.
آنچه در "رابین هود" گذشت
‫تو استعدادش رو داری، پسرم.
‫نورمن‌ها می‌تونن ‫قلعه‌هاشون رو
‫همه‌جای این سرزمین بسازن. ‫این جنگل‌ها
‫به قدمت خودِ زمین هستن، ‫انسان هرگز صاحب‌شون نمی‌شه.
‫- چرا اون داره میاد، پدر؟ ‫- اون یه لرد نورمنه.
‫وظیفه‌ی منه ‫که بهش اجازه‌ی ملاقات بدم.
‫- تو اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫- اونجا قبلاً خونه‌ی ما بود.
‫ولی پدر من اون خونه رو ساخته.
‫اون نساختش. ‫اون گرفتش.
‫اون یه آدمه.
‫اون‌ها رو به ناتینگهام بیارید.
‫لاکسلی جوان باید ‫با خون طعمه نشان زده بشه.
‫این «اون‌ها» هستن ‫که باید خونی بشن.
‫شمشیرت رو بیار پایین، ‫هانتینگدون، لعنت بهت!
‫لاکسلی امروز ‫به من توهین کرد.
‫این فراموش نخواهد شد.
‫تو می‌دونی ‫که اون دختر کیه.
‫حالا... کجا بودی؟
‫هیو اهل لاکسلی، ‫تو بازداشتی.
‫نه!
‫وقتی شنیدم که تو بودی،
‫می‌خواستم با ملایمت رفتار کنم، ‫که رحم نشون بدم.
‫ولی همه‌ی اون‌ها دیگه تموم شده.
‫فردا صبح، از گردن ‫آویزان می‌شه تا بمیره.
‫نه! نه، اون بی‌گناهه!
[رابین هود] [فصل اول]
[قسمت دوم: شیطانی پست‌صفت]
‫همه‌جا رو دنبالت گشتیم.
‫من اون رو تنها نمی‌ذارم.
‫یالا.
‫یالا، پسر.
‫اینطوری به یه بانو ‫خوشامد می‌گی،
‫فرمانده لوفورز؟
‫به راحتی می‌تونم ‫سرت رو بزنم.
‫و باهاش چی کار می‌کردی؟
‫می‌ذاشتمش تو یه جعبه ‫کنار بقیه‌شون.
‫حالا بگو ببینم.
‫تو حاضری برام بمیری،
‫مگه نه، فرمانده؟
‫اگه مجبور باشم.
‫من به داروغه خدمت می‌کنم.
‫نه.
‫تو به «من» خدمت می‌کنی.
‫بلند شو پسر.
‫باید جوآن رو ببینی.
‫تمام شب رو ‫بیدار مونده و منتظر.
‫غسل تعمید ‫نمادِ برخاستن
‫مسیح از مرگه.
‫ما زندگی گذشته رو دفن می‌کنیم ‫و برمی‌خیزیم تا در زندگی جدیدی قدم برداریم.
‫تو یه نورمن خواهی شد.
‫در مورد زمین من ‫از هانتینگدون پرسیدی؟
‫سه تا کشتزار، ‫همونطور که قول داده بود؟
‫آمین.
‫هانتینگدون ‫دفتر شلوغی داره.
‫ولی به عنوان یه نورمن،
‫باید صبر...
‫و خدمتگزاری رو یاد بگیری.
‫راب می‌تونه ‫با ویل به لندن بره.
‫یه زندگی ‫در دربار برای خودش بسازه.
‫بهتره سرش رو گرم نگه داریم.
‫- ماتیلدا موافقه، مگه نه؟ ‫- بله.
‫سوگواری ‫کار نکبت‌باریه.
‫- مناسب یه پسر جوون نیست. ‫- تو چی می‌گی، جوآن؟
‫من به داروغه نامه می‌نویسم، ‫که مطمئنم،
‫با این شرایط، ‫کمک می‌کنه.
‫داروغه به جهنم.
‫الان وقت ‫افکار تاریک
‫انتقام‌جویانه نیست، جوآن.
‫باید به ‫آینده‌ی راب فکر کنی.
‫نوبت توئه.
‫پس من به جات تیر می‌ندازم.
‫من بهترین تیرانداز ‫این‌ورِ ناتینگهامم.
‫تو جشنواره‌ی بعدی برنده می‌شم.
‫اون نفس نمی‌کشه.
‫فرمانده لوفورز.
‫سرورم.
‫بیاید، یه‌کم نوشیدنی میل کنید.
‫اجازه هست پسرهایم ‫آرون و الپو رو معرفی کنم.
‫اون‌ها دیگه به سن ‫بلوغ رسیدن.
‫اسم‌های ونیزی؟
‫به یاد ‫جنگ صلیبی تو مالت.
‫اون‌ها به زودی تمرین‌شون رو ‫به‌عنوان ملازم شروع می‌کنن.
‫به نظر میاد...
‫به یه‌کم سوارکاری ‫احتیاج دارن.
‫شروع کنیم؟
‫مثل همیشه، ‫صاف می‌ری سر اصل مطلب، هانتینگدون.
‫برنارد.
‫ضرب پاریس،
‫150 تا، طبق توافق.
‫سند رو آوردی؟
‫تمام جزئیات توافق ‫رو پوشش می‌ده.
‫اعطای مقام اِرل ‫به شما
‫به دستور اعلی‌حضرت، ‫پادشاه هنری دوم.
‫به رسمیت شناخته شده با ‫مُهر سلطنتی ناتینگهام.
‫ماریان، لطفاً.
‫هیچ‌چیز بهتر از ‫یه دختر تحصیل‌کرده نیست.
‫شاید یه دختر آزاداندیش.
‫همونطوره که ایشون می‌گه.
‫تبریک می‌گم، پدر، ‫شما یه اِرل شدید.
‫ولی اون پول...
‫هیچ اشاره‌ای بهش ‫توی سند نشده.
‫پدر تو... ‫کمک سخاوتمندانه‌ای...
‫به کلیسا کرده.
‫چنین مسائلی ‫نیازی به حسابرسی ندارن.
‫اگه کارمون تموم شده،
‫من و ماریان به ‫اتاقم برمی‌گردیم.
‫مطمئنم که راضی هستی.
‫لاکسلی برای همیشه ‫از سرت باز شد.
‫چه شانسی آوردی ‫که اون یه مرد رو
‫- تو بازداشت به قتل رسوند. ‫- لاکسلی یه خائن بود
‫- و سزاوار دار زدن بود. ‫- مهم نیست.
‫حالا که اون رفته، ‫حالا که تو یه اِرل هستی،
‫هیچ‌کس نمی‌تونه ‫زمین‌ها و مقامت رو زیر سؤال ببره.
‫- اون‌ها برای همیشه مال تو هستن. ‫- در مورد اون
‫- مسئله‌ی دیگه‌ای که خواستم تحقیق کردی؟ ‫- بله.
‫ماریان در دربار اِلنور پذیرفته می‌شه.
‫ملکه؟ کلفت آشپزخونه هم ‫بیشتر از حد مناسبه.
‫ناظر ارشد ‫ملکه اصرار داشت.
‫فکر کردم خوشحال می‌شی.
‫با نزدیک بودن دخترت ‫به النور،
‫تو یه وارث ‫نزدیک پادشاه پیدا می‌کنی.
‫مگه اینکه...
‫دلیلی داشته باشی ‫که به ماریان اعتماد نکنی.
‫خب، البته که نه.
‫اون دختر منه.
‫چرا پدرم اِرل شد؟
‫«چرا؟» به خاطر کمک سخاوتمندانه‌ش ‫به کلیسا.
‫- تو سند رو خوندی. ...‫- پدر من هرگز
‫پولش رو دور نمی‌ریزه.
‫- این برای خریدن یه چیزی بوده. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- شاید، مرگ یه نفر. ‫- بیا بشین، ماریان.
‫از سیاست خسته شدم.
‫دوباره؟
‫اگه پدرم روم دست بلند می‌کرد، ‫بهش زهر می‌دادم،
‫و اونم این رو می‌دونه.
‫من نمی‌تونستم.
‫این بار ‫بهونه‌ش چی بود؟
‫من...
‫...به یه عروسی رفته بودم. ‫- یه عروسی؟
‫- تو جنگل. ‫- تو جنگل؟
‫یه عروسی کافرانه.
‫و با کی به این ‫عروسی کافرانه رفتی، ماریان؟
‫جشن بود ‫نوشیدنی و...
‫کلی زد و خورد.
‫زد و خورد. ‫تو یه عروسی.
‫عجیبه که این به نظرم ‫خیلی هیجان‌انگیزه؟
‫بله، هست.
‫بیا تو.
‫فرمانده پادگان؟
‫- نه بابا. ‫- چرا.
‫پدرت می‌فهمید ‫سرش رو می‌زد.
‫دقیقاً، اصلاً می‌دونی ‫این چقدر بهم
‫قدرت روی اون می‌ده؟ ‫بیشتر از اون عروسی بگو.
‫زیباترین چیزی بود ‫که تا حالا دیدم. خیلی زنده بود.
‫اون بهت با علاقه نگاه کرد؟
‫بله.
‫- چیزی هم گفت؟ ‫- نه.
‫- چرا؟ ‫- من مثل تو نیستم.
‫و از قرار معلوم، ‫یه کافر هم نیستی.
‫ماریان، ‫چرا باید اینقدر خسته‌کننده باشی؟
‫تو توی جنگل ‫با یه ساکسون تنها بودی...
‫و هیچ اتفاقی هم نیفتاد.
‫تو واقعاً ناامیدکننده‌ای.
‫و حتی بهم ‫نمی‌گی اون کیه.
‫تو اون رو دیدی.
‫پسر لاکسلی.
‫پدرش رو به تازگی ‫دار زدن.
‫می‌دونم.
‫الان حالش چطوره؟
‫نمی‌دونم.
‫از اون موقع ندیدمش.
‫تو می‌خوای بزنیش، پسر؟
‫همینه. ‫آروم و با دقت.
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- بزن.
‫نه.
‫- داری چی کار می‌کنی؟! ‫- راب!
‫ولش کن!
‫این یکی نه.
‫شاید این آخرین شکارت ‫برای مدتی باشه، ویل.
‫ویل به زودی به دربار می‌ره،
‫تا کارآموزیش رو ‫به‌عنوان یه پادو شروع کنه.
‫من...
‫...با مادرت صحبت کردم.
‫شاید تو هم ‫بتونی باهاش بری، راب.
‫تو می‌تونی بخونی و بنویسی، ‫به خوبی هر لرد جوونی.
‫من نمی‌خوام یه پادو باشم.
‫این یه شغل عالی ‫برای یه مرد جوونه.
‫و چندتا بانوی عالی هم ‫اونجا هستن.
‫راب خودش به یکی علاقه‌منده.
‫دختری که ‫با خودت به عروسی آورده بودی؟
‫گفتی کی بود؟
‫دختر هانتینگدون، ماریان.
‫باید برگردیم.
‫درمورد مادرته.
‫- چی شده؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اون فقط...
‫مامان...
‫دراز بکش...
‫فقط... فقط بهم گوش کن.
‫تو یه زندگی ‫پیش رو داری.
‫هر دردی...
‫که الان ‫داری حس می‌کنی...
‫...یه بار سنگین نیست.
‫اون سپر توئه.
‫مثل یه تاج روی سرت بذارش.
‫تو می‌خوای انتقام ‫مرگ پدرت رو بگیری...
‫نه، این کار رو نکن.
‫تو می‌تونی داروغه رو ‫هزار بار بکشی،
‫ولی این تو رو نابود می‌کنه.
‫تو رو پر از نفرت می‌کنه.
‫تو باید عشق رو
‫به نفرت ترجیح بدی.
‫یه روزی با ‫اون تصمیم روبه‌رو می‌شی.
‫همه‌ی ما می‌شیم، ‫دیر یا زود.
‫نذار داروغه تصمیم بگیره ‫که تو چی بشی.
‫- که تو کی باشی. ‫- مادر.
‫من می‌دونم کی هستم.
‫من ساکسونم.
‫درست مثل پدرم. ‫درست مثل تو.
‫تو فراتر از اونی.
‫فراتر از اون‌ها.
‫مادر... مادر...
‫نه، نه، نه...
‫یالا، راب. ‫بذار استراحت کنه.
‫نه.
‫نه!
‫اگه جات بودم همون‌جا می‌ایستادم.
‫من می‌خوام اِرل هانتینگدون رو ببینم.
‫در چه مورد؟
‫چیزی که بهم بدهکاره.
‫همون‌جا وایسا.
‫یعنی چی که ‫اینطوری میای اینجا؟
‫اومدم چیزی که ‫مال منه رو بگیرم.
‫اون به من یه قولی داد.
‫من گفتم لاکسلی چی کار کرد،
‫پیش داروغه قسم خوردم.
‫من چیزی که مال منه رو می‌خوام.
‫لاکسلی قرار نبود ‫هیچوقت دار زده بشه!
‫قرار نبود ‫اینطوری بشه.
‫بذار عموت تبر بزنه، ‫وگرنه این زمستون سردمون می‌شه.
‫راب.
‫روزتون به‌خیر.
‫و چه روز خوبی هم هست.
‫لطفاً، صبر کن!
‫ببخشید ‫که مزاحمت شدم،
‫اومدم تا ‫همدردیم رو ابراز کنم.
‫خبر پدرت رو شنیدم.
‫چی شد؟
‫اون به خاطر پناه دادن ‫به شکارچی‌های غیرقانونی دستگیر شد.
‫اون رو به خاطر این کار ‫دار نمی‌زدن.
‫اون‌ها گفتن ‫که یه مرد رو به قتل رسونده.
‫نمی‌تونم باور کنم ‫که اون همچین کاری کرده باشه.
‫نه.
‫نه، پدر من امکان نداشت ‫همچین کاری کرده باشه.
‫من...
‫واقعاً متأسفم.
‫مادرت کجاست؟
‫اون الان پیش پدرمه.
‫خیلی متأسفم.
‫راب.
‫من نتونستم نجاتش بدم.
‫طبیعیه که اینطور فکر کنی، ‫ولی تقصیر تو نیست.
‫این طبیعیه ‫که دار زدن پدرت رو ببینی،
‫جلوی چشم‌های خودت؟
‫نه... این چیزی نیست ‫که هیچ‌کس هرگز مجبور باشه ببینه.
‫حالا هردوی اون‌ها رفتن...
‫و دیگه هیچی ‫مثل قبل نیست.
‫من هر روز ‫بهت فکر می‌کردم.
‫این مثل قبله.
‫این تغییر نکرده.
‫تو باید بری.
‫من برای مادر ‫و پدرت دعا می‌کنم.
‫که در آرامش باشن.
‫ماریان...
‫من برای تو دعا می‌کنم.
‫دیدی، پدر؟
‫بهت گفتم ‫اون حالش رو بهتر می‌کنه.
‫چه معنی‌ای می‌ده؟
‫هیچی.
‫فقط اینکه خوب شد ‫ماریان اومد.
‫در مورد ماریان حرف نزن.
‫من در مورد ماریان حرف نمی‌زدم، ‫در مورد تو حرف می‌زدم.
‫- منظوری نداشت، راب. ‫- چرا، داشت.
‫- نداشتم. ‫- چرا، داشتی.
‫تو داشتی بهم تیکه می‌نداختی.
‫- بهت تیکه می‌نداختم؟ ‫- تمومش کن، ویل.
‫من داشتم تو رو تحمل می‌کردم.
‫هیچ کاری نبوده که ‫برات نکرده باشم، ویل.
‫حالا، چند بار من تو رو ‫از شرّ زبون تند و تیزت نجات دادم؟
‫تو من رو نجات دادی، واقعاً؟
‫فقط تویی که ‫همچین سؤالی می‌پرسی.
‫این تویی که ‫به نجات دادن احتیاج داری، راب.
‫من دشمن نیستم.
‫من پدرت رو نکشتم.
‫بس کنید! ‫بس کنید، هردوتون!
‫بذارش زمین، پسر.
‫بس کن!
‫نه! نه، نه، نه، نه!
‫عمو. عمو، ‫منظوری نداشتم!
‫برو بیرون، راب! ‫از خونه‌ی ما برو بیرون!
‫راب!
‫غذا بخور، پسر.
‫پدر، چرا ‫هیو اهل لاکسلی دار زده شد؟
‫خب، اون یه قاتل ‫و یه خائن به تاج و تخت بود.
‫اون ساکسون‌ها همه‌شون ‫آشوب‌گران قانون‌شکن هستن.
‫تو خون‌شونه.
‫آیا تو در ‫دستگیری اون نقشی داشتی؟
‫پس حالا تو ‫برادرهات رو علیه من می‌کنی.
‫ذهن‌شون رو با افکار ‫بچگانه‌ت مسموم می‌کنی.
‫من چیزی نگفتم.
‫تو برای ملکه ‫عالی خواهی بود.
‫اون دور خودش رو با زن‌های ‫دورو درست مثل تو پر می‌کنه.
‫درست شبیه مادرت هستی.
‫مادر، نگاه کن.
‫کی رو اونجا داری؟
‫اسمش رو نمی‌دونم.
‫می‌تونیم یه نگاهی بندازیم؟
‫خب، نگاهش کن.
‫اون خیلی خوشگله.
‫- آقای لِگیت اهل لاکسلی. ‫- لاکسلی؟
‫خب...
‫اون قبل از ما اینجا بوده.
‫هیس. ‫به پدرت نگو.
‫تا وقتی برسی لندن ‫گرسنه‌ت می‌شه.
‫این‌ها تا «کاونتری» هم ‫دووم نمیارن.
‫من هیچوقت ‫اون‌ورتر از شروود نرفتم.
‫حداقل نه از وقتی ‫«کاستیا» رو ترک کردم.
‫و شروود هم ‫به خاطر همین جای بهتری شده.
‫حالا، یادت باشه، پسر، ‫وقتی رسیدی ناتینگهام،
‫جاده‌ی «واتلینگ» رو ‫مستقیم تا لندن برو.
‫می‌دونم، پدر.
‫بیا اینجا.
‫راب رو دیدی؟
‫نه.
‫راب؟
‫ویل داره می‌ره.
‫اون می‌دونه کجا من رو پیدا کنه.
‫شما مثل برادر هستید.
‫نباید با دلخوری ‫از هم جدا بشید.
‫خب، برعکس، ‫من براش آرزوی خوشبختی می‌کنم
‫و اینکه موفق بشه.
‫هنوز وقت هست، راب. ‫هنوز می‌تونی باهاش بری.
‫چی، به دربار؟
‫ویل یه مسیحی‌ـه.
‫من نیستم.
‫گذشته از این، اونجا ‫چی برای من هست، عمو؟
‫برای اون‌ها، من الان فقط ‫پسر یه قاتلم.
‫ویل ساکسونه. ‫مثل خیلی از آدم‌های اونجا.
‫ساکسون و نورمن ‫مجبور نیستن دشمن باشن.
‫ما دو تا فرهنگیم، ‫ولی با هم زندگی می‌کنیم.
‫چطوری؟ اون‌ها چیزی که مال ماست رو می‌گیرن،
و ما با چیزی که ‫باقی مونده زنده می‌مونیم.
‫این چه جور زندگی کردنیه، عمو؟
‫داری حیوون‌ها رو ‫می‌ترسونی.
‫کمانت رو بردار برو تو جنگل.
‫خداحافظ، ویل.
‫ویل!
‫ویل گیموِل!
‫ویل...
‫اِدریک همراهت باشه.
‫ماریان.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫دیوونه شدی؟
‫من... می‌خواستم ببینمت.
‫من پول دارم. ‫ببین، ببین.
‫با من میای؟
‫- با تو بیام؟ ‫- میای؟
‫- نمی‌تونم. ‫- تو گفتی بهم فکر می‌کردی.
‫- می‌کنم. ‫- پس با من باش.
‫می‌خوام. ‫بیشتر از هر چیزی.
‫- ولی... ‫- ولی چی؟
ولی چطوری؟
‫فقط می‌ریم.
‫- و کجا می‌ریم؟ ‫- هرجا، هرجایی.
‫پدرم هرگز ‫اجازه نمی‌ده.
‫اون میاد دنبالمون ‫و تو رو می‌کشه.
‫نه، اون ما رو پیدا نمی‌کنه، ‫نه تو جنگل.
‫من همه‌جاش رو بلدم. ‫اون تا آخر دنیا ادامه داره،
‫و اونجا، ‫ما می‌تونیم زندگی کنیم و خوشبخت باشیم.
‫هرچیزی که داشتم از دست رفته، ‫به جز تو.
‫ماریان، ‫با من میای؟
‫بله، راب.
‫من با تو میام.
‫واقعاً میای؟
‫- پدر. ‫- ساکت باش!
‫تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫قصد دارم با ‫دخترتون ازدواج کنم.
‫برنارد، ماریان رو ‫ببر به خونه.
‫- پدر، خواهش می‌کنم، صبر کن... ‫- همین الان با برنارد برو!
‫راب! نه!
‫پدر، ‫بهش آسیب نزن!
‫- برو کنار، یالا. ‫- نه! آی! نه!
‫راب، کمک!
خواهش می‌کنم
‫این برای شروع یه زندگی ‫برای من و ماریان کافیه،
‫یا می‌تونه به‌عنوان ‫هزینه‌ی جهیزیه مال شما باشه.
‫بده‌ش به من.
‫زندگی اون...
‫از قبل مشخص شده.
‫من عمرم رو ‫صرف جنگیدن با کفار کردم،
‫و حالا یکی‌شون می‌خواد ‫با دخترم فرار کنه.
‫- نه! ‫- اینجا بمون.
‫- اگه اصلاً برات مهمه... ‫- نه!
‫- اینجا بمون و بذار من برگردم! ‫- نه!
‫راب!
‫سرورم! نه!
‫شما نمی‌خواید خون کسی ‫گردنتون بیفته،
‫حتی اگه یه ساکسون باشه...
‫ماریان!
‫برنارد، راه رو باز کن!
‫بس کن! بس کن، پدر!
‫تو این رو ‫میاری تو خونه‌ی ما؟
‫یه سگ ساکسون رو؟!
‫نمی‌تونم صبر کنم ‫تا از شرّت خلاص بشم.
‫کالسکه‌چی، کالکسه رو نگه دار.
‫ماریان، برگرد ‫تو کالسکه.
‫- من باید اون رو ببینم. ‫- نه.
‫برنارد، تو مرد بهتری هستی ‫از اونی که لایق پدرم باشه.
‫- من این رو می‌دونم. ‫- ماریان، نه.
‫خواهش می‌کنم.
‫التماس می‌کنم.
‫اینجا منتظر بمون.
‫راب!
‫تو... تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫اومدم خداحافظی کنم.
‫دارم به لندن می‌رم.
‫به دربار ملکه النور.
‫چرا؟
‫چون مجبورم.
‫مجبوری یا می‌خوای؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫خب... نمی‌دونم!
‫تو نورمن هستی.
‫- این تمام چیزی‌ـه که تو من می‌بینی؟ ‫- دیگه چی می‌تونم ببینم؟
‫از من متنفری ‫که نورمنم؟
‫خب، من از هرچیزی ‫که نورمنه متنفرم!
‫حتی از من؟!
‫پدرم پشت ‫مرگ پدر تو بود.
‫اون دستگیریش رو ترتیب داد، ‫مطمئنم.
‫چرا داری این رو بهم می‌گی؟
‫چون من از پدرم متنفرم ‫و از نورمن بودن متنفرم.
‫شاید حتی به اندازه‌ی تو.
‫ولی نمی‌تونم تغییرش بدم.
‫پس، من به قصر می‌رم،
‫جایی که خدمت می‌کنم ‫و زنده می‌مونم.
‫ولی افکارم ‫با تو خواهد بود،
‫چه بخوای چه نخوای.
‫در رؤیاهام...
‫من همیشه با تو ‫در جنگل خواهم بود.
‫وقتی مادر ویل مُرد...
‫تا روزهای زیادی من ‫حتی بستر مرگش رو ترک نکردم.
‫ولی این نمی‌تونه ‫تا ابد ادامه پیدا کنه.
‫تو باید با ‫غمت کنار بیای.
‫با خشمت.
‫اون رو همدم خودت کن، ‫نه نفرین خودت.
‫تو داری به سمت ‫تباهی می‌ری، پسرم.
‫اگه زندگیت رو ‫تغییر ندی،
‫داری به پدرت خیانت می‌کنی، ‫حتی بدتر از کاری که اون‌ها کردن.
‫اگه تو این مسیر ‫ادامه بدی،
‫یا تو یه کار ‫شیطانی می‌کنی...
‫یا یه کار شیطانی ‫در حق تو می‌شه.
‫سرورم، ‫منتظرتون نبودم.
‫منتظر کی بودی؟
‫هیچ‌کس، قربان.
‫داری می‌ری شکار؟
‫بله، سرورم، ‫دو روز.
‫«جرولد» و چندتا از ‫تازه‌کارها رو با خودم می‌برم.
‫وقتی برگشتی، در مورد ‫مسئله‌ی انضباط صحبت خواهیم کرد.
‫داره شل می‌شه.
‫به عنوان فرمانده، ‫این وظیفه‌ی توئه که اطمینان...
‫حاصل کنی که پادگان...
‫فسادناپذیره.
‫این چیزی‌ـه که ‫یاد می‌گیری،
‫فرمانده لوفورز.
‫حتی اگه مجبور بشم ‫با کتک بهت یاد بدم.
‫بله، سرورم.
‫از شکارت لذت ببر.
‫چرا ازش نپرسیدی؟
‫نمی‌دونستم ‫آماده‌ست.
‫اون سوپ من رو خورد.
‫آره، یه چیزی عوض شده.
‫می‌تونم بگم باهاش کنار اومده.
‫خب، پس برو ازش بپرس.
‫- چیزی شده؟ ‫- نه.
‫فقط جشنواره ‫داره میاد «لستر».
‫و یه مسابقه‌ی ‫تیراندازی با کمان هم هست.
‫بهترین تیراندازهای ‫منطقه رقابت می‌کنن،
‫و، خب، این خط و این نشون
‫اگه تو نباشی ‫که بهترین‌شون باشی.
‫- چی، تیراندازی با کمان؟ ‫- یه مسابقه.
‫بهترین تیرانداز روز ‫یه حکم سلطنتی
‫به‌عنوان جنگلبان برنده می‌شه.
‫برای اون آماده نیستم.
‫من، اوم... ‫کمانم رو شکستم.
‫خب، اگه مایل ‫به شرکت کردن باشی،
‫مطمئنم می‌تونیم ‫برات یه‌ کمان نو پیدا کنیم.
‫- می‌تونی انتخاب کنی؟ ‫- چطور؟
‫کجا تو رو ‫به‌عنوان جنگلبان منصوب می‌کنن؟
‫خب، شروود، طبیعتاً.
‫شستمش و خشکش کردم.
‫بیا.
‫پای حرفم هستم.
‫یالا، ‫بیا یه امتحانی کنیم.
‫از اون فاصله؟
‫یا اِدریک مقدس.
‫مادر و پدرت ‫دارن نگاه می‌کنن.
‫سربلندشون می‌کنم.
‫داروغه ‫رو دنده‌ی لج افتاده.
‫فکر کنم ماجرای لاکسلی ‫عصبانیش کرده.
‫و تو چطور؟
‫من درک کردم.
‫دیگه خبری از ‫دیدار دختر داروغه برای من نیست.
‫به جهنم.
‫آهای.
‫با اون کمان خوشگل ‫کجا داری می‌ری، پسرجون؟
‫شرط می‌بندم میره ‫تو جشنواره موش بگیره.
‫باید خونه می‌موندی
‫و به مرغ‌ها دون می‌دادی.
‫قُد قُد قُدا!
‫کمان من به خوبی مال شماست، ‫و هدف‌گیریم بهتره.
‫اوه...
‫یه مبارزه‌طلبی ‫از طرف پسر خوشگله.
‫باشه، پسرجون. ‫دو پنی.
‫ولش کن بره جشنواره.
‫پنج پنی؟
‫پنج پنی برای چی؟
‫اینکه تو...
‫بتونی هدفی که ‫من انتخاب می‌کنم رو بزنی.
‫من باید برم.
‫ده.
‫ده پنی.
‫یا اینکه زیادی ترسیدی؟
‫و اگه نزنم؟
‫اون‌وقت من ‫اون کمانت رو برمی‌دارم،
‫و تو هم برمی‌گردی ‫به مزرعه‌ت.
‫هدفت رو انتخاب کن.
‫باشه.
‫من تو رو می‌شناسم؟
‫اوی... اون بیشتر ‫از صد و پنجاه یارد فاصله داره.
‫دقیقاً.
‫- آماده‌ای؟ ‫- نه، اون‌ها گوزن‌های پادشاهن.
‫- تو که نمی‌خوای یکیشون رو بزنی. ‫- ولی اگه بزنم چی؟
‫هاه!
‫نمی‌زنی.
‫یا مریم مقدس و یوسف...
‫چی کار کردی؟
‫- تو ده پنی بهم بدهکاری. ‫- تو همین الان یه گوزن پادشاه رو زدی!
‫احمق بودم ‫که باهات کل‌کل کردم.
‫- برو، از اینجا برو. ‫- چی؟
‫دیگه هیچوقت نذار ‫ببینمت!
‫چی... نه، ‫تو ده پنی بهم بدهکاری!
‫برو، وگرنه باید ‫سرت رو تقدیم پادشاه کنی!
‫این توی بودی ‫که پدرم رو گرفتی.
‫لاکسلی...
‫اِرل هانتینگدون ‫دنبالت می‌گرده.
‫تو هم یه دزد ساکسون دیگه‌ای، ‫مگه نه؟!
‫قاتل نورمن!
‫اون رو بده به من.
‫لوفورز؟
‫کمک!