کن بابا.
‫بس کنم؟! بس کنم؟!
‫آره، تمومش کن.
‫من اسمم رو بهت دادم،
‫و تو اون رو ‫به گند کشیدی.
‫دلم رو شکستی.
‫جانم رو به لبم رسوندی.
‫موجودِ حقیر.
‫- من تلاشم رو کردم. ‫- چی؟ تلاش کردی؟
‫تلاش کردی؟ واقعاً؟
‫دست از سرم بردار. ولم کن!
‫بیا.
‫تو که قرار نیست آخرش ‫یه هیچ‌کاره بشی مثل این، نه؟
‫بابای من می‌تونه دوچرخه رو ‫به یه باراکودا بفروشه.
‫چی گفتی؟
‫بابا.
‫بابا...
‫- داری مسخره‌م می‌کنی؟ بابا -
‫- داری من رو مسخره می‌کنی؟! ‫- بس کن.
‫- چی گفتی؟ ‫- گفتم بس کن. خواهش می‌کنم.
‫- تو به من چی گفتی؟! ‫- ببخشید، ببخشید، ببخشید، ببخشید.
‫نگاه‌ش کن. ‫به حرف‌هام گوش ندادی بچه؟
‫از دست رفتی.
‫جفت‌تون از دست رفتید.
‫ببرش بیرون!
‫من دارم می‌میرم پسرم.
‫بابا...
‫فکر نکنم بتونه ‫زیاد محصولات زیبایی بفروشه.
‫- «توروخدا می‌شه بخرید...» ‫- حرفش هم نزن.
[قاتل به ساحل جنوبی رسید]
‫- از اون روزهاست. ‫- حالت خوبه؟
‫آره، نه، خوبم. امروز صبح نزدیک بود ‫از اتوبوس جا بمونم.
‫می‌دونی وقتی داری می‌دویی ‫و عرق می‌کنی و موهات همه‌ش...
‫بریم خونه دیگه؟
‫احتمالاً باید بریم.
‫فکر کنم تو مدرسه ‫دلتنگم شدن.
‫حتی خانم کراسبی.
‫شاید خوب باشه.
‫می‌تونیم آپارتمان رو مرتب کنیم.
‫من می‌تونم همه وسایل مامان رو ‫نگه دارم تو اتاقم
‫- اگه بخوایم جا باز کنیم، پس... ‫- چی؟
‫می‌دونی فردا چه روزیه، ‫مگه نه؟ نمایشگاه.
‫لوکس و دلپذیر. اون بزرگه.
‫هنوزم قراره می‌ریم؟
‫معلومه که قراره بریم!
‫داریم درخت پول رو می‌تکونیم، ‫پسر، مگه نه؟
‫شیر گاوِ سبزِ چاق رو می‌دوشیم،
‫پول رو می‌قاپیم، ‫و دونه‌ها رو جمع می‌کنیم.
‫ما داریم، به قول همکارها، ‫غارت و چپاول می‌کنیم.
‫ما داریم کاری رو می‌کنیم ‫که واسه‌ش زاده شدیم.
‫توی خونِ ماست. می‌شنوی؟
‫ما خون‌آشامیم، ما لاشخوریم،
‫ما یه گله پیراناییم ‫که افتادن به جون یه بوفالوی آبی.
‫ما باراکوداییم...
‫- سلام. ‫- ما فقط آرواره‌های بزرگمون رو باز می‌کنیم،
‫و همه‌ی ماهی کوچولوها ‫شناکنان میان توش.
‫رااا!
‫اون تقریباً رسیده، می‌دونی.
‫ممکنه همین بغل باشه.
‫ممکنه درست پشت اون در باشه. ‫و سوال بزرگ اینه،
‫کی قراره نفر بعدی باشه؟
‫خب، از خوش‌شانسیِ توئه، امیلی،
‫تو بزرگترین خرگوش دنیا رو ‫داری که ازت محافظت کنه.
‫آره، حتماً.
‫خدای من. ‫کپیِ کیت ماس‌ـه.
‫فقط، می‌دونی، چاق‌تر و زشت‌تر.
‫هی!
‫پایه‌ی یه هواخوری هستی؟
‫- بیرون؟ ‫- بابا، فکر کنم سرش شلوغه.
‫بفرما.
‫و اون الان میره از رئیسش اجازه می‌گیره ‫که بره استراحت.
‫فقط یه نوک‌پا می‌ریم بیرون یه هوایی بخوریم.
‫تو همین‌جا چند دقیقه می‌مونی،
‫برات یه بستنی یا چیزی بگیرم ‫حله، مگه نه؟
‫- بابا، فکر کنم باید بریم. ‫- چی گفتی؟
‫- گفتم فکر کنم باید بریم. ‫- نگران نباش پسر.
‫زیاد طول نمی‌کشه. ‫اصلاً طول نمی‌کشه.
‫هی! بیا.
‫بابا...
‫چیه؟!
‫سلام.
‫- چطوری رفیق؟ ‫- وقت رفتنه.
‫آره؟ کجا میری؟
‫خب، شما باید برید.
‫باشه. چی بهش گفتی؟
‫- چی؟ ‫- ببین رفیق، می‌فهمم.
‫می‌دونی، ماه‌هاست داری ‫یواش یواش کار می‌کنی،
‫سعی داری جرأت پیدا کنی ‫که پیشنهاد قرار بدی،
‫رویای یه شام کوچولو ‫تو یه رستوران رو داری،
‫شاید یه جواب مثبت ‫تو تلاشِ 364اُم لعنتیت،
‫بعدش بانی از راه می‌رسه،
‫و یه چوب می‌ندازه ‫لای چرخت.
‫- داری چی زر می‌زنی؟ ‫- خب، به درک!
‫ما سرمون شلوغه.
‫کار داریم، مشتری داریم.
‫بیا پسر، داریم می‌ریم.
‫خدای من، ‫اون پسربچه‌ی جوجه‌فکلی
‫می‌خواد به بانی مونرو بگه ‫چی کار کنه؟!
‫اون دختره باید شکایت کنه!
‫باید مستقیم بره اتحادیه!
‫اون حق داره هر یک ساعت ‫پنج دقیقه استراحت کنه!
‫این قانون کاره!
‫خب، به درک بانی پسر.
‫برگشتیم تو بازی.
‫لعنتی، لعنتی.
‫لعنتی. لعنتی.
‫نگاه نکن، نگاه نکن، ‫نگاه نکن، نگاه نکن! سرت...
‫فقط سرت رو بگیر پایین!
‫مأمورهای لعنتی!
‫دست‌تون به بانی مونرو نمی‌رسه!
‫مامان؟
‫یالا.
‫- «تشکیلات ابدیت.» ‫- جفری.
‫بانی. ‫خوشحالم صدات رو می‌شنوم ارباب.
‫پیغامم رو در مورد ‫پدرت گرفتی؟
‫- آره. دیدمش. ‫- حالش خوبه؟
‫- عالیه. ‫- تو و جونیور چطورید؟
‫- کجایید؟ ‫- بارنهام.
‫چرا نمیاید خونه؟
‫همه دیوونه شدید مگه؟ ‫فردا اون گنده‌ست جفری،
‫و من باید تمرکز کنم ‫روی بازی، پس چندتا اسم بهم بده.
‫بانی، رفیق، ‫من هیچ مشتری‌ای تو بارنهام ندارم.
‫- چی داری بلغور می‌کنی؟! ‫- زیاده‌روی کردی بانی.
‫گوش کن، تویِ... هی.
‫هی.
‫پلیس دوباره زنگ زده؟
‫- پلیس؟ نه. ‫- به من دروغ نگو جفری.
‫- اون‌ها همه‌جا هستن. ‫- بانی، خواهش می‌کنم.
‫- می‌خوام بیای خونه رفیق، همین الان. ‫- چرا؟
‫چون تو رفیقمی،
‫و دوستت دارم.
‫اونجان، مگه نه؟ ‫دارن گوش میدن! لعنت بهت!
‫این رو شنیدن؟ جفری!
‫گوش کن، می‌دونم داغونی، ‫رفیق من.
‫اون زن خوبی بود.
‫گم‌شو! تو... گم‌شو!
‫خب پس، بانی پسرِم. وقتشه یه‌کم ‫به سبک قدیمی بریم در خونه‌ها.
‫- جفری چی گفت؟ ‫- می‌خواد بریم خونه.
‫- کی؟ ‫- همین الان.
‫- می‌ریم؟ ‫- عمراً بریم!
‫اونجا پرِ پلیسه.
‫- جفری این رو گفت؟ ‫- نه، ولی داره دروغ می‌گه.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- این رو باش:
‫بهم گفت دوستم داره.
‫بابا.
‫- چیه؟ ‫- ظهر به‌خیر، بانی مونرو هستم،
‫عرضه‌کننده‌ی بهترین محصولات ‫زیبایی. من کرم آبرسان...
‫- علاقه ندارم.‫ نه؟ -
‫- نه.‫ ...من لوسیون‌های غنی، آبرسان -
‫- ضد پیری دارم... ‫- گفتم نه ممنون، بفرمایید.
‫گم شو! گم شو!
‫- گفتم گم شو! ‫- لعنت بهت! خودت چی!
‫ها؟! خودت چی؟
‫آی!
‫لعنت بهت!
‫لعنتی.
‫آی! لعنتی!
‫من بانی مونرو هستم، عرضه‌کننده‌ی ‫بهترین محصولات زیبایی.
‫لوسیون‌های غنی، آبرسان، ضد پیری دارم ‫برای نرم کردن پوست
‫و لایه‌برداری سلول‌های سطحی ‫برای ظاهری غنی‌تر و صاف‌تر.
‫پوست با کامل‌ترین پتانسیلش ‫بیدار می‌شه.
‫من بانی مونرو هستم!
‫من محصولات زیبایی می‌فروشم!
‫فقط با وقتِ قبلیِ لعنتی!
‫من بانی مونرو هستم. یکی پیدا می‌شه خریدار باشه؟
‫یکی هست بخره؟
‫یکی پیدا می‌شه خریدار باشه؟!
‫بابا؟
‫داشتم با مامان حرف می‌زدم.
‫چی؟
‫فکر کنم مراقبم بود.
‫باشه. چی؟
‫بهش گفتم بره، اونم رفت.
‫63...
‫من واقعاً می‌خوام برم خونه.
‫خواهش می‌کنم.
‫59...
‫خواهش می‌کنم بابا.
‫بینگو.
‫خواهش می‌کنم بابا.
‫چطور شدم؟
‫خوبی.
‫یه حسِ خوبی دارم.
‫بابا! کیفت رو جا گذاشتی!
‫عزیزم، ببین چی شدی.
‫یه اعترافی بکنم.
‫من هیچی ندارم.
‫ببخشید.
‫بهم بگو بانی.
‫بانی؟
‫تو بانیِ منی؟
‫ببین، اون رو بده من.
‫بذار بگیرمش.
‫نمی‌خوایم که کل خونه رو ‫آتیش بزنیم، می‌خوایم؟
‫بیا.
‫وای.
‫نه، وای.
‫وای! وای!
‫بجنب.
‫بجنب. وای. بجنب.
‫وای، بجنب، خواهش می‌کنم.
‫ادامه بده.
‫وای! بجنب!
‫وای!
‫سلام غریبه.
‫مامان.
‫من...
‫ببخشید دایره‌المعارف رو گم کردم.
‫واقعاً دوستش داشتم.
‫می‌دونم.
‫ناراحتی؟
‫نه عزیزم.
‫تنها چیزی که می‌خواستم ‫قیافه‌ی تو بود
‫وقتی دادمش بهت.
‫یادته وقتی فهمیدیم ‫قلب‌های اختاپوس کجاست؟
‫کجان؟
‫تو سرشه.
‫دنیای عجیب و شگفت‌انگیزیه، واقعاً.
‫هست؟
‫بهت قول میدم هست.
‫من متأسفم.
‫من به اندازه کافی قوی نبودم.
‫اما تو هستی.
‫تو قوی هستی.
‫دیگه الان می‌دونی، مگه نه؟
‫عزیزم،
‫بابات نمی‌تونه کمکت کنه.
‫اون واقعاً گم شده.
‫می‌دونم.
‫خیلی غم‌انگیزه، نه؟
‫آره.
‫اما گوش کن.
‫باید یه چیز خیلی مهم بهت بگم.
‫چی؟
‫مهم نیست چی می‌شه، ‫ازت می‌خوام دووم بیاری.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫آره.
‫یه اتفاق بد قراره بیفته.
‫می‌خوای که من قوی باشم.
‫تو خیلی باحالی، می‌دونستی؟
‫کارم تمومه.