‫غذای امروز ما را بده
‫و بدهی‌های ما را ببخش
‫همانطور که ما بدهکاران خود را می‌بخشیم و آنها را...
‫-البته که، نباید واقعا دفن می‌شد
‫-در زمین مقدس ‫-ساکت باش
‫-متشکرم
‫-شگفت انگیزه
‫- زیرا پادشاهی و قدرت و
‫و شکوه برای همیشه از آن توست.
‫آمین
‫♪ ♪
‫-آقای چرچ گفت تو تلگرام داری
‫-از کلی هست
‫حکم پزشکی قانونی درباره پاتریک موریس...
‫خودکشیه.
‫-چطوری میتونست چیز دیگه‌ای بگه؟
‫-اونا من رو مقصر میدونن
‫- تو قوی بودی ‫- اون ضعیف بود
‫مقصر این کیه؟
‫- حتی اینطوری... ‫- به هر حال،
‫-من دارم خانم گرانت رو اخراج میکنم ‫-خوبه
‫زمانش رسیده که ‫ که با گلادیس به عنوان یک بزرگسال رفتار کنیم
‫-ولی یه جایگزین براش میارم
‫- خب پس چرا اون داره میره؟ ‫- اون کنترل گلادیس رو از دست داده
‫- تو نظرم رو میدونی
‫- جورج، من برای رسیدن به یک موقعیت کار می کنم
‫که زندگی گلادیس را برای بهتر شدن تغییر میده.
‫اگه میخوای به اون کمک کنی، به من کمک کن
‫-اسم سردبیر، تی تامسونه
‫اون ازم خواست که به دفترش برم
‫که درباره‌ی نوشتن"جهان نیویورک" بحث کنیم
‫-پگی، چقدر خوب
‫- چرا قبلا بهم نگفتی؟ ‫- اون موقع خودمم نمیدونستم
‫من داستانم رو براش فرستادم، ولی جوابی نگرفتم
‫و فکر می کنم سعی می کردم نوعی قالب رو بشکنم
‫توی "وکیل مدافع".
‫اما آقای فورچون یک پیشگامه.
‫-پس تو میتونی به زودی یه نویسنده‌ای ‫ که آثارش چاپ میشه، باشی
‫-و تو میتونی یه عروس باشی
‫اگر به آقای رایکز یه جواب بدی
‫- هنوز باورم نمیشه اون سوال رو پرسید
‫شاید نپرسیده‌‌. ‫شاید اشتباه شده
‫-امیدواری که اشتباه کرده باشی؟
‫-نه خیلی
‫اگرچه که هنوز خیلی عجله‌ای به نظر میاد
‫-اگه خاله‌هات نبودن، به اون چی میگفتی؟
‫-نکته‌ی خوبیه
‫اوه، بیا بریم داخل
‫-چرا؟ چیزی نیاز داری؟ ‫-چیز به خصوصی نه
‫-پس ولش کن بریم ‫-خواهش میکنم
‫من فقط نمیتونم از مغازه های نیویورک بگذرم
‫ما چیزی شبیه به اینا توی دویلستون نداریم، ‫بهت اطمینان میدم
‫-چطور میتونن همچین انتخابی داشته باشن
‫تو هر جایی که نگاه میکنی؟
‫اوه
‫اینا بهشتی نیستن؟
‫کدوم رو ترجیح میدی؟
‫-اون یکی با چشمات جوره
‫- خانم چمبرلین. ‫- خوبین؟
‫-خب، همونطور که اتفاق میوفته،
‫من در مسیر اومدن به اینجا، با آقای نودلر تماس گرفتم
‫و ببینید که من با چه چیزی اومدم؟
‫-اوه
‫- فکر میکنم حتما جعبه جواهره
‫- چقدر دوست داشتنی ‫- اون نباید اینجا باشه
‫- نودلر میگه این گرینلینگ گیبونه
‫که خب من شک دارم، ‫در هر صورت مهم نیست
‫- خانم چمبرلین.
‫همیشه خوشحال میشم از دیدنتون
‫- دوست داری ببینی؟
‫چه گیبون باشد چه نباشد،
‫مردی که اون رو ساخته، میدونسته ‫چطور چون رو تراش بده
‫- این خانم اسکاته ‫- اون منشی خالمه
‫- و برای شما؟ ‫- نه
‫ولی خاله‌هام دوست ندارن که من تنهایی بیرون برم
‫- متشکرم خانم ‫- این زیباست
‫-خب، واسه چی اینجا هستی؟
‫-من یه جفت دستکش میخوام ‫-منم همینطور
‫ولی اول یه شال میخوام
‫تو واقعا فکر میکنی این یکیه؟
‫- اره ‫- پس بزار برات حسابش کنم
‫و بعد باهم میریم
‫-اوه، نه اون نباید فکر کنه
‫که انگار ما برنامه ریزی شده اینجاییم
‫- من... ‫- نه، جدی میگم
‫ولی من همیشه از ملاقت‌هامون ‫ خوشحال میشم خانم بروک
‫♪ ♪
‫-بیا بریم بیرون
‫♪ ♪
‫- دور نه ‫- فقط همین دور و بر بلوک
‫یا... جان رو بفرست. ‫کدو تنبل دوستش داره
‫- نه، نه خانم آدا ‫- من میرم
‫من خودم می‌بردمش ولی صد تا ‫کار دارم که باید انجام بدم
‫و خانم اسکات با خانم ماریان بیرون رفته
‫-اوه، مشکلی نیست خانم آدا
‫من قدم زدن رو دوست دارم
‫-خداحافظ
‫♪ ♪
‫-آقای فین
‫دفترتون گفت شما تو راه اینجا هستین
‫ولی من فکر کردم که ممکنه نرسم بهتون
‫-شما عضوی از کلاب هستین؟
‫-نگران نباش... ‫استانداردهای ورودش
‫هنوز اونقدر پایین نیومده
‫ولی من میخواستم بگم
‫من خیلی درباره ی پاتریک موریس متاسفم
‫هرچیزی که ممکنه تو فکر کنی
‫من به هیچ چیزی فکر نمیکنم
‫غیرش این یه پایان غمگین برای اون چیزی که بود، بود
‫یه زندگی نسبتا مناسب.
‫-میگی که تقصیر منه ‫-نه، آقای راسل
‫ما بد رفتار کردیم، و شما ما رو تنبیه کردی
‫که خب عدالت بود
‫چقد حیف که موریس به اندازه‌ی بقیه نبود
‫این یه بازی برای افراد ضعیف نیست
‫-نه، قطعا
‫اوضاع چطور پیش میره؟
‫ما آماده‌ایم که یک لایحه‌ی جدید رو تصویب کنیم
‫هفته ی بعد یا هفته ی بعدش اعلام میشه
‫ما خبر رو می‌فرستیم
‫- شما پولی که از دست دادین رو جبران میکنین؟
‫- قیمت سهم برای آن خیلی بالاست،
‫همونطور که شما بهتر از من میدونین
‫و هیچ فایده‌ای درریه کردن وجود نداره
‫وقتی تو یه بازی رو میکنی و میبازی
‫-من بد شما رو نمیخوام، آقای فین
‫-اینطور به نظر نمیرسید
‫وقتی بزرگان به دیدن شما آمدند.
‫-من عصبانی بودم
‫ولی الان عصبانی نیستم
‫-روز خوبی داشته باشید
‫-آقای فین
‫وقت دارین که امروز بعداظهر یه سر به دفترم بیاین؟
‫-اوه، الان
‫یواش، ‫هی هی
‫آروم باش، دختر
‫اوه
‫باشه، ‫آروم باش
‫بیخیال
‫ولی قطعا تو باید چیزی رو حس کرده باشی
‫او باید قبل از اینکه گم بشه، ‫ بند خودش رو کشیده
‫-خب، اگر هم کرده، من متوجه نشدم
‫- مگه یه تگ برنجی با آدرس روی یقه نداره؟
‫-اوه، اره
‫اوه، ممنونم خدایا
‫-،آم، اینجاست خانم
‫-اوه، خب من مطمئنم کسی که توی خیابون پیداش میکنه
‫میشناستش
‫-ولی اگه یه دزد بی وجدان اون رو پیدا کنه چی؟
‫یکی ممکنه به خاطرش ۵۰ دلار بده
‫-فقط در صورتی که نژاد رو ندونن
‫-ولی این چیزیه که برای کدو تنبلم اتفاق میوفته
‫آدمای غریبه دورش رو پر میکنن؟
‫-تو از کجا میدونی... اونا ممکنه باهاش خیلی مهربون باشن
‫-اوه!
‫- واقعا آدا، ادامه دادن فایده ای نداره
‫- انگار تو درخت زندگی می کنی.
‫شک ندارم که هر لحظه الانا ممکنه یکی برش گردونه
‫- موافق نیستی، بنیستر؟ ‫- مطمئناً امیدوارم اینطور باشد، خانم.
‫- اوه اوه، من باید دراز بکشم.
‫-تو از یه جنگ داخلی جون سالم به در می بری، ‫و سقوط میکنی
‫به خاطر یه سگ گمشده؟
‫خودت رو جمع و جور کن بخاطر خدا
‫تو دختر یه ثربازی، اینو یادت نره
‫-کدو تنبل
‫-خانم آدای بیچاره، ‫خیلی اون سگ رو دوست داشت
‫-ممنونم خانم، ‫من خودم به اندازه ی کافی امروز حس بدی دارم
‫-ما باید یه گروه جست و جو بذاریم؟
‫-ولی از کجا میخوای شروع کنی دنبالش بگردی؟
‫- خانم ون راین می گوید که همه در این خیابان
‫- سگ را می شناسد. ‫ - موافقم.
‫کسی آن را برمی گرداند. ‫حداقل باید برگردونه
‫- مردم چه باید بکنند و چه می کنند
‫-همیشه یکسان نیست ‫- کاملا درسته
‫-بهم نمیگی که چه کار اشتباهی کردم؟
‫تو هیچ کار اشتباهی نکردی
‫-خب پس دوباره باهام بیا بیرون
‫نههه
‫-تو داری بهم میگی که خانم گلادیس رو بردی
‫به یه هتل برای ملاقات با یه مرد جوون تو روز روشن؟
‫-اینجوری نیست ‫- پس چجوریه، خانم گرانت؟
‫-تو فقط اینو میدونی چون باز کردی
‫-نامه‌ای که به من نوشته شده بود رو. ‫- تو یه دختر جوونی
‫و من مادرت هستم و هر حقی رو دارم
‫که بدونم که کی داره با تو سر و کله میزنه
‫من یه دختر نیستم
‫من یه زنم، ‫حالا میخواد مناسب باشه برات یا نه
‫-این لحنیه که تو تشویقش میکنی؟
‫-نه
‫اما من فکر نمی کنم که آقای بالدوین ‫ قصد آسیبی داشته باشد.
‫آنها جوان هستند ‫ کاملا بی گناه بود
‫- منظورت چیه؟ ‫- گلادیس یک بزرگسال است.
‫او را نمی توان برای همیشه در اینجا نگه داشت.
‫- احتمالاً شما اینطور صحبت می کنید
‫چون می دانید موقعیت خود را از دست داده اید؟
‫-مامان
‫- آره. خانم راسل، من فوراً وسایل را جمع می کنم.
‫- ممنون خانم گرانت.
‫وقتی آماده رفتن شدی برایت پول خواهم داشت.
‫♪ ♪
‫- او به من کمک می کند تا پولی را که از ‫ دست داده ام پس بگیرم.
‫-پولی که از دست دادیم
‫- او می تواند این کار را انجام دهد. ‫ - در این مورد مطمئنم.
‫- یعنی ما مجبور نیستیم خانه را بفروشیم؟
‫-نه، فکر نمیکنم
‫- آیا این پشیمانی از مرگ پاتریک است؟
‫اون فکر میکنه که تو اسلحه رو توی دهنت میذاری
‫اگه زیر بری؟
‫-اون متاسفه که این اتفاق افتاد، ارورا
‫اون اکمد به کلاب که اینو بهم بگه
‫-اما اون با اجازه دادن به تو، بازنده نمیشه؟
‫-یه قطره تو دریاست واسه اون(چیزی نیست براش)
‫-پس من رو اینطوری نذار
‫اون ازت چی میخواد؟
‫اون باید یه چیزی در عوض میخواسته باشه
‫-خیلی خوب
‫اون میخواد که زنش رو به اجتماع برگردونین
‫اون از طرد شدن خسته شده
‫- او بیش از هرکسی مستثنی نیست
‫از ده ها زن می توانم به آنها فکر کنم.
‫- اون فقط شاملش نمیشه ‫- از این خسته‌ست.
‫خب، من چیکار میتونم کنم؟
‫تو قدرت منو رو خیلی دست بالا گرفتی
‫منظورت اینه ازم میخوای که امتحانش کنم؟
‫-از اونجایی که پرسیدی، ‫من میخوام که ما فقیر نباشیم
‫من دوست دارم که وابسته به صدقه‌ی پدرت نباشیم
‫من...
‫من میخوام که دوباره خودمون باشیم
‫خیلی خب
‫اگر اصرار میکنی
‫ممنونم.
‫و حواست باشه چی درباره‌ی پدرم میگی
‫اینقدر ناراحت نباش
‫تو سالها داشتی میمردی که از دستم خلاص شی
‫-مادر یه مدیر جدید پیدا میکنه
‫و اون ممکنه حتی بدتر باشه
‫-من ممکنه که زندانبان شما باشم
‫امیدوارم دوست شماهم بوده باشم
‫-اگر به خاطر من نبود
‫تو شعلت رو از دست نمیدادی
‫به اون کوچولوی بیچاره نگاه کن
‫فکر میکنی که گم شده؟
‫-خانم بروس ،میشه بگیریدش لطفا؟
‫♪ ♪
‫-چی شده؟
‫-ما این سگ کوچولوی بیچاره رو اینجا پیدا کردیم
‫به نظر آشنا میاد
‫- مال ... ‫- میدونم مال کیه
‫- الان باید برش گردونم؟ ‫- برو به اتاقت
‫خانم بروس، حواسش به سگ هست
‫خانم گرانت
‫-داشتم میرفتم خانم راسل
‫خداحافظ، گلیدیس
‫-ببرش به طبقه‌ی پایین
‫حمومش کن، و بده یه چیزی بخوره
‫و بعدش بیا بالا به اتاق من
‫من یه تا می‌نویسم که باهاش تحویلش بدن
‫♪ ♪
‫-بشورش و بهش غذا بده، و وقتی کارت تموم شد بهم بگو
‫-بله خانم
‫-آدلحید
‫-فکر میکنی اونها چیکار میکنن حالا که خانم گرانت رفته؟
‫نمیدونم
‫منظورم اینه، خانم گلیدیس یه ‫ نظارتگر دیگه خواهد داشت؟
‫یا یه خدمتکار خانم مناسب؟
‫-تو هیچ کار دیگه‌ای نداری؟
‫♪ ♪
‫ببخشید؟
‫♪ ♪
‫ببخشید؟
‫-پارکر، میشه اهرم رو نگه داری؟
‫من پارکر نیستم
‫میشه اهرم رو نگاه داری؟
‫- داره میلرزه ‫- این یکی؟
‫- اره فقط نگهش دار ‫- ثابت نگهش دار
‫اوه
‫♪ ♪
‫ممنونم
‫♪ ♪
‫-این یه روزنامه‌ی واقعیه
‫-و تو بهم کمک کردی که چاپش کنیم
‫- خانم... ‫- آه، پگی اسکات
‫-نوسینده
‫زود اومدی یا من دیر کردم؟
‫- شما آقای فورچن هستین؟ ‫- بله
‫اه
‫-اه ‫-متاسفم
‫اوه
‫اوه... ‫این شگفت انگیزه
‫این حتی یکی از پرس های بخار هم نیست
‫من با این ماشین ها کار کردم
‫از روزهایی که در "یونیون روزانه جکسونویل" برگشتم.
‫کاری که انجام میدیدن اینه که نوع ‫ رو به عقب تنظیم میکنین
‫و توی پرس، معکوس میشه
‫- شگفت انگیزه ‫- همچین نوشته‌هات هم
‫شما یک روایت منحصر به فرد و قانع کننده را خلق کردین
‫ممنونم
‫فورچن
‫ما نمیتونیم منابع خودمون رو اینجوری تموم کنیم
‫بدون مخاطبان
‫و ما نمیتونم مخاطب جدید بگیریم
‫اگه سرمقاله‌های شما به تحریک ادامه بدن
‫اوه، سلام
‫-این پگی اسکاته، یه نویسنده‌ی جدید
‫- جورج پارکر ‫- الان، نگران نباش
‫ما مخاطبای جدید رو به دست میاریم
‫اما نه با خشم به حزب جمهوری خواه.
‫- بسیاری از رنگین پوستان هنوز به آنها اعتقاد دارند.
‫یادت باشه، لینکلن یک جمهوری خواه بود.
‫-به همین خاطره که ما باید کاستی های اونا رو آشکار کنیم
‫و بیشتر تقاضا کنیم.
‫تو تا حالا به نوشتن فکر کردی
‫درباره‌ی چیز سیاسی، خانم اسکات؟
‫-اره کردم
‫-ازش نپرس که اون جمهوری خواهه یا نه
‫- خوب، چرا باید خودم را با هر یک از طرفین هماهنگ کنم
‫وقتی من حق رای ندارم؟
‫داستانی که هفته‌ی پیش فرستادین رو منتشر میکنم
‫و من میخوام که چیزی درباره‌ی اون هم بنویسین
‫- در مورد چی؟ ‫- همونی که الان گفتی...
‫وابستگی سیاسی بدون حق رای،
‫۲۰۰ کلمه
‫از آشنایی با شما خوشحالم، خانم اسکات.
‫♪ ♪
‫-توسط یه پیاده از اون طرف جاده تحویل داده شد
‫-اوه، اوه
‫- ادا میشه اون سرو صدا رو تموم کنی؟ ‫- نمیتونم بفهمم چی فکر میکنم
‫میبینی؟
‫راسل ها سگ خاله ادا رو پیدا کردن
‫اوه
‫-مشکلش چیه؟ ‫- اوه، جوی
‫- اوه، واقعیت داره؟
‫-اگه اونا سگ رو پیدا کردن
‫چرا یه فرد پیاده رو نفرستادن که پسش بدن؟
‫نه، اگه از من میپرسی، ‫میگم اونا دزدیدنش
‫خب، خانم راسل میتونست خودش پسش یده
‫گفتم این ممکنه اتفاق بیوفته
‫وقتی اسکار پسرش رو برای چایی دعوت کرد
‫اون میخواد مجبورمون کنه که پذیرایی کنیم ازش
‫بهتون قول میدم، هر لحظه از الان ‫خانم راسل اینجا میرسه
‫با سگی که زیر بازوش گرفته
‫-چرا من نرم و بگیرمش؟
‫- نه ‫- خب، مشکلی نیست.
‫-نه
‫من نمیدارم اون احمق تبدیل به یه اتصال بشه
‫بین این خونه‌ها.
‫بنیستر، تو برو بیارش
‫-خیلی خوب، خانم
‫-کدو تنبل، احمق نیست
‫-تو یه روزی راسل ها رو میشناسی
‫- هوم ‫- از روی جنازم رد بشی
‫-متاسفم اگه جک رو دوست نداری
‫من فکر میکنم که پسر خوبیه
‫-اونقدری خوب هست که باهاش کار بشه کرد
‫-خب، من در آینده‌ی تو، چیز رمانتیک زیادی نمیبینم
‫اگه نذاری یه پسر دستت رو بگیره
‫و فکر میکنم که مادر خودت هم با این موافقه
‫-میدونم که هست
‫♪ ♪
‫- ظهر بخیر خانم مک نیل.
‫- باعث افتخاره، آقای بنیستر،
‫اگرچه خانم راسل در حال برنامه ریزی بود
‫که خودش سگ رو برگردونه
‫-خانم ون ران نمیخواست اون رو تو دردسر بندازه
‫-هنوزم، خوبه که خودتون بیاین
‫و نه اینکه فقط یه پیاده رو بفرستین
‫-من میخواستم بیام
‫ما وقت زیادی گذاشتیم برای دیدن این خونه
‫توی خیابون.
‫کنجکاوم ببینم چجوری شده
‫-وقت دارین برای تور کوچیکمون؟
‫- خانواده چی؟ ‫-اونا طبقه‌ی بالا لباس عوض میکنن
‫-پس بله، تا وقتی که کوتاه باشه
‫-خب، این آشپزخونه‌ست همونطور که میبینین
‫پادشاهی مسیو بودن.
‫- آقا از آشنایی با شما خوشحالم.
‫- اوه سلام.
‫- هوم
‫میشه؟
‫- اوه، حتما ‫- آره
‫اوه، اینها منوهای فردا هستند.
‫من لیست نهایی را می نویسم،
‫و خانم قبل از اینکه لباس بپوشد آن را تایید می کند.
‫میفهمم
‫بهشت! ‫سوپ مرغ برای ناهار.
‫این چیزی نیست که من با آن آشنا باشم.
‫- سوپ مرغ؟ ‫ - سوپ هنگام ناهار
‫یا سرد است؟
‫نه، داغه
‫-خب، خب ‫هر روز چیزی یاد میگیرن
‫این چیه؟
‫- ترایفل؟ ‫ - تو هم از ترایفل خوشت نمیاد؟
‫-اونقدرا هم دقیق نیست
‫ما اون رو به عنوان یه غذای مهدکودک در نظر میگیرم
‫هنوزم، گوشت یه آدم ‫سم یه ادم دیگه‌ست
‫همونطور که اونا میگن
‫میتونم طبقه بالا رو ببینم؟
‫الان برمیگردم
‫-عجله‌ای نیست ‫-صبر کن تا بیان پایین
‫قرارت چطور بود؟
‫-هیجان انگیز و آه...
‫نسبتا غیر منتظره
‫-خب؟
‫-داره داستان من رو منتشر میکنه
‫و اون میخواد که من یک مقاله بنویسم
‫-هورا
‫- حقوقش زیاد نیست ‫- ولی این رویای توئه
‫این خبرای خیلی خوبیه
‫-میشه منم این اخبار شگفت انگیز رو بشنوم؟
‫-هیجان زده میشی
‫-از سال ۱۸۶۵ دیگه هیجان زده نشدم
‫آقای فورچن، سردبیر روزنامه‌ی "جهان نیویورک"
‫قراره یکی از داستان هام رو منتشر کنه.
‫"تنها در شهر"
‫درباره‌ی چیه؟
‫- یک زن جوان رنگین پوست که در ‫ سمت شرق زندگی می کند.
‫- به عبارت دیگر در مورد شماست.
‫- همه نویسندگان درباره خودشان می نویسند،
‫حداقل در شروع کارشون.
‫اما آقای فورچن مقاله بعدی من رو میخواد
‫که بیشتر سیاسی باشه.
‫-فقط اگه اینکارو میکنی، مطمئن شو
‫که من هرگز متوجه نمیشم.
‫آقای فورچن یه پیشرفت به نظر میرسه
‫در مورد آقای کارلتون در «وکیل مدافع».
‫کی به پدر مادرت میگی؟
‫با اجازه‌ی خانم ون راین
‫میخوام که جمعه برم
‫البته که اجازه‌ی من رو داری
‫خیلی بهت افتخار میکنن
‫ولی فقط درباره‌ی داستان بهشون بگو
‫اونا بیشتر از من دردسر نمیخوان
‫♪ ♪
‫خدای من
‫چقدر عالی
‫من به ورسای منتقل شده ام.
‫اینجا هم سوپرایز هست؟
‫-نه نه، ‫چیز خاصی نیست
‫خواهش میکنم، خوشحال میشم بشنوم
‫اوه
‫من کارد و چنگال میوه رو نمیگذارم
‫اونا با بشقاب میوه میان
‫و کاسه.
‫قاشق چنگال پودینگ اینجا قرار نمیگیره
‫اما اینجا قرار میگیره.
‫این چیه؟ ‫انگار که گم شده
‫این یه چنگال صدفه. ‫روی قاشق خودش میشینه.
‫واقعا اینطوره؟
‫اگه دوس داشته باشی، هوم
‫و عینک های رنگی... چه جشنی.
‫شما از عینک‌های رنگی استفاده نمی‌کنید؟
‫نه
‫A-و ما آنها را در یک مربع، به روش انگلیسی، ‫نه در یک خط، قرار می دهیم.
‫موندم که خودشون نمیفهمن
‫که نوشیدنی همسایه‌ی خودشونو میخورن
‫-اوه ‫-اما البته
‫هیچ درستی یا غلطی در این باره نیست
‫موضوع سلیقه‌ست
‫و سلیقه‌ی خانم ون راین مثل
‫-خانم راسل نیست ‫- پس پدیدار میشه
‫اون متاسفم باید سگ ها رو جمع کنم
‫و برمیگردم
‫ولی ممنونم آقای چرچ
‫همیشه خیلی جالبه
‫که یاد بگیری که آدمای متفاوت ‫چطور چیز ها ر مدیریت میکنن
‫-هوم
‫سگو در حد کشتن فشارش میدی
‫اوه، اره من فقط میخوام بغلش کنم
‫و بغلش کنم و هیچ وقت ولش نکنم
‫- باید حواسم باشه ‫ اون دوباره بلند میشه
‫- هست ‫- اینطوری نگو
‫ارورا فین تو رو به آکادمی موسیقی دعوت کرده
‫موسیقی جان نولز پین رو میشنوی
‫رهبر ارکستر سمفونیک بوستون.
‫داره برای خانم بارتنتون پول جمع میکنه
‫- کیه؟ ‫- جمعه
‫آرورا تو راهش میاد دنبالت
‫- خوبه به نظر میرسه ‫- تو میای؟
‫ترجیح میدم بمیرم
‫آکادمی رو تائید نمیکنی؟
‫میتونم، و میتونم آپرا رو مدیریت کنم تا جایی که میتونم
‫اما در مقابل سمفونی نشستن فراتر از منه
‫- این به تازگی برای خانم ماریان تحویل داده شده است.
‫♪ ♪
‫اوه
‫هوم
‫هیچ نامه‌ای نیست؟
‫میدونی از طرف کی اومده؟
‫- اره ‫- یه مداح؟
‫نه اونجوری
‫ماریان من نمیتونم چیزی رو توی خونه داشته باشم
‫که نمیدونم از طرف کی اومده
‫خب من بهتونم نمیگم که کی فرستادتش
‫پس میرم پسش بدم
‫منطقیه
‫به نظر غیر منطقی برای من به نظر میرسه
‫ماریان، تو هرگز پیشرفت نمی کنی
‫با کسی که من ممکنه مناسب ندونم؟
‫"پیشرفت‌ها رو قبول میکنین"؟
‫این به نظر یک مرحله رقص در گاووت است.
‫- من باید حرف شما را بزنم.
‫- عمه اگنس، نمی توانم قول های مبهم بدهم
‫در مورد شرایط غیر قابل پیش بینی
‫توی آینده‌ی نامعلوم
‫♪ ♪
‫ما اصلا اون رو نمیشناسیم قطعا
‫ما میدونیم که اون فرد مهربونیه، اگنس
‫و معتقدم که اون هیچ وقت کاری نمیکنه
‫که خود ویرانگر باشه
‫"خود-ویرانگر"؟
‫تو دوباره اون کتابای آلمانی رو خوندی
‫من قبلا بهت هشدار دادم
‫فقط به لوئیزا می آلکات بچسب
‫تصمیم گرفتین که من
‫قراره یه نظارت گر دیگه داشته باشم؟ ‫-نه هنوز
‫مسخره‌ست
‫پدر؟
‫- نمیتونه به جای اون یه خدمتکار داشته باشه؟
‫- او یک خدمتکار دارد.
‫- منظورم خدمتکار خانم واقعی است
‫که می تواند او را هنگام بیرون رفتن همراهی کند.
‫اگرچه اینکه چرا اون رو ضروری میدونن
‫اذیتم میکنه
‫امیدوارم هیچ کدوم از بچه‌هام
‫از ما لطفی در خواست نکنه
‫من یه نامه از خانم فین گرفتم امروز
‫-اون میخواد که به من زنگ بزنه ‫اوه؟
‫فکر کنم میدونی جرا
‫احتمالا اون به کمکت برای یه موسسه خیریه نیاز داره
‫شاید کار ساخت یک خانه اپرای جدید باشد.
‫طرفدارش نخواهد بود
‫او در طرف آکادمی خواهد بود.
‫من مطمئنم اون صدتا چیز تا داره که شما میتونین بهش کمک کنین
‫امیدوارم تکراری نباشه
‫از دیدن خانم موریس.
‫آیا اون التماس میونه به شما که مهربون باشین؟
‫نه، همه چیز تموم شده
‫چارلز فین از اون گذشته
‫-خب من میبینم، احتمالا
‫- زمانی بود که می دویدی
‫یک فرش قرمز تا لبه پیاده رو
‫اگر فکر میکنی آقای چارلز فین
‫- ممکنه یه ملاقات داشته باشین ‫- من الان قوی تر از اونی هستم که بودم
‫ممنونم چرچ، فک کنم کارمون تمومه
‫- امروز اسکار ون راین را دیدم.
‫اون داشت برای یه مهمدنی شام، ماهیگیری میکرد
‫ناراحت که نشدین، نه؟
‫اون دعوت ما رو رد کرد
‫وقتی با بزرگان مشکل داشتم.
‫- پس شاید علاقه مجدد او نشانه خوبی باشد.
‫- چون به معنای آن کلمه در خیابان است
‫این یعنی من پیروز شدم؟
‫فکر میکنی اون دنبال گلیدیس؟
‫امیدوارم نباشه، صادقانه بگم
‫چرا؟
‫او موقعیت مناسب و کمی پول دارد.
‫و باهوشه
‫- اما آیا او فقط به دنبال یک وارث است؟
‫چه مشکلی داره سوپ در هر وقتی؟
‫مطمئنا نمیدونم آقای بودین
‫و شما میز رو چیدین
‫همونطور که همیشه میز رو میچیدین
‫درسته اما من نمیدونستم همچین تفاوت‌هایی هست
‫بین رسم رسومات انگلیسی و آمریکایی
‫-خب که چی؟ ‫-تو یه امریکایی
‫و خانم و آقای راسل هم آمریکایی هستن
‫بله، اما خانم آستور از روش انگلیسی پیروی میکنه
‫یا امریکایی؟
‫اون برای شام نمیاد
‫با این حال، شاید باید بدونم
‫خب، تمام چیزی که میدونم اینه که
‫هر وسیله ای که او برای غذا خوردن به دست بگیرد،
‫غذای این خونه توسط یه سرآشپز فرانسوی پخته میشه
‫و هیچی بالاتر از اون نیست
‫- که ما را به سوپ مرغ برمی گرداند.
‫- دیدم شما برای پیاده روی رفتین، آقای واتسون،
‫ولی شما یکم دپرس به نظر میرسید
‫از وقتی که برگشتین
‫نه، نه، ‫فک کنم فقط خسته‌م
‫پیاده روی خوبی داشتم، مثل همیشه
‫این یعنی استاد همین الانشم بالا رفته
‫بهتره تکون بخوری
‫توهم همینطور خانم تونر
‫مشکلت چیه؟
‫منظورت چیه؟
‫تو همیشه خیلی عصبانی به نظر میرسی
‫من دارم وقتم رو اینجا تلف میکنم
‫خب پس اینجا رو ترک کن ‫-یا چیز ها رو عوض کن
‫من وقتی آماده شدم میرم
‫ولی ممکنه تصمیم بگیرم چیزها رو عوض کنم
‫- میتونم بیام داخل؟ ‫- البته
‫- و حالا می توانم بدانم جعبه حکاکی شده ‫زیبا را چه کسی فرستاده است؟
‫- خانم چمبرلین.
‫اوه، عزیزم ‫این خیلی بده
‫تو میفهمی حالا که چرا نمیگفتم
‫اگر انگس میدونست، ما هممون
‫تا یه ماه نمیتونستیم چشم رو هم بذاریم.
‫همچینین اون فکر میکنه ما باهم دوستیم
‫که خب ما نیستم ولی من خوشم میاد ازش
‫این خودش باعث میشه به لرزه بیوفتم
‫بهتون گفتم که خانم چمبرلین به تنهایی توی یه کلاسه
‫اون خیلی بدتره از خانم راسل، از هر نظری
‫گذراندن وقت در شرکت او به معنای آلوده شدن است.
‫- من فردا پسش میگیرم ‫- اینکارو بکن
‫و اون رو به درب تحویل بده
‫ولی الان من یه سوال دیگه دارم
‫چرا تو نباید به خاله انگس قول بدی
‫که با یه فرد مناسب ازدواج کنی؟
‫خاله ادای عزیز، چطور من میتونم...
‫وقتی کسی که واسه من مناسبه
‫شاید واسه اون مناسب نباشه؟
‫ولی قطعا تو میخوای که با یه جنتلمن ازدواج کنی؟
‫من با یه جنتلمن ازدواج میکنم، ‫این کافیه؟
‫برای من شاید، ولی نه برای عمه انگس
‫به ازدواج نزدیک شدی؟
‫یه بار یکی بود
‫که داشتم ازدواج میکردم باهاش
‫اما اون براورده نکرد
‫استانداردهای بالای پدربزرگ شما رو
‫نکته اینه، ‫ایا از تو رو بر آورده کرد؟
‫خب...
‫من خیلی جوون بودم
‫-در هر حال، فکر میکنی که باید باهاش ازدواج میکردی؟
‫فکر میکنی که تو خوشحال تر می‌بودی؟
‫این یه سوال بی رحمانه ست
‫من- من نمیخواستم اینطوری باشه
‫تو فکر میکنی که من از خاله انگس ضعیف ترم، ‫خب شاید هستم
‫ولی حتی من میدونم که ازدواج کردن به خودی خود
‫تضمینی برای خوشبختی نیست
‫میدونم
‫و آقای رایکز کجای همه‌ی اینا وایستاده؟
‫میدونی انگس فکر میکرد که اون این حکاکی رو برات فرستاده؟
‫کاش باهاش مخالفت نمیکرد
‫من از اینکه ما شکست بخوریم، متنفرم
‫فقط بدون فکر کردن، درگیر نشو
‫من سعی میکنم که دوستت باشم، هر اتفاقی که بیوفته
‫ولی این راحتتره اگه بتونی که معشوقت رو پیدا کنی
‫در بین 400 آقای مک آلیستر.
‫و الان، شب بخیر
‫شب بخیر
‫♪ ♪
‫فکر کردم میای
‫و میبینم که جعبه رو پس آوردی
‫این دستور خانم ون راین بود؟
‫-نه زیاد ولی...
‫اون بهم گفت اگه بهش نگم که کی آوردتش
‫پس نمیتونم نگهش دارم
‫من باید همیشه اون رو مال تو بدونم
‫-الان من میتونم چی بهت پیشنهاد بدم؟ ‫-هیچی، ممنونم
‫ولی من عکسهای تو رو تحسین میکنم
‫- به گالری بیا ‫- اونا اونجا بهترن
‫♪ ♪
‫این یکی از اولین نقاشی‌هاست
‫که باهم خریدیم
‫کوروت اولیه، از جنگل در فونتنبلو.
‫دوست داشتنیه
‫تو یه کالکشن رو گرفتی یا آقای چمبرلین گرفته؟
‫اوه، نه
‫ما چیزی هستیم که خاله‌ت میگه"ادمای جدید"
‫ولی شوهر من چیزی بهتر از متولد شدن داشت
‫- اون چی بود؟ ‫- شانس
‫از همون اولش
‫-از کجا شروع کرد؟
‫در شهرستان کویناو در میشیگان
‫اون اونجا بود وقتی اونا غرق شدن
‫معادن مس در سال 1845.
‫-چطوری باهم آشنا شدین؟
‫چرا میپرسی؟
‫-نمیدونم من... ‫هیچ دلیلی
‫من یه سوال دیگه میپرسم
‫شماها باهم کالکشن رو ساختین؟
‫- آقای چمبرلین وقتی با من ازدواج کرد بیوه بود.
‫او و همسر اولش زیاد متوجه نشدند
‫قدرتی رو که پول در دستاشون گذاشته بود
‫من بهش نشون دادم
‫پس تو بهش یاد دادی که چطور زندگی کنه
‫و ما زندگی شگفت انگیزی باهم داشتیم
‫من خیلی دلم براش تنگ شده
‫و پسرت، ‫اینجا زندگی میکنه؟
‫اوه، نه، اون از نیویورک خسته شد
‫توی شیکاگو زندگی میکنه
‫من باید برم
‫ولی ممنونم از اینکه گنج‌هات رو به من نشون دادی
‫تو باید برگردی، و من بیشتر بهت نشون میدم
‫به علاوه، تو باید حکاکیت رو بیینی
‫ولی چرا؟ ‫تو و خانم موریس به وضوح بیان کردین
‫که فقط به دسته چک من علاقه دارین
‫و خیلی زیاد به این علاقمند نیستین
‫خانم موریس رو دیدین؟
‫نه از موقع مرگ شوهرش
‫غم انگیزه ‫-اره
‫- میشه یکم قهوه بخوریم؟ ‫- بله، خانم
‫آقای راسل با ما خیلی سخاوتمند بوده
‫واقعا؟
‫اون به ما توی دوره‌ی سختی کمک کرد
‫و شما میخواین که جبران کنین
‫اگه بتونم
‫پیشنهاد میدی چطور شروع کنیم؟
‫-من درباره‌ی این فکر کردم
‫فکر کنم بهترین راهش اینه که من دعوتتون کنم
‫برای صرف ناهار با آقای مک آلیستر.
‫- وارد مک آلیستر؟ ‫- خودشه.
‫او به نوعی سرسپرده‌ست با خانم آستور
‫اون بهش کمک میکنه تو کارش برای شکل دادن به جامعه
‫و خانم آستور، نصیحتش رو قبول میکنه؟
‫نمیدونم دقیقا اون اصلا نصیحت قبول میکنه یا نه
‫ولی بهش اجازه میده که اون کمکش کنه
‫او آمانوئنسیس اوست.
‫- من با آقای مک آلیستر قراره ناهار بخورم
‫ولی نه با خانم آستور؟
‫من متاسفم اون همیشه یه لیست از مهموناش میخواد
‫و به ندرت قبول میکنه که با غریبه‌ها سر یه میز بشینه
‫- مخصوصا غریبه‌هایی مثل من ‫- این واقعیت نداره
‫اون میداره که ادمای جدید وارد بشن
‫او مجبور است، وگرنه ‫یک جمع جایگزین ایجاد خواهند کرد
‫و اون رو نگه میداره، و ‫کل جمعیت پیر رو بیرون.
‫اونا در هر حال نمیرن؟
‫احتمالا، ولی نه در زمان اون.
‫چطور میتونی مطمئن باشی
‫اینکه آقای مک آلیستر می خواهد با من ملاقات کند؟
‫اون داره میمیره که این خونه رو ببینه
‫این یکی از اولین کاخ‌های این خیابونه
‫که اون تا حالا داخلش نیومده.
‫و...
‫و؟ ‫- و اون عاشق پوله
‫و تو به دسته‌ی خودت میگی
‫از این کاری که انجام دادی؟
‫من بهشون میگم الان باهم دوستیم
‫و میخواستم ببینم که تو به من ملحق میشی
‫برای یه کنسرت در روز جمعه
‫-توی آکادمی موسیقی؟ ‫-البته
‫- خوب، قبلاً گفته ام
‫که باید از جایی شروع کنم
‫- ما مدام با جی گولد برخورد می کنیم
‫هر کجا که می رویم و هر کاری که می کنیم.
‫- حالا او اقیانوس آرام میسوری را دارد،
‫و ما نمیتونم ازش اجتناب کنیم
‫من گفتم که اون ۱۵ درصد تمام آهنگ رو داره
‫در امریکا
‫- آیا زمان نزدیک شدن به مورگان فرا رسیده است؟
‫- اگر با جی پی مورگان غذا می خورید، ‫باید از قاشق بلند استفاده کنید.
‫آیا اخبار روسیه را دیدید؟
‫- منظورت تصادف در چرنی است.
‫- بیش از 150 کشته ... ‫- مرد، زن و کودک.
‫- چه هولناک. ‫- مم
‫سپس تصادف در Spuyten Duyvil رخ داد
‫و بعد از آن یکی در لیتل سیلور.
‫- خب، ما مطمئناً ایمنی را بسیار جدی می گیریم
‫- در این شرکت ‫ - شاید.
‫اما من برای هر موردی بیمه بیشتری می خواهم.
‫- چه می شود اگر پشت یک موسسه خیریه رو بگیرین
‫که از بلایا جلوگیری میکنه؟
‫-ادامه بده ‫-اره
‫اگر هیچ اتفاقی نیفتد،
‫ما یک نیروی خیرخواه در جامعه خواهیم بود.
‫و اگر مشکلی وجود داشته باشه، فوراً کمک می گیریم
‫و هر گونه شارژ را جبران کند
‫از بی توجهی به مسافرانمان.
‫-همینطور، خانم فین از من میخواد که برم
‫به کنسرتی در روز جمعه برای کمک به صلیب سرخ.
‫- در مورد صلیب سرخ به من بگویید.
‫- خب، زنی به نام بارتون می خواهد شعبه ایجاد کند
‫در سراسر آمریکا
‫برای کمک به افرادی که در یک فاجعه گرفتار شده اند.
‫- آیا او به پول نیاز دارد؟ ‫ - خیلی زیاد.
‫او تاکنون تنها موفق به افتتاح یک شعبه شده است...
‫در دانسویل در ایالت نیویورک.
‫-پس باید بری
‫من دوست دارم تو را در هیئت مدیره ببینم.
‫- من هرگز در آن هیئت نخواهم بود.
‫یکی از حامیان اصلی او آن موریس است.
‫- تو بیشتر از یک همتای آن موریس هستی، عزیزم.
‫راهی پیدا خواهی کرد
‫اون هنوزم اونا رو اینجا دعوت نمیکنه؟
‫چه اهمیتی داره، وقتی تو خودت اونجا میری؟
‫-ولی من دیگه نمیرم ‫- اونا من رو رها کردن
‫-اوه ‫میدونی چرا؟
‫من پاتریک موریس رو مقصر میدونم ‫-آدم بیچاره
‫اون بهم گفت که راسل تموم شده
‫همه اینطور فکر میکردن و من هم باورشون داشتم
‫پس تو بودی که رهاشون کردی
‫نه برعکس
‫حالا من طرف اونام
‫- من باید برگردم به آن خانه.
‫- آیا این ربطی به خانم راسل دارد؟
‫خب، من تحویلم رو ساختم
‫- امیدوارم باهاش ​​حرف نزده باشی.
‫- این چیه؟
‫- ماریان مجبور شد چیزی برای خانم چمبرلین بگذارد.
‫- اما نگو. ‫ - خدایا
‫- خونه چطور بود؟ ‫ - خیلی عالی
‫و تصاویر به سادگی افسانه هستند.
‫یکیشون خیلی خوش سلیقه بود.
‫- او سلیقه، قیافه و مغز داشت.
‫اون پول داشت
‫نسبتا تنده برای شما، خاله ادا
‫ما باید دیگه درباره‌ش حرف نزنیم وقتی مامان وارد شد
‫دقیقا اون چه کار اشتباهی کرده؟
‫- او سالها با چمبرلین پیر در گناه زندگی کرد
‫تا اینکه سرانجام همسر رنج کشیده اش درگذشت.
‫سپس او را به نیویورک آورد،
‫و آنها وانمود کردند که تازه ملاقات کرده اند.
‫- فکر می کردم قبلا ازدواج کرده بود؟
‫- هوم، اینو میگه تا پسرش رو توضیح بده.
‫- پسرش؟ ‫ - پسر هر دوشون
‫او فقط می گوید شوهرش ‫ او را به فرزندی قبول کرده است
‫برای ظاهر این کار‌.
‫او برای شروع، تصویر چمبرلین است.
‫- به همین دلیل در شیکاگو زندگی می کند؟
‫- حتما از زمزمه مردم خسته شده است
‫پشت سرش، هر بار که وارد اتاقی می شد
‫-خاله ادا، این درسته؟ ‫- مردم فک میکنن که درسته
‫مردم فکر میکنن چی درسته؟
‫- که دارند پل شرق رودخانه را باز می کنند
‫سال آینده.
‫هوم، و به زودی همچنین
‫چه تفاوتی ایجاد میکنه
‫با سفر به بروکلین
‫چرا میخوای که به بروکلین بری؟
‫- در واقع، دارم فکر می کنم
‫درباره‌ی غافگیرانه دیدن کسی
‫او ممکن است نیاز به تشویق داشته باشد.
‫- اگر در بروکلین زندگی می کردم، منم همین طور بودم
‫بیا تو
‫من نباید ولت میکردم که خودت تمومش کنی
‫اشکالی نداره الان، ‫تموم شده دیگه
‫من هیچوقت مهربونی رو نمیدونستم ‫چجوریه تا وقتی که به این خونه اومدم
‫ولی هنوزم نمیتونم درباره‌ش حرف بزنم
‫خب، تو مجبور نیستی
‫یه بخشی از من هست که میخواد بگه.
‫این خنده داره
‫دوست دارم یجوری بریزمش بیرون
‫مادرت تو رو زده؟ ‫-این نبود!
‫کاری بود که نکرده
‫اون درباره‌ی همه چیز میدونست
‫هیچ کاری نکرد برای متوقف کردنشون
‫-ولی کار اون نبوده
‫پس کی این کار را رو میکرده؟
‫♪ ♪
‫اوه، ‫اوه خدای من
‫تو دختر عزیز بیچاره
‫الان میفهمی که چرا ازش متنفرم
‫ولی اون مقصر نیست؟
‫اون عصبانی بود
‫ولی اون یه شیطانه
‫اون طبقه‌ی پایین نشست و گذاشت این اتفاق بیوفته
‫اوه
‫تو چی هستی...
‫برتا؟
‫-چطوری اومدی اینجا؟ ‫-از در
‫-متوجه نمیشم ‫-فکر کنم میشی
‫این هیچوقت قرار نیست اتفاق بیوفته
‫- واقعا؟ ‫-من فکر میکنم تو تنهایی
‫-نه نیستم ‫- من میگم که تو به یه زن احتیاج داری
‫که کمکت کنه خوبترین
‫و بهترین مردی که میتونی، باشی
‫من همین الانشم دارم یکیو
‫صادق باش
‫تو تا حالا زنی رو نخواستی که فقط به تو فکر میکنه؟
‫خانم راسل ویژگی های زیادی دارد،
‫اما او کمپین خود را دارد که در جهان به راه انداخته است.
‫اون هیچ وقتی برای تو نداره
‫و تو داری؟
‫اگر به من اجازه بدی
‫من میتونم برات یه پناهگاه بسازم
‫معبدی برای عظمت تو
‫عظمت من؟
‫عیب استدلال شما این است که من همسرم را دوست دارم.
‫من هیچ تمایلی به یک دوست ندارم،
‫هیچ آرزویی برای ملاقات دیگری ندارم،
‫نیازی به هیچ پناهگاهی فراتر از این خانه نیست.
‫- پس مجازات من چیه...
‫برای عاشق شدنت؟
‫♪ ♪
‫الان برگرد به اتاقت
‫هیچی دیگه نگو
‫و ما هیچ وقت دیگه این موضوع رو پیش نمیکشیم
‫چرا؟
‫همسرم بهت اعتماد داره
‫و برای شما احترام زیادی قائل است.
‫او از راهنمایی شما سپاسگزار است،
‫و من نمی خواهم این را برای او خراب کنم
‫به خاطر قضاوت نادرست شما
‫الان لطفا برو
‫من با این خرچنگ در حال جنگم
‫فکر کنم باید تسلیم بشی
‫تو فکر میکنی این بده
‫تو هرگز با عمویم ویلیام غذا نخوردی.
‫مم، او پسر
‫او می تواند باعث شود اشتهای خود را از دست بدی
‫او یک چنگال پر از تخم مرغ می گیره
‫سپس همان چنگال را در ژله فرو میکنه.
‫من همیشه تکه های کوچک تخم مرغ ‫ را از ژله ام بیرون می آوردم.
‫داری سعی میکنی ناهار ما رو خراب کنی؟
‫اون برای سالها، صبحانه‌م رو خراب کرد
‫چه اتفاقی براش افتاد؟
‫اوه
‫اونا...
‫قبل از اینکه رستگاری پیدا کنه او را فروختند.
‫خدا بیامرزتش
‫اوهوم
‫من تقریبا فراموش کردم
‫در کلیسا با خانم باربر برخورد کردم.
‫پسرشون پال، تازه فارغ التحصیل شده
‫از بخش پزشکی دانشگاه هاروارد
‫تو پال رو یادت میاد؟
‫از وقتی بچه بودیم ندیدمش
‫خب، اون تازه برگشته، ‫درست مثل تو
‫به او گفتم منتظر یک دعوت شام باشد.
‫او کاملاً مشتاق بود که به پال بگوید
‫- که تو خونه بودی ‫- ولی من نیستم
‫ولی برای شام بهمون ملحق میشی؟
‫مامان، من نمیخوام نا امیدت کنم
‫توی روز تولدت.
‫اونا اینقدر تو رو مشغول کردن اونجا
‫که حتی نمیتونی یه شام با خانوادت بخوری؟
‫این چیزی نیست که من گفتم
‫- سرش شلوغه ‫- این بهتر از بیکار بودنه
‫سرش شلوغ چه کاریه دقیقا؟
‫من یه داستان رو به روزنامه‌ی "جهان نیویورک" فروختم
‫- هوم ‫ - این خبر شگفت انگیزی است.
‫چرا زودتر به ما نگفتی؟
‫میتونستیم اینو جشن بگیریم
‫اول باید اونا رو امتحان میکردی
‫- من کارم را برای "جهان"و "وکیل مدافع" فرستادم.
‫همزمان.
‫اونا بهت فرصت های بیشتری میدن
‫نسبت به "وکیل مدافع"
‫- فکر کنم اره ‫- ولی نه پول بیشتری
‫تو قراره کار کردن تو این خونه رو ول کنی دیگه؟
‫البته که نه، ‫من هنوز فقط یه داستان فروختم
‫به علاوه، من اینجا رو دوست دارم
‫ما باید خیلی بد باشیم برای تو که انتخاب کنی
‫دو کار کردن و مانند یک خدمتکار زندگی کردن،
‫وقتی که میتونی توی خونه‌ی خودت بمونی
‫و با من توی داروخونه کار کنی
‫بابا این کاری نیست که من میخوام انجام بدم
‫- بزار... ‫- من صاحب داروخونه هستم
‫که برنامه داشتم به تو بدمش
‫ولی ،اوه، نه، ما...
‫الن
‫بیا موفقیت پگی رو تست کنیم
‫اون یه نویسنده‌ی مشهور میشه
‫- اگر از من بپرسی این کار احمقانه است.
‫-میتونم کمکتون کنم؟
‫-آم من اینجام که خانم اسکات رو ببینم
‫- اونا سر ناهار هستن
‫کارت دارین؟
‫- کیه؟ ‫ - خانم ماریان بروک.
‫چی؟
‫-تو دعوتش کردی؟ ‫- نه قربان
‫-خب ما نمیتونیم اون بیرون ولش کنیم
‫سالن رو بهش نشون بده
‫- خانم بروک ‫ - من ماریان بروک هستم، خانم اسکات.
‫- اینجا چیکار میکنی؟ ‫- فکر کردم که سوپرایزت کردم
‫موفق شدی
‫خانم بروک خواهرزاده خانم ون راینه.
‫- چرا اومدی؟ ‫- چیزی که خانم اسکات منظورشه اینه...
‫-دخترم پیش عمه تو کار میکنه.
‫چرا بدون دعوت اینجایی؟
‫- آرتور
‫- توی کیف چیه؟
‫او،ه خب من...
‫من میخواستم یه چیز به در بخور بیارم
‫ولی مطمئن نیستم که به درد بخور هستن یا نه
‫نمیتونیم ببینیم؟
‫حالا که این همه راه اوردیشون...
‫-کفشای قدیمی؟
‫من فکر کردم...
‫چی فکر کردی خانم بروک؟
‫ما به کفشای دسته دوم نیاز داریم؟
‫من متاسفم نه...
‫من...
‫- حتما فکر کرده که آیا شما از ‫ یک موسسه خیریه اطلاع دارید؟
‫- که میتونه استفادشون کنه ‫- خودشه
‫امیدوارم ایده ای داشته باشید که آنها ‫ چگونه می توانند خوب باشند
‫اما چرا بیاریشون اینجا...
‫وقتی که کلی خیریه توی منهتن وجود داره؟
‫♪ ♪
‫حق با شماست
‫- خانم الن، می توانید دستکش های من را بیاورید، لطفا؟
‫- اما ما کیک تولدم را نخوردیم.
‫خوش آمدید، به ما بپیوندید، خانم بروک.
‫- شما خیلی مهربانید خانم اسکات.
‫تولدت مبارک و بازگشت های زیاد دیگه‌ای هم مبارک.
‫- آره مادر، خیلی خوش برگشتی، اما ما الان میریم.
‫♪ ♪
‫خداحافظ خانم الن
‫- خب، ما امروز قطعاً یک قدم رو به جلو برداشته ایم.
‫بابت آن تشکر می کنم.
‫- دوروثی...
‫وظیفه ما تربیت فرزند است
‫با حس درست و غلط
‫من نمی‌توانم آن را کنار بگذارم ‫ تا «خانواده‌های شاد» را بازی کنم.
‫نه
‫و این بازی ای نیست که ما برای آن ‫ بسیار مجهز شده ایم، نه؟
‫♪ ♪
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫و کفشا... ‫اونا چی بودن؟
‫چون ما سیاه پوستیم، حتما فقیریم؟؟
‫- کرایه قطار را به تو قرض دادم! ‫ - من یک فرض احمقانه کردم.
‫- و تو همین الان به خانه پدر و مادرم آمدی.
‫- چه اشکالی در آن وجود دارد؟
‫عمه ام به تو اجازه می دهد در خانه او زندگی کنی.
‫- به من اجازه می دهد؟
‫- من آنجا کار می کنم. ‫- میدونم...
‫-نه تو هیچی نمیدونی...
‫در مورد من، در مورد زندگی من، در مورد وضعیت من.
‫من در کشوری متفاوت از کشوری ‫که شما می شناسید زندگی می کنم.
‫- ببین، متاسفم. ‫- متاسف نباش!
‫فقط فکر نکنید که واقعا دوست من هستید.
‫-خدایا ‫چه چشم اندازی
‫تمام مخاطبان به شما نگاه خواهند کرد.
‫- تو شیرینی
‫کالسکه هنوز اینجاست؟ ‫ ترنر گفت که او اینطور فکر می کند.
‫اره
‫- قبلاً این شنل را دیده بودم؟ ‫ - مطمئنم که دیدی.
‫اما من باید عجله کنم ‫ من به طرز وحشتناکی دیر کردم.
‫و من نمی خواهم بعد از اینکه شروع کردن به آنها برسم.
‫خانم تونر...
‫چیزس شما رو نگه میداره؟
‫- مشارکت بسیار خوبی است.
‫- به نظر می رسد مردم به خانم بارتون اعتماد دارند.
‫- آقای راسل مطمئناً به او اعتماد دارد
‫و صلیب سرخ او
‫او دوست دارد من بیشتر درگیر باشم.
‫- ممکن است نوبت ما باشد،
‫- اگر با دقت بازی کنیم. ‫- مم
‫- من باید به بقیه نگاه کنم.
‫ماریان، لطفا مراقب خانم راسل باشید.
‫-نگران من نباش
‫فکر می کنم شما افراد زیادی را اینجا می شناسید.
‫اصلا
‫اما من در این مورد اغلب در رمان ها خوانده ام.
‫به طرفدارت حسادت می کنم
‫کاش یکی داشتم تا بتوانم صورتم را بپوشانم
‫و جذاب به نظر برسم
‫- تو برای من خیلی جذاب به نظر میرسی.
‫- آقای رایکز. ‫ - سلام خانم بروک.
‫سلام
‫- خانم جورج راسل را می شناسید؟
‫- چطوری؟
‫- و آقای راسل ‫ - و خانم چارلز فین.
‫با کی اینجایی؟
‫- خانم هنری شرمرهورن. ‫ - او جعبه بعدی را دارد.
‫- این مال شماست خانم راسل؟ ‫- اوه، نه، من ندارم.
‫- لیست انتظار وحشتناکی وجود دارد.
‫- مخصوصا برای من.
‫- بیا خانم راسل.
‫اجازه بدهید شما را به تعدادی از دوستانمان معرفی کنم.
‫- راستی چرا اینجایی؟
‫- خانم من در یک پنجره بلند بود،
‫بنابراین متوجه شدم که به یک نردبان طولانی نیاز دارم.
‫- جدی باش ‫ - جدی میگم
‫میدونم که عمه‌هاتون من رو مناسب نمیدونن
‫بنابراین من در تلاش هستم تا خودم ‫ را بهبود بخشم تا زمانی که آنها راضی بشن.
‫من حاضرم هر کاری بخوای انجام بدم
‫- اما چجوری اون را مدیریت کردی؟
‫- دو سال پیش یک دوره جدید حقوق مالکیت گذراندم
‫در دانشگاه پنسیلوانیا
‫جری شرمرهورن هم در همین دانشگاه بود
‫- می دونستی که او در نیویورک زندگی می کند؟
‫-میدونستم اما ما ارتباطمون قطع شد
‫اما یک روز، من در حال اسکیت کردن بودم
‫در زمین بازی کنار پارک مرکزی،
‫و به معنای واقعی کلمه با هم برخورد کردیم.
‫-و تو داری روی اون کار میکنی؟
‫سعی میکنم
‫نحوه زندگی این افراد در اینجا بسیار شگفت انگیز است.
‫- پس داری لذت میبری؟
‫- بیشتر از چیزی که تصورش را می کردم.
‫ولی من به چیزی که واقعا میخوام نرسیدم...
‫نه هنوز
‫-احتمالا حق با توئه
‫و وقت آن است که دوباره با ما تماس بگیری
‫جدی میگی؟
‫- میخوای که من زنگ بزنم؟ ‫- خب، اره
‫من یه سوال دارم
‫اگه خاله هات نبودن به من چی میگفتی؟
‫- تو دومین نفری هستی که اینو از من میپرسی.
‫- اولین نفر کی بود؟ ‫ - پگی اسکات
‫پس من بهش تعظیم میکنم
‫- اما ما باید تلاش کنیم تا آنها را جذب کنیم.
‫اگر این کار را نکنیم، همه اینها از دستت میره
‫تو متوجه میشی؟
‫-امیدوارم به این نتیجه نرسد، قبول دارم.
‫اما اگر رسید، برام مهم نیست.
‫نه اگر تو را داشته باشم
‫- چه کسی آقای رایکز من رو به گوشه انداخته؟
‫- این خانم ماریان بروک است، خواهرزاده خانم ون راین.
‫خانم هنری شرمرهورن.
‫- از آشنایی با شما خوشحالم، خانم بروک.
‫اما، آقای رایکس، من باید اصرار کنم ‫ که شما دوباره به مهمونی من ملحق بشین
‫من به میراندا فایف به تو قول داده ام،
‫و من هرگز قولم را زیر پا نمی گذارم.
‫- البته.
‫وقتی خواستی منو ببینی به من پیام بده
‫- مردی در شهر.
‫- و او این کار را در زمان بی سابقه ای انجام داده است.
‫- اون کیه؟ ‫ - توماس رایکز
‫دوست قدیمی از پنسیلوانیا.
‫- به نظر می رسد او در نیویورک در خانه خود است.
‫- میدونم. ‫ - واقعاً شگفت آور است.
‫وقتی برای اولین بار به اینجا رسید، ‫هیچ کس را نمی شناخت،
‫و اکنون او در جعبه ای در آکادمی است.
‫- می بینید، خانم راسل؟ ‫- این میتونه انجام بشه، این شدنیه، این امکان پذیره.
‫- مم
‫آیا او پول دارد، ‫آقای رایکس شما؟
‫- فکر نمی کنم.
‫نه آن چیزی که شما بهش میگین پول
‫- حیف، وقتی اینقدر از خودش لذت می برد.
‫ممکن است ادامه دادن بدون آن برای او سخت باشد.
‫- حالا برای سومین حرکت...
‫"عاشقانه از بهار" ‫چقدر دوست داشتنی است.
‫چی شده ماریان؟
‫- از صداش خوشت نمیاد؟ ‫- خیلی دوستش دارم.
‫تا زمانی که یک پایان خوش وجود داشته باشد.
‫♪ ♪