‫«آنچه گذشت...»
‫آمیت رو می‌شناسی؟
‫از خدایان مصری بوده، درسته؟ ‫ اولین لولوخورخوره دنیا
‫عدالت آمیت همه ی زندگی ما رو بررسی میکنه
‫برای همین باید دوباره زنده‌ش کنیم
‫و اون مسیر رو به بهبود دنیا هدایت میکنه
‫خودت چنین بلایی رو ‫ سر خودت آوردی خونس.
‫حالا، اینجا زندانی شده
‫باید یکی از اون بزرگاشون باشه
‫پیروز شدیم.
‫استیون
‫- استیون رو می‌شناسی؟ ‫ - معلومه که استیون رو می‌شناسم.
‫اگه نتونیم با آرامش...
‫- مارک؟ مارک! ‫ - استیون!
‫باید از اینجا بریم
‫سلام.
‫کمک کنین!
‫همه اینا تقصیر توئه
‫آروم باش مارک. مارک؟ مارک
‫من بهت شلیک نکردم
‫ذهنت شدیداً بین واقعیت و خیال در نوسانه
‫این رو تجسم کن، باشه؟ ‫ ذهن تو مثل یک پاندول ساعته
‫بین یک واقعیت دشوار تکون میخوره که
‫تو اینجا در مرکز پزشکی پوتنام، ‫توی ایلینویِ شیکاگو
‫بیمار منی و
‫یه تخیل دلگرم‌کننده که برای ‫خودت ساختی، میره و برمی‌گرده
‫تخیلی که توش یه‌جور… ‫نمی‌دونم… ابرقهرمانی. خب؟
‫داری به هر دری می‌زنی که ‫نگاهی به درون خودت نندازی.
‫تو که واقعا دکتر نیستی.
‫به همین خاطر مرتب توی بیمارستان ما ‫شروع می‌کنی به دعواهای ساختگی؟
‫نه، تو دکتر نیستی
‫ببین. به نظر خودم که واقعی‌ام، ‫به نظر خودم یه دکتر واقعی‌ام
‫تو دکتر نیستی.
‫خب، باشه
‫من یه دکتر واقعی نیستم. ‫ خیلی‌خب، قبوله، قبوله.
‫قضیه درمورد من نیست، باشه؟
‫بیا از تو شروع کنیم، از در تو وارد بشیم. ‫بیا برگردیم به گذشته‌ت
‫بهم بگو. چطوری امروز اومدی اینجا؟
‫تو چطوری اومدی اینجا؟
‫سوار اتوبوس شدم
‫مثل همیشه
‫می‌خوای بدونی بهم چی گفتی؟ ‫ که چجوری سر از اینجا درآوردی؟
‫گفتی جایی بودی که به طور عجیبی، ‫شبیه این دفتر بود
‫ولی تو مصر واقع شده بود، خب؟ ‫ضمنا، گفته بودی کرگدنی همراهت بوده...
‫- و... ‫- اسب آبی.
‫درست می‌گی، اِم... ‫درست می‌گی، اسب آبی بود،
‫ولی صحبت می‌کرد.
‫حالا نظرت چیه؟ ‫به نظرت این واقعیته؟
‫یا خیال؟
‫خیال؟
‫از شنیدنش خیلی دل‌گرم شدم
‫جداً میگم
‫معمولا وقتی ذهن آدم در تقلا باشه، ‫ جاهایی رو ایجاد می‌کنه...
‫که بتونه از جنبه‌های مختلف ‫وجودش و دردناک‌ترین خاطراتش...
‫به اونجا پناه ببره.
‫بهش میگن قاعده سازماندهی، خب؟
‫بعضی‌ها یه قلعه می‌بینن، خب؟
‫یه عده هم یه هزارتو می‌بینن، ‫یا یه کتابخونه
‫یا یه... بیمارستان روانی؟
‫اره، ممکنه. ممکنه. که ‫ یه بیمارستان روانی باشه. اره
‫چیزی که برام خیلی جالبه... ‫ این شخصیت حیوانی جدیده
‫اِم...
‫- اسب آبیه رو میگی؟ ‫- به نظرم خیلی جالبه.
‫این اسب آبی می‌تونه ‫ دیوارهای بین تو و استیون رو بشکنه
‫ممکنـه بالاخره متوجه بشیم
‫چی رو متوجه بشیم؟
‫خب، قبل از این که ناراحت بشی، ‫ داشتی از یه پسر بچه می‌گفتی.
‫اون پسره رو یادته؟
‫فکر می‌کنی بتونی برام ‫ درمورد اون پسر بچه بگی؟
‫هی، ممنونم. حالم خیلی خوبه
‫آره
‫یعنی، حتماً اینجا خیلی بهت پول میدن
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- خیلی تو کارت واردی.
‫ببین چی می‌گم، حالم خیلی خوبه، ‫به عمرم به این خوبی نبودم.
‫دیگه از خدمتتون مرخص می‌شم. ‫ ممنونم دکتر! نه، قرار نیست...
‫می‌خوای اون هیولا رو آزاد کنی... ‫همه‌چی رو نابود می‌کنه!
‫- همه‌چی رو نابود می‌کنه! ‫- آروم باهاش برخورد کنین
‫ببین، من دشمنت نیستم!
‫نه! نه!
‫اسب آبی! اسب آبی!
‫وای پسر!
‫وای، این داروها فوق‌العاده‌ان
‫این یارو همیشه اینقدر عصبیه؟
‫کی؟ اون؟ آره، تقریباً
‫خب، شما دوقلویین؟
‫- نه. ‫- خب، آره، می‌شه گفت هستیم.
‫باشه. عالیه
‫این قضیه رو واقعا برام روشن کرد
‫خب، برای من هم همین‌طور
‫آخه یه لحظه پیش خیال ‫می‌کردم بهم شلیک کردن و مُرده‌م.
‫وای خدای من! ‫این رو بگم برق از سرت می‌پره
‫ولی فکر کنم یکم خوابتون برده‌ بود
‫متأسفانه تو در قید حیات نیستی
‫ببخشید، جان؟
‫ولی...
‫من مُردم؟ ما مُردیم؟
‫آره
‫آره مارک. گمون کنم درست می‌گه.
‫فکر کنم ما مُردیم
‫راستش… من… یه لحظه
‫چند وقتی میشه روحی نیومده اینجا
‫یکم حواسم پرته... ببخشید
‫آها! خیلی‌خب، پیداش کردم
‫ای مسافر… مسافران شریف، ‫خوش آمدید
‫به دنیای دُوات
‫دوات؟ عالم مردگان مصری رو می‌گه.
‫این تاورتـه
‫- خدای زنان و کودکانه... ‫- آها.
‫داره ما رو توی مسیرمون ‫به دنیای پس از مرگ هدایت می‌کنه
‫- وای. ‫ - خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. یعنی اینجا دنیای پس از مرگه؟
‫- دنیای پس از مرگ معروف همین‌جاست؟ ‫- یکیشونه. باز هم داریم.
‫باورتون نمی‌شه چند عالم سطوح خودآگاهی...
‫- درهم‌تنیده و مستقل داریم. ‫ - آها.
‫مثل عالم اجدادی. وای! خیلی قشنگه. بگذریم
‫درواقع برای همه اینا یه تیکه پاپیروس دارم
‫اگه یه مقدار صبر کنین... عذر می‌خوام.
‫صبر کنین…خداحافظ
‫باشه، خب...
‫از اون‌جایی که درک ذات حقیقی عالم دوات...
‫- از توان ذهن انسان خارجه، ‫ - آها؟
‫شاید این دنیا رو به شکلی ببینید که
‫باهاش آشناتر هستید
‫اولین باره یه بیمارستان روانی می‌بینم
‫ولی خب، اشکالی نداره، مگه نه؟
‫چرا باید این دنیا رو به شکل ‫یه تیمارستان تصور کنیم؟
‫چون ما دیوونه‌ایم
‫ما دیوونه‌ایم، استیون
‫این اسب آبی سخنگو
‫جسد پرنده سخنگو می‌بینیم، ‫جسممون هم که جدا شده.
‫حالا هم دنیای پس از مرگ، نه؟
‫- اینجا در واقع دنیای پس از مرگه... ‫ - ولی مارک... مارک.
‫تیمارستانه حاصل تصورات خودمونه.
‫- شرمنده، ایشون... ‫ - وای پسر. دکتر هارو درست می‌گه.
‫دکتر هارو؟
‫این یه اصل سازماندهیه
‫- الان دیگه دکتر شده؟ ‫- بهت ثابت می‌کنم.
‫پس مثلا، پشت این درها
‫اگه واردش بشیم، ‫یه سری مریض می‌بینیم و
‫و بعدش کرالی رو می‌بینیم ‫ که می‌خواد داد بزنه من بُردم
‫وای خدای من!
‫خدای من!
‫اینجا کجاست؟
‫عالم مردگانـه
‫من دیوونه نیستم
‫من مُرده‌م.
‫- گفتی داریم کجا می‌ریم؟ ‫ - داریم می‌ریم سمت آرو.
‫به دشت نی‌ها، مگه نه، تاورت؟
‫پس باهوشه اونـه، نه؟
‫خب، اگه قلب‌هاتون متوازن باشن، ‫تا ابدیت توی بهشت می‌مونین
‫توی دشت نی‌ها
‫ولی قبل از اینکه بریم اونجا، ‫باید یه کار کوچولو بکنم...
‫وای! آروم باش! آروم باش، آروم باش!
‫خدای من! جواب داد! نگاه کن!
‫من رو بگو که فکر می‌کردم ‫ الان شما رو سوراخ می‌کنم
‫ببخشید، جان؟
‫صبر کن، چیکار می‌کنه؟
‫داره قلب‌هامون رو با ترازو‌ی عدالت
‫و پر حقیقت وزن می‌کنه
‫آخه میدونی مصریان باستان ‫ معتقد بودن قلب آدم...
‫نشان هویت حقیقیش در زندگیشه.
‫اگه تا پایان سفر ترازو متوازن بشه
‫روح می‌تونه وارد دشت‌نی‌ها (بهشت) بشه
‫- اگه متوازن نشن چی؟ ‫ - از کشتی می‌اندازمتون پایین.
‫مُرده‌ها شما رو می‌کشونن داخل دُوات و
‫ تا ابد وسط ماسه‌ها خشک می‌شین.
‫قانون من اینه که، هیچ روح نامتوازنی ‫نمی‌تونه توی کشتی من باشه
‫امیدوارم موفق باشین
‫برام مهم نیست این اسب آبی چی می‌گه، ‫ امکان نداره سر از اون پایین دربیاریم
‫دشت‌ِ نی‌ها هم نمیریم
‫- خیلی‌خب. پیشنهاد می‌دی چیکار کنیم؟ ‫- اگه کار به اونجا رسید،
‫اسب آبی رو می‌کُشیم و کشتی رو می‌دزدیم
‫می‌کُشیم؟
‫آم، دوستان؟
‫چیـه؟ چرا اینطوری می‌کنه؟ ‫چرا بالا پایین میشه؟
‫نمی‌دونم. چنین مطلبی رو برام ننوشتن.
‫اوه. به‌خاطر قلب‌هاست
‫کامل نیستن.
‫و باور کنید من از اون دخترام که... ‫نیمه‌ی پر رو می‌بینن ولی
‫انگار جفتشون ناقصن
‫یعنی چی؟
‫اگر کفه‌های ترازو متوازن نشن، ‫دُوات در نهایت روح‌تون رو می‌گیره
‫پیشنهاد دیگه‌ای نداری؟
‫خاطرات کل عمر افراد تو این کشتی هست.
‫نمی‌دونم شما دوتا چی رو پنهان کردید، ‫ولی من پیشنهاد میکنم
‫برید اون تو و حقیقت رو به هم نشون بدید
‫تا به دشت نی نرسیدیم، ‫کفه‌هاتون رو متوازن کنید
‫وگرنه روحتون نابود می‌شه.
‫- باشه، خیلی‌خب. ‫- خب، می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم. به نظرت حال لایلا خوبه؟
‫فعلا آره
‫با شناختی که ازش دارم، دست به هر کاری ‫می‌زنه تا خودش جلوی هارو رو بگیره
‫پس بهتره عجله کنیم، نه؟
‫می‌دونی اگه لایلا اینجا ‫ بود با چی موافق بود؟
‫- دیگه این حرف رو نزن ‫- می‌گم که بدونی
‫یه اسب آبی هست و ما دوتاییم و
‫هدایت این کشتی نمی‌تونه ‫کار چندان سختی باشه. پس...
‫- ما هم مجبور نیستیم که... ‫- مجبور نیستیم چی؟ الهه تاورت رو بکُشیم؟
‫نه، برام طناب پیدا کن که...
‫آره. یا می‌تونیم به حرفش گوش بدیم...
‫و چیزی که داریم از هم ‫ قایم می‌کنیم رو با کمک هم، کشف کنیم
‫استیون، تو رو نمی‌دونم ‫ولی خاطرات من خیلی داغونن
‫آره، مال من هم همینطور
‫وای.
‫چه باحال
‫هی، این چیه؟
‫می‌خوایم چیکار کنیم استیون؟
‫می‌خوای تک‌تک خاطراتم رو بازبینی کنیم؟
‫این رو… این رو یادتـه؟
‫آره. چه‌میدونم، خیابونه دیگه
‫به عمرت توی چندتا خیابون بودی؟
‫کمک کنین!
‫شنیدی؟
‫هی
‫یه کافه ترسناک پر از جنازه است دیگه.
‫همین. اصلاً هم معلوم نیست اتاق کیه
‫- مربوط به خاطرات خودته. ‫- چه بامزه.
‫دبی.
‫گابن.
‫نیویورک. امکان نداره
‫اوه، پسر
‫چی؟ اینا رو می‌شناسی؟
‫نه. وای نه
‫بگو که همشون نه
‫یعنی همشون رو تو کُشتی؟
‫همه‌شون خلافکار، قاتل و غارتگر بودن. ‫بدترین افراد روی زمین بودن.
‫خونس می‌خواست مجازاتشون کنه.
‫وقتی می‌گفت "محافظت از ‫ مسافران شب" منظورش همین بود
‫تک تکشون رو یادت میاد؟
‫خودت یه بار یکی رو بکُش
‫ببین چه سریع، فراموشت می‌شه
‫مدام می‌گفتم کاش موفق نشم ‫ و یکیشون خودم رو بکشه.
‫- ترمیم‌پذیریم در نهایت حکم نفرین داشت. ‫ - مارک!
‫این رو ببین
‫سرعت ترازو داره کم میشه. داره جواب میده
‫خیلی‌خب. حالا چی می‌شه؟ ‫چیکار کنیم؟ حالا نوبت توئه؟
‫آم…اون کیـه؟
‫مارک،
‫چرا توی یه اتاق پر از کسایی که کُشتی، ‫یه بچه هست؟
‫- استیون، بهش نزدیک نشو. ‫ - سلام کوچولو.
‫اسمت چیه؟ صبرکن
‫- یه لحظه وایستا. ‫ - استیون. وایستا! وایستا!
‫بیخیال! نه، وایسا! ‫استیون! استیون!
‫در رو باز کن! در رو باز کن!
‫- در رو باز کن! ‫ - مامان؟
‫غذا حاضره. کی گشنه‌ست؟ رورو؟
‫مامان، بیا نقاشیم رو ببین.
‫ماهیـه فقط یه باله داره
‫مارک، با داداش کوچیکه‌ت مهربون باش
‫من برادر داشتم؟
‫گشنه نیستم. می‌خوای بریم غار؟
‫بعداً غذا می‌خوریم
‫بچه‌ها؟ زود برگردین.
‫هی، هی، هی، مارک. چیکار میکنی؟
‫حواست به برادرت باشه. خب؟
‫فعلاً
‫خداحافظ
‫کجا رفتن؟
‫بیا بریم. زود باش
‫باشه. باشه، باشه، قبوله، ولی...
‫ولی من می‌خوام راسر باشم
‫شما هم می‌شنوین دکتر گرنت؟
‫بله که می‌شنوم، راسر
‫به نظرم صدای خطرناکیه.
‫دکتر گرنت؟
‫مامان گفت توی بارون نریم
‫چیزی نمیشه. بچه بازی در نیار
‫حرف نداشت.
‫وای.
‫خدایا. وای، نه
‫بچه‌ها؟
‫باید بیاین بیرون!
‫بچه‌ها؟
‫جلوتر نرین!
‫آب خیلی سریع داره میاد بالا!
‫باید از اینجا برید بیرون
‫بچه‌ها؟
‫کجان؟
‫استیون؟ برگرد اینجا!
‫بچه‌ها؟
‫بیاین دیگه بچه‌ها. باید سریعا بریم!
‫صدام رو می‌شنوید؟ صدام رو می‌شنوید؟
‫کجایید؟
‫مارک! مارک!
‫- لطفا کمکمون کنین! کمکمون کنین! ‫ - مارک! وای خدا.
‫- رورو! ‫ - بیاین سمت صدام!
‫- بچه‌ها! ‫ - مامانی!
‫- مامانی! مامانم رو می‌خوام! ‫ - نه. نه، نه، نه.
‫صداتون رو می‌شنوم!
‫- مامانی! ‫ - صدات رو می‌شنوم مارک!
‫رورو!
‫- فقط یه خاطره‌ست، فقط یه خاطره‌ست ‫ - کمک کنین!
‫- مامانی! ‫- لعنت بهت استیون.
‫هی، استیون
‫می‌خوام روروم برگرده
‫می‌خوام برگرده
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ هوم؟
‫یالا، رفیق
‫قرار بود مراقبش باشی!
‫بیا بریم استیون.
‫گذاشتی غرق بشه
‫همه‌اش تقصیر توئه!
‫هی، استیون. بیا اینجا
‫بیا اینجا! وایستا، ‫وایستا! نرو بالا!
‫وایستا!
‫وندی؟ وندی، بیخیال. خواهش می‌کنم
‫خواهش می‌کنم وندی.
‫می‌خوایم شمع‌ها رو فوت کنیم
‫نمیاد
‫حال مادرت خوب نیست مارک.
‫امسال خودمون دوتایی جشن می‌گیریم.
‫باشه؟
‫استیون!
‫بدون کیک مورد علاقه‌ات ‫که نمیتونی تولد بگیری
‫اینا رو آماده کن. باشه؟
‫همیشه بهش حسودی میکردی
‫از همون موقعی که بدنیا اومده بود
‫من...
‫باید می‌دونستم که همچین کاری می‌کنی
‫مامان چیکار می‌کنی؟
‫استیون!
‫توی اون اتاق چی شد، مارک؟
‫- بسه استیون. بسه. ‫- باشه! باشه.
‫چرا همچین خاطراتی ازش داری؟
‫اون اینطوری نبود
‫نه، ولم کن. می‌خوام برگردم ‫ داخل. چی رو ازم مخفی کردی؟
‫چی رو داری قایم میکنی؟
‫مارک، پسرم. لطفاً بیا تو
‫یکی رو میاریم کمکش کنه.
‫بابا
‫- با هم درستش می‌کنیم. ‫- خودت قرار بود درستش کنی.
‫منظورم اینه...چرا تا الان نکردی؟
‫نمی‌تونم پسر دیگه‌م رو از دست بدم
‫لطفا
‫خواهش می‌کنم…
‫بسه، استیون
‫ولم کن!
‫الان کدوم گوری هستیم؟
‫وای خدا.
‫هارو می‌گفت مزدور بودی.
‫که گروگان‌ها رو کشتی
‫- تو هم باورت شد؟ ‫- آره، ازت بعید هم نیست.
‫ظاهرا غیبت کردن با شرایط نامتعادل روانی، ‫باعث می‌شه آدم از ارتش مرخص بشه.
‫بعد از اون، گزینه‌های زیادی نداشتم
‫پس رفتم با همکار قدیمیم بوشمن کار کنم
‫مأموریت‌مون حمله به ‫یه مقبره‌ی مصری بود
‫ولی بوشمن برنامه رو عوض کرد،
‫بدون هیچ شاهدی، ‫و من نتونستم باهاش کنار بیام
‫این همون دکتر الفولیه؟
‫پدر لایلا؟
‫سعی کردم همه‌شون رو فراری بدم
‫ولی موفق نشدیم
‫مشخصه
‫چه اتفاقی برای تو افتاد؟
‫چه حیف
‫ها؟
‫درد توی وجودت رو احساس می‌کنم.
‫تو دیگه چی هستی؟
‫من خونس، خدای ماه هستم.
‫در جستجوی یه جنگجوئم
‫یه جنگجو
‫خیلی خب، موفق باشی
‫تا دستان من باشه، چشم‌های من، انتقام من
‫کسی که گفته‌های من در ‫ قبال بدکاران رو اعمال کنه.
‫تا وجودش رو به من متصل کنه
‫و کسانی که مستحقش ‫ هستن رو از زمین ریشه‌کن کنه.
‫آیا مرگ رو میخوای
‫یا زندگی رو؟
‫نمی‌دونم
‫حسش می‌کنم؛ ذهنت مختل و بی‌اختیار شده
‫واقعا چیز شگفت‌انگیزیه.
‫تو گزینه‌ی لایقی برای خدمت من ‫در این زمان هستی
‫حاضری سوگند بخوری که در ازای جونت ‫از رهروان شب محافظت
‫و انتقام من رو نثار کسانی ‫ بکنی که به اون‌ها آسیب می‌زنن؟
‫ای عوضی حیله‌گر.
‫از اولش داشته بازیت می‌داده
‫آره خب، ولی اون ما رو زنده نگه داشت
‫مارک، اون داشت ازت سوء استفاده می‌کرد.
‫یا این فقط یه راه برای من بود که بتونم ‫همون چیزی باشم که همیشه بودم
‫یه قاتل
‫سوگند می‌خوری که ‫از رهروان شب محافظت،
‫و انتقام من رو نثار کسانی ‫بکنی که به اون‌ها آسیب می‌زنن؟
‫بله.
‫ببین
‫ترازو
‫انجامش دادیم؟ متوازن‌شون کردیم؟
‫سپس برخیز
‫برخیز و دوباره زندگی کن
‫به عنوان مشت انتقامِ من
‫به عنوان...
‫شوالیه‌ی ماهِ من
‫اون‌ها…
‫زود باش، مارک ‫ بیا بریم!
‫تاورت، چه خبره؟
‫ترس روی عالم زندگان سایه انداخته
‫ارواح نامتوازن دارن قضاوت میشن ‫یا زودتر از موعد به شن‌ها محکوم میشن
‫اوه،این بده ‫این شرورانه‌اس
‫- کار هاروئه. ‫- حالا فهمیدی چرا باید برگردیم؟
‫فرضا اگه بتونم روحتون رو برگردونم،
‫فقط برمیگردین به بدنی که توش گلوله هست
‫نمی‌تونین شفا پیدا کنین.
‫میتونی برای لایلا پیام بفرستی؟ ‫ لطفا، کمک کن خونس رو آزاد کنیم
‫مطمئنی می‌خوای برگردی پیش خونس؟
‫آخه انگار دیگه دورش رو خط کشیدی
‫کشیدم؛ ولی این تنها فرصت‌مونه. ‫تنها راه همینه.
‫تاورت خواهشا کمکمون کن.
‫لطفا
‫یعنی چی؟
‫اُزیریس حتماً دلخور میشه؛
‫ولی دروازه‌ی اون تنها راه برگشت‌تونه
‫برگردید داخل! وقت زیادی ندارید
‫ترازو رو متوازن کنید
‫تو خونه یه اتاقی بود ‫ که نمی‌خواستی برم داخلش.
‫- همون‌جا. میریم اونجا ‫- یه لحظه وایسا
‫فقط یه لحظه صبر کن ‫ فقط یه لحظه صبر کن، باشه؟
‫ببین، نیازی نیست باز بریم اونجا
‫می‌تونیم صحبت کنیم. ‫بیا حرف بزنیم.
‫همین‌جا، همین الان. همه چیز رو…
‫هرچی بخوای بهت می‌گم، خب؟
‫فقط خواهشا کاری نکن برگردیم اون داخل.
‫ارزشش رو نداره
‫ارزشش رو نداره؟
‫نداره؟ مارک، اگه کاری نکنی ‫ همه‌چیزت از دست می‌ره.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫اگه برنگردیم، و هارو موفق بشه،
‫و تمام اون آدم‌ها بمیرن…
‫اگه لایلا بمیره،
‫همش تقصیر توئه
‫مقصر فقط خودتی.
‫نه، نه! نمیشه! امکان نداره!
‫نمیخوام برم! نمی‌تونی مجبورم کنی! ‫نمی‌تونی مجبورم کنی!
‫مارک. مارک. مارک.
‫بس کن. بسه
‫چیزی بهم تزریق کردی؟
‫خیلی فیلم می‌بینی، خب؟
‫نمی‌تونیم سرِ خود به بیمارها آرام‌بخش بزنیم
‫مخصوصا تو این دوره زمونه. ‫ مگر اینکه خیلی ضروری باشه.
‫مارک، کارت خیلی سخت بوده
‫واقعا بهت افتخار می‌کنم.
‫مرور این خاطرات تلخ خیلی عذاب‌آوره
‫اونا خیلی واقعی به نظر میرسن
‫و تو ساعت‌ها توی اون خاطرات بودی
‫کارت عالی بود
‫واقعا...تو به درونت نگاه کردی
‫به تمام لحظاتی نگاه می‌کردی ‫ که باعث شدن شخصیتت شکل بگیره.
‫بیا. بگیر دیگه، آب بخور.
‫آره. من بهت افتخار میکنم، مارک
‫حالا یک لحظه تمام حواست رو ‫بده به من، خب؟
‫می‌خوام به این فکر کنی
‫به‌نظرت تو بودی که استیون رو خلق کردی...
‫تا از تمام اعمال وحشتناک زندگیت مخفی بشی،
‫یا به‌نظرت استیون، مارک رو خلق کرد، ‫ تا جهان رو بابت کارهایی...
‫که مادرت باهات کرده بود مجازات کنه؟
‫میدونی؟
‫یادت میاد؟
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست
‫باید راستش رو به استیون بگی.
‫هیچ پیشرفتی بدون فهمیدن نمیتونه باشه
‫میتونی این کار رو بکنی؟
‫می‌شه راستش رو به استیون بگی؟
‫یادم...این اتاق منه
‫یه چیزایی یادمه، اما این رو یادم نمیاد
‫این مامان من نیست. ‫مامانم نیست.
‫مامانم نیست
‫مارک، در رو باز کن
‫یالا، در رو باز کن
‫مامان من نیست
‫- در رو باز کن ‫- اون مامانم نیست
‫مامان من نیست
‫لعنتی وضعیت اینجا رو ببین
‫بهتره تا مامان ندیده مرتبش کنم
‫مارک، یالا در رو باز کن!
‫وقتی خطر نزدیکه، استیون گرنت شجاعه
‫تو من رو خلق کردی
‫یالا این در رو باز کن!
‫باید یاد بگیری که
‫حرف گوش کنی
‫چرا مجبورم می‌کنی؟
‫می‌خوام ببینم چیکار کرده
‫پسرک چندش
‫نمی‌خواد ببینی. اصلا قرار نبود ببینی.
‫هدف از وجود تو همینه
‫هدف از وجود من؟
‫هدف وجود داشتنم این بوده ‫که عروسک ضد استرس تو باشم؟
‫تمام این مدت فکر می‌کردم ‫من شخصیت اصلیه‌ام؛
‫ولی صرفا شخصیتی بودم که خودت ساختیش.
‫یه زندگی معمولی ساده و شاد نصیبت شده. ‫می‌فهمی؟
‫ولی همه‌ش دروغ بود، نه؟
‫خب که چی؟
‫این چه اهمیتی داره؟
‫چیه؟میخوای حقیقت رو به یاد بیاری؟
‫که مادرت کتکت می‌زده؟ ‫ازت متنفر بوده؟
‫که زندگیت رو جهنم کرده بود؟
‫داری دروغ میگی، ‫ فقط میخوای من رو ناراحت کنی
‫اما تو با این فکر زندگی ‫ کردی که اون دوستت داره
‫که باهات مهربون بود. ‫ که هنوز زنده‌ست!
‫چی؟
‫چی داری میگی؟
‫اون زندست. من هرروز باهاش ‫ صحبت میکنم، چی داری میگی؟
‫بعد از این همه سال،
‫بابا برای مراسم ختمش بهم زنگ زد، ‫ولی واقعاً تحملش رو نداشتم
‫نه، اینا همه‌ش الکیه. ‫اینا… نه، این‌ها دروغـه.
‫- متاسفم استیون. ‫- نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه. ممنونم
‫- نه. می‌خوام برم، می‌خوام برم، می‌خوام برم! ‫- آروم باش. چیزی نیست.
‫بذار بیام بیرون، بذار بیام بیرون!
‫خدایا. واقعاً شرمنده. ببخشید…
‫واقعاً معذرت می‌خوام. شرمنده…
‫بدجوری ترسوندیم. ‫حسابی ترسیدی، مگه نه؟
‫استیون؟
‫وایسا ببینم. این دیگه چیه…
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت
‫این چیه؟ دارم آزمایش می‌شم؟
‫من این مکان رو میشناسم
‫این چیه؟
‫- استیون، من دکترتم. یادت میاد؟ ‫- تو دکترمی؟
‫- می‌خوام بهت کمک کنم ‫- دکتر هارو، درسته؟
‫- درسته. ‫- آره دیگه، اینجا رو باش.
‫خب… ‫« مدرک روان‌شناسی »
‫برای خودت کسی شدی، مگه نه؟
‫نگران بودم دیگه فرصت ‫ نشه با هم حرف بزنیم.
‫خیلی عجیبـه. مدل موی کوتاهت و ‫سبیل مسخره‌ات رو میگم
‫شدی شکل ند فلندرز
‫- استیون ‫- تاورت داره چیکار می‌کنه؟
‫تقصیر منه. من از مارک ‫خواستم که راستش رو بهت بگه.
‫تونست باهات صحبت کنه؟
‫آره، خب، اون…
‫بهم دروغ گفت. این کار رو کرد
‫اوهوم. به‌نظرت در چه ‫موضوعی بهت دروغ گفت؟
‫اوه. فضول
‫نه آخه... استیون، ‫ اولین باری که اومدی اینجا،
‫نگران بودم که شاید ‫هرگز نتونی مارک رو بشناسی
‫یعنی چی ما…
‫من خودمون رو آوردم اینجا؟
‫بعد از مرگ مادرت
‫هوی. این حرف رو نزن
‫این‌طور نیست
‫این حقیقت نداره
‫من واقعا معذرت... ببین...
‫تو هم شوخیت گرفته؟ ‫ساکت باش ببینم.
‫- استیون، سو تفاهم شده ‫- مادرم زنده‌ست
‫بهت قول میدم، ‫یه بار دیگه بگی دیوونه میشم
‫اشتباه کردم، باشه؟
‫می‌خوای باهاش صحبت کنی؟ ‫چطوره بهش زنگ بزنیم؟
‫شماره‌ش رو که نداری
‫چرا، توی پرونده‌ت هست.
‫- وایسا، بذار دیلن رو بگیرم ‫- نه، زنگ نزن
‫دو ثانیه طول میکشه
‫مزاحمش نشو
‫سلام، دیلن. آره. ‫میشه لطفا به خانم گرنت زنگ بزنی؟
‫تماس‌هاش میره رو پیغام‌گیر. ‫جواب نمیده.
‫- از بس که فروشنده‌های تلفنی زنگ می‌زنن. ‫ - با تو که حرف می‌زنه.
‫مطمئنم. داره شماره میگیره
‫بیخیال
‫باشه، باشه. ممنون.
‫- خواهشاً بیخیال ‫- داره زنگ می‌خوره
‫خواهشاً مزاحمش نشو
‫سلام، خانم گرنت. ‫بله، من دکتر هارو ام.
‫استیون اینجاست. ‫می‌خواد باهاتون صحبت کنه.
‫استیون، می‌خوای با مامانت حرف بزنی؟
‫مامانم…
‫مامانم مُرده
‫نه،نه این کار رو نمیکنم
‫عمرا اگه بذارم از عذاب کشیدنم لذت ببری.
‫متاسفم
‫خیلی متأسفم
‫چی…
‫من کجام؟
‫لعنتی، چه…
‫لعنتی
‫دوباره نه
‫سلام، مامان. حالت خوبه؟
‫آره، اِم...
‫باورت میشه؟ ‫ من دوباره گم شدم
‫نمیدونم کجام ‫عجب خنگی‌ام من!
‫نه، می‌دونم تکرار شد، ‫ولی نمی‌دونم
‫الآن توی یه خیابونم...
‫انگار توی محله‌ی می‌فرم. گمونم…
‫عه، چرا برعکس تو خیابون ‫رانندگی می‌کنن؟ ببخشید.
‫همینـه. دو ماه پیش مراسم ختم مامان بود
‫همون‌موقع زندگی‌هامون با هم قاطی شد.
‫میلواکی... خیابون میلواکی ‫ می‌شناسی؟ اسمش رو شنیدی؟
‫نمی‌تونستم…
‫نمی‌تونستم باز باهاش روبه‌رو بشم
‫هرکاری که کردم...
‫مارک،
‫همه چیزهای وحشتناکی که اون بهت گفت
‫تقصیر تو نبود. اون اشتباه می‌کرد.
‫من نباید می‌بردمش توی اون غار
‫هی
‫هی. تو فقط یک بچه بودی
‫تقصیر تو نبود
‫هی، تو هم حسش می‌کنی؟
‫فکر کنم متوقف شدیم
‫دروازه‌ها
‫دروازه ازیریسه. زودباش، بیا.
‫تاورت، چی شده؟
‫تا حالا دروازه‌های عالم زندگان رو ‫از نزدیک ندیده بودم
‫چطور بازشون کنیم؟
‫واقعا شرمنده‌ام. ‫ ولی ترازوی شما متوازن نشد.
‫سفرمون به پایان رسیده، ‫نمیتونم این اتفاق حتمی رو متوقف کنم
‫واقعا همه‌جوره هواتون رو داشتم بچه‌ها
‫ولی ارواح نامتوازن دوات الان باید ‫روح‌تون رو تسخیر کنن
‫مارک، اونا زیاد مهربون بنظر نمیان
‫قایم شو. قایم شو
‫گابن. نیویورک، دبی
‫مواظب باش! مواظب باش!
‫وای، نه!
‫تاورت!
‫نه!
‫وای، خدایا
‫مارک، از پسش بر میای.
‫ولی اگه من توام،
‫یعنی منم از پسش بر میام.
‫شیش!
‫من کریکت رو ترجیح میدم
‫نه! نه!
‫مارک! نه مارک!
‫استیون!
‫نه، وایستا. وایستا، وایستا!
‫- صبر کن! ‫- استیون! بدو!
‫- وایسا! ‫- صبر کن، داره میاد!
‫قایق رو نگه‌ دار. ‫ قایق رو نگه ‌دار!
‫وایسا! وایسا!
‫وای خدا.
‫- استیون! ‫- وایسا…
‫نه، نه! استیون!
‫قایق رو نگه دار! ‫قایق رو نگه دار!
‫ترازو متوازن شد.