.
‫این برنامه حاوی ‫الفاظ بسیار تند است.
[سیمان‌کاری رادمن و پسران]
[کافه‌ی بدفورد]
‫لعنتی.
‫گندش بزنن!
[مرگِ بانی مونرو]
[قسمت چهارم: مرد حقه‌باز]
‫چه عجب.
‫اون لباس‌ها رو بزن کنار ‫و بشین.
‫چیه؟
‫هنوز برنگشته؟
‫خب، کافه هنوز باز نشده. ‫باز که شد زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫بشین.
‫فکر کنم باید بریم کافه.
‫باشه.
‫بعد از صبحانه.
‫ولی احتمالاً ‫بیرون منتظر منه.
‫بعد از صبحانه. ‫- گرسنه‌م نیست.
‫باشه، پس برو.
‫- راه رو بلد نیستم. ‫- نخیر.
‫پس باید صبر کنی، مگه نه؟
‫حالا بشین غذات رو بخور.
‫خدایا. مگه خودم کم ‫مکافات دارم؟
‫چشم‌هات چه‌ش شده؟
‫هیچی.
‫- برو دیگه. ‫- آره.
‫پولش رو داری دیگه؟
‫آدم‌های خیرخواه کجا رفتن پس؟
‫امم...
‫کدوم گوریه؟ باید...
‫هستش، می‌دونم.
‫یه پاکتِ گنده‌ی پر از پولِ لعنتی ‫همین‌جا بود.
‫نه.
‫- نیستش. ‫- پس، ما الکی این همه راه این رو هل دادیم؟
‫خب، می‌خوای هلش بدیم برگردیم؟
‫الدنگ.
‫بزن بریم.
‫احمق.
‫لعنتی.
‫لعنتی. لعنت به این شانسِ گند.
‫می‌شه 5 پوند و 20 پنی.
[آتش‌سوزی اسکله عمدی تلقی می‌شود]
‫- روز خوبی داشتید؟ ‫- آره، بد نبود.
‫البته داره یه‌کم هوا می‌گیره.
‫خب، می‌گن داره هوا برمی‌گرده. [مردی در تقلای زندگی پس از تصادف و فرارِ خیابان استنلی]
‫انگار طوفان تو راهه. [مردی در تقلای زندگی پس از تصادف و فرارِ خیابان استنلی]
‫مراقب خودت باش عزیزم.
‫می‌گن قاتلِ شاخدار ‫داره میاد سمتِ جنوب.
‫خدایا، شنیدم، آره. ‫ترسناکه، نه؟
‫آره. خداحافظ.
‫چطوری رفیق؟
‫خب...
‫...من پول دارم.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫مسئله اینه که، ‫دیشب یه‌کم شلوغ‌پلوغ بود...
‫خودت که می‌دونی چه‌جوریه...
‫و، خب، ‫از شانسِ بدم تو کافه جا گذاشتمش.
‫- کابوسه. ‫- خبر نداری چی کشیدم.
‫خلاصه، به هر حال، ‫داشتم برمی‌گشتم برش دارم، فقط...
‫خب، قضیه اینه، می‌خوام الان بهم فرصت بدی،
‫بعد من میرم کافه ‫و برش می‌دارم
‫و به محض اینکه دستم رسید ‫میام بهت میدم.
‫متأسفانه نمی‌شه.
‫- پول نباشه، بنزین بی بنزین. ‫- کلاً نیم ساعت طول می‌کشه.
‫- پول نباشه، بنزین بی بنزین. ‫- آره، فهمیدم.
‫مسئله اینه که، من واقعاً، واقعاً باید...
‫برگردم اون کافه، ‫یعنی خیلی فوری.
‫- پول نباشه، بنزین بی بنزین. ‫- آره، فقط خفه شو، گوش کن ببین چی می‌گم
‫تویِ عوضیِ مقرراتی!
‫گوش کن جان، رفیق،
‫من شرایطِ سختی دارم.
‫یه دیوونه‌ای زده دماغم رو شکسته،
‫یه اتفاق خیلی بد ‫واسه بهترین دوستم افتاده،
‫و هر جا رو نگاه می‌کنم ‫ارواح می‌بینم،
‫و یه حسِ قوی دارم که ‫همه چی بالأخره از هم می‌پاشه
‫مگر اینکه مراقب پسرم باشم، ‫که توی کافه جا گذاشتمش.
‫پس، لطفاً، خواهش می‌کنم،
‫می‌شه فقط همین یه لطف کوچولو رو در حقم بکنی؟
‫- نمی‌خوای کمکم کنی، نه؟ ‫- پول نباشه، بنزین بی بنزین.
‫تو عادت داری حرفت رو تکرار کنی، ‫جان، دوست من،
‫که تصور می‌کنم، اون اتیکتِ اسمت ‫و اون پیرهنِ شرکتِ کوچولوت
‫تو رو تبدیل به یه آدمِ نچسبِ واقعی کرده، نه؟
‫یه دافعِ جذابیتِ تمام‌عیار!
‫پولت رو میارم.
‫- ده دقیقه طول می‌کشه! ببین کی گفتم! ‫- گم‌شو بابا.
‫پمپ‌بنزینِ فسقلیِ داغون، ‫لعنت، لعنت، لعنت بهش. لعنت بهش.
‫فروشنده‌ی شماره یکِ کلِ برایتون.
‫حالا ببین کی گفتم!
‫گری.
‫کدوم مدرسه میری؟
‫من مدرسه نمیرم.
‫- همه میرن مدرسه. ‫- من نمیرم.
‫من و بابام زدیم به جاده.
‫اون داره، امم... کار رو یادم میده.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫خوش ‌به حالت.
‫گری!
‫ببین، فکر کنم شاید ‫مجبور بشم یه تماسی بگیرم.
‫چه تماسی؟ به کی؟
‫خب...
‫به خدمات اجتماعی.
‫- چرا؟ ‫- چون من مامانت نیستم
‫و تو نیاز به مراقبت داری و من نمی‌تونم انجامش بدم
‫- شاید اون‌ها بتونن بسپارنت به کسی که بتونه. ‫- مثلاً کی؟
‫امم، نمی‌دونم. یه خانواده.
‫اما اون برمی‌گرده.
‫- ولی برنگشته. باشه... ‫- ولی داره برمی‌گرده...
‫- ...پس لازم نیست به کسی زنگ بزنی، باشه؟ باشه، خیلی‌خب، آره، آروم باش -
‫- خب، نمی‌تونیم که همین‌طوری تمام روز اینجا بشینیم. ‫- چرا نه؟
‫چون کار و زندگی داریم.
‫- من می‌تونم بیرون منتظرش بمونم. ‫- نه، نمی‌تونی.
‫اشکالی نداره.
‫من تو رو اینجا ‫تنها نمی‌ذارم.
‫- چرا؟ ‫- چون کار احمقانه و مزخرفیه، واسه همین.
‫برمی‌گردیم.
‫کمربندت رو ببند.
[هتل و باشگاه گلف استیپلتون]
‫صبح به‌خیر.
‫یه نوشیدنی لازم دارم.
‫نقد یا کارت؟
‫یه لحظه بهم فرصت بده.
‫- خانم‌ها. ‫- امروز روز شانس شماست.
‫چندش.
‫ببخشید مزاحم شدم...
‫...ولی فکر کنم دارید ناهار من رو می‌خورید.
‫- بخشید؟ ‫- خب، این غذای خرگوشه
‫و منم...
‫من بانی‌ام (خرگوش)
‫بانی مونرو.
‫خب، خانم‌ها...
‫...امروز روز شانس شماست ‫چون توی این کیف،
‫دقیقاً توی همین کیف،
‫من بهترین محصولات زیباییِ شناخته شده در جهان رو دارم
‫که امروز، ‫و فقط امروز،
‫و فقط به شما بانوان زیبا، ‫نصف قیمت میدم.
‫باید اضافه کنم که، به خاطر یه مشکل ‫جریان نقدینگیِ کاملاً موقت،
‫باید پولش رو نقد و همین الان بگیرم. ‫خب، کی یه نمونه کار می‌خواد؟
‫شروع کنیم؟
‫هیلاری! تمومش کن!
‫باشه...
‫بهتون اطمینان میدم،
‫این جنس... زندگیتون رو... ‫متحول می‌کنه.
‫امم... باشه.
‫خب، می‌تونم یه سری...
‫...خدمات اضافه هم بدم.
‫می‌دونید که، خدمات ویژه‌ی اضافه.
‫- اما من یه‌کم عجله دارم، پس باید... ‫- خدای من.
‫- باورنکردنیه. ‫- دارید ضرر می‌کنید.
‫این جنس شما رو ده سال جوون‌تر می‌کنه. ‫‏20 سال. 30 سال، می‌دونی.
‫خدا می‌دونه که بدجوری بهش نیاز دارید. ‫لعنت... بهش!
‫گم شو بابا!
‫- خب، فکر نکن متوجه نشدم داشتی نگاهم می‌کردی. ‫- فکر نکنم.
‫خب، امروز روز شانس توئه.
‫من بهترین محصولات زیبایی رو دارم... ‫کرم، لوسیون، پماد...
‫- همه نصف قیمت. ‫- نصف قیمت؟
‫فقط واسه امروز. البته متأسفانه، ‫باید پولش رو نقد بدی.
‫اصلاً مشکلی نیست.
‫آره؟
‫باشه. بسیار خب.
‫البته اول باید محصول رو ‫تست کنی برام.
‫- من یه ذره عجله دارم. ‫- و خونه‌ی منم همین بغله.
‫پس، شاید واقعاً روز شانسِ تو باشه.
‫شاید...
‫حالا، پاشنه‌ی پات رو ‫کاملاً بکش عقب. همینه.
‫خوبه. بیا.
‫این کارها رو انجام بدیم، ‫بعدش می‌تونیم بریم سراغ بخش هیجان‌انگیز ماجرا.
‫- قول میدی؟ ‫- خب، من که می‌خوام حالش رو ببرم.
‫تو اگه دلت می‌خواد می‌تونی بشینی زانوی غم بغل بگیری ‫و رو مخِ همه راه بری.
‫- باشه، حالا اون‌یکی. ‫- من فکر کردم داریم برمی‌گردیم کافه.
‫بهشون زنگ می‌زنم، و می‌گم ‫که بیرون رو بگردن و همه چی.
‫ولی من به داداشم قول دادم، واسه همین...
‫کلی بچه اونجاست، ‫پس خوش می‌گذره.
‫باشه. ‫خب، این می‌شه دو و نیم.
‫باشه. خب، یه نگاه بنداز. ‫مشکی‌ها، آره؟
‫خوبه؟
‫نه، اون نیست... اون...
‫متأسفم، ولی کفش‌هاش...
‫- چی؟ ‫- کفش‌هاش خیلی کوچیکه.
‫آره، ولی بچه‌ی من که نیست.
‫باشه، پس...
‫ای بابا. باشه، حله.
‫بیا بریم.
‫باشه.
‫حالا شد.
‫آره، آره، می‌فهمم.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫فقط حواست بهش باشه، باشه؟
‫یه‌کم دیگه ‫دوباره زنگ می‌زنم. قربانت، گری.
‫هنوز باز نشده؟
‫چرا، بازه. امم... فقط...
‫می‌دونی.
‫بعداً دوباره زنگ می‌زنم.
‫ببخشید.
‫چیز دیگه‌ای زیر ده پوند نداشت ‫و منم نمی‌تونستم...
‫اون‌ها... اون‌ها خوبن.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫عالیه.
‫بیا بریم پس.
‫- از این‌ها می‌خوای؟ ‫- ممنون!
‫خوبی؟
‫به‌به! ایناهاش!
‫بیا اینجا مرد کوچک.
‫- تولدت مبارک، دایی بیل! ‫- ممنون، کریس-کراس.
‫خدایا، چه سنگین شدی. ‫- تولدت مبارک.
‫ممنون.
‫- من چیزی برات نگرفتم. ‫- خب، تعجبی هم نداره.
‫- تو چی گرفتی؟ ‫- می‌دونی، یه چیزهایی.
‫کجا بودی حالا؟
‫- دنبال دلقک‌ماهی می‌گشتیم. ‫- باحاله.
‫پیدا نمی‌کنید.
‫اون‌ها نوعی شقایق‌ماهی هستن. ‫راجع‌ بهشون خوندم.
‫صخره‌های مرجانی ‫و تالاب‌های آب‌های گرم رو دوست دارن،
‫پس تو انگلیس پیداشون نمی‌شه.
‫البته زمردماهی تو انگلیس پیدا شده.
‫اون‌ها خیلی باحالن.
‫ولی فقط تو سواحل کورنوال، ‫پس اون‌ها رو هم نمی‌بینی.
‫چشم‌هات چه‌ش شده؟
‫کرم لازم دارم، ولی دست بابامه.
‫بابات کجاست؟
‫توی راهه.
‫میای؟
‫رسیدیم. پلاک 19.
‫- ماشین قشنگیه. ‫- خیلی، نه؟
‫خب، آقای برچی در کار هست؟
‫نه، 20 ساله که نیست.
‫ولی... ما خیلی ‫با این ماشین خاطره داشتیم.
‫دلم نمیومد ردش کنم بره.
‫حتماً فکر می‌کنی من یه پیرزنِ خرفتم، ‫آقای مونرو،
‫ولی با اینکه اون مُرده ‫و چشم‌های منم سوسو می‌زنه...
‫هنوز پول میدم که تمیزش کنن.
‫حالا، چه فایده‌ای داره؟
‫هیچ ایده‌ای ندارم.
‫نه، نداری، مگه نه؟
‫بیاید تو، آقای مونرو.
‫یه فنجون چای دبش چطوره ‫آقای مونرو؟
‫امم، نه ممنون. راستش یه‌کم ‫عجله دارم.
‫انگار که از باغ زیبای خودتون چیده شده،
‫بوی میوه گل نسترن و سدر رو حس می‌کنید؟
‫خیلی سال بود کسی ‫این کار رو برام نکرده بود، آقای مونرو.
‫حسابی دلِ یه پیرزن رو ‫شاد کردی.
‫پیر؟ اختیار دارید خانم برچ، دست‌هاتون ‫مثل دست‌های یه دختر جوونه.
‫مردِ شیطون.
‫خب، می‌گن که این کرمِ تقویتیِ دست...
‫قدرتِ ترمیم‌کنندگیِ جادویی داره.
‫چه حسی داره؟
‫ملکوتی.
‫خب، چند تا بطری ‫براتون بنویسم؟
‫زندگی داره سخت‌تر می‌شه، ‫اینطور فکر نمی‌کنید، آقای مونرو؟
‫بانی صدام کنید.
‫سردتر.
‫داره از هم می‌پاشه. ترک می‌خوره.
‫ما توش شناوریم...
‫...بدون اینکه موجی بسازیم، روی کسی تأثیر بذاریم
‫یا از کسی تأثیر بگیریم.
‫این مرگه.
‫و مملوء از تنهایی‌ـه.
‫خب، من دیگه باید برم.
‫باید محکم بچسبیم، محکم‌تر از همیشه.
‫تا حالا اودن خوندید، آقای مونرو؟
‫امم...
‫اودن همه چیز رو گفته.
‫ما باید همدیگه رو دوست داشته باشیم وگرنه می‌میریم
‫ما باید همدیگه رو دوست داشته باشیم وگرنه می‌میریم، ‫آقای مونرو.
‫بانی. بگو بانی.
‫ما باید همدیگه رو دوست داشته باشیم وگرنه می‌میریم
‫ای خدای بزرگ!
‫شماها همه‌تون چی از جون من می‌خواید؟!
‫- ببخشید آقای مونرو، نمی‌خواستم ناراحتتون کنم! ‫- نه، خوبم.
‫- کرم دست رو برمی‌دارم. ‫- چی؟
‫- همین الان یه چک می‌نویسم. ‫- چی؟
‫ - دسته چک توی کشوئـه، اونجا.‫ چی؟ چک؟ -
‫من چه غلطی بکنم با یه چک لعنتی؟
‫- خب، متأسفانه تنها چیزی‌ـه که دارم، آقای مونرو. ‫- ای بخشکی شانس!
‫پیرزنِ خرفتِ دیوونه.
‫آره! برو بریم.
‫یادته وقتی گذاشتی ‫دو هفته مدرسه نرم؟
‫وقتی بابا رفته بود.
‫و ما پرده‌ها رو کشیدیم
‫و... همه جا رو تاریک کردیم
‫و در رو باز نمی‌کردیم.
‫و وانمود کردیم ‫فقط ما دو تا تو کل دنیاییم.
‫آره.
‫فقط رو مبل بغل هم بودیم.
‫چندتا فیلم دیدیم؟
‫صدتا؟
‫زیاد خوشم نیومد.
‫و تمام دوست‌هام تو مدرسه ‫با بقیه دوست شده بودن...
‫وقتی من برگشتم.
‫فقط خواستم بدونی.
‫فکر کنم می‌خوام ‫تنهام بذاری دیگه.
‫در مورد دلقک‌ماهی حق با تو بود.
‫ولی من یه خرچنگ دیدم.
‫می‌خوای گرگم‌به‌هوا بازی کنیم؟
‫- هی! کریستوفر! ‫- کریس!
‫چی شد؟
‫چرا این کار رو کردی؟
‫دارم با تو حرف می‌زنم! ‫چرا این کار رو کردی؟!
‫می‌دونم عزیزم، چیزی نیست. ‫حالت خوب می‌شه.
‫بیا بریم.
‫بیا!
‫هی، خوبی. ‫بیا اینجا، بیا اینجا.
‫باشه، صبر کن.
‫صبر کن.
‫لیبی.
‫شاید یه‌کم زیاده‌روی کردم.
‫فحش دادی.
‫لیبی...
‫کی خونریزی بند میاد؟ ‫خیلی درد داره.
‫آره، می‌دونم.
‫بیا.
‫برو لباس خوابت رو بپوش ‫و برو تو تخت.
‫میام روت رو می‌کشم.
‫سرش خوبه؟
‫خوب می‌شه.
‫عجب ضربه‌ای بود.
‫برو. آب هنوز توشه.
‫من تمیزم.
‫نه، نیستی.
‫اگه یه پسر باشه ‫که نیاز به حموم داشته باشه، اون تویی.
‫برو.
‫و از اون حوله که آویزونه استفاده کن.
‫فقط آب‌بازی نکن، خودت رو بشور.
‫باشه؟
‫کریس، لباس خوابت رو پوشیدی؟
‫خوبی؟
‫می‌تونم یه‌کم دیگه ببرمت اونجا، ‫اگه می‌خوای.
‫می‌تونیم دوباره بیرون رو چک کنیم.
‫دوست داری این کار رو بکنیم؟
‫واقعاً فکر می‌کنی که...
‫...شاید یه خانواده‌ای باشه ‫که بتونن ازم مراقبت کنن؟
‫آره.
‫مطمئنم هست.
‫اگه این چیزی‌ـه که می‌خوای.
‫برم زنگ بزنم؟
‫شاید بتونن همین امشب بیان.
‫باشه.
‫در اخبار امروز، ‫وحشت یکی از مناطق لندن را فرا گرفت،
‫زمانی که جسد مثله شده‌ی ‫یک مادر جوان
‫در خانه‌اش در میدا ویل پیدا شد.
‫راز اینکه چه چیزی باعث ‫جراحات ویرانگر او شده بود حل شد
‫زمانی که تصاویر عجیب دوربین مداربسته منتشر شد ‫که نشان می‌داد...
‫...مردی که حالا به ‫«قاتل شاخدار» معروف شده،
‫در حالی که چنگکی خونین در دست داشت،
‫با سرعت زیاد ‫در خیابان اصلی محله می‌دوید،
‫و موجی از وحشت را ‫در جامعه ایجاد کرد،
‫در حالی که خریداران تلاش می‌کردند ‫از او فرار کنند.
‫پلیس معتقد است او ممکن است...
‫یا خدا. چیزی جا گذاشتی؟
‫کجاست؟
‫جونیور کجاست؟
‫- ایوان بردش. ‫- خیلی‌خب، آدرسش کجاست؟
‫لیزی، برو تو دفتر رو نگاه کن،
‫ببین می‌تونی آدرس ‫ایوان رو پیدا کنی.
‫بیا تا منتظری یه چیزی بخور.
‫خبر پودل رو شنیدی؟
‫ندیدم.
‫مشخصه.
‫خیلی اتفاق بدی بود.
‫آره.
‫بزنم به حساب، نه؟
‫حالت خوبه رفیق؟
‫بفرما.
‫- آدرس ایوان. ‫- ممنون.
‫آره، صبر کن، صبر کن رفیق.
‫جفری زودتر زنگ زد، گفت ‫داشته سعی می‌کرده پیدات کنه.
‫در مورد پدرته. ظاهراً ‫پرستارش خسته شده و گذاشته رفته.
‫- گفت باید فوراً بری اونجا. ‫- لعنتی...
‫آره.
‫باشه.
‫خوبه؟
‫- چه خبره؟ ‫- سلام؟
‫- کجاست؟ کدوم گوری بودی؟ -
‫تو دیگه شروع نکن.
‫بابا.
‫- خوبی پسرم؟ ‫- برگشتی.
‫معلومه که برگشتم.
‫چیه؟ بیا بریم.
‫- هی، مجبور نیستی بری. ‫- معلومه که مجبوره. من پدرشم.
‫سوار ماشین شو.
‫بریم.
‫جونیور.
‫خداحافظ پس.
‫خداحافظ.
‫ماشینمون کجاست؟
‫مجبور شدم جا بذارمش.
‫این یکی باحال‌تره.
‫کرمم توش بود.
‫بازم برات کرم می‌خرم.
‫و دایره‌المعارفم.
‫یکی دیگه برات می‌گیرم.
‫من یکی دیگه نمی‌خوام.
‫الان کجا داریم می‌ریم؟
‫داریم می‌ریم دیدن پدربزرگ.
‫بانی مونروی کبیر، نفر اول.