.
[شهر دِری]
‫خدای من! اون بیرون چه خبره؟
[دبیرستان دِری]
‫عصر به‌خیر، دانش‌آموزان.
‫کلاس‌های باقی‌مونده‌ی امروز لغو شدن.
‫سال‌بالایی‌ها مرخصن، ‫اما بقیه دانش‌آموزان،
‫لطفاً برای گردهمایی کلِ مدرسه ‫به سالن اجتماعات برین.
‫فکر می‌کنی بچه کی از همه زشت‌تر می‌شه؟
‫«برتِ لاک‌پشت» و «تدی یورین».
‫نظرت راجع به «لیلی بینبریج» ‫و اون پسره «متی» چیه؟
‫اون که خیلی چندشه.
‫والدین من...
!هیس
‫پس معلم‌ها کجان؟
‫ساکت باشین، بچه‌ها. ساکت باشین.
‫امروز یه برنامه ویژه داریم
‫که برای سرگرمی و شادی شما طراحی شده.
‫اجازه بدین معرفی کنم، ‫این شما و این...
‫«پنی‌وایز»، دلقکِ رقصنده!
‫سلام سلام، بچه‌ها!
‫تا-دا!
‫♪ وقتی چشم‌هام رو می‌بندم ♪
‫♪ و خواب شما رو می‌بینم ♪
‫♪ صورت‌های خوشگلتون رو می‌بینم ♪ ‫♪ و مزه‌شون رو هم می‌چشم ♪
‫♪ اما وای، وای ♪
‫♪ چقدر دلم می‌خواد گریه کنم ♪
‫♪ هر بار که می‌گیم ♪
‫♪ خداحافظ! ♪
[آن: به دری خوش آمدید] [فصل اول]
[قسمت هشتم: آتش زمستانی]
‫بچه‌ها.
[گمشده]
‫لعنتی.
‫این‌ها تمام بچه‌های مدرسه‌ان.
‫داره باهامون بازی می‌کنه، نه؟
‫نمی‌تونه همه‌شون رو برده باشه.
‫فقط یه راه هست که بفهمیم.
‫بریم.
[پنی‌وایز]
[گمشده] [پاتریشا استانتون]
‫اون کیه؟
‫نمی‌خوام بدونم.
‫اون‌ها رفتن!
‫همه. همه... همه رفتن به‌جز...
‫- خدای من! ‫- خدای من!
‫اون «دانلیوی»ـه. نه، نه. ‫اون مدیر دانلیوی‌ـه.
‫چـ... چرا؟
‫صبر کن.
‫چطوری تونسته همه‌شون رو ببره؟ چطوری؟
‫بچه‌ها.
‫نه. نه، نه. [گمشده، ویلیام هنلون]
‫اون... اون «ویل» رو برده.
‫بردتش؟ بردتش کجا؟
‫احتمالاً هر جایی که این رد خون میره.
‫خب چی کار کنیم؟
‫ما باید این رد رو دنبال کنیم،
‫و می‌تونیم از اون خنجر ‫برای محافظت از خودمون استفاده کنیم.
‫یعنی، ما باید سعی کنیم ‫دوستمون رو نجات بدیم.
‫من می‌خوام اون دلقکِ عوضی رو بکشم.
‫بریم.
‫برو!
‫اینقدر وول نخور.
‫دارم می‌افتم.
‫موقع اومدن که نمی‌افتادی!
‫بچه‌ها، با این سرعت ‫عمراً بهشون برسیم.
‫ایده‌ی بهتری داری؟
‫ای بابا!
‫شیرفروش.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫تو که رانندگی بلد نیستی!
‫تو هم بلد نیستی. یا بلدی؟
‫نه. ولی تو فقط یه چشم داری.
‫مشکلی نیست. عمو مایکِ من کامیون داره.
‫و می‌ذاشت تو برونیش؟
‫نه.
‫ولی من نگاهش می‌کردم.
‫زود باش، پسرم. جواب بده، خواهش می‌کنم.
‫تلفن رو بردار لعنتی.
‫جواب بده، ویل. زود باش.
‫لعنتی.
‫الو؟ ویل؟
‫ویل؟
‫شما؟
‫چه چیزی مردِ نترس رو می‌ترسونه؟
‫- تو. ‫- نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫ما.
‫من کجام؟ الو؟
‫- کسی هست؟ ‫- ویل.
‫ویل، من اینجام، پسرم. ویل، من اینجام.
‫الو؟ خواهش می‌کنم، من می‌ترسم.
‫آره. می‌ترسی.
‫ویل، نترس. گوش کن، من اینجام.
‫فقط باید بهم بگی کجایی. ‫باشه، پسرم؟
‫بهم بگو...
‫الو؟
‫ویل!
‫- ویل! ‫- پسر جون برمی‌گرده توی واگن!
‫باید تر و تازه نگه‌ش دارم.
‫- گوش کن، خواهش می‌کنم. ‫- گوشتِ تیره دو برابر شیرین‌تره!
‫دستت رو به پسرم نزن!
‫به پسرم دست نزن، شنیدی؟ ‫قلبت رو از سینه‌ت می‌کشم بیرون!
‫به پـ... دست نزن...
‫الو؟
‫ویل!
‫تنهام بذارید.
‫دیک! دیک، در رو باز کن!
‫دیک!
‫- دیک! ‫- خفه شید.
‫شلیک کن، دیک!
‫- دیک، باز کن. صدات رو می‌شنوم. ‫- شلیک کن!
‫این آخرین فرصتتـه!
‫به ما ملحق شو!
‫- شلیک کن! ‫- شلیک کن!
‫من دارم میام تو!
‫نه. نه، نکن.
‫نیا جلو. نیا. نیا. نیا
‫چه خبر شده اینجا؟
‫- دیک، داری چی کار می‌کنی؟ ‫- دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫باشه، ولی به من گوش کن، برادر.
‫اون‌ها ول نمی‌کنن...
‫خفه نمی‌شن.
‫خفه شید.
‫خفه شید!
‫شما خفه شید. خفه شید.
‫دیک، ما وقتِ این کارها رو نداریم، برادر.
‫- دیک، بهت نیاز دارم. ‫- برو عقب!
‫- آروم باش، برادر. ‫- نه!
‫- آروم. ‫- تو این کار رو کردی.
‫تو کردی.
‫- متأسفم. ‫- ذهنم رو کاملاً داغون کردی.
‫متأسفم. من فقط... ‫ازت می‌خوام بهم گوش کنی.
‫و حالا...
‫- دیگه هیچ راهی نمونده، برادر. ‫- ازت می‌خوام بهم گوش کنی.
‫هیچ راهی نمونده.
‫دیک، خواهش می‌کنم! !خواهش می‌کنم، ویل رو گرفته
‫ویل رو گرفته!
‫پسرم رو گرفته، و من نمی‌دونم کجا برده.
‫نمی‌دونم کجاست.
‫برای همین من... من ا... التماست می‌کنم.
‫بهت التماس می‌کنم ‫که لطفاً کمکم کنی پیداش کنم،
‫و به جون خودم قسم می‌خورم
‫که هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم...
‫هر کاری از دستم بربیاد... به من نگاه کن!
‫هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم ‫تا کمکت کنم.
‫بهت قول میدم ‫خودم ماشه رو می‌کشم.
‫خواهش می‌کنم، فقط...
‫کمکم کن بچه‌م رو پیدا کنم، خواهش می‌کنم.
‫ژنرال، همین الان خبر رسید ‫که سرگرد «هنلون» غیبت غیرموجه کرده.
‫با زور از گیت نگهبانی رد شده.
‫دیگه بهش نیازی نداریم.
‫الان دیگه کاری نیست که بتونه برای متوقف کردن‌مون بکنه
‫ظاهراً، یه هوانورد دیگه هم ‫توی ماشین باهاش بوده.
‫«هالوران».
‫- بیا، دیک. بیا. ‫- سرده.
‫- می‌دونم. بیا. ‫- اینجا خیلی سرده.
‫- بیا. ‫- خیلی سرده.
‫چی؟ چی؟
‫تو گفتی اینجا جامون امنه!
‫تو گفتی اینجا جامون امنه.
‫- تو گفتی... ‫- متأسفم.
‫- تو بهم دروغ گفتی، «لیروی». تو دروغگویی! ‫- می‌دونم.
‫برش می‌گردونم... می‌دونم. متأسفم.
‫- ولی، شارلوت، به من گوش کن. ‫- نمی‌تونم تحمل کنم.
‫- برش می‌گردونم. ‫- بهت زنگ می‌زنم، جان.
‫- مزخرفه! ‫- به خدا قسم، ویل رو برمی‌گردونم.
‫- ویل رو برمی‌گردونم. ‫- بچه‌م.
‫دیک... دیک قراره کمک‌مون کنه.
‫اون چطوری قراره کمک‌مون کنه؟ ‫تو چطوری قراره کمک‌مون کنی؟
‫- چطوری قراره کمک‌مون کنی؟ ‫- گوش کن، به من گوش کن. گوش کن.
‫اون گفت که پیوند ‫بین مادر و فرزند
‫قوی‌ترین پیوند در این دنیاست. قوی‌ترین.
‫پس اگه فقط بتونی... فقط ارتباط بگیری،
‫فقط... فقط برای یه ثانیه ارتباط بگیری.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫ببخشید؟
‫حتی اگه اون پسرتون رو پیدا کنه،
‫شما هیچ شانسی در برابر این موجود ندارین.
‫- خودتون که می‌دونین. ‫- پس باید چی کار کنیم؟
‫همین‌طوری بی‌خیال پسرمون بشیم؟
‫معلومه که نه.
‫ولی اگه آقای هالوران...
‫بتونه کاری رو برای ما بکنه ‫که برای ژنرال شما کرد،
‫شاید راهی باشه برای متوقف کردن این موجود ‫و نجات پسرتون.
‫چطوری؟
‫با استفاده از توانایی اون ‫برای پیدا کردن آخرین شیء باستانی.
‫خنجر.
‫چه خنجری؟
‫پس اگه این خنجر ‫از همون سنگ ساخته شده باشه،
‫می‌تونیم ازش به‌جای ستون استفاده کنیم ‫و قفس رو دوباره قفل کنیم.
‫دقیقاً. و امیدوارم، پسرتون رو نجات بدیم.
‫البته اگه آقای هالوران بتونه پیداش کنه ‫قبل از اینکه موجود به این نقطه برسه.
‫در ساحل جنوبی رودخانه، ‫یک کاج بزرگ هست.
‫یک درختِ خشکیده که اونجا بوده ‫از قبل از زمان اجداد ما.
‫اون دورترین نقطه‌ایه...
‫که انرژی خنجر هنوز می‌تونه ‫به ستون‌های دیگه وصل بشه...
‫- و قفس رو بازسازی کنه. ‫- آره، اون ساحل جنوبیه.
‫این کوتاه‌ترین مسیر ‫برای عبور از رودخونه‌ست،
‫احتمالاً جایی که اون موجود ‫سعی می‌کنه ازش رد بشه.
‫چطوری انرژی خنجر رو ‫به بقیه ستون‌ها وصل کنیم؟
‫زمین رساناست.
‫خنجر باید دفن بشه ‫درست همونطور که بقیه ستون‌ها شدن.
‫این تنها امید ماست.
‫شما یه مشت احمقِ لعنتی هستین.
‫من به زور صدای فکرهای خودم رو می‌شنوم.
‫و حالا توقع دارین ‫خنجرِ کوچولوتون رو پیدا کنم؟
‫من می‌تونم کمک‌تون کنم صداهای ‫توی سرتون رو ساکت کنین، آقای هالوران.
‫ولی مجبورین بهم اعتماد کنین.
‫چطوری؟
‫شما باید به انرژیِ خنجر وصل بشین.
‫این از ریشه‌ی «ماتورین» درست شده.
‫شما رو به تمام چیزهایی وصل می‌کنه ‫که در قلمرویی‌ان که این شیطان ازش اومده.
‫ولی همه چیز اونجا شیطانی نیست.
‫این چای قراره همه این صداها رو خفه کنه؟
‫وقتی یه در توی ذهن باز می‌شه، ‫یه درِ دیگه باید بسته بشه.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫خیلی طول نمی‌کشه.
‫این رو یادتون باشه.
‫هر کاری که می‌کنین، نرین...
‫باید تندتر بری، مارج.
‫این یه کامیون شیرِ لعنتیه. ‫دارم با تمام سرعت میرم.
‫خب، گاز بده، باشه؟
‫- دارم سعی می‌کنم! ‫- ما باید بهشون برسیم وگرنه ممکنه...
‫چاله!
‫حالتون خوبه؟
‫مارج، چه خبرته؟
‫به‌خاطر یه چشمی بودن نبود. ‫تقصیر چاله بود.
‫چی شده؟
‫یا خدا، لیلی، ‫صورتت خونی شده.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خنجر کجاست؟
‫باید پیداش کنیم. زود.
‫پیداش می‌کنیم. باید همین دور و برا باشه.
‫اونجاست!
‫نه! نه، بهش دست نزن!
‫خودم برش می‌دارم.
‫چرا داری سرش داد می‌زنی مثل...
‫فقط خفه شو، رانی.
‫فقط بس کن.
‫بچه‌ها، وقت نداریم. ‫باید ادامه بدیم.
‫- تمرکز کنین، آقای هالوران. ‫- هی.
‫- تمرکز کنین. ‫- خنجر!
‫می‌بینمش.
‫کجا؟ کجاست؟
‫دوست‌های ویل. دوست‌های ویل.
‫- چی؟ رانی؟ ‫- دخترها.
‫اون‌ها... اون‌ها دارنش.
‫- رانی، بـ... بچه‌م، رانی؟ ‫- دارن سرش دعوا می‌کنن.
‫دارن میرن دنبالِ...
‫دارن میرن دنبال ویل.
‫اون کمک می‌کنه پیداش کنیم، ‫ولی باید همین الان بریم!
‫باشه.
‫بریم.
‫من خوب نمی‌بینم.
‫مطمئنی داریم راه رو درست می‌ریم؟
‫داریم نزدیک می‌شیم.
‫نمی‌فهمم. ‫اگه قدرتِ خنجر واقعیه،
‫چرا دخترم ‫و دوست‌هاش نباید در امان باشن؟
‫خنجر یه تیکه گمشده ‫از ستاره‌ی دنباله‌داریه که این موجود باهاش اومد،
‫که از محل سقوطش در زیر ‫«خانه نیبولت» برداشته شده.
‫مثل تمام چیزهای گمشده، ‫اون فقط می‌خواد برگرده خونه.
‫هرچی بیشتر از جایی که بهش تعلق داره ‫دورش کنی،
‫بیشتر به ذهنت آسیب می‌زنه.
‫دیوونه‌ت می‌کنه.
‫خنجر مقاومت می‌کنه.
‫با نیرویی مقابله می‌کنه ‫که حتی نمی‌تونی تصورش کنی.
‫یه چیزی در مورد اون شیء درست نیست.
‫چرا اونطوری نگاهم می‌کنین؟
‫- ما نگاهت... ‫- چرا، نگاه می‌کنین.
‫جوری نگاهم می‌کنین ‫انگار فکر می‌کنین دیوونه شدم.
‫لیلی، چرا خنجر رو به ما نمیدی؟
‫فقط برای یه مدت کوتاه.
‫هیچ‌وقت بهم اعتماد نداشتین، نه؟
‫فقط ازم سوءاستفاده کردین!
‫ازم استفاده کردی !تا پدر احمقت رو نجات بدی
‫- هی! ‫- و ازم استفاده کردی چون
‫همه دوست‌های احمق دیگه‌ت رو از دست دادی!
‫من باید برگردم!
‫من همه‌مون رو به کشتن میدم، ‫نمی‌فهمین؟
‫حق با رانی بود!
‫نه، نبود!
‫لیلی! خواهش می‌کنم، تمومش کن!
‫این شیء باعث می‌شه ‫اینطوری فکر کنی!
‫من همه‌تون رو نابود می‌کنم، ‫نمی‌بینین؟
‫- آره! ‫- نه، اینجوری نیست! لیلی!
‫این تو نیستی! به من گوش کن، باشه؟
‫تو مثل یه قایق نجاتی!
‫ران، مارج، من...
‫خیلی متأسفم.
‫نباش. اون واقعاً تو نبودی.
‫همونطور که می‌ریم نوبتی نگه‌ش می‌داریم.
‫باشه؟
‫این دیگه چه...
‫بچه‌ها؟
‫نگاه کنین.
‫فکر می‌کنین ویل اون توئه؟
‫بیاید بفهمیم.
‫- یا خدا! ‫- چی شده؟
‫تمام اون بچه‌ها... شناور روی یخ.
‫یخ؟
‫بچه‌ها؟
‫خدای من، همین الانشم روی رودخونه‌ست.
‫ما نمی‌رسیم.
‫ما به موقع به بچه‌ها نمی‌رسیم.
‫نه قبل از اینکه از درختِ خشکیده رد بشه.
‫می‌بینمش. می‌تونم ببینمش...
‫دلقک رو.
‫می‌تونیم سرعتش رو کم کنیم.
‫چطوری قراره این کار رو بکنیم؟
‫دیک قبلاً وارد ذهن این موجود شده.
‫توی هلیکوپتر.
‫دیک. دیک.
‫می‌تونی دوباره انجامش بدی؟ !می‌تونی سعی کنی؟ دیک
‫اوناهاش! ویل!
‫ویل! ویل!
‫خواهش می‌کنم، ویل!
‫ویل! ویل!
‫سعی کنید بکشیدش پایین.
‫ببینید کی‌ها تصمیم گرفتن به سیرک ملحق بشن!
‫احمق!
‫عجیب‌الخلقه!
‫بازنده!
‫ولی کی به کیه؟
‫مهم نیست.
‫برای همه‌تون جا هست!
‫کجاست؟
‫- لیلی، نه! نزدیک بمون! ‫- کجا رفت؟
‫همیشه برام سوال بود چه مزه‌ای میدی،
‫«مارگارت توزیِر».
‫توزیر؟
‫ولی هنوز نه.
‫هنوز توزیر نیستی.
‫اول عشق میاد،
‫بعد ازدواج میاد،
‫بعدش «ریچی» توی کالسکه‌ی بچه میاد!
‫مگر اینکه...
‫مگر اینکه با تو بمیره!
‫نمی‌دونم داری راجع به چی حرف می‌زنی!
‫پسرت! [گمشده، ریچی توزیر]
‫پسر کوچولوت رو نمی‌شناسی؟
‫بذرِ وجودِ متعفنت
‫و اون دوست‌های کثیفش، مرگم رو برام میارن!
‫یا شایدم تولدم؟
‫مُدام گیج می‌شم.
‫فردا؟ دیروز؟
‫برای پنی‌وایز کوچولو همه‌ش یکیه.
‫ولی همیشه آسون نیست. نه.
‫که توی یه مکان، یه زمان حبس بشی.
‫اون‌ها نمی‌تونن محدودم کنن.
‫نه اون‌ها!
‫و نه تو.
‫بیپ-بیپ، مارجی.
‫مارج!
‫- چی شد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ویل! ویل!
‫زنده‌ای!
‫چی شد؟
‫یخ؟
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫ویل!
‫- بابا؟ بابا! ‫- پسرم!
‫- رانی! ‫- پسرم!
‫- بابا! ‫- حالت خوبه.
‫- بابا! بابا! ‫- خوبی؟
‫- آره.
‫خوبه. برو اونجا ‫پیش مادرت، باشه؟
‫- برو. بریم. بدو، بدو. ‫- مامان اینجاست؟
‫دلقک، اینجاست، ‫و نزدیک بود مارج رو بخوره!
‫باشه، آروم باش. بریم سمت ون. ‫بریم سمت ون. بیا.
‫خنجر کجاست؟ خنجر کجاست؟
‫- اینجاست! ‫- بدو، بدو، بدو!
‫به ساحل شمالی! بریم!
‫بیدار شو! بیدار شو! به ساحل شمالی!
‫عزیزم!
‫درخت خشکیده اون طرفه، نه؟
‫توی ساحل جنوبی.
‫«رُز» گفت که خنجر قراره ‫سعی کنه مقاومت کنه.
‫با هم می‌ریم.
‫- نه! ‫- بابا!
‫- ویل!
‫بیا... برگرد!
‫رانی! رانی! رانی!
‫لعنتی! لعنتی. لعنتی
‫رُز!
‫باشه. آروم باش.
‫تَـ... تانیِل. به من نگاه کن. آروم. آروم.
‫نفس بکش. نفس بکش.
‫تانیل.
‫تانیل؟ تانیل؟
‫لـ... لعنتی.
‫بابا! بابا!
‫من خوبم. من خوبم.
‫- ولی چرا... ‫- گوش کن. گوش کن.
‫- تو این خنجر رو می‌گیری. ‫- چی؟
‫می‌گیریش. می‌گیریش.
‫و توی مه قایم می‌شی، ‫و ازش به عنوان پوشش استفاده می‌کنی.
‫خنجر رو ببر. ببرش پای اون درخت.
‫و عمیق توی ریشه‌اش دفنش کن.
‫سرگرد هنلون رو دستگیر کنید.
‫و نذارید هالوران فرار کنه.
‫و اون موجود، به خواب میره،
‫و همه‌ی این‌ها تموم می‌شه. می‌فهمی؟
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا، می‌تونی.
‫- نه. ‫- چرا نه؟
‫من می‌ترسم.
‫مثل تو نیستم.
‫گوش کن. مجبور نیستی باشی. ‫می‌فهمی؟
‫مجبور نیستی مثل من باشی، ‫و منم نمی‌خوام که باشی.
‫تو فقط خودت باش.
‫شنیدی؟
‫دوستت دارم، پسرم.
‫دوستت دارم.
‫برو، پسرم. برو. برو. برو!
‫زود باشید. بریم.
‫برید هالوران رو بگیرید.
‫باب! باب!
‫باب!
‫حالت خوبه، رفیق؟
‫بابا، بابا، حالت خوبه.
‫من کجام؟
‫قضیه چیه؟
‫باید دست از مصرف برداری، رابرت.
‫پیدات کردم اون طرف توی یه گودال.
‫به نظر میاد بدجور زمین خوردی.
‫من باب گری نیستم.
‫خب، پس کی می‌تونی باشی، ‫ها؟ پیتر خرگوشه؟
‫- جرأت نکن با من اونطوری حرف بزنی! ‫- بابا!
‫من یک اسطوره هستم! یک خورنده‌ی دنیاها!
‫حتماً سرت یه‌کم محکم‌تر از اونی که ‫فکر می‌کردی ضربه خورده، نه باب؟
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫ما رو دیدن؟
‫نمی‌دونم، ولی ما اصلاً کدوم گوری هستیم؟
‫من هیچی نمی‌بینم.
‫فکر می‌کردم اون‌ها قراره ‫آدم خوب‌ها باشن.
‫چرا اون مرد رو کشتن؟
‫بچه‌ها، اشکالی نداره. ‫خیلی‌خب، فقط آروم باشین.
‫فقط باید از اون طرف درخت بیایم
‫تا اون مردها اول ما رو نبینن.
می‌خوام بدونم به خیال خودت اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بچه‌ها، اون‌ها کجا رفتن؟
‫جواب بده، سرگرد!
‫اگه با من حرف نزنی، ‫بدجور پشیمون می‌شی، پسر.
‫اوناهاش. اون درخته‌ست.
‫بریم.
‫- نمی‌تونم انجامش بدم. ‫- چی؟
‫داری راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫بهم اجازه نمیده.
‫کار خنجره.
‫نه! نه، ویل!
‫- بس کن! ‫- می‌خواد بره خونه!
‫- من باید ببرمش خونه! ‫- بهش گوش نکن!
‫باید رهاش کنی!
‫خواهش می‌کنم، فقط بده‌ش به ما!
‫فقط بده‌ش به ما!
‫فقط... فقط بذار کمکت کنیم، ویل.
‫- می‌تونیم تمومش کنیم. ‫- می‌تونیم با هم تمومش کنیم!
‫کمکم کنین بچرخم.
‫تمام این سال‌ها، ‫فکر می‌کردم واقعی هستی،
‫یا فقط کابوسِ یه پسربچه‌ای.
‫نگاهش کن.
‫تو جفتشی.
‫نمی‌دونم می‌تونی صدام رو بشنوی یا نه.
‫ولی هالوران هر کاری باهات کرده،
‫ما درستش می‌کنیم.
‫دست‌ها بالا!
‫نه! صبر کنید!
...ای دیکیِ
!آب‌زیرکاه
‫دیکی کیه، باب؟
‫من باب...
‫نیستم!
ای دیکیِ آب‌زیرکاه
‫هی! هی!
‫- حرکت کن! ‫- نه...
‫نه!
‫زانو بزن!
‫سعی خودم رو کردم، رفیق. سعی کردم.
‫اشکالی نداره. تو آزادی.
‫آزادی که بری.
‫من تو رو می‌شناسم.
‫هیچ‌وقت بویی رو فراموش نمی‌کنم.
‫بس کن. داری چی کار می‌کنی؟
‫- حالا می‌بینیش! ‫- عقب بایست!
‫تو عقب بایست!
‫وگرنه، خدا لعنتت کنه، یه درسی بهت...
‫به ژنرال رسیدگی کنین.
‫سرهنگ، باید اون موجود رو متوقف کنین!
‫اگه از اون درخت رد بشه، ‫کار همه‌مون تمومه!
‫به من گوش بدین! خواهش می‌کنم!
‫این مرد خائنه. نادیده‌اش بگیر، سرباز.
‫بندازش!
‫نترسید! ادامه بدید!
‫هی! تو!
‫انگار یه‌کم به مشکل خوردیم، ها؟
‫به کشیدن اون چیز ادامه بدین ‫و شاید بترکه!
‫خداحافظ، بازنده‌ها!
‫لعنتی!
‫لی!
!ای وای
‫لیروی!
‫بجنب، رانی! رانی، تو می‌تونی!
‫چی می‌بینی؟
‫یه معجزه‌ی لعنتی.
‫ویل!
‫ادامه بدید! داره کار می‌کنه!
‫رانی! ران...
‫لعنتی!
‫نه!
‫لعنتی. لعنتی.
‫جمعیت سرزنده‌ایه.
‫فکر کردم من... ویل! ویل کجاست؟
‫- اون حالش خوبه. ‫- حالش خوبه. لعنتی.
‫لعنتی. حالش خوبه.
‫اون رفته.
‫اون آخرش...
‫فقط من بودم، ‫یا شما هم... چیزی حس کردین؟
‫مثل یه جفت دست دیگه.
‫ریچ.
‫منم حسش کردم.
‫انجامش دادیم.
‫رانی! عزیزم!
‫- رانی! ‫- بابا!
‫- ویل! ‫- مامان!
‫ویل!
‫بیا اینجا، عزیزم.
‫سلام، همگی.
‫من ریچ رو فقط حدود یک ماه می‌شناختم.
‫می‌دونم به چی فکر می‌کنین.
‫چقدر می‌تونین کسی رو ‫توی یک ماه بشناسین؟
‫اگه دوست‌های صمیمی نبودین،
‫چرا اصلاً داری توی مراسم تدفینش حرف می‌زنی؟
‫ولی شاید...
‫چیزی به اسم... ‫دوست‌های خوب یا بد وجود نداشته باشه.
‫شاید فقط دوست وجود داشته باشه.
‫آدم‌هایی که کنارمون می‌ایستن وقتی صدمه دیدیم
‫و کمک می‌کنن اونقدر احساس تنهایی نکنیم.
‫شاید همچنین دوست‌هایی ‫همیشه ارزش ترسیدن سرشون رو دارن...
‫و امیدوار بودن و زندگی کردن رو.
‫شاید ارزش مُردن رو هم داشته باشن...
‫اگه سرنوشت این باشه.
‫ریچ این رو هم بهم یاد داد.
‫نه دوست خوب،
‫نه دوست بد.
‫فقط آدم‌هایی که...
‫می‌خوایم باهاشون باشیم...
‫نیاز داریم باهاشون باشیم.
‫آدم‌هایی که خونه‌هاشون رو ‫توی قلب شما می‌سازن.
‫ممنون بابت اون کلمات محبت‌آمیز.
‫و ممنون از همگی، که اومدین
‫برای گرامیداشت یاد «ریکاردو سانتوس».
‫خدا حفظتون کنه. در آرامش بروید.
‫دستی که روی شونه‌هات حس می‌کنی...
‫پسرت اونجاست.
‫همیشه خواهد بود.
‫شما کی هستین، قربان؟
‫هنوز دارم روش کار می‌کنم.
‫سلام، بابا.
‫متأسفم، زیاد این دور و برا نبودم.
‫فقط نمی‌دونستم چی بگم.
‫الان بهترم.
‫خیلی اتفاق‌ها افتاده.
‫ولی خبر خوب اینه که...
‫چند تا دوست جدید پیدا کردم.
‫از اینجا خیلی آروم به نظر میاد.
‫تقریباً انگار... هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫آره.
‫لیل...
‫اون با من حرف زد...
‫دلقک،
‫وقتی توی مه تنها بودیم.
‫منظورت چیه؟
‫گفت قراره یه پسر داشته باشم.
‫و اینکه اون و دوست‌هاش...
‫اون‌ها در آینده می‌کشنش.
‫چی؟
‫واسه همین می‌خواست من رو بکشه.
‫اون گفت، برای اون،
‫گذشته، حال، ‫و آینده همه‌شون یکی‌ان.
‫و اینکه مرگش در واقع تولدش بوده.
‫احتمالاً همه‌ی اون حرف‌ها رو زده ‫تا بترسونتت.
‫ولی اگه غیر این باشه چی؟
‫اگه واقعاً زمان رو متفاوت می‌بینه چی؟
‫اگه بتونه به عقب برگرده چی؟
‫منظورت به گذشته‌ست؟
‫می‌دونم دیوانه‌وار به نظر میاد، ‫ولی اگه سعی کنه برگرده
‫و کسی رو بکشه از زمانی ‫قبل از اینکه ما به دنیا بیایم،
‫مثل والدین‌مون؟
‫گمونم...
‫می‌شه مشکلِ یه نفر دیگه.
‫گمونم آره.
‫ویل! دارم به ساعت نگاه می‌کنم. ‫گفتی پنج دقیقه!
‫دارم میام، مامان.
‫ممنون، عزیزم.
‫سرگرد.
‫فقط اومدم خداحافظی کنم.
‫اوضاعت چطوره؟
‫همه جام درد می‌کنه.
‫ولی اون ریشه هر چی که بود...
‫پسر! هیس...
‫اون صداها رو حسابی ساکت کرد.
‫امیدوارم برای همیشه باشه.
‫- امشب میری؟ ‫- آره.
‫اتوبوس به بوستون، هواپیما به لندن صبح زود.
‫یه رفیق قدیمی اونجا دارم ‫که یه هتل داره،
‫می‌خواد بهم یه فرصت بده ‫برای آشپزی توی رستوران.
‫باشه، باکلاسه.
‫خب، ببین، اگه اونجا ‫به هر مشکلی برخوردی،
‫می‌دونی به کی زنگ بزنی.
‫بهت مدیونم.
‫فکر کنم از پسش بربیام.
‫یعنی، یه هتل چقدر می‌تونه دردسر داشته باشه؟
‫در تماس باش، باشه؟
‫خبر از حال ویل و شارلوت می‌خوام.
‫فکر می‌کردم اهمیت نمیدی.
‫خب، به کسی نگو.
‫شاید بخواین خانم «ناتالی وود» رو ‫بذارین صندلی عقب پیش خانم «گروگن».
‫الان دیگه راه درازیه.
‫یعنی، درسته.
‫- آخریش بود؟ بسیار خب. ‫- بسیار خب.
‫حالا، می‌دونین وقتی رسیدین به ‫گذرگاه سنت استفان دنبال کی بگردین.
‫دوست‌های رُزا کار رو آسون می‌کنن.
‫ممنون.
‫برای همه چی.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫بفرمایید.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫پس ترخیص شرافتمندانه؟
‫دهنم رو بسته نگه می‌دارم، ‫و اون‌ها می‌ذارن برم.
‫آره.
‫می‌دونی، ارتش ‫همیشه زندگی من بوده،
‫ولی اتفاقی که برای من و خانواده‌ام افتاد،
‫دیگه بهش ایمان ندارم.
‫یه جورایی تو رو تبدیل به بهترین شخص ‫برای زیر نظر گرفتن‌شون می‌کنه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- تو و شارلوت.
‫دلم می‌خواد هر دوتون به ما ملحق بشین.
‫مطمئن بشین که دوستان قدیمی‌تون، ‫یا هر کس دیگه‌ای،
‫هرگز سعی نکنن اون قفس رو دوباره باز کنن.
‫بقیه هم میان.
‫این پایان داستان نیست.
‫و من تصمیم گرفتم ‫مزرعه رو بفروشم، همچنین خونه.
‫این فقط...
‫بدون تانیل خیلی سخته، می‌دونید؟
‫می‌دونم درخواست بزرگیه،
‫ولی شما دوتا واقعاً می‌تونین ‫این اطراف کارهای مفیدی بکنین.
‫تازه، 27 سال طول می‌کشه ‫تا اون موجود دوباره بیدار بشه.
‫ببین، رُز، باعث افتخار ماست، ولی...
‫فکر کنم من و خانواده‌ام، ‫به اندازه کافی از «دری» کشیدیم.
‫درسته؟
‫درسته.
‫درک می‌کنم. واقعاً.
‫می‌تونستم قسم بخورم ‫تو اون بمب بدبو رو پرت کردی
‫چون بوی خیلی بدی می‌داد.
‫بهت گفتم، گرد ستاره بود.
‫می‌دونی درباره دری چی می‌گن.
‫وقتی میری، فراموش می‌کنی.
‫این خوبه، نه؟
‫این چیزی‌ـه که می‌خوای؟
‫که فراموش کنی؟
‫نه.
‫یه بخش‌هایی از امسال هست ‫که بدم نمیاد فراموش کنم.
‫نه بخشِ تو رو، البته.
‫می‌دونی، حدس می‌زنم اگه اینطوریه، ‫پس اینطوریه دیگه.
‫پس شاید یه جورایی، این چیزی‌ـه که...
‫تو رو یادم می‌مونه.
‫بچه‌ها.
‫بسیار خب.
‫بریم.
‫شار. چی شده؟
‫فقط دارم...
‫دارم به پیشنهاد رُز فکر می‌کنم.
‫جدی می‌گی؟
‫یعنی، اینطوری بود که ‫اولش افتادیم توی این دردسر.
‫منظورم اینه که، تو می‌رفتی دنبال مأموریت‌های خودت ‫و منم دنبال مال خودم.
‫فکر می‌کردم تمومش کردیم. ‫دیگه مأموریت احمقانه نداریم.
‫آره.
‫ولی شاید مأموریتِ احمقانه‌ی بعدی ‫باید با هم باشه.
‫ویل.
‫نظرت چیه اگه همین دور و برا بمونیم؟
‫یه خودکار می‌خوام.
‫مهم‌تر از اون...
‫کمکم می‌کنی با اون گوسفندها؟
‫من با هیچ گوسفندی کار ندارم.
‫لازم نیست به هیچ گوسفندی دست بزنم. ‫تو توی مزرعه بزرگ شدی.
‫خودت می‌دونی چی کار کنی.
‫- ممکنه موندگار بشیم. ‫- دست از سرم بردار، آقای هنلون.
‫رانیِ عزیز...
‫ما می‌ریم، فراموش می‌کنیم، درسته؟
‫خب، معلوم شد که من می‌مونم. ‫پس شاید مجبور نباشم فراموش کنم.
‫و شاید اگه به اندازه کافی برات بنویسم،
‫تو هم مجبور نباشی فراموش کنی.
[به دِری خوش آمدید] [زادگاه پاول بونیان]
[آن: به دِری خوش آمدید] [فصل اول]
‫کمکم کنین! کمکم کنین، خواهش می‌کنم!
‫کمکم کنین! من کجام؟
‫گرگ... گرگ‌ها!
‫من کجام؟ گرگ‌ها.
‫دارن نگاهم می‌کنن. ‫دارن بهم زل می‌زنن.
‫نذارین... ‫نذارین بهم نگاه کنن، خواهش می‌کنم!
‫- خانم «کرش»، لطفاً. ‫- خواهش می‌کنم!
‫نادیده‌ام نگیرین!
‫به من گوش کنین!
‫اون‌ها پدرم رو کشتن. ‫می‌دونم پدرم رو کشتن.
‫دستمالش رو دیدم. خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم.
‫پدرم...
‫آواز خوندن رو دوست داشت.
‫ممنون، آقا.
[اکتبر 1988]
[‏‏26 سال بعد]
‫کمکش کنین! یکی کمکش کنه!
‫نه!
‫آره. اسم؟
‫«الفریدا مارش». ‫این بار واقعاً مُرده.
‫اوه، عزیزم.
‫ناراحت نباش.
‫می‌دونی درباره دری چی می‌گن.
‫هیچ‌کس که اینجا می‌میره، هرگز واقعاً نمی‌میره
[پایان فصل اول]