‫آرورا فین داره یه جشن خیریه ی ‫ دیگه رو برنامه ریزی میکنه؟
‫بعد از مراسم قبلی
‫باید مشتاق آبروریزی باشه.
‫تو این رو میگی، اما بازار بیشتر از ‫2000 دلار درامد داشت
‫که هیچ کس تا حالا همچین چیزی ندیده بود.
‫اون و آن موریس مایه ی خنده بودن.
‫این جالبه.
‫زنی به اسم کلارا بارتون میشناسی؟
‫- نه ‫- ببخشید
‫چی شده خانم اسکات؟
‫فقط یه نامه ست که باید امضا کنید.
‫اما میخوام تا قبل از ناهار پستش کنم.
‫درسته.
‫خانم بارتون تو ایالات متحده یه شعبه
‫صلیب سرخ راه انداخته.
‫قراره تو خونه ی آرورا سخنرانی کنه.
‫دوست دارم بشنوم خانم بارتون چی میخواد بگه.
‫- میشه منم همراهت بیام؟ ‫- البته.
‫ممنونم خانم اسکات.
‫ببین.
‫خانم راسل داره میره بیرون.
‫همراه با رئیس بیچاره اش.
‫چطوری میتونه تحملش کنه؟
‫من خانم راسل رو برای تنها خوبیش
‫نقد نمیکنم.
‫حداقل اون دخترش رو تحت کنترل داره.
‫بیشتر انگار تحت بازداشت داره.
‫برام سواله که مادرش چرا هنوز
‫درست و حسابی بیرون نیاوردتش.
‫چون خانم راسل مطمئن نیست که اون مناسب مراسم باشه.
‫میبینی؟
‫بیشتر از چیزی که بهم اعتبار میدی ‫از این مسائل خبر دارم.
‫میدونی که حتی اگه مادرت شک کنه ‫ من شغلم رو از دست میدم.
‫میدونم که اگه بفهمه داشتی از اتاق غذاخوری
‫غذا میخوردی میندازتت بیرون.
‫اون فقط برای جنبه ی درمانی بود.
‫اصلا این مرد جوون کی هست؟
‫آرچی بلادوین.
‫اون خیلی با احترامه.
‫پدر بزرگش سفیر بود.
‫پدرش و خودش هم بانکدار هستن.
‫خانواده ی مادرش هم از می فلاور اومدن.
‫اگه هرکسی که ادعا میکرد با کشتی می فلاور اومده
‫ادعاش درست بود
‫اون کشتی باید اندازه اش خیلی بزرگتر میبود.
‫کجا زندگی میکنه؟
‫خیابون 35ام.
‫و والدینش دارن یه خونه ی ‫تابستونی تو نیوپورت میسازن.
‫خب، چرا فقط به مادرت معرفیش نکنی؟
‫- به نظر خوب میاد. ‫- به این راحتی نیست.
‫بفرما.
‫آقای پستچور قراره نمایش فانوس جادویی رو
‫تو تئاترش تو برادوی اجرا کنه.
‫از این جمعه شروع میشه.
‫عالیه.
‫دوست داری تو شبی که شیفتت نیست ببینیش؟
‫چی، تنهایی؟
‫اون شب آزاد منم هست.
‫از نظر آقای بنیستر ایرادی ‫ نداره که ما خوش بگذرونیم.
‫باید فکر کنم.
‫زیاد فکر نکن. ‫فقط یه هفته اجرا میشه.
‫زودباش. ممکنه ازش خوشت بیاد.
‫آقای بنیستر، اگه من و بریجت ‫این هفته یه شب شیفت نباشیم که
‫شما ناراحت نمیشید؟
‫باید تنهایی شام رو سرو کنم.
‫اما در هر صورت هر شبی که ‫ من مرخصی ام این کارو میکنی.
‫امروز جوون ها فقط دنبال خوش گذرونی هستن.
‫نمیدونید کار سخت چیه.
‫و ما نمیدونیم تفریح چیه.
‫جمعه... جمعه چی؟
‫خیلی ممنون میشم. ‫بریجت هم ممنون میشه.
‫هنوز نگفتم که میام.
‫اما میدونی که میخوای بیای.
‫فکر کردم چند ساعت پیش رفتی.
‫میخواستم چندتا نامه رو تموم کنم.
‫همه چیز برای ایستگاه جدید رو به راهه؟
‫لایحه تصویب شد.
‫و سهامها بالا هستن؟
‫قدر آسمون.
‫پس این درباره ی چیه؟
‫پس منظور اون شایعه چیه که میگه
‫- ممکنه قوانین لغو بشن. ‫- بذار ببینم.
‫اگه لغو بشه، ایستگاه جلو میره؟
‫نه، نمیتونه.
‫گلدیس کجاست؟
‫اون با خانم گرنت رفت بیرون. چرا؟
‫این درست نیست، میدونی.
‫شاید خانم گرانت خوب باشه، اما اون یه زندانبانه.
‫و گلدیس یه خانم بالغه، چه خوشت بیاد چه نیاد.
‫- دخترای همسن اون ازدواج میکنن. ‫- و از این کارشون پشیمون میشن.
‫میدونم دارم چی کار میکنم جورج.
‫باید برم.
‫کجا توقعش رو داری؟
‫نه
‫اما سورپرایزم نمیکنه.
‫داری سعی میکنی چی رو بهم بگی؟
‫نیاز نیست طوری حرف بزنی ‫که انگار من راننده ات هستم.
‫وقتی کارم تموم شه آرزو میکنی که راننده ام بودی.
‫تو گفتی بیام اینجا.
‫تو اومدی چون اگه نمیومدی
‫میومدم سر کارت
‫و به هرکی که گوش میداد، حقیقت رو میگفتم
‫اینکه انجمن شهر دروغ میگه
‫و از معامله ی خودت سرپیچی کردی.
‫من به درخواستتون اومدم اینجا
‫تا حسن نیتم رو نشون بدم آقای راسل.
‫اینجا نمیمونم تا بهم توهین کنید.
‫اما موافقم.
‫وقتشه که بدونی افکار مردم
‫از موقعیت تو دور شده.
‫به عبارت دیگه،
‫همتون سهام های حاشیه ای رو خریدید،
‫قانون رو دور زدید و سود زیادی بردید.
‫حالا تصور میکنم که اون هارو ارزون فروختید.
‫و میخواید قانون خودتون رو لغو کنید
‫تا قیمت ها بیاد پایین.
‫و وقتی قیمتشون خیلی اومد ‫ پایین دوباره اون هارو میخری
‫و تو این فرایند میتونید سود ‫ خودتون رو دو یا سه برابر کنید.
‫این حدس و گمان محضه.
‫حتی نمیدونم که میتونیم قانون رو لغو کنیم یا نه.
‫اما ایده ی داشتن که ایستگاه قطار جدید
‫توی شهر
‫اون قدری که فکر میکردیم محبوب نیست.
‫میفهمم.
‫پس فقط به فکر مردمی.
‫اعضای شورای شهر، کارمندهای دولت هستن.
‫باید به مردم خدمت کنیم.
‫این رو پیشبینی نکرده بودم.
‫اعتراف میکنم.
‫فکر میکردم شما مردان شریفی هستید.
‫البته نه اون قدر شریف که
‫فرصت یه سود بزرگ رو از دست بدید،
‫اما نه دزد های حریص کثیف.
‫آقای راسل
‫فکر میکردم منم که تو دردسر افتادم.
‫و حالا ببین.
‫تو رو دست من زدی.
‫روزتون بخیر آقای راسل.
‫روزتون بخیر آقای موریس.
‫فقط این میمونه که بگم
‫امیدوارم بتونید چیزهایی که من میبینم رو ببینید
‫امکانات وسیع ساخت و ساز
‫یکی از بزرگترین موسسات بشر دوستانه
‫که دنیا تا به حال به خودش دیده
‫اون هم برای آسایش مردم در همه جا.
‫خانم بارتون.
‫اگه رئیس جهمور هیز از حمایت برای ‫تاسیس صلیب سرخ آمریکا
‫امتناع میکرد
‫و رئیس جمهور گارفیلد هم هیچ وقت امضاش نکرد،
‫چی باعث میشه فکر کنی که الان میتونی حامی پیدا کنی؟
‫متاسفانه وقایع نا خوشایند
‫اوضاع رو تو واشنگتن تغییر داده.
‫و رئیس جمهور آرتور ممکنه مشتاق تر باشه؟
‫دلایلی دارم که اینطور فکر کنم، بله.
‫این فقط یه مقدمه بوده.
‫اون مرد کیه؟
‫و بابت مهربونیت ازت تشکر میکنم.
‫اگه دوست داری بیشتر بدونی ‫لطفا در ارتباط بمون.
‫از خانم بارتون تشکر میکنم،
‫تنها فرشته ی ما در میدان مبارزه.
‫همین الانش هم تونسته به یه قرارداد عالی برسه.
‫و حالا در راس صلیب سرخ آمریکا
‫تقدیرشه تا کارهای بزرگ دیگه ای هم انجام بده.
‫ممکنه خودم رو معرفی کنم؟
‫فکر کنم شما خانم بروک هستید، ‫خانم آدا بروک؟
‫بله. و این هم خواهرزاده ام خانم ماریان بروکه.
‫من کورنلیوس اکهارد سوم هستم.
‫فکر کردم که شما باشید.
‫فکر کنم خیلی سال گذشته تا بتونم آدا صداتون کنم؟
‫اما این خیلی ناراحت کننده ست.
‫نه واقعا.
‫تو پنسلوانیا وقتی جوون بودیم
‫همدیگه رو میشناختیم.
‫قبل از اینکه زندگی مارو ببره به چهار گوشه ی دنیا.
‫خیلی وقته که تو نیویورکی؟
‫نه تو کانکتیکات زندگی میکنم.
‫اما الان چیزی ندارم که من رو اونجا نگه داره.
‫پس به شهر اومدم.
‫چی شمارو به این مراسم آورده؟
‫علاقه به صلیب سرخ؟
‫نه کاملا. خانم موریس خواهرزاده ی منه.
‫و وقتی میگه اینجا باش،
‫وسوسه شدم که ببینم میتونم ‫ یه دوستی قدیمی رو احیا کنم یا نه.
‫البته نه خیلی قدیمی.
‫خواهرتون چطوره؟
‫اسمش... اسمش الان چیه؟
‫تقریبا 40 سال پیش با آقای ون راین ازدواج کرد.
‫آه
‫لطفا سلام من رو بهش برسون.
‫اون باید به ما زنگ بزنه و خودش اون هارو برسونه
‫مگه نه خاله آدا؟
‫خانم ها
‫میتونیم شمارو به این کار متقاعد کنیم؟
‫من قانع شدم، اما یه بار دیگه
‫اگه خانم بارتون به پول نیاز داره،
‫چرا از خانم راسل درخواست نکنیم؟
‫اسمش رو نیار.
‫شاید نه وقتی که خانم آستور تو اتاق باشه.
‫آقای موریس بهم میگه،
‫آقای راسل به طرز بدی بهش توهین کرده.
‫چی؟ چرا؟
‫چرا؟ چون اون یه مرد متشخص نیست عزیزم،
‫همونطوری که مدام بهت میگم.
‫شاید یه روی دیگه هم داشته باشه.
‫تو برای زندگی خیلی منطقی هستی.
‫حالا باید برم مهمون هام رو ببینم.
‫اما وقتی سهام سقوط میکنه، ‫چجوری پول در میارن؟
‫باور کن، در میارن.
‫و وقتی سقوط میکنن، ‫دوباره میخرنشون.
‫قانون رو دور میزنن، ‫دوباره پول در میارن.
‫و شرکت من رو میدزدن.
‫من خودم رو مقصر میدونم.
‫مراقب نبودم.
‫- نمیتونی باهاش مبارزه کنی؟ ‫- نه تو دادگاه.
‫غیر قانونی نیست.
‫باید راه دیگه هم باشه.
‫اگه این کار رو بکنم، بخش بزرگی از پایتختمون رو
‫به خطر میندازم.
‫خیلی خوب.
‫میفهمی چی میگم؟
‫همه ی این ها ممکنه از دست برن.
‫یه بار ساختیش.
‫اگه مجبور باشی دوباره هم میتونی بسازیش.
‫عزیزم، لحظاتی هستن
‫که تو شگفت انگیزی.
‫هر کدوم بدون اون یکی، به درد نخورن.
‫میخوای تغیرش بدی؟
‫بله. او هم باید این کار رو بکنی.
‫مسئله اینه که باید یه لطفی ازت بخوام.
‫منظورت اینه که یه چیزی میخوای
‫و هنوز از مادرت درخواست نکردی؟
‫اکهارد هارو یادمه.
‫دوتا پسر و یه دختر بودن.
‫فهمیدم که مدتی بعد از رفتن من به نیویورک
‫خونشون رو فروختن.
‫مثل یه جوون پیر صحبت میکنه.
‫خب میدونی که، من فقط یه دختر بچه بودم.
‫به هر حال، اکهارد پولی نداشت،
‫که یعنی برای بابا عزیز نبود.
‫بدون پول و بدون آینده.
‫متاسفانه نه.
‫برام سواله که الان چی میخواد.
‫اون تنهاست.
‫تازه اومده به شهر
‫و امیدواره که چندتا دوست قدیمی رو پیدا کنه.
‫پس تمام این مدت آرزوی دیدن دوباره ی آدا رو داشته؟
‫نیازی نیست بی عاطفه باشی.
‫شاید آرزوی دیدن خاله آدارو داشته باشه.
‫این چه مشکلی داره؟
‫اسکار، عزیزم، توقع نداشتم بیای.
‫قراره با لری راسل شام بخورم.
‫کجا؟
‫البته که تو خونه ی والدینش.
‫وقتی اون کلمات رو میگی، ‫از پشت بهم خنجر میزنی.
‫پس خوبه که تو پوست کرگدن رو داری.
‫بریم بالا و لباسمون رو عوض کنیم، عزیزم؟
‫کی دوستت میاد پایین؟
‫تا یه دقیقه ی دیگه قربان.
‫چیز دیگه ای هم هست؟
‫فقط خانم پیشنهاد کرد که
‫این موقعیت مهمی برای شماست.
‫گفتش؟
‫خب، فکر کنم هست.
‫فقط میخوام بدونی که ما هممون خیلی
‫طرف تو ایم.
‫ممنونم
‫همیشه به بانکداری علاقه داشتی؟
‫این طوری پیش نرفت.
‫بانک ایالات منهتن سال 1797
‫توسط ون راین و بقیه افتتاح شد.
‫از همون موقع کارمون اینه.
‫میفهمم. چه رسم فوق العاده ای.
‫پس لازم نیست وقتت رو تلف کنی
‫و نگران این باشی که میخوای چی کار کنی.
‫از قبل تصمیم گرفته شده.
‫آقای ون راین فقط متواضعه.
‫نه نیستم.
‫میشه درباره ی آرچی بلادوین صحبت کنیم؟
‫برای آقای ون راین خیلی کسل کننده میشه.
‫من مشکلی ندارم.
‫آرچی رو میشناسم. ‫مادرش، مادرخونده ی منه.
‫اما اون برای شما، یه کم جوون نیست؟
‫اون فقط یه دوسته.
‫اما پدر میخواد برای شام دعوتش کنه.
‫- چی؟ ‫- گفتم اعتراضی ندارم.
‫اما باید اجازه ی شمارو بگیره.
‫من تصمیم میگیرم کی برای شام بیاد به این خونه.
‫اون کاملا قابل احترامه.
‫یکی از اقوام مادریش
‫تو نبر یورک تاون افسر بوده.
‫قطعا
‫اجداد تو هم تو یورک تاون جنگیدن، مادر؟
‫یا خیلی سرشون به کندن ‫ سیب زمینی تو کری گرم بوده؟
‫تو با مادرت با احترام برخورد میکنی.
‫یاد باشه، اجداد اون، اجداد تو هم هستن.
‫بله پدر.
‫خط راه آهن جدید در چه حاله؟
‫خب...
‫این چیزها زمان میبرن.
‫بهم بگو آقای ون راین
‫نظرت درباره ی ساختمون جدید آقای پوست
‫برای انجمن تاریخی بروکلین چیه؟
‫فکر کنم خوب باشه.
‫اما من از سبک رومانسک خوشم نمیاد.
‫اوه
‫شما خانم راسل هستید؟
‫دقیقا نمیدونم.
‫شاید نه.
‫پس عقیده ام رو عوض میکنم.
‫کی فرستادش؟
‫وقتی آماده باشه بهمون میگه.
‫از طرف آقای ریکس هستش.
‫اون شغلی که برای مصاحبه اش ‫ اومده بود اینجارو گرفت
‫پس تو نیویورک زندگی میکنه.
‫و برای تو چی داره؟
‫نمیتونی ازم بخوای که نادیده اش بگیرم.
‫عزیزم، باید آقای ریکس رو تو خیابون ببینی
‫البته که نه.
‫فقط پیشنهاد میکنم که دنبالش نباشی.
‫اون مناسب این نیست که با تو آشنا باشه.
‫فقط همراه مناسبی نیست، همین.
‫همش همین؟
‫برای من مسئله ی بزرگیه.
‫نمیخوام با آقای ریکس ازدواج کنم.
‫پس ما دعوایی نداریم.
‫اما این رو قبول نمیکنم که برای ‫ همراهی من مناسب نیست.
‫از اولین ملاقاتمون
‫با من مثل یه مرد متشخص رفتار کرده.
‫فکر کنم خوش شانسم که باهاش آشنا هستم.
‫هنری، هنری، حتما باید تو زندگی بچه ات دخالت کنی؟
‫محض رضای خدا نمیتونی آزاد بذاریش؟
‫اما مشکل اون چی؟
‫اون یه ماجرا جوئه.
‫نمیخوای تجربه ی من رو قبول کنی؟
‫بهت میگم که اون یه ماجراجوئه.
‫و من هیچ وقت اشتباه نمیکنم.
‫ممنونم که موقع شام نجاتم دادی.
‫نمیخواستم که اون یارو
‫من رو هم بازجویی کنه.
‫نمیدونم چه گزارشی رو برای مامانش میبره خونه.
‫چرا اون باید شاهد این میبود که
‫شما سه تا با من دعوا میکنید؟
‫گلدیس باید دوست پیدا کنه، برتا.
‫آقای بلادوین کسی که میخوایم نیست.
‫از کجا میدونی؟
‫چون اون کسی که من میخوام نیست.
‫فکر میکنی آقای ون راین هم به گلدیس علاقه منده؟
‫چی باعث میشه این رو بگی؟
‫غریزه.
‫فکر کنم ممکنه علاقه مند باشه ‫اما انگیزه هاش رو زیر سوال میبرم.
‫گلدیس قراره خانم جوون پولداری بشه.
‫و اگه کسی تصمیم داره برای پولش باهاش ازدواج کنه
‫باید چیز بیشتری از اسکار ون راین داشته باشه.
‫منظورت چیه؟
‫به این فکر کردی که چجوری ‫با اعضای شورای شهر کنار بیای؟
‫فکر کنم.
‫اما تا وقتی که قانون خودشون رو لغو نکنن، ‫کاری از دستم برنمیاد.
‫چیزی که دارم برنامه ریزی میکنم ‫ممکنه خرج زیادی برداره، عزیزم.
‫اما اگه موفق بشم
‫ارزشش رو داره.
‫قبلا بهت گفتم.
‫ما باهم دیگه حسابی پول درمیاریم.
‫و اگه لازم باشه، بازم پول درمیاریم و خرجش میکنیم.
‫میشه امشب با تو بمونم؟
‫فقط باید میپرسیدی.
‫موضوع چیه؟
‫به نظر میرسه درگیری.
‫درگیرم، اما مسئله ای نیست.
‫فکر کنم دختری که قراره باهاش ازدواج کنم رو دیدم.
‫همیشه میدونستیم که آخرش باید ازدواج کنیم.
‫میدونستیم؟
‫فکر کنم میدونستیم.
‫چاره چیه تا تنهایی زندگی کنی؟
‫نه، ممنونم.
‫اون کیه، این دختره؟
‫خیلی زوده تا بگم.
‫اما اون بی نظیره.
‫یه عالمه پول داره، که ضروریه.
‫اون معصومه، پس به چیزی شک نمیکنه.
‫و به نظر خوب میاد.
‫فکر کنم میتونیم خوش حال باشیم.
‫واقعا؟
‫جان، یه عالمه مرد هست که
‫باید همین تصمیم رو بگیرن.
‫همشون نمیتونن بدبخت باشن.
‫و ما چی؟
‫چرا باید فرقی داشته باشه؟
‫میفهمم.
‫مگه این که دل رو به دریا بزنم.
‫هیچ وقت نمیدونی.
‫فقط دارم دستت میندازم.
‫عوضی.
‫قانون رو لغو کردن؟
‫خب، خودشه.
‫قرار نیست ایستگاه قطار جدیدی تو نیویورک باشه.
‫فعلا.
‫باید چی کار کنیم؟
‫میخریم.
‫میخریم؟
‫هر تیکه از سهام شرکتی که بیاد تو بازار.
‫و کسی نباید چیزی ازش بشنوه.
‫خریدهارو مخفی نگه دار.
‫نمیخوام به من برسن، هنوز نه.
‫خانم آینسلی
‫امروز صبح خوب به نظر میاید، قربان.
‫ممنونم.
‫همونقدی خوب به نظر میرسم که
‫واشنگتن به یورک تاون از بالا به پایین نگاه میکنه.
‫میدونست که نبرد بزرگی تو راهه.
‫نبرد بزرگی که باید ببره.
‫نمیتونست این رو بدونه.
‫اما میدونست نبردیه که میتونه ببره.
‫چه سورپرایز عالی ای.
‫نگران نباش، نمیگم.
‫پس یه کم کمتر فوق العاده ست.
‫اما میشه یه لحظه بیای، لطفا؟
‫میشه مارو ببخشید خانم اسکات؟
‫- نباید اینجا باشیم. ‫- فقط یه لحظه.
‫واقعا نمیتونم بمونم.
‫قراره خاله آدارو برای مهمونی ناهار ببینم.
‫مشکل منه.
‫پس...
‫از آخرین باری که دیدمت ‫چی کار کردی؟
‫از اقامتت تو نیویورک لذت میبری؟
‫اقامتم یا زندگی جدیدم؟
‫دوست دارم همش رو بهت بگم
‫اما فکر نکنم بتونم به خونه ی خاله ات زنگ بزنم.
‫ناهار تو دلمونیکو چی؟
‫میدون مدیسون، منظورم اینه که ‫البته که برادوی نیست.
‫فرقش رو نمیدونم، ولی نه.
‫خب، قهوه چطور؟
‫کجا؟
‫تو یه هتل خوب.
‫سنت کلود یا متروپولیتان.
‫از الان میدونی چی کار کنی.
‫زود یاد میگیرم.
‫البته که نمیتونیم تو هتل ملاقات کنیم.
‫برای قهوه یا هر چیز دیگه ای.
‫به نظر من آدمی نیستی که تحت
‫قوانین جزئی باشی.
‫امیدوارم که نباشی.
‫ولی من هم باید تو دنیایی که ‫بقیه زندگی میکنن، زندگی کنم.
‫نمیتونیم همدیگه رو تو میدون مدیسون ببینیم.
‫- با دست آزادی؟ ‫- چی؟
‫دست مجسمه ی آزادی.
‫شیش سال پیش فرستادنش اینجا تا سرمایه جمع کنن.
‫اما به زودی برمیگرده به فرانسه.
‫به نظر چیزی میاد که دوست دارم ببینمش.
‫پس میریم و تحسینش میکنیم.
‫کیه که به این اعتراض کنه؟
‫خاله اگنس.
‫خب...
‫من میرم اونجا.
‫کی؟
‫دوشنبه ی بعدی.
‫ساعت 5:00.
‫تو درست نمیشی آقای ریکس.
‫و حالا باید عجله کنم.
‫خانم اسکات بیا داخل.
‫میتونم بهت بگم که، میتونم شکت رو تایید کنم
‫حتی اگه جوابی برای سوال هایی ‫ که میپرسن نداشته باشم.
‫دیدی که چه خبره؟
‫دیدم، و حقیقت داره. ‫سهام ها بالا رفتن.
‫با عقل جور در نمیاد.
‫قانون عوض شده. ‫قرار نیست ایستگاهی ساخته بشه.
‫- و سهام ها بالا رفتن. ‫- نه خیلی.
‫هنوز نه خیلی.
‫اما یه سنت هم سقوط نکردن
‫وقتی که باید به کف میرسیدن.
‫حتما راسل پشت این داستان هاست.
‫تا به بازار اومدن، خریدتشون.
‫همه همین رو میگن.
‫اما یه نفر چقدر پول رو به خطر میندازه؟
‫یه نفر چقدر پول داره؟
‫و بفرما، داریش.
‫حتی کسی مثل جورج راسل فقط میتونه
‫یکی دو روز پول نقد نگه داره.
‫مطمئنی؟
‫تا کجا هستی؟
‫انقدر عمیق که حتی نمیتونم آسمون رو ببینم.
‫هرچی دارم رو شرط میبندم.
‫پس فقط پولم رو نمیبازم، ‫هرچی که دارم رو میبازم.
‫بدون قانون، شرکت به طرز مسخره ای گرونه.
‫به تعویق انداختن سقوط، ‫پولش رو ازش میگیره.
‫امیدوارم که حق با تو باشه.
‫باید حق با من باشه.
‫موریس
‫اینجا چی کار میکنی؟
‫خب، همین الان از جلسه
‫تو دفتر چارلز فین اومدم.
‫شایعات... شایعات درباره ی
‫جورج راسل رو شنیدی؟
‫تو اتحادیه میگن که نابود شده
‫یا اگه نشده، به زودی میشه.
‫داره سعی میکنه ارزش شرکتش رو
‫با خرید هر سهمی که میاد بیرون حفظ کنه.
‫و وقتی ولشون کنه
‫قیمتشون به کف میرسه،
‫ثروتش رو با اون ها از دست میده.
‫همه این رو میگن.
‫بهتره عجله کنم اما
‫نمیتونم بیخیالش شم.
‫کار جورج راسل تمومه.
‫خدایا، لطفا.
‫اینجایی.
‫نگران بودم که ناهارت رو از دست بدی.
‫اوه
‫اما هنوز یه کم غذا مونده.
‫نیازی نیست ناراحت بشی.
‫مسئله اون نیست. این...
‫چیه؟
‫- چیزی تو نامه اته؟ ‫- کسی مرده؟
‫نه نه.
‫تا کی میخوای مارو منتظر بذاری؟
‫از طرف انتشارات "وکیل مسیحی"ئه.
‫چی برات نوشته؟
‫میخواد برای صحبت درباره ی
‫یه سری از داستان های کوتاهم من رو ببینه.
‫چی؟
‫تا حالا کسی رو نمیشناختم که چیزی
‫تو روزنامه چاپ کنه.
‫تو چرا اهمیت میدی؟ ‫تو که نمیخونی.
‫- از پسش بر میام. ‫- این خیلی تاثیر گذاره.
‫یکی از داستان های تو چاپ میشه.
‫خرابش نکن.
‫ناهارمون حاضره؟
‫بله.
‫همین الان خانم اسکات شنیده که
‫ناشر میخواد درباره ی نوشته هاش، باهاش صحبت کنه.
‫تبریک میگم خانم اسکات.
‫ممنونم
‫ببخشید
‫اما ناهارت رو نخوردی
‫برام سواله که وقتی نوشته هاش چاپ بشه
‫دیگه تا کی برای خانم ون راین کار میکنه.
‫کار ما نیست که درباره ی این چیزها فکر کنیم.
‫بله آقای بنیستر.
‫فقط خانم اسکات این اطراف نیست که
‫یه کار جالب انجام میده.
‫بلیط های نمایش فانوس جادویی امشب رو گرفتیم.
‫درسته.
‫خب، مستقیم برگرد.
‫ساعت 10 منع رفت و آمده.
‫برمیگردیم آقای بنیستر.
‫قطعا.
‫خب، البته که باید سرمایه گذاری رو بالا ببریم.
‫همیشه مراسم سرمایه گذاری هست.
‫اما در این مورد
‫باید سیاستمدار ها رو هم بپذیریم.
‫خدایا، خاله اگنست درباره ی این
‫چی میگه؟
‫خانم ون راین میدونه که گاهی نمیشه
‫- از دعوا ها کنار کشید. ‫- براوا
‫براش یه لباس میدوزم تا بپوشه.
‫"زندگی، آزادی و صلیب سرخ تا ابد."
‫البته که شوخی میکنی اما من رو میترسونی.
‫خودم بهتر میدونم.
‫خانم آدا بروک هیچ وقت نمیترسه.
‫اون همیشه برای چیزی که بهش باور داره میجنگه.
‫ممکنه که من رو با خواهرم اشتباه گرفته باشی.
‫حافظه ی من مشکلی نداره.
‫راستش خوشحالم که اینجایی تا بتونم بپرسم
‫به خیابون 61 زنگ بزنم یا نه؟
‫مطمئنم که خاله اگنس دوست داره ‫ آقای اکهارد رو دوباره ببینه.
‫اوه؟
‫خب، فکر کنم.
‫چه مدت اونجا زندگی کردی؟
‫برادر همسرم سال 1850 اینجارو ساخت.
‫و ده سال پیش وقتی شوهر خواهرم فوت کرد
‫من هم اومدم اینجا.
‫حتما وقتی رسیدن
‫یه بیابون متروکه بوده.
‫خانم ون رایت آینده نگری خوبی داره.
‫- نه واقعا. ‫- نه؟
‫میخواست تو میدون واشنگتن بخره
‫اما شوهرش اصرار کرد که شهر تا شمال پشروی میکنه.
‫یه چندتای دیگه هم خرید.
‫و حالا نیویورک بزرگ شده
‫و اون ها بی ارزش شدن.
‫مسئله ی حساسیه، بله.
‫از این کار اپرا شنیدید؟
‫اون چیه؟
‫یه گروه از مردم میخوان آکادمی ‫ موسیقی رو به چالش بکشونن
‫و یه سالن اپرای دیگه بسازن.
‫- نمیتونن. ‫- فکر میکنن که میتونن.
‫هفته ی پیش تو دلمونیکو همدیگه رو ملاقات کردن
‫و تصمیم گرفتن از اونجایی که اجازه ی بوکس
‫تو آکادمی رو ندارن
‫میخوان سالن خودشون رو بسازن.
‫میدونی که این گروه ناپسند از کی تشکیل شده؟
‫همون همیشگی. ‫البته که جی پی مورگان.
‫راکفلرها، واندربیلت ها.
‫هر فرصت طلبی تو نیویورک.
‫دهنم بسته شده.
‫عجیب نیست که نتونستن برای آکادمی بوکس بگیرن.
‫اما فایده ی داد زدن این مردها
‫و خانوادشون برای اینکه بتونن احتمالا
‫یه سالن اپرای 20 برابر بهتر
‫از چیزی که ما داریم بسازن چیه؟
‫واقعا، ماریان؟
‫میبینم که باید این رو خودمون در دست بگیریم.
‫- اما حتما... ‫- کافیه عزیزم.
‫وقتشه بذاریم مردم صحبت کنن.
‫اینجایی.
‫این خوبه فردریک.
‫- چیز دیگه ای نیست قربان؟ ‫- برای الان کافیه.
‫خانم اسکات.
‫دم در یه آقایی سراغتون رو میگیره.
‫ارش خواستم تا تو خیابون منتظر بمونه
‫اما گفت که تو پارک شمارو ملاقات میکنه.
‫چه جور مردی؟
‫پدر.
‫فکر کردم که وقتشه تو بری سرغ مردم.
‫یه مدتی میشه که اینجان.
‫اما نه به اندازه ی کافی که بیان و پدرت رو ببینن.
‫- نمیخوام دعوا کنم. ‫- اگه تو نخوای منم دعوا نمیکنم.
‫تولد مادرت نزدیکه.
‫میدونم.
‫اومدم اینجا تا...
‫داشتی میگفتی؟
‫- میخوایم بیایم خونه. ‫- پدر.
‫نه برای موندن.
‫مادرت گفت که نظرت برای این عوض نمیشه.
‫فقط برای تولدش.
‫از وقتی که تصمیم گرفتی بری خودش نبوده.
‫اون دلیلی که من رفتم نبود.
‫اما میتونم ببخشمت و از همش عبور کنم.
‫- من رو ببخشی؟ ‫- بله.
‫مادرت خوشحال میشه
‫اگه دور هم مثل یه خانواده
‫تو آرامش بشینیم.
‫میام خونه، ولی فقط برای تولدش.
‫مادرت اشاره کرد که
‫- به عنوان منشی کار میکنی؟ ‫- بله.
‫این دقیقا چه معنی ای داره؟
‫برای یه خانم پیر نامه مینویسی؟
‫این یه شغل برای یه خانم تحصیل کرده ست
‫- که میتونه به همه جا برسه. ‫- واقعا؟
‫دقیقا اتاق تو، توی اون خونه کجاست؟
‫باشه.
‫تو اتاق خدمتکارهاست.
‫اما تا ابد برای خانم ون راین کار نمیکنم.
‫و این کار بهم وقت میده تا بنویسم.
‫نمیدونم چرا زحمتش رو میکشی.
‫هیچ نویسنده ی رنگین پوستی نیست
‫مخصوصا نویسنده ی زن، که بتونه با ‫ نویسندگی خرج خودش رو دربیاره.
‫به زودی میفهمم که نویسنده های ‫ زن رنگین پوست، چقدر درمیارن.
‫چطوری؟
‫با ناشر کارلترون و پورتر
‫یه جلسه دارم.
‫اون ها "وکیل مسیحی" رو چاپ میکنن.
‫روزنامه ی سفید.
‫بله.
‫و آقای کارلترون به چاپ یه سری از داستان های من
‫علاقه منده.
‫چرا "نیویورک گلوب" رو امتحان نکردی؟
‫کردم، اما هیچ وقت جواب ندادن.
‫خب...
‫اگه بیرون نیای
‫همیشه میتونی بیای خونه.
‫و برای من کار کنی.
‫باید برگردم.
‫مشکل چیه؟
‫- چی شده؟ ‫- هیچی
‫میتونم به مادرت بگم که یه جایی رو برات درست کنه؟
‫بله.
‫خداحافظ پدر.
‫اگه کسی پرسید، دارم میرم بیرون.
‫به موقع برای عوض کردنش برمیگردم.
‫کجا میرید خانم واتسون؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، معمولا بعد از ظهر ها یه ساعت میرید بیرون.
‫برام سوال بود که کجا میرید.
‫جای خاصی نمیرم.
‫بعضی وقت ها به پارک.
‫دوست دارم قدم بزنم.
‫ممکنه که تصور من باشه، اما آقای واتسون
‫به شما خیلی علاقه دارن.
‫پس داره وقتش رو تلف میکنه.
‫من نقشه های بزگتری از یه پیشخدمت دارم.
‫این به نظر بی رحمی میاد.
‫زندگی میتونه بی رحم باشه خانم بروس.
‫اما منظورم اینه که ازش بهتر استفاده کنید.
‫دیوونگی میاد که وقتی ‫خانم راسل یه عالمه پول داره تا بده
‫ازش نگیرم.
‫خب...
‫یا مثلا خانم چمبرلین
‫گذشته ی اون هرچی باشه.
‫شاید وقتی حرف از خانم راسل باشه ‫حق داشته باشی
‫- اما خانم چمبرلین نه. ‫- نه؟
‫میگن اون هم خیلی ثروتمنده
‫و به امور خیریه علاقه داره.
‫ممکنه، اما محدودیت هایی هستن.
‫چی کار میتونه انجام داده باشه؟
‫خب، قبل از ازدواجشون،
‫خانم و آقای چمبرلین...
‫همدیگه رو میشناختن.
‫بیشتر مردم همسرشون رو قبل از ازدواج
‫نمیشناسن؟
‫غیر از یه سری کشور های شرقی، فکر کنم.
‫بله، اما پسرشون...
‫- بزرگتر از چیزیه که باید باشه. ‫- فکر کردم به فرزندگی گرفتنش.
‫خب، همینطوره.
‫یه جورایی.
‫و همه ی این ها برای خیلی وقت پیشه.
‫مردم تو این شهر حافظه ی خوبی دارن.
‫اینم از آقای بنیستر.
‫بعد از ظهر بخیر بنیستر.
‫- خانم آدا، خانم ماریان. ‫- بنیستر.
‫ممنونم
‫چرا پیشبینیش نکرده بودی؟
‫چون همیشه قبلا کار میکرد.
‫پس چرا این بار کار نمیکنه؟
‫راسل از خدا هم بیشتر پول داره.
‫نمیتونی بهش بگی که سودی تو قرارداد نیست؟
‫سعی کردیم گولش بزنیم.
‫زیاد آسون نمیبخشه.
‫باید عوض بشی.
‫اگه ادامه بده، هرچی که دارم رو از دست میدم.
‫ما!
‫ما هرچی که داریم رو از دست میدیم.
‫فکر بدی بود که تو و آن موریس
‫تصمیم گرفتید به زنش توهین کنید.
‫فکر کنم کمکی نکرد.
‫اون کار آن بود، نه من.
‫میخواستم برای مراسم از سالنشون استفاده کنم.
‫پس چرا اصرار نکردی؟
‫باید کاری باشه که بتونی بکنی.
‫به ذاتش متوسل بشی.
‫این محشره.
‫باعث شد از جام بپرم.
‫نگران نباش، مراقبتم.
‫نه اونطوری.
‫- من فقط... ‫- نه اونطوری.
‫هیس
‫میتونی بری پیشش؟
‫بعد از توهینی که به زنش کردی؟
‫- فکر نکنم. ‫- من فقط کاری رو که...
‫تو فقط کاری که فکر کردی درسته رو انجام دادی.
‫باید دنبال آرورا میرفتم...
‫به هوش من توهین نکن.
‫نمیدونم منظورت چیه.
‫دیدی که خراب کردن بازارت چه لذتی داشت.
‫حالا اون فرصت این رو داره ‫که خانواده ات رو خراب کنه.
‫نمیتونی به این بدی باشه.
‫باید بری پیش خانم راسل.
‫ازش معذرت بخوای.
‫صداش کن، التماسش کن، پاش رو ببوس.
‫هرکاری لازمه بکن تا شوهرش رو متوقف کنه.
‫پاتریک، نمیتونی این رو از من بخوای.
‫ازت نمیخوام. ‫دارم بهت میگم.
‫وگرنه هیچکس، هیچ خونه ای
‫و هیچ موقعیتی نداری که توش رئیس بازی دربیاری.
‫فکر کردم ممکنه باری بستنی توقف کنیم؟
‫یا فقط یه فنجون قهوه؟
‫شنیدی آقای بنیستر چی گفت.
‫باید مستقیم برگردیم. ‫منع رفت و آمد از ساعت دهه.
‫اون ها به ما چیزی بدهکار نیستن بریجت.
‫این شب مرخصی ماست.
‫زیاد از این ها گیرمون نمیاد.
‫نباید منع رفت و آمد رو از دست بدیم،
‫و گفتیم که مستقیم میریم خونه.
‫اگه اینطوری میخوای.
‫آره.
‫میشه دستت رو بگیرم؟
‫بهت گفتم. از این چیزها خوشم نمیاد.
‫حالا زودباش.
‫میخوای بیای بخوابی؟
‫هنوز نه.
‫یه نوشیدنی لازم دارم.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫فقط اینکه نقشه ام خراب شده
‫و باید دوباره شروع کنم.
‫فکر کنم منظورت دختر بی نظیره؟
‫وقتشه بدونی.
‫اسم اون
‫گلدیس راسله.
‫دختر جورج راسل؟
‫اما الان، خدا لعنتت کنه، ‫دارن میگن که
‫کار راسل تمومه.
‫یا به زودی تموم میشه.
‫داره سعی میکنه ارزش شرکتش رو
‫با خرید همه ی سهام ها نگه داره.
‫اما هیچ کس نمیتونه تا ابد این کار رو ادامه بده.
‫میگن همین روزاست که کارش تموم شه.
‫و دختره به اندازه ای بی نظیر نیست که
‫از کار باباش نجات پیدا کنه.
‫نمیتونم بدون پول ازدواج کنم.
‫باید پول بیشتری داشته باشم.
‫- یکی دیگه پیدا مکنی. ‫- شاید
‫نکته این نیست.
‫اون بی نظیر بود.
‫خانم اسکات؟
‫اما تو نامه اتون گفتید که منشی هستید.
‫منشی خانم ون رایت هستم.
‫اما هیچ وقت نگفتید که شما...
‫مطمئن نیستم که بتونیم امروز شمارو ببینیم.
‫اما آقای کارلترون تو نامه گفتن میخوان من رو ببینن.
‫از ما چه انتظاری داری؟
‫دوست دارم اتشاراتتون ‫داستان های کوتاه من رو چاپ کنه.
‫این واضح نبود؟
‫تو "وکیل مسیحی"؟
‫واقعا؟
‫قانونی هست که کار آدم هایی مثل من رو
‫چاپ نکنید؟
‫خب، قانونی نیست.
‫من مجله اتون رو یه عالمه میخونم.
‫مقاله هاتون رو دوست دارم.
‫و اون مقاله ی اخیر درباره ی حقوق برابر رو
‫دوست داشتم.
‫میخواستم امتحانش کنم.
‫آقای کارلتون سرشون خیلی شلوغه.
‫شک دارم که برات وقت داشته باشه.
‫اما میتونی صبر کنی.
‫صبر میکنم.
‫آقای آبری.
‫بله
‫خانم راسل خونه هستن؟
‫ایشون تو اتاق نقاشی با خانم موریس هستن، قربان.
‫واقعا؟
‫خب مزاحمشون نمیشم.
‫نمیفهمم.
‫میگید که باید تو کار همسرم
‫دخالت کنم؟
‫خب "دخالت" خوب به نظر نمیرسه.
‫به نظر میاد که پاتریک ‫و بقیه ی اعضای شورای شهر
‫اشتباه حساب کردن.
‫فکر کردن که سهام پایین میره.
‫اما بالا رفتن.
‫شما ماهیت معامله ی سهام رو به خوبی درک کردید.
‫سعی کردید بفهمید کدوم طرف میرن.
‫اگه حق با شما باشه، ‫پول درمیارید.
‫و اگه اشتباه کنید، ‫پولی در کار نیست.
‫خب، البته که این رو میدونم.
‫پس میخواید من چی کار کنم؟
‫ازتون میخوام که ازش بخواید یه کم دلرحمی نشون بده.
‫تا بخشش نشون بده.
‫ببخشید اما این هزینه ی چیه؟
‫نمیفهمم.
‫میای به خونه ی من و این درخواست عجیب رو میکنی
‫و دارم سعی میکنم بفهمم چرا.
‫فکر میکنی که بهت بخشش بدهکارم؟
‫لطفی در حقم کردی که بخوای برش گردونم؟
‫- نه ‫- نه
‫خانم موریس نمیخوام بهتون درس بدم
‫اما زندگی مثل یه حساب بانکی میمونه.
‫نمیتونید بدون اینکه حسابتون خالی باشه چک بنویسید.
‫خانم موریس دارن میرن.
‫بله خانم.
‫الان آقای کارلتون شمارو میبینن.
‫نمیاید داخل دفترم خانم اسکات؟
‫معذرت میخوام که منتظر گذاشتمتون.
‫وقتی آرون بهم گفت که شما نوسنده اید
‫- به یه استراتژی نیاز داشتیم. ‫- میفهمم.
‫اول ازتون یه سوال دارم.
‫واقعا شما این داستان هارو نوشتید؟
‫ببخشید؟
‫این ها به خوبی ساخته و اجرا شدن.
‫با بهترین توصیه ها برگشتن.
‫و میخوام مطمئن شم که شما نوشتیدشون.
‫خب، من نوشتم.
‫پس شما خیلی با استعداد هستید.
‫ممنونم
‫همونطور که تو نامه ام گفتم
‫دوست داریم یکیشون رو چاپ کنیم.
‫این عالیه.
‫راستش خیلی شگفت انگیزه.
‫کدومشون؟
‫با اون دختر بچه ای که کنار بندر
‫زندگی میکنه شروع میکنیم.
‫حالا تغیراتی هست که دوست داریم انجامشون بدید
‫تا برای خواننده هامون دلپذیر تر باشن.
‫البته.
‫دختر رنگین پوست کوچولو باید به
‫دختر بیچاره ی سفید پوست تغییر پیدا کنه.
‫اما چرا؟
‫خوانندگان ما با رستگاری دختر رنگین پوست
‫همزادپنداری نمیکنن.
‫اما گفتید که داستانم
‫با توصیه های خوبی برگشته.
‫اون ها از طرف سفید پوست ها بودن؟
‫البته
‫اما مگه واکنش اون ها، واکنش خواننده های شما
‫نبود؟
‫چرا باید بخش اصلی داستان رو عوض کنی؟
‫چون بیشتر خواننده هامون تو جنوب
‫از دست میرن.
‫من این سیستم رو تایید نمیکنم، میتونم این رو بگم.
‫اما وقتی اون ها از دست برن، دیگه برنمیگردن.
‫میفهمم.
‫گفتید "تغییرات"
‫خب دیگه باید چه تغیراتی انجام بدم تا چاپ شه؟
‫اسمتون خوبه.
‫چیزی از گذشته اتون رو نشون نمیده
‫پس نگهش میداریم.
‫اما نژادتون مخفی میمونه.
‫این چطوری کار میکنه؟
‫بهتون مدرکی رو میدیم که امضا کنید ‫ تا با سیاست ما موافقت کنید
‫که شمارو از افشای عمومی اینکه
‫نویسنده ی داستان هایی هستید ‫ که ممکنه چاپ کنیم، منع میکنه.
‫داستان های خودم؟
‫وقتی بخریمشون، برای ما میشن.
‫پس...
‫میفهمید چی میگم؟
‫- فکر کنم ‫- خوبه.
‫"وکیل مسیحی" ازم میخواد که دروغ بگم.
‫این بهترین پیشنهادیه که دارم.
‫بهتون پول خوبی میدیم.
‫بیشتر از هر پولی که بتونید تو ‫ انتشارات رنگین پوست ها دربیارید.
‫این رو فهمیدم.
‫حداقل دو مرد سفید پوست تو کافه هستن
‫که دارن با ناراحتیشون کنار میان
‫چون من پسشون زدم.
‫خودشون رو میکشن تا تو موقعیت شما باشن.
‫اما اون ها هیچ وقت تو موقعیت من نیستن.
‫اشتباهی کردم؟
‫میتونستم الان داستان هام رو
‫تو یه روزنامه چاپ کنم.
‫اما هیچ وقت نمیتونی ادعای اون هارو داشته باشی.
‫و نه تو اشتباهی نکردی.
‫این درخواست شرم آوری بود که اون داشت.
‫بدترین بخشش اینه که حق با پدرم بود.
‫حالا خوشحال میشه و اصرار میکنه ‫تا برم خونه برای اون کار کنم.
‫اما تو یه شغل داری.
‫مهم نیست.
‫راه و حرفش به همه چیزی که میگم یا
‫ انجام میدم، تو ذهنش غلبه میکنه.
‫حتما روزنامه های دیگه ای هم هستن.
‫هستن.
‫ولی هیچکدومشون جوابم رو ندادن.
‫یه جایی، یه در باز هست.
‫و قراره ازش عبور کنی.
‫اگه این دستشه، ‫سایز مجسمه ی آزادی چقدره؟
‫بزرگ.
‫آقای ریکس.
‫پس وقتی به فرانسه بره
‫و به دست مجسمه بچسبه
‫- بعد برمیگرده اینجا؟ ‫- ایده همینه.
‫اما هنوز پول کافی برای پایه ی مجسمه ندارن.
‫- دولت امتناع میکنه. ‫- یه راهی پیدا میکنن.
‫دوست دارید با ما قدم بزنید خانم اسکات؟
‫نه ممنونم قربان.
‫پس... درباره ی ماجراجوییت تو شهر بهم بگو.
‫بهم خوش گذشت.
‫زندگی تو نیویورک خیلی بهم میچسبه.
‫میتونم دیگه بیام به خیابون 61ام؟
‫نه هنوز.
‫خاله ات هنوز هم غیر منطقی رفتار میکنه؟
‫کی گفته اون غیر منطقیه؟
‫حیفه.
‫چیزهایی دارم که دوست دارم بهش بگم.
‫- به جفتشون ‫- چیا؟
‫خب، حالا بذار ببینم.
‫میتونم با این شروع کنم که ‫از نظر اجتماعی خوب نیستم.
‫البته مسائل داره از اون طرف پیشرفت میکنه.
‫- آقای ریکس؟ ‫- البته که پولی ندارم.
‫اما شغل و آینده ی خوبی دارم.
‫وکیل بودن تو نیویورک هیچ اشکالی نداره.
‫البته که نه.
‫اما...
‫اون رو میشنوی؟
‫و اگه این فداکاری ایه که باید ازش مطمئن بشی
‫پس میتونم قسم بخورم که
‫مرد دیگه ای نیست که بیشتر از من به تو اهمیت بده.
‫بذار هرچی از زندگیم مونده رو
‫وقف خوشحال کردن تو کنم.
‫آقای ریکس ما فقط چندبار همدیگه رو ملاقات کردیم.
‫میدونی، برای من همون دفعه اول بس بود.
‫وقتی که اون بار برای درخواست کمک به دفترم اومدی.
‫میتونستم همون موقع ازت درخواست کنم اما...
‫حالا تا وقتی بگی نه ازت درخواست میکنم.
‫اگه بگم بله چی؟
‫پس بس میکنم.
‫باید برگردم.
‫وقتی خواستی من رو ببینی بهم یه پیام بده.
‫حالت خوبه؟ چی شده؟
‫اون خواستگاری کرد؟
‫نفسم سر جاش نمیاد.
‫- چی جواب دادی؟ ‫- هیچی
‫- هیچی نگفتم. ‫- بهش گفتی نه؟
‫هیچی بهش نگفتم.
‫اما بهش نگفتی نه.
‫ببخشید که مهمونیت رو از دست دادم خواهر زاده.
‫اون رفته به پارک آقای اکهارد.
‫الان کجا زندگی میکنید؟
‫خب الان، تو خیابون 4 ام هستم.
‫- اما موقتیه. ‫- میفهمم.
‫چه خونه ی قشنگی دارید خانم ون راین.
‫ممنونم.
‫بعضی از این اشیا
‫از خونه ی قدیمیتونه که
‫قبلا با والدینم میومدم؟
‫نه واقعا. این ها وسایل همسرم هستن.
‫برادرم بیشتر اموال والدینم رو فروخت.
‫حتما سخت بوده.
‫مطمئن نیستم که ملاقات والدینتون رو یادم باشه
‫ولی حتما ملاقات کردن.
‫فکر کنم اون هارو یادم میاد.
‫چیز زیادی نیست که خانم آدا بروک فراموش کنه.
‫از اون مطمئنم.
‫بله؟
‫آدا عزیزم برو پایین و به خانم بائوئر بگو
‫برای چای میایم اونجا.
‫از قبل نمیدونه؟
‫میخوام با آقای اکهارد غیبت کنم.
‫اوه
‫خواهرتون زن خوبیه.
‫بهتون بگم به چی فکر میکنم آقای اکهارد؟
‫فکر کنم از خانم موریس شنیدید
‫آدا هنوز ازدواج نکرده.
‫و شما یه راه برای احیای روابطتون پیدا کردید.
‫- حالا یه دقیقه صبر کنید. ‫- البته ممکنه اشتباه کنم.
‫و احساساتتون از صمیم قلبتون باشه.
‫هستن.
‫سال هاست که ایشون رو تو تصوراتم میبینم.
‫هنوز، فکر کنم باید بهتون بگم
‫خواهرم پول کمی از خودش داره.
‫و با جشن عروسیش
‫موظفه که از اینجا بره
‫و از خودش مراقبت کنه.
‫من برای زندگی با یه مرد خیلی پیرم.
‫مطمئنم که شما، قصد من رو اشتباه گرفتید خانم.
‫جدا؟
‫پس معذرت میخوام.
‫فقط تا بفهمید ازدواج با آدا
‫نه خونه و نه پولی رو به همراه داره.
‫میبینید، هنوز هم نمیدونید چرا اون همه سال پیش
‫پدرم شمارو رد کرد.
‫فکر کردید عدم آینده نگریتون بود.
‫اما شنیده بود که یه جا لاف میزنید
‫میخواید با یه دختر پولدار ازدواج کنید.
‫درباره ی اون هم اشتباه میکردید.
‫آه
‫بفرما.
‫در راه پیشرفت بود.
‫خانم آدای عزیزم
‫متاسفانه الان به زمان دقت کردم.
‫برای یه قرار دیرم شده.
‫اما تا خیابون چهارم اومدید.
‫و حالا باید برگرده.
‫اما مطمئنم که چند دقیقه میتونید بمونید.
‫چیزی بیشتر از این به من افتخار نمیده.
‫- متاسفانه ممکن نیست ‫- متاسفم
‫بنیستر، آقای اکهارد رو به بیرون راهنمایی میکنی؟
‫- میتونیم خودمون از پسش بربیایم. ‫- بله خانم.
‫- خانم ها ‫- از این طرف آقای اکهارد.
‫چه چیز عجیبی.
‫یادم نمیاد که بی ادب بوده باشه.
‫فکر کنم فقط سرش خیلی شلوغه.
‫بیخیال.
‫برای منوی فردا ازت کمک میخوام.
‫و لطفا
‫یه چیزی که واقعا دوست داری رو انتخاب کن.
‫میخوام یه بار هم که شده لوست کنم.
‫نمیدونم چرا.
‫میدونم.
‫اما نمیدونم چرا نباید چیزی که تو بازار آزاده رو
‫بخرم.
‫از شرکت خوشم میاد.
‫بیشتر از تو بهت امید دارم.
‫کار درست رو انجام نمیدی؟
‫و این کاریه که شما در حق من انجام داد آقای فین؟
‫کار درست؟
‫اما اگه الان برای تصویب قانون موافقت کنن چی؟
‫منظورت اینه که دوباره قانون رو تصویب کنن؟
‫تا برای بار دوم تصویبش کنن؟
‫منظورت رو رسوندی آقای راسل.
‫شمارو احمق در نظر گرفتیم
‫درحالی که خودمون احمق بودیم.
‫درباره ی این یکی باهاتون نمیجنگم.
‫اگه میخواید که زانو بزنم، زانو میزنم.
‫اگه میخواید التماس کنم
‫الان دارم التماس میکنم.
‫به اندازه ی کافی از دست دادیم تا بیچاره باشیم.
‫اما اگه بیشتر ادامه پیدا کنه
‫بین ما کسانی هستن که نابود میشن.
‫خواهش میکنم.
‫تمومش کن.
‫نمیگم که حس دلرحمی ندارم
‫چون دارم.
‫اما فقط سعی نکردید که رو دست من بزنید.
‫شما و خانم موریس همسرم رو تحقیر کردید.
‫چطور میتونم اجازه بدم این بدون مجازات بمونه؟
‫پیشنهاد نمیکنم که شماها هرکاری که الان میکنم رو
‫انجام بدید.
‫اما عبارت جدید میگم
‫متاسفانه باید با عواقب کارتون رو به رو بشید.
‫منشیم به بیرون راهنماییتون میکنه.
‫هی
‫اینجایی
‫فکر کردم که صدای در جلوی رو شنیدم.
‫منتظر بچه ها برای شامی؟
‫البته که ویل اینجاست، و لوئیز تو راهه.
‫اما فکر نکنم که اون بمونه.
‫اون دختر خوبیه.
‫خوشحالم که بگم اون ها همشون آدم های خوبین.
‫چی باعث شد این رو بگی؟
‫چرا؟ باید دلیلی داشته باشم تا بگم
‫چه قدر به خانواده ام افتخار میکنم؟
‫تو باعث شدی من خوشحال باشم و افتخار کنم.
‫مخصوصا تو.
‫بسه.
‫تا یه دقیقه ی دیگه گریه ام میگیره.
‫بیا تو و کنار ما بشین.
‫قبل از لباس عوض کردن وقت داریم.
‫یه لحظه.
‫اول کاری هست که باید انجام بدم.
‫- این فقط برای منه؟ ‫- بله
‫من آدم خوش شانسی ام.
‫چطور پیش میره؟
‫پیشنهاد دادن که دوباره قانون رو تصویب کنن
‫و من ایستگاهم رو بسازم.
‫پس لازم نیست که زمین جارو کنم؟
‫به نظر نمیرسه.
‫پس تمومه؟
‫نه دقیقا، اما تقریبا.
‫زیاد طول نمیکشه تا اعضای شورا
‫دوباره بزنن رو دست من.
‫اما فکر کنم به قدر کافی تنبیهشون کردم.
‫صبر تو رو میرسونه.
‫دوست دارم کار درست رو انجام بدم.
‫اگه پولی رو روش از دست ندم.