‫حتما شنیدن اون همه صدا ‫تو ذهنت برات دشواره.
‫صدای مارک اسپکتور، ‫استیون گرانت و خونس تو ذهنته.
‫پسش بده احمق .
‫[آنچه گذشت...]
‫می‌شنوی صداش رو ؟
‫دیگه نمی‌شنوم. ‫قبلا کالبدش بودم.
‫خونس افراد رو پس از انجام ‫اعمال خبیثانه‌شون تنبیه می‌کنه.
‫خیلی دیر مجازاتشون می‌کنه.
‫آموت افراد خبیث رو ریشه‌کن می‌کنه.
‫کاش می‌تونستی زنده بمونی ‫و شاهد دنیایی که می‌سازیم باشی.
‫ولی آموت تصمیم خودش رو گرفته.
‫لزومی نداره به قضاوتش شک کنی.
‫آموت مسیر نیکی رو نمایان می‌کنه.
‫باید احیاش کنیم.
‫استیون، من با خونس قرار گذاشته بودم.
‫دخالت نکردن تو از شرطای قرارمون بود.
‫حالا جسمه رو بده من ببینم.
‫اون سرگین‌غلتان یه نوع قطب‌نماست...
‫که جهت مقبره آموت رو نشون می‌ده.
‫زرهت رو احضار کن!
‫خاک بر سرم!
‫سرگین‌غلتانه رو پیدا می‌کنیم.
‫کار از کار گذشته. ‫ها رو پیداش کرده.
‫پس یه راه‌حل دیگه پیدا می‌کنیم.
‫زودتر به مقبره آموت می‌رسیم.
‫بعدش که پیداش کردم، ‫سرگین‌غلتانه دستش بود...
‫و خونه‌اش بیست دقیقه ‫با خونه قبلیمون فاصله داشت.
‫الان هم احتمالا در حین ‫گشت و گذار تو قاهره،
‫خودش رو به کشتن می‌ده.
‫واسه همین این‌قدر ‫ناراحتی که داری برمی‌گردی خونه.
‫شاید دلواپس باشم.
‫ده سال گذشته‌ها.
‫نگران نیستی که بیش از حد ‫ملت رو از خودت رونده باشی؟
‫آخه کلی یادگار مقدس ‫و عتیقه زیبا جمع کردی.
‫من که دزدی نمی‌کنم.
‫اون‌ها رو از قبل دزدیده بودن.
‫ملت همین مسئله رو از یاد می‌برن.
‫من از بازار سیاه برمی‌دارمشون...
‫و به صاحب اصلیشون پسشون می‌دیم.
‫حالا شاید چندتاشون رو نگه دارم ‫که خرجم دربیاد.
‫چه باهوشی.
‫دیگه اون‌قدرها معصوم نیستی، مگه نه؟
‫یعنی اگه پدرت الان اینجا بود،
‫نسبت به سرگین‌غلتان ‫کوچولوش چه احساسی داشت؟
‫هان. ما که اصلا نمی‌فهمیم.
‫باورم نمی‌شه گذاشته بود ‫این همه کار رو بهم یاد بدی.
‫هه! طرف لوست کرده.
‫به نظرت محوطه‌های باستانی‌اش ‫جای بچه بزرگ کردن بوده؟
‫باستان‌شناس جماعت یه مشت ‫خوره کتاب عقده‌ای هستن.
‫نمی‌دونم چه وقایعی تو اون بیابون رخ داده، ‫ولی زیر ماسه‌ها مخفی شده.
‫نبش قبر زجر و عذاب گذشتگان کار دشواریه.
‫آدم راحت اسیرش می‌شه.
‫فکرش درگیر عوامل بدبختیمون می‌شه.
‫چه عالی. پس هیچ‌کدوم این کارها رو نمی‌کنم.
‫تو که همین الانش شروع کردی.
‫منظورم اینه که ‫دل من هم براش تنگ شده.
‫ولی بارش رو دوش خودته، ‫رو دوش من که نیست.
‫فقط عین قدیم درگیر نشو.
‫شاید احساساتی جلوه کنم، ‫ولی نگرانت می‌شم دیگه.
‫سفر به سلامت عزیز دلم.
‫مرسی.
‫آموت رو پیدا کردیم.
‫همین‌جاست.
‫پیداش کردیم.
‫همین‌جاست.
‫مارک اسپکتور اومده قاهره.
‫دنبالمونه.
‫خودم می‌دونم. آموت همین‌جاست.
‫وای، خاک بر سرم.
‫کشتینش؟
‫باید راجع‌به یه محوطه باستانی...
‫باهاش صحبت می‌کردم.
‫لابد مجبورم به جاش ‫با خودتون صحبت کنم دیگه.
‫کار از کار گذشته.
‫- اصلا ها رو رو پیدا نمی‌کنی. ‫- واقعا؟
‫عه، عجب.
‫ااا. چی شده؟ می‌خوایم برقصیم؟ ‫می‌خوایم مبارزه کنیم؟ برنامه چیه؟
‫بگیر که اومد مردک خارجی.
‫آخ!
‫مارک.
‫چنین کاری نکن مارک.
‫بس کن.
‫استیون کجاست؟
‫خواهش میکنم وایستین!
‫عربی هم بلدی؟
‫پس چرا ادای خارجی‌ها رو درمیاری؟
‫من رو کجا می‌برین؟
‫خودت گفتی بریم فرودگاه.
‫فرودگاه.
‫وایستین، وایستین، وایستین! ‫وایستین، وایستین!
‫بیاین حرف بزنیم.
‫ولمون کن دیگه پسر.
‫- اون یکی من نبودم! ‫- پولم!
‫- یه لحظه بیاین حرف بزنیم. ‫- پولم!
‫پولم! پولم رو بده!
‫هارو کجاست؟
‫هارو کجاست؟ بگو ببینم.
‫مارک.
‫مارک، بسه دیگه.
‫چی؟
‫وای خدایا.
‫وای خدا.
‫چیکار کردی استیون؟
‫ کار من نبود قسم می‌خورم.
‫پس کار کی بود؟
‫مقبره‌اش کجاست؟
‫ببرش دم پشت‌بوم.
‫کم سن و ساله‌ها.
‫به حرف میاد.
‫هارو کجاست؟
‫- درود بر آموت. ‫- نه بچه.
‫هان.
‫فکر می‌کردم به حرف میاد.
‫چه مرگته استیون؟
‫من چه مرگمه؟ ‫خودت داری همه رو می‌کشی‌ها.
‫اصلا کار من نبود.
‫کار من هم نبود. ببین، اگه کشتن ‫این همه آدم به مذاجت خوش نمیاد،
‫پیشنهاد می‌کنم دیگه به حرف ‫اون کبوتر احمقه گوش ندی.
‫سد راهم نباش.
‫خب، اگه نتونیم ‫گروه حفاری هارو رو پیدا کنیم،
‫مجبوریم به طریق دیگه‌ای ‫جلوشون رو بگیریم.
‫چی می‌شه؟ بقیه خدایان چی می‌شن؟
‫دست رو دست می‌ذارن ‫که یکی آموت رو آزاد کنه؟
‫اگه بخوایم با خدایان جلسه بذاریم، ‫باید خشمشون رو برانگیزیم.
‫چطور مگه؟ در بدترین حالت می‌خوان چیکار کنن؟
‫اگه خیلی عصبانی بشن، ‫من رو تو سنگ حبس می‌کنن.
‫به نظر من که اون‌قدرها هم بد نمی‌شه.
‫ببینم بدون زره ترمیم‌پذیر من...
‫چطوری با هارو مقابله می‌کنی.
‫خیلی‌خب. پس چیکار کنیم؟
‫پیشنهاد خوبی نداری؟
‫پیشنهاد بدی دارم.
‫خونس؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫جوری توجه خدایان رو جلب می‌کنم ‫که نتونن نادیده‌مون بگیرن.
‫کمک کنین!
‫دیگه داری به هر دری می‌زنی پرنده پیر.
‫حفاری کنین! ‫هر اتفاقی هم که افتاد، حفاری کنین!
‫دست برندارین. الان احضارم می‌کنن.
‫یه مقدار زیاده‌روی کردی‌ها، موافق نیستی؟
‫بجنب. دارن کالبدهاشون رو جمع می‌کنن.
‫مگه هرکدومشون یه گوشه دنیا نیستن؟
‫چرا. ‫ولی اینیاد که جلسه داشته باشه،
‫هرجایی باشن، دریچه باز می‌شه.
‫خیلی‌خب. پس دریچه من کو؟
‫آخرین باری که به خدایان ‫حرف زده بودم، تبعیدم کردن.
‫باید هارو رو بی چون و چرا متهم کنیم.
‫خودت باهام نمیای؟
‫من هم میام.
‫باورم نمی‌شه.
‫وای خدا جون. اومدیم تو.
‫اومدیم تو هرم بزرگ جیزه.
‫حرکات نمایشی خونس نظیر ندارن.
‫حتما جناب‌عالی کالبدش هستی.
‫سلام. شما کی باشین؟
‫- من یاتزیل، کالبد حاثور هستم. ‫- خیلی‌خب.
‫خدای موسیقی و عشق رو می‌گم.
‫باریکلا.
‫مسلما خونس اسمش رو آورده دیگه؟
‫زیاد خوشش نمیاد از خدایان بگه.
‫حتی از دوستان قدیمی‌اش هم نمی‌گه؟
‫شرمنده‌ام.
‫حاثور می‌گه خونس همین اواخر...
‫از شنیدن ملودی‌هاش لذت می‌برد.
‫خب، تا جایی که من می‌دونم،
‫تنها ملودی محبوب خونس صدای عذاب کشیدن ملته. ‫
‫سلام یاتزیل.
‫خونس روند جلسه رو بهت یاد داده؟
‫چیز خاصی یادم نداده. ‫باید روند خاصی رو بلد باشم؟
‫من سعی می‌کنم مقاومت نکنم.
‫حس عجیبی به آدم دست می‌ده. ‫ولی خودت عادت می‌کنی.
‫چه عالی.
‫حوروس، ایزیس، تنفوت،
‫ازیریس و حاثور در جلسه...
‫حاضر شدن که بیانات خونس رو بشنون.
‫یه بار چیزی نمونده بود ‫حضورمون رو فاش کنی...
‫و از همین بابت ‫تبعیدت کرده بودیم خونس.
‫ضمنا، خودت که می‌دونی ‫از لباس‌های روشن،
‫نقاب‌های خودنمایانه و سلاح‌هات بدم میاد.
‫ولی اگه باز هم آسمون رو به بازی بگیری،
‫تو سنگ حبست می‌کنیم.
‫نمی‌خواد این‌قدر حق به جانب تهدیدم کنین!
‫من برعکس شما بشریت رو تنها نذاشتم...
‫و واسه همین تبعیدم کردین.
‫ما که بشریت رو تنها نذاشتیم.
‫خودشون تنهامون گذاشتن.
‫صرفا اهداف خودمون رو ‫با کالبدهامون،
‫بدون جلب توجه بی‌مورد، عملی می‌کنیم.
‫ولی بعضی‌هامون این‌جوری نیستن.
‫کالبد بس نیست! ‫باید قدرت خدایان رو به کار بگیریم.
‫تا این سرزمین رو از دست ندادین،
‫از زندگی آسوده ‫تو «پساپوچ» دست بکشین.
‫خونس، دیگه تکرار نمی‌کنم:
‫کالبدهامون که اینجا موندن، ‫فقط باید ناظر باشن.
‫ما خیلی وقت پیش ‫تصمیم گرفتیم که نمی‌خوایم...
‫تو کار انسان‌ها دخالت کنیم.
‫خودمون تصمیم می‌گیریم ‫بهترین کار از چه قراره.
‫بگو چیکار داری.
‫می‌خوام عدالت رو ‫در قبال آرتور هارو اجرا کنین.
‫چه اتهامی بهش وارد می‌کنی؟
‫توطئه کرده آموت رو آزاد کنه!
‫داری اتهام سنگینی وارد می‌کنی خونس.
‫متهم رو احضار کنیم.
‫خب، از حضور کالبد موقت ‫و کنونی خونس مشخصه...
‫موضوع جلسه‌مون کار ناپسندی باشه.
‫خودت خوب می‌دونی ‫واسه چی جلسه گذاشتیم!
‫باید اعتراف کنم که دلم ‫واسه شنیدن صداش تنگ نشده بود.
‫ولی حرفت رو بزن استاد سابق عزیزم.
‫مگه نمی‌خوای آموت رو ‫از مقبره‌اش رها کنی؟
‫من رفته بودم بیابون.
‫ولی اگه سر زدن به ماسه‌های بیابون ‫جرم محسوب میشه...
‫که صف گناهکاران از رود نیل ‫هم طولانی‌تر می‌شه.
‫خونس از وقتی من رو به دام انداخته بود ‫تا بهش خدمت کنم،
‫دنبال مقبره آموت می‌گشت.
‫اهدافش رو بر پایه ‫حسادت و بدگمانی بنا کرده و...
‫داره گولتون می‌زنه!
‫به حرف خدایی شرمگین اعتماد نکنین.
‫نه، سلامت روانی خونس از بین رفته،
‫خادمش هم ناخوشه.
‫منظورت چیه؟
‫ایشون حتی اسم خودش رو هم بلد نیست.
‫عقدنامه ازدواجش ‫به نام مارک اسپکتوره...
‫ای دروغگو!
‫سوابق کاریش به نام استیون گرانته.
‫بس کن!
‫- خودم دیدم با خودش حرف می‌زده... ‫- خفه شو!
‫و خودش رو تهدید می‌کرده.
‫اصلا خبر ندارم چند شخصیت مختلف داره.
‫کاملا واضحه که طرف دیوانه‌اس.
‫خط قرمزمون تو این اتاق خشونته.
‫با کمال تأسف به اطلاعتون می‌رسونم...
‫که این شخص به شدت مشکل داره.
‫خونس از من سواستفاده کرده بود،
‫الان هم داره از ایشون ‫سواستفاده می‌کنه...
‫و می‌خواد دادگاهتون رو به بازی بگیره.
‫ همین الان دست به کار بشین تا دیر نشده.
‫بذار با مارک اسپکتور حرف بزنیم.
‫واقعا حالت خوب نیس؟
‫همین‌طوره. من ناخوشم.
‫باید کمکم کنن.
‫ولی دلیل نمی‌شه ‫این آدم مشغول...
‫اگه حس می‌کنی خونس داره ‫ازت سواستفاده می‌کنه،
‫اینجا در امانی ‫و می‌تونی بهمون بگی.
‫احساسات من مهم نیست! ‫متهم دادگاه که من نیستم. ایشونه!
‫اگه یه دیقه گوش می‌دین، ‫متوجه می‌شین ایشون خیلی خطرناکه.
‫از ایشون که خطایی سر نزده.
‫جلسه مختومه.
‫مارک؟ راه‌حل دیگه‌ای هم هست.
‫- باید با دقت حرفم رو گوش کنی. ‫- باشه. باشه.
‫آموت رو در خفا دفن کرده بودن. ‫حتی خدایان هم نمی‌دونن قبرش کجاست.
‫تعداد پیروان آموت خیلی زیاد بود. ‫نمی‌دونستم به کی اعتماد کنم.
‫ولی حتما یکی اطلاعاتی داشته دیگه.
‫به نفر داره که مدجایی به نام سنفو ه.
‫بهش سپرده بودن ‫محل مقبره‌اش رو ثبت کنه...
‫که شاید خدایان تجدید نظر کردن ‫و تصمیم گرفتن بهش رحم کنن.
‫اگه تابوت‌دان سنفو رو پیدا کنی، ‫مقبره‌اش رو هم پیدا می‌کنی.
‫خیلی‌خب. چطور باید پیداش کنم؟
‫تابوت‌ دانش رو دزدیده بودن ‫و تو بازار سیاه فروخته بودن.
‫شاید بهتر باشه ‫از همون‌جا شروع کنی.
‫یکی برام بریزین.
‫حرف نداره آقا.
‫آب میوه‌ام تو دنیا رقیب نداره.
‫دنبال تابوت‌دان سنفوام.
‫سنفو؟
‫امیدوارم دوست داشته باشی ‫توجه همه رو جلب کنی.
‫درست اومدی. ‫ولی تو که مصری نیستی.
‫لیلا، اینجا چه غلطی می‌کنی؟ ‫نباید بیای اینجا.
‫واسه چی؟ ‫چون چند نفر تو قاهره...
‫با شنیدن اسمم ‫عصبانی می‌شن؟ مهم نیست.
‫من نگران ساکنین اینجا نیستم.
‫باهام بیا. ‫کمکت می‌کنم چیزی که لازم داری رو پیدا کنم.
‫خب، دقیقا می‌خوایم چیکار کنیم؟ ‫برنامه‌مون از چه قراره؟
‫آها.
‫بی‌خبر موندن خوش‌آیند نیست، مگه نه؟
‫خیلی‌خب.
‫درک می‌کنم که وقتی این‌قدر سریع ‫اومدم قاهره، خوشحال نشدی.
‫درک می‌کنم.
‫وایستا ببینم. داری عذرخواهی می‌کنی؟
‫- قشنگ بود. خیلی قشنگ بود. ‫- شاید بهتر باشه یه لحظه...
‫مشکلاتمون رو فراموش کنیم ‫و راهبردی بچینیم...
‫تا بتونیم امشب زنده بمونیم و سالم برسیم...
‫- پیش موگارت؟ ‫- پیش موگارت؟
‫صرفا جهت اطلاعت می‌گم ‫که من نیومدم کمکت کنم.
‫به خاطر خودم ‫و باقی افرادی...
‫که بعد از موفقیت هارو می‌میرن، اومدم اینجا.
‫- فهمیدم. ‫- خوبه.
‫واقعا عذر می‌خوام.
‫نمی‌دونم برات مهم باشه یا نه.
‫حالا این یارو موگارته؛
‫واقعا می‌خواد دستش ‫به تابوتش برسه؟
‫آره. درموردش پرس و جو کردم.
‫مایی که سر و کارمون با آثار باستانیه،
‫خیلی حرف‌ها درموردش ‫رد و بدل می‌کنیم.
‫این آهنگ رو از زمان...
‫عروسی‌مون نشنیده بودم.
‫کاش بهم می‌گفتی.
‫می‌دونی؟
‫از این می‌گفتی که چی بهت گذشت.
‫از استیون می‌گفتی.
‫اگه گفتنش ارزشی داره، ‫تا همین اواخر اختیارش دست خودم بود.
‫بعد چی شد؟
‫حالا مهم نیست.
‫می‌تونستیم با هم درستش کنیم.
‫آره.
‫ولی من همچین آدمی نیستم، نه؟
‫کلا هیچ‌ موقع آدمی نبودم که...
‫سفره دلم رو باز کنم.
‫درباره‌ی موضوعات مهم؟
‫آره.
‫می‌دونم نبودی.
‫ولی خب...
‫دلیل نمی‌شه باز نکردنش درست بوده.
‫آره. شاید.
‫الآنم دیگه یه‌کم واسه ‫این کارها دیر شده.
‫خیلی‌خب.
‫بیا داستانمون رو سرهم کنیم.
‫اون چقدر رفیق داره.
‫آره، رفیق‌هاشم یه عالمه اسلحه دارن.
‫این چیه؟
‫افرادِ هارو کشیک می‌دن؟
‫نمی‌دونم، ممکنه.
‫بیا بریم.
‫یادت نره، اسمت روفینو استرادائه.
‫گرفتم.
‫تازه از ماه‌عسلمون توی مالدیو برگشتیم.
‫چه ریزجزئیات جالبی بهشون می‌دیم.
‫اگه می‌گفتم سوغاتی‌فروشی که...
‫عمرا اگه باور می‌کردن، نه؟
‫سلام بِک.
‫سلام لیلا.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫- از این طرف. ‫- ممنون.
‫خیلی مشتاقه ببینت.
‫بعد ماجرای مادریپور...
‫مطمئنم کلی حرف واسه زدن دارین.
‫یه لحظه منو ببخشین.
‫یه‌کم دیگه آقای موگرات میاد پیشتون.
‫این یارو دلقکه واسه خوش‌گذرونی...
‫تو حیاط پشتیش بازی المرمه راه می‌ندازه؟
‫نه خیر، توی حیاط پشتیش...
‫اساتید بزرگ واسش ‫کلاس خصوصی می‌ذارن.
‫ایول.
‫رداش که قشنگه.
‫لیلا. بیا تو.
‫ خوشحالم می‌بینمت.
‫منم همین‌طور.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم. ممنون که دعوت ‫یهویی ما رو قبول کردی.
‫حرفش هم نزن. امیدوارم بدونی ‫همیشه قدمت روی چشممونه.
‫ایشون روفینو، شوهرم هستن.
‫- از آشنایی خوشبختم. ‫- باعث افتخاره.
‫امیدوارم درک کنین برای من ‫صرفا یه مجموعه معمولی نیست.
‫حفظ آثار باستانی مسئولیتیه ‫که شدیدا جدی می‌گیرمش.
‫مسئولیتی که خودت به خودت دادی و...
‫فقط هم خودت می‌تونستی ‫ازش لذت ببری، نه؟
‫خب، به زعم خودم که یه‌جور...
‫اقدام انسان دوستانه برای حفظ تاریخه.
‫اگه سوالم بی‌ادبانه نیست؛
‫چرا چنین علاقه‌ به‌خصوصی ‫به سنفو پیدا کردین؟
‫آهان، راستش خریدهای ما...
‫ببخشید. اگه اشکالی نداره می‌خوام...
‫از زبون خود شوهرت بشنوم.
‫هان.
‫گمونم...
‫گمونم صرفا دوست دارم نظاره‌اش کنم.
‫آدم عجیبی هستی.
‫تعارف نکن.
‫- عالی. ‫- آره. عالی.
‫خواهشا قبل اینکه خرابش کنی...
‫بذار استیون بیاد بیرون.
‫راه نداره. خب، چی می‌بینی؟
‫خب، شیوه‌های دفنش ‫مطابق با متون استودن‌واخنه.
‫چی‌؟
‫یعنی درست ‌حسابیه.
‫ولی هرچی می‌گردم فقط ‫ادبیات راهنمای مردگان رو می‌بینم.
‫آهان.
‫مکان مشخصی وجود نداره.
‫چون اطلاعاتش باید باز بشن.
‫رمزنگاری شدن.
‫خیلی‌خب، اِم...
‫یه لحظه اجازه می‌دی؟
‫باید با استیون حرف بزنم...
‫تو فقط حواسش رو پرت کن.
‫خب استیون، می‌خوای حرف بزنی؟
‫می‌شنوم. حرفت چیه؟
‫حرفم چیه؟ حرفم اینه که...
‫بدنم رو پس بده و گمشو برو.
‫مردک دیوونه الآن وقت این حرف‌ها نیست.
‫اگه از چیزی خبر داری، ‫همین الآن بهم بگو.
‫می‌خواست چند دقیقه تنها باشه،
‫چون داره...
‫دعا می‌خونه.
‫شرمنده، ولی اگه کمک می‌خوای،
‫باید اول آزادم کنی.
‫می‌خوای خون و خون‌ریزی بشه؟ آره؟
‫- باشه. هرطور مایلی. ‫- خیلی‌خب حالا.
‫عجب آدم بی‌انصافی هستی.
‫کارتونیج رو ببین.
‫خب. حالا چی کارش کنم؟
‫تیکه اولیه رو بردار ‫از دو طرف تا بزنش.
‫- اینو می‌گی؟ ‫- آره، همون.
‫- همین‌جوری؟ ‫- آره.
‫وایستا ببینم.
‫حالا اگه ستاره‌ها رو...
‫با تیکه دیگه‌اش مطابقت بدی،
‫- یه‌جور شمایل... ‫- آهای، چی کار می‌کنی؟
‫مارک! نزن.
‫گندت بزنن!
‫ من رو خر فرض کردی واقعا؟
‫- زانو بزن. ‫- بسه آنتون.
‫می‌گم زانو بزن.
‫باشه.
‫لیلا، واقعا دوست داشتم ‫ارتباطمون رو درست کنیم.
‫تو از قضیه خبر نداری.
‫می‌خواییم زندگی ‫کلی آدم رو نجات بدیم.
‫آهای، داداش.
‫یه نگاه به داخل تابوت بنداز.
‫یه چیز خیلی، خیلی باحال توشه.
‫حالا جالب شد.
‫انگار یه شخص سومی هم ‫می‌خواد قاطی ماجرا بشه.
‫بلند شو.
‫هر پیشنهادی که دادن،
‫مطمئنم پیشنهاد من ‫خیلی قابل لمس‌تره.
‫آدم وقتی گنج جلوی پاش باشه،
‫چرا به سرنخ بسنده کنه؟
‫آنتون. آنتون به حرفش گوش نده.
‫می‌خواد جلوی ما رو بگیره که...
‫لطفا ادامه نده.
‫باور کن می‌خواد میلیون‌ها نفر رو بکشه!
‫تو واقعا جلوی من ‫از اعتماد حرف می‌زنی؟
‫خواهش می‌کنم، نیازی به...
‫تهمت‌های خشونت‌آمیز نیست.
‫همه‌تون بیش از اون ‫چیزی که فکر می‌کنین،
‫وجه اشتراک دارین.
‫لیلا.
‫تو خیال می‌کنی با فاصله گرفتن...
‫می‌تونی جلوی باز شدن زخم‌های ‫ناشی از قتل پدرت رو بگیری.
‫ولی یه چیزی سد راهت می‌شه.
‫چون شوهرت باهات روراست نیست.
‫مارک، تو هم واقعیت رو نمی‌گی ‫چون خودت هم می‌دونی اگه بگی؛
‫همون دیدی رو بهت پیدا می‌کنه ‫که خودت به خودت داری؛
‫می‌فهمه که لیاقت عشق رو نداری .
‫خیلی عوضی.
‫آنتون...
‫من اثبات می‌کنم که...
‫افسانه‌های پیرامون این آثار، حقایق هستن.
‫این تابوت...
‫متعلق به کسی نیست.
‫زودباش. زره رو احضار کن.
‫حقشون رو بذار کف دستشون.
‫آنتون...
‫مایلی با چشم‌های خودت ببینی؟
‫بله.
‫مایلم.
‫واسه چی خشکت زده؟
‫این فقط یک چشمه از ‫قدرت خداییه که ارائه می‌کنم.
‫آهای، غیبش زد.
‫کجا رفت؟
‫- معطلشون کن. ‫- از پس این یکی بر میام.
‫مارک، بسه! بسه!
‫نکن مارک!
‫بدنم رو پس بده مارک!
‫ااا! شرمنده.
‫حالتون خوبه؟
‫همینه. بسه دیگه، بسه.
‫همینه، تمومش کنین!
‫بچه‌ها، همه یه ‫نفس عمیق بکشین، خب؟
‫همه‌مون یهو جوگیر شدیم.
‫الآنم آروم و قرار بگیرین،
‫که راجع‌بهش حرف زدیم...
‫برگرد تو جسم.
‫بدو بیا، مال خودت مارک.
‫لیلا!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره.
‫- یه ماشین می‌خواییم. ‫- آره، بیا بریم.
‫وقت کمه، مارک اسپکتور.
‫وقت کمه.
‫ای بابا.
‫این ژاکته رو دوست داشتم.
‫خب دیگه.
‫هارو چی می‌گفت واسه خودش؟
‫یعنی چی؟
‫گفت حق دارم بدونم.
‫منم هیچ نمی‌دونم.
‫من به کسی دلیل اصلی ‫نقل مکان کردنم رو نگفتم.
‫البته اون که می‌دونست.
‫قشنگ ذهنم رو خوند.
‫چه بدونم بابا. ‫می‌خواست کرم بریزه.
‫می‌دونی دیگه، می‌خواست بره تو مخت.
‫ولی نذار به هدفش برسه.
‫به خیال خودش این قدرتو داره...
‫که ذات اصلی انسان‌ها رو ببینه، ‫از این چرت و پرت‌ها.
‫گمونم اگه راست می‌گفت ‫یه مشت روانی آدم‌کش رو...
‫زیردست خودش نمی‌کرد، قبول داری؟
‫پس حرفش درست نبود؟ ‫اینکه درمورد تو گفت...
‫نه، معلومه که نبود.
‫نه، فقط می‌خواد تفرقه بندازه.
‫نذار بره تو مخت.
‫هر دفعه که یه چیز جدید ‫درموردت متوجه می‌شم،
‫با خودم می‌گم «این دیگه آخریه.»
‫«دیگه امکان نداره رازی بینمون باشه.»
‫بعد از یه چیز دیگه باخبر می‌شم،
‫انگار از اول هم نمی‌شناختمت.
‫آره خب. چون نمی‌شناختی.
‫هنوزم نمی‌شناسی.
‫رویت شدن.
‫حالا این.
‫شاید همینه.
‫- این یکی چی؟ ‫- خیلی‌خب.
‫ااا... اینم نیست. دیگه نبود؟
‫من که صورت فلکی کامل نمی‌بینم.
‫فقط چندتا تصویر تیکه پاره‌ست.
‫اینطوری خیلی طول می‌کشه.
‫مارک، باید استیون کمکمون کنه.
‫اون سر از همه اینا در میاره.
‫واقعا به‌نظرم به امتحانش میارزه.
‫من از خدایان واست کمک می‌گیرم،
‫تو از یه آدم ‌بد ذات.
‫عمرا اگه بذاره دوباره ‫اختیار جسمش رو بگیری.
‫مارک، وقت نداریم.
‫چیزی نشده، فقط بذار بیاد.
‫اصلا وقت نداریم.
‫چی کار می‌کنی؟
‫خیلی‌خب، بفرما. ‫نوبت خودته.
‫ایول، دمت گرم.
‫خب پس. باشه.
‫این از این.
‫این نه.
‫اینم نه.
‫استیون؟
‫مصری‌ها جهت‌یابی مدرن رو اختراع کردن.
‫تو بیابون مناظر دیدنی زیادی نداشتن.
‫واسه همین یه راهی برای استفاده...
‫از خورشید و ستاره‌ها پیدا کردن.
‫مغزشون کار می‌کردها، نه؟
‫آره.
‫«خدمت شما.»
‫فرانسوی گفتم.
‫می‌دونم.
‫حالا چی کارش کنیم؟
‫راستش خودم هم مطمئن نیستم ولی...
‫اجازه بده ببینم.
‫می‌بینی؟ این خراش‌های ‫ریز رو می‌بینی؟
‫یه صورت فلکیه دیگه.
‫پس می‌شه ستاره‌ها رو مثل ‫مختصات مثلثی کنیم، نه؟
‫بذار اسکنش کنم.
‫اِم، راستش...
‫متأسفانه خیلی هم ساده نیست.
‫- کار نکرد. چرا کار نکرد؟ ‫- آخه می‌دونی... سنفو؛
‫سنفو دو هزار سال پیش ‫اون مقبره رو نشونه‌گذاری کرد.
‫ستاره‌ها هم طی زمان حرکت می‌کنن.
‫حالا اونقدر هم حرکت نمی‌کنن...
‫ولی ممکنه اختلافش کیلومترها ‫دورتر از جایی باشه...
‫که باید بگردیم دنبالش.
‫پس اگه راهی نداشته باشه که متوجه جایگاه ‫ستاره‌های اون زمان بشیم...
‫به فنا می‌ریم.
‫من اون شب یادم هست.
‫تمام شب‌ها توی یادم هستن.
‫خونس؟
‫می‌تونم آسمان شب رو برگردونم.
‫- چطوری؟ ‫- اما بهایی داره،
‫که به تنهایی از پسش بر نمیام.
‫استیون، وقتی خدایان من رو زندانی کردن،
‫به مارک بگو که نجاتم بده.
‫حرکاتم رو تکرار کن.
‫این؟ اینجوری؟
‫وای!
‫وای پسر! ته دیوونگیه.
‫شبی که دنبالش هستی اینه.
‫به‌طرز عجیبی عذاب‌آوره.
‫داره کار می‌کنه.
‫داره کار می‌کنه. آره.
‫خوبه.
‫خودت خواستی، خونس.
‫حس می‌کنم انرژیم داره ‫از بدنم خارج می‌شه.
‫ای خدا، نمی‌دونم چقدر دیگه ‫می‌تونم تحمل کنم.
‫مختصات پیدا شد؛ ‫29درجه شمالی، 25 درجه شرقی.
‫پیداش کردم. 29 درجه شمالی، 25 درجه شرقی.
‫استیون.
‫استیون؟ مارک؟
‫بدو. بلند شو.
‫کجایی؟
‫مارک؟ بلند شو.
‫درمورد خونس درست می‌گفتی.
‫درنهایت هم...
‫چاره دیگه‌ای واسمون نذاشت.
‫الآن هم به این مکان متصل شده،
‫مثل خیلی‌های دیگه قبل خودش.
‫صدامون رو می‌شنوه؟
‫به عقیده ما، بله. می‌شنوه.
‫یه رازی رو بهت بگم؟
‫لذت می‌بردم که جای تو عذاب بکشم.
‫همین بزرگترین گناهیه که روی دوشمه.
‫اما ممنونم.
‫اگه کامل من رو در هم نمی‌شکستی،
‫ممکن بود هیچ‌موقع ‫ارزش شفا پیدا کردن رو درک نکنم.
‫می‌خوام کاری رو بکنم ‫که تو توش شکست خوردی.
‫وقتی هم به پایان رسید،
‫می‌خوام یه چیزی رو خوب یادت بمونه.
‫عذاب تو بود که بهم قدرت بخشید.
‫منم پیروزی‌ام رو به تو مدیونم.