.
[تیمارستان جونیپر هیل]
[سال 1935]
‫من نمی‌خوام برم.
‫اون پایین چیزی برای ترسیدن نیست.
‫بیا.
‫آفرین دختر خوب.
‫اسمت چیه عزیزم؟
‫میبل.
‫خب، میبل...
‫اینجا همون جاییه که دلقک ‫گفت بیای ببینیش؟
‫می‌تونی به من بگی.
‫آروم باش. چیزی نیست عزیزم، آروم باش. ‫فقط یه بادکنکه.
[آن: به دری خوش آمدید] [قسمت ششم: به نام پدر]
‫سرتون رو بدزدید بچه‌ها.
‫چیزی که نمی‌فهمی اینه که، ‫من اون پایین ممکن بود به کشتنت بدم.
‫ولی در عوض، مجبور شدم بهترین دوستم رو ‫توی تابوت بفرستم خونه.
‫چون تو ازم نافرمانی کردی.
‫بی‌خیال بابا. این انصاف نیست. ‫تو می‌دونی چی عمو پاولی رو کشت.
‫چیزی که من می‌دونم اینه که یه پسر دارم ‫که هیچ عقل و شعوری نداره.
‫- باشه لیروی. ‫- شارلوت، متأسفم.
‫تو دخالت نکن. ‫تو اونجا نبودی.
‫این موجود می‌تونست تغییر شکل بده.
‫انگار می‌تونست توی ذهنم رو ببینه.
‫- چطور همچین چیزی ممکنه، لی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ولی می‌دونم که این‌ها بازیِ ذهنی نبود.
‫واقعی بود. جسم داشت.
‫- سربازهای آموزش‌دیده رو کشت. ‫- بابا، من می‌دونم چه کاری ازش برمیاد.
‫چند بار اومده سراغمون، ‫و قرار هم نیست تمومش کنه.
‫خب، اینجا کاری باهات نداره. ‫بیرون از دِری.
‫پس، از این به بعد، بدون اجازه‌ی من ‫از اتاقت بیرون نمیای.
‫فهمیدی؟
‫نه.
‫- نه... ‫- عزیزم، به حرف بابات گوش کن.
‫نه! همیشه خودت می‌گفتی ‫یه مرد نباید از دردسر قایم بشه.
‫گفتی چیزی که به زندگی ارزش میده ‫دوستانیه که پیدا می‌کنی
‫و ریسک‌هایی که می‌کنی. ‫خب، من الان دوستانی دارم بابا.
‫من دوستانی دارم و اون‌ها بهم نیاز دارن،
‫و من قراره کنارشون باشم، ‫درست مثل کاری که تو می‌کردی.
‫تو مثل من نیستی.
‫آره، می‌دونم. می‌دونم من مثل تو نیستم ‫چون من هیچ‌وقت نمی‌ذارم دوست‌هام بمیرن.
‫لیروی!
‫- متأسفم پسرم. ‫- روی تو هم اثر گذاشته.
‫- رفته توی مخت. ‫- نه.
‫- بیا اینجا پسرم. ‫- ازم فاصله بگیر!
[پایگاه نیروی هوایی دِری]
[گمشده]
‫[تحت‌تعقیب] ‫[‏500 دلار جایزه‌ی نقدی]
‫اون چیه؟
‫وقتی دلقک داشت دنبالم می‌کرد ‫این زیر آب بود.
‫شروع کرد به درخشیدن، و...
‫و اون یه جوری بهش نگاه کرد انگار...
‫انگار ترسیده بود.
‫ترسیده بود؟ واقعاً؟
‫آره.
‫بعدش عقب رفت و فقط...
‫ناپدید شد.
‫می‌تونم ببینمش؟
‫خودم نگه‌ش می‌دارم.
‫باشه.
‫- شبیه خط هیروگلیفه. ‫- فکر می‌کردم اون‌ها مال مصر باستانه.
‫همه تمدن‌های باستانی هیروگلیف دارن. ‫این یه کلمه‌ی یونانیه.
‫دقیقاً.
‫هر چی که هست، ‫اگه اون موجود ازش می‌ترسه،
‫شاید بتونیم ازش استفاده کنیم.
‫برمی‌گردیم اون پایین، ‫همه‌مون با هم...
‫و می‌کشیمش.
‫واقعاً انتظار داری به حرفت گوش کنیم؟
‫تو همونی هستی که از اول ما رو کشوندی ‫اون پایینِ لعنتی.
‫ما تا پای مرگ رفتیم. ‫و حالا می‌خوای که برگردیم؟
‫تو دیوونه‌ای.
‫به من چی گفتی؟
‫لیلی؟
‫- فقط بده... ‫- بهش دست نزن!
‫فکر می‌کنید من این رو می‌خواستم؟
‫اگه می‌تونستم برگردم عقب، هیچ‌وقت ‫اصلاً پام رو تو خونه‌ت نمی‌ذاشتم.
‫تو توی اتاقک سینما بودی. ندیدی.
‫من تنها کسی بودم که تونستم ‫از اون سالن زنده بیام بیرون.
‫و وقتی متی برگشت و بهمون گفت ‫یه شانسی هست که
‫فیل هنوز زنده باشه؟
‫باید چه غلطی می‌کردم؟
‫اگه اون روز نیومده بودی خونه‌ی من،
‫احتمالاً اون‌ها هنوز زنده بودن.
‫و پلیس هم مثل یه حیوون ‫دنبال بابای من نمی‌افتاد.
‫تنها قصدم این بود که کمکت کنم.
‫خیلی هم کمک کردی. ‫کاش هیچ‌وقت سعی نکرده بودم.
‫- بچه‌ها... ‫- و کاش هیچ‌وقت تو رو ندیده بودم،
‫- لیلی بین‌بریج! ‫- نمی‌بینید؟
‫این همون چیزی‌ـه که اون می‌خواد! ‫می‌خواد ما رو به جون هم بندازه.
‫نباید هیچ‌وقت از آسایشگاه ‫آزادت می‌کردن!
‫من میرم ببینم حالش خوبه.
‫- منظوری نداشت. ‫- هیچی نگو.
‫فقط... فقط تنهام بذارید.
‫هالوران؟ کجا بودی؟
‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫باشه. اینجا رو به راهه؟
‫آره، فردا شب قراره یه برنامه‌ای بچینیم،
‫چند تا مهمون دعوت کنیم، موزیک بزنیم، ‫اینجا رو افتتاح کنیم.
‫آره، قراره حسابی خوش بگذره.
‫لعنتی.
‫لازمش داری؟
‫بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی.
‫خوبی؟
‫آره.
‫یخچال لعنتی نشتی داره. ‫باید عوضش کنیم.
‫کف‌پوش هم پوسیده.
‫من این بطری نوشیدنی رو تموم می‌کنم،
‫میرم اون پشت یه چرتی می‌زنم.
‫نمی‌تونی.
‫یه موضوعی هست باید راجع بهش حرف بزنیم.
‫بگو.
‫باورت می‌شه چی می‌گفت؟ ‫انگار قرار نیست دست برداره
‫تا وقتی یکی از ما بمیره.
‫به زور از اون تونل‌ها جون سالم به در بردیم،
‫و حالا می‌خواد دوباره ‫ما رو تقدیم اون موجود کنه؟
‫حتماً عقلش رو از دست داده!
‫تو باهام موافقی، مگه نه؟
‫آره. قطعاً.
‫به نظرت زیاده‌روی کردم؟
‫منظورم اینه که...
‫شاید کردم، اما...
‫فقط خسته‌م.
‫از ترسیدن خسته شدم.
‫می‌دونم.
‫منم همینطور.
‫ویلیام دوبوآ هنلن؟
‫همین الان تشریف بیار تو ماشین، پسره‌ی سرتق.
‫دوبوآ؟
‫تو هم همینطور، خانم کوچولو.
‫من؟ چرا؟
‫شماها فکر کردید بزرگ شدید؟
‫- لعنتی. ‫- تو...
‫- این همونیه که فکر می‌کنم؟ ‫- آره، اما...
‫عکس این آقا رو زدن ‫همه جای شهر، رجی.
‫واسه سر این آقا جایزه ‫تعیین کردن و همه چی.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫- خواهش می‌کنم، من... من... خواهش می‌کنم. ‫- نه، نه، نه. نه. نه!
‫خانم هنلن خواست ‫اگه می‌شه اینجا قایمش کنیم.
‫چی باید می‌گفتم؟
‫فکر می‌کنم داری دردسر بزرگی ‫واسه خودت می‌خری.
‫می‌گه یه نقشه‌ای داره ‫که از شهر بفرستتش بیرون.
‫فقط یکی دو روز وقت می‌خواد ‫تا کارهاش رو بکنه.
‫خب انتظار داری چی کار کنم؟ ‫تحویلش بدم به یه مشت اوباش که دارش بزنن؟
‫ببینید، من... من آفتابی نمی‌شم.
‫آفتابی نمی‌شم. ‫من... من... قول میدم قربان.
‫از این اتاق بیرون نمیام. خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫من الان حوصله این دردسرها رو ندارم.
‫کجاست؟ بابا؟
‫- رانی؟ ‫- بابا!
‫رانی! رانی!
‫- بابا! ‫- خدایا! خدایا!
‫عزیزم.
‫دلم برات تنگ شده بود! بذار نگاهت کنم.
‫- خوبی؟ بذار ببینمت. ‫- دلم برات تنگ شده بود.
‫- خیلی دلم برات تنگ شده بود. ‫- منم دلم تنگ شده بود.
‫همه‌جا رو دنبالت می‌گشتیم.
‫چیزی نیست عزیزم. ‫هیچ‌کس از اینجا خبر نداره.
‫فقط چندتا از خلبان‌های سیاه‌پوستِ پایگاه.
‫خیلی متأسفم.
‫- متأسفم تنهات گذاشتم. ‫- هی.
‫ممنون که این کار رو کردی.
‫من رو قاطی این ماجرا نکنید.
‫خیلی متأسفم.
‫چطوری پیدات کردن؟
‫یکی از دوست‌هام به خاطر من ‫با خانم هنلن تماس گرفت.
‫- کی؟ ‫- داستانش طولانیه عزیزم.
‫چیزی که مهمه اینه که با همیم ‫و قراره با هم بمونیم.
‫هیچ‌کس قرار نیست دیگه ‫ما رو از هم جدا کنه.
‫دیگه هیچ‌وقت، باشه؟
‫آره، بذار امتحان کنن. باشه؟
‫دلم تنگ شده بود. دلم تنگ شده بود.
‫می‌خوای راجع به اتفاقی که امروز صبح افتاد ‫حرف بزنی؟
‫من پیشتم. هوات رو دارم.
‫دختر کوچولوی من.
‫همه چی درست می‌شه.
‫جات امنه. جات امنه، باشه؟
‫چیزی نیست. چیزی نیست. چیزی نیست عزیزم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- ترسوندی من رو. ‫- ببخشید.
‫فکر نمی‌کردم کسی اینجا باشه.
‫- اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫- هنوز نتونستم یکی رو بفرستم خیابون اصلی.
‫- می‌خوای امتحان کنی؟ ‫- باید پانسمان چشمم رو عوض کنم.
‫- کندن چسبش سخته. ‫- کمک می‌خوای؟
‫من چند سالی پیشاهنگ بودم.
‫ترفند کندن بانداژ بدون درد رو بلدم.
‫خیلی حال‌به‌هم‌زنه.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫چیه؟ اگه یه‌کم خیسش کنی، ‫راحت سر می‌خوره و کنده می‌شه.
‫- نه با آب دهنت. ‫- چیزی نیست.
‫بزاق دهن خاصیت ضدعفونی‌کننده داره.
‫- فکر نکنم درست باشه. ‫- کی می‌دونه؟
‫علم دائماً در حال تغییره. ‫این چیزی‌ـه که ویل می‌گه.
‫باید حرف زدنش رو بشنوی.
‫دیدی؟ مثل آب...
‫خوردن.
‫وحشتناکه، نه؟
‫نه، باحال‌ترین چیزی‌ـه که تا حالا دیدم.
‫از اینجا به بعدش رو خودم انجام میدم. ممنون.
‫اون ماجرای قبلی دیوونه‌کننده بود، نه؟
‫لیلی و رانی واقعاً ‫پریدن به هم.
‫آره.
‫آره، من فقط...
‫فقط حس بدی دارم. انگار...
‫کار این موجود با ما تموم نشده.
‫و اگه مجبور بشیم ...تنها باهاش روبه‌رو بشیم، اون‌وقت
‫می‌دونم.
‫اگه حق با لیلی باشه چی؟
‫در مورد اون چیزی که پیدا کرد؟
‫اگه واقعاً تنها راه ‫متوقف کردن این موجود باشه چی؟
‫اگه با هم باشیم شانس بهتری نداریم؟
‫من اونی نیستم که نیاز به قانع کردن داره.
‫و رانی به نظر لجباز میاد.
‫من ردیفش می‌کنم.
‫هر چه بادا باد.
‫لعنتی!
‫هالوران، اون تویی؟
‫سرگرد.
‫کجا بودی؟
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫نوشیدنی. نوشیدنی، نوشیدنی، نوشیدنی.
‫دستورات جدید از طرف شاو.
‫چه سرباز مُرده باشه چه نباشه، هنوز ‫دنبال اون ستون‌هاست.
‫منطقیه.
‫ولی اگه من جای شاو بودم، اون مسخره‌بازی رو ‫تموم می‌کردم قبل از اینکه...
‫بعداً نگاهش می‌کنم.
‫دیک، اون پایین چه اتفاقی افتاد؟
‫فکر کنم عصبانیش کردیم.
‫منظورم خودتی.
‫تو ساعت‌ها توی اون تونل‌ها موندی.
‫چی شد؟
‫این قابلیتی که دارم...
‫از وقتی بچه بودم، باعث می‌شد چیزهایی ببینم.
‫خب.
‫چه جور چیزهایی؟
‫مُرده‌ها.
مادربزرگم هم همین قابلیت رو داشت
‫نه به این قدرت، ولی داشت، پس...
‫فهمید که نمی‌خوابم، و دلیلش چیه،
‫و بهم این حقه رو یاد داد. بهم گفت...
‫گفت: «دیک، ‫به یه جعبه‌ی خیلی بزرگ فکر کن.»
‫«و تصور کن تمام اون چیزهایی رو
‫که دیگه نمی‌خوای ببینی ‫می‌ذاری توی جعبه و درش رو می‌بندی.»
‫پس همین کار رو کردم.
‫تمام اون مُرده‌ها رو برداشتم،
‫توی ذهنم انداختمشون توی اون جعبه،
‫و درِ لعنتیش رو محکم بستم.
‫نُه سالم بود.
‫از اون موقع دیگه ندیدمشون.
‫تا دیروز...
‫وقتی اون موجود لعنتی...
‫به زور وارد سرم شد، ‫اون در رو کند و انداخت دور،
‫و وقتی همه چی ریخت بیرون بهم خندید.
‫الان اینجان؟
‫می‌تونی ببینی‌شون؟
‫مادربزرگم، بهم می‌گفت که
‫مُرده‌ها، همیشه برمی‌گردن ‫به جایی که مُردن.
‫به نظر میاد یکی دوتاشون ‫همین‌جا قبض روح شدن.
‫باهات حرف می‌زنن؟
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫تا وقتی محلشون نذارم، ‫حتی متوجه حضورم نمی‌شن.
‫اما، رفیق، اگه دهنم رو باز کنم...
‫صداها، دیگه قطع نمی‌شن.
‫و اون‌ها چیزهایی می‌دونن، چیزهایی که ما نمی‌دونیم. ‫چیزهایی که زنده‌ها نباید بدونن.
‫مثل چی؟
‫مثل اینکه چطوری چیزی رو که دنبالشیم پیدا کنیم؟
‫اصلاً شنیدی چی گفتم؟
‫ببین... من تازه هم‌رزمم رو دفن کردم.
‫بهترین دوستم رو. ‫و نزدیک بود پسر خودم رو بکشم.
‫پس، بی‌احترامی نشه، ‫ولی پای جفت‌مون گیره.
‫و می‌دونم توقع زیادیه، ‫ولی در نهایت،
‫تو یه سربازِ درجه یکِ ارتش ایالات متحده‌ای.
‫وقتی اوضاع جدی می‌شه، وظیفه‌ته.
‫اگه این کمک می‌کنه مأموریت تموم بشه، ‫فقط همین یک بار انجامش بده،
‫و بعدش می‌تونی... می‌تونی...
‫دوباره همه‌ش رو قایم کنی، ‫درست مثل قبل.
‫باشه، پس چی... چی می‌شه ‫اگه نتونم مثل قبل همه‌ش رو قایم کنم؟
‫نمی‌دونی. نمی‌دونی، مگه نه؟
‫یا اینکه برات مهم نیست. در هر صورت، ‫این مزخرفات همه‌ش واسه چیزی‌ـه که تو می‌خوای.
‫- به خاطر انجام دادنِ کارِ درسته. ‫- با این حرف‌هات بزن به چاک.
‫می‌دونی چیه؟ شاو زنگ ‌زده،
‫باید پوتینش رو براق کنی، ‫ای پاچه‌خوارِ لعنتی.
‫رفیق، با من اینطوری حرف نزن. ‫من مافوقِ توام.
‫اصلاً برام مهم نیست! گم‌شو بیرون!
‫برو بیرون!
‫حالا فکر کن ببین ‫می‌خوای به سوگند وظیفه‌ت عمل کنی،
‫یا با دستبند از اینجا ببرنت بیرون.
‫استراحت کن.
‫شارلوت.
‫شار؟
‫چه خبره؟ ویل کجاست؟
‫احتمالاً با دوست‌هاشه،
‫که الان تنها کسایی هستن ‫که می‌تونه بهشون اعتماد کنه.
‫و می‌دونی چیه؟ سرزنشش نمی‌کنم.
‫- باشه، یه لحظه صبر کن. ‫- نه، تو یه لحظه صبر کن.
‫تو روی پسرمون دست بلند کردی.
‫می‌دونم.
‫و متأسفم شار، ولی می‌دونی که... ‫اون من نبودم.
‫نبودم. سرم فقط...
‫همه‌ش به هم ریخته بود
‫به خاطر اتفاقی که ‫توی اون فاضلاب افتاد.
‫و بلایی که سر پاولی اومد.
‫متأسفم.
‫متأسفم شار.
‫فقط دارم... سعی می‌کنم ‫از این کشور لعنتی محافظت کنم.
‫- این کشور؟ ‫- چیه؟
‫تو ما رو انداختی تو قفس ‫با یه هیولای لعنتی!
‫من نمی‌دونستم.
‫من اون رو نمی‌دونستم.
‫- آره، خب خیلی چیزها هست که نمی‌دونی. ‫- صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫منظورت از این حرف‌ها چیه؟
‫هنک گروگن توی کانون سیاه‌ـه.
‫- چطوری سر از اونجا درآورده، شارلوت؟ ‫- من بردمش اونجا.
‫تو...
‫داد بزن، جیغ بکش، پاهات رو بکوب زمین، ‫هر کاری لازمه بکن،
‫هیچ فرقی نمی‌کنه.
‫فردا صبح، ‫من می‌فرستمش بیرون از شهر. صحیح و سالم.
‫و بعدش من و ویل ‫برمی‌گردیم شریوپورت
‫با یا بدون تو.
‫من یه مأموریت دارم که باید تموم کنم، شارلوت. ‫نمی‌تونم همین‌طوری ولش کنم.
‫خب، پس گمونم بهمون ملحق می‌شی
‫هر وقت، وقت کردی ‫که اوضاع رو درست کنی.
‫نمی‌بینی این کاریه که دارم سعی می‌کنم
‫- اینجا انجام بدم؟ ‫- نه با من.
‫با پسرت.
‫تو همه رو راضی کردی که بیان و من رو ببینن.
‫چون تو دوست خیلی خوبی هستی.
‫ولی دختر خیلی بدی هستی!
‫اگه همگی کتاب‌هاتون رو در بیارید ‫و برید صفحه 61.
‫خب، سالی دو برابر تعداد سیب‌ها رو داره.
‫کی قراره کمکت کنه، روانی؟
‫اگه تلاش کنی می‌میری!
‫نیا جلو!
‫لیلی بین‌بریج!
‫همین الان بشین سر جات!
‫کجا داری میری خانم جوان؟
‫باباش؟ جدی می‌گی؟
‫واسه همینه که اینجا نیست.
‫ویل گفت مامانش دیروز اون‌ها رو برد اونجا،
‫و رانی از اون موقع از کنارش تکون نخورده.
‫گفت بعداً ما رو می‌بره اونجا، ‫ولی نباید به کسی بگیم.
‫- فکر می‌کنی می‌تونیم نظرش رو عوض کنیم؟ ‫- نمی‌دونم. باید سعی کنیم.
‫دیشب به‌زور تونستم بخوابم.
‫وقتی مسواک می‌زدم، ‫فکر کردم توی لوله‌ها
‫- صدا می‌شنوم. ‫- صدا توی لوله‌ها؟
‫تو هم؟
‫حتی نمی‌تونستم برم اون تو دستشویی کنم.
‫پس چی، خودت رو نگه داشتی؟
‫شوخیت گرفته؟ ‫حتی اگه سعی می‌کردم هم نمی‌شد.
‫فقط رفتم...
‫بی‌خیال. مهم نیست.
‫بگو دیگه. خواهش می‌کنم. تو تنها کسی هستی
‫که زخم چرکیِ چشمم رو بهش نشون دادم.
‫باشه.
‫یه شیشه گذاشتم کنار تختم، ‫و امروز صبح خالیش کردم.
‫توی قرون وسطی، ‫بهش می‌گفتن لگن.
‫همه توش دستشویی می‌کردن، حتی شوالیه‌ها.
‫شوالیه‌ها؟ باحاله.
‫اون‌ها دوئل هم می‌کردن ‫و دوشیزگان زیبا رو نجات می‌دادن.
‫راستی، یه چیزی برات آوردم.
‫بفرما.
‫از اتاق زیرشیرونی پیدا کردم.
‫ظاهراً، مال یه دزد دریایی بوده ‫که اجدادم توی کوبا می‌شناختن.
‫فکر کردم، نمی‌دونم، ‫شاید خوشت بیاد.
‫عاشقشم.
‫همیشه دلم می‌خواست دزد دریایی بشم.
‫ما رو ببین. یه دزد دریایی و یه شوالیه.
‫فکر کنم برنامه هالووین بعدیمون ‫جور شد؟
‫پس قرارمون هالووین شد.
‫نه، می‌دونم.
‫- منظورم این نبود که... ‫- منم... منم فکر نکردم منظورت...
‫ببخشید.
‫سلام، مارجی. اگه نمی‌شناختمت،
‫فکر می‌کردم داری از ما دوری می‌کنی.
‫سلام پتی.
‫همه هنوز دارن راجع به اینکه چطور ‫از چنگال مرگ فرار کردی حرف می‌زنن.
‫حداقل لیلیِ دیوونه ‫هر دو چشمت رو کور نکرد.
‫ماجرا اینطوری نبود.
‫خب، چرا موقع ناهار ‫برامون تعریف نمی‌کنی؟
‫سر میز ما.
‫مگه اینکه ترجیح بدی همین‌جا
‫با ریکی ریکاردو و بقیه عجیب‌الخلقه‌ها بمونی
‫پتی؟
‫مارگارت؟
‫من یه عجیب‌الخلقه‌م.
‫بسه!
‫ران؟ خدای من، راندا. ‫فقط نفس بکش! خدای من!
‫چقدر دیگه مونده؟
‫فکر کنم تقریباً رسیدیم.
‫ویل! وایسا!
‫همین‌جاست.
‫حالا باید رانی رو راضی کنیم ‫که باید با هم بمونیم
‫تا با این موجود بجنگیم.
‫یه سوال فنی. اگه بگه نه چی؟
‫- دعا کن نگه. ‫- نمی‌دونم رفیق.
‫دفعه قبلی که دعا کردم، ‫عموی مُرده‌م نزدیک بود ما رو بکشه.
‫باشه، پس... دعا بی دعا.
‫خدایا.
‫اینجا کجاست؟
‫یه جور باشگاهه واسه بعضی ‫از خلبان‌های پایگاه.
‫پس یه جورایی مثل اون برج آبه، ‫ولی واسه بزرگترها.
‫کیه؟
‫ویل.
‫ریچ. بیا.
‫سلام؟
‫خانم کرش؟
[آلبوم]
‫لیلی؟
‫این بالا چی کار می‌کنی؟
‫در باز بود.
‫اشکالی نداره. ‫فقط منتظر کسی نبودم.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم. فقط...
‫خب، ما رفتیم پایین تو تونل‌ها و...
‫لیلی...
‫- التماست کردم نری. ‫- ما چاره‌ای نداشتیم.
‫و متی...
‫متی، اون...
‫عزیزم.
‫اشکالی نداره.
‫چیزی نیست. هر چی که هست، ‫درست می‌شه.
‫فقط... نمی‌دونستم پیش کی برم.
‫جای درستی اومدی. باشه؟
‫چیزی نیست.
‫درست می‌شه.
‫آروم باش.
‫لیلی، اینجا پیش من جات امنه.
‫لیلی، موضوع چیه؟
‫دیدیش؟
‫دیدیش.
‫خدای من. تو انجامش دادی.
‫عزیزم، تو انجامش دادی. انجامش دادی.
‫لیلی، معلومه، کار تو بود.
‫این... می‌دونم متوجه نمی‌شی،
‫ولی تو اون رو برگردوندی.
‫این لباس قدیمیِ منه.
‫تعقیبمون کردی؟
‫آره. آره.
‫فکر کردم شاید اون شب ‫توی قبرستون ظاهر بشه.
‫شما بچه‌ها سوار دوچرخه‌هاتون بودید،
‫و من نگران بودم که گمش کنم
‫اگه خودش رو به شما نشون بده.
‫پس اون تو بودی.
‫ولی چرا؟
‫پدرم بازیگر کارناوال بود.
‫به خودش می‌گفت ‫«پنی‌وایز، دلقک رقصنده».
‫من می‌پرستیدمش.
‫و اون رو ازم گرفتن.
‫کارناوال رفت، ‫ولی من تو دِری موندم.
‫گمونم بشه گفت حس کردم... جذب اینجا شدم.
‫پدر و مادرت خیلی نگرانن.
‫اون‌ها حرفم رو باور نمی‌کنن... درباره پنی‌وایز.
‫می‌گه می‌خواد کارناوالش رو بهم نشون بده.
‫اینجاست، توی لوله‌ها.
‫بهم می‌گه شب بیام پایین ‫توی زیرزمین.
‫همچین چیزی وجود نداره، ‫دلقک‌ها تو لوله نیستن.
‫دلقک‌ها توی سیرک زندگی می‌کنن.
‫دختر خوب.
‫چیزی نیست عزیزم. ‫چیزی نیست. فقط یه بادکنکه.
‫سلام، میبل.
‫بالأخره اومدی.
‫و یه دوست هم آوردی.
‫بابا؟
‫پشت سرت رو نگاه نکن!
‫اونجا، میبل!
‫- کمک! ‫- دارم سعی می‌کنم! گیر کرده!
‫خواهش می‌کنم در رو باز کن!
‫در رو باز کن!
‫خدایا! نه!
‫ولش کن! نه، لطفاً! خواهش می‌کنم!
‫میبل...
‫نه!
‫عسلم، منم، بابا.
‫تو تمام این سال‌ها چقدر دلم برات تنگ شده بود.
‫نه، نه، نترس.
‫می‌تونم همه چی رو توضیح بدم.
‫فقط در رو باز کن و بذار بیام تو.
‫درسته.
‫بازش کن.
‫بذار بیام تو.
‫همه چی درست می‌شه.
‫خودش بود.
‫متفاوت، شاید تغییر کرده بود
‫به خاطر چیزی که از سر گذرونده بود، ‫یا جایی که بوده.
‫ولی با این حال خودش بود.
‫یه دختر پدرش رو می‌شناسه.
‫و...
‫ناگهان من...
‫دوباره حس کامل بودن کردم
‫برای اولین بار بعد از اون روز وحشتناک.
‫ولی هر بار که برمی‌گشت،
‫این سایه پدرم رو می‌دزدید.
‫من... من باید راهی پیدا می‌کردم آزادش کنم.
‫پس هر کاری لازم بود کردم تا دوباره ببینمش.
‫اگه فقط بتونه یک بار دیگه ‫من رو به شکلِ دختر کوچولوش ببینه،
‫عشقی که بینمون بود رو به یادش بیارم،
‫می‌دونم که می‌تونه خودش رو آزاد کنه.
‫لطفاً بهم آسیب نزن.
‫بهت آسیب بزنم؟
‫من هیچ‌وقت نمی‌ذارم چیزی بهت آسیب بزنه.
‫و دوست‌هام؟
‫لیلی...
‫تو بیشتر از همه باید درک کنی.
‫اگه می‌تونستی پدرت رو ‫دوباره ببینی، بغلش کنی،
‫دختر کوچولوش باشی...
‫هر کاری می‌تونستی نمی‌کردی ‫تا این اتفاق بیفته؟
‫پدر من مُرده.
‫می‌دونی درباره دِری ‫چی می‌گن عزیزم.
‫هرکسی که اینجا می‌میره، واقعاً نمی‌میره.
‫امشب با من بیا.
‫بذار بهت نشون بدم.
‫لیلی!
‫اگه قراره بریم سراغ این موجود، ‫باید همه‌مون باشیم.
‫من هیچ جا نمیرم ‫تا وقتی مطمئن نشم بابام جاش امنه.
‫هی، بابات، چیزیش نمی‌شه. ‫هیچ‌کس نمی‌دونه اینجاست.
‫من دوباره ازش جدا نمی‌شم.
‫شما هر کاری می‌خواید بکنید. من می‌مونم.
‫- خب، خیلی لجبازه. ‫- بهت گفتم.
‫آره، خب...
‫منم همینطورم.
‫ویل...
‫بسیار خب. شروع می‌کنیم.
‫یک، دو. یک، دو، سه، چهار.
‫شاید بهتر باشه بیرون منتظر بمونیم.
‫نه، فکر کنم... فکر کنم همین‌جا خوبه.
‫اگه این چیزی که لیلی تو فاضلاب پیدا کرده ‫واقعاً اون رو می‌ترسونه،
‫یه فرصته که بتونه متوقفش کنه. ‫یعنی، برای همیشه.
‫ولی فکر می‌کنیم شانس بهتری داریم ‫اگه همه با هم باشیم تا...
‫کافیه.
‫واقعاً انتظار داری بابام ‫بذاره برگردم اون پایین؟
‫نه، تو هیچ‌جا نمیری، ‫ولی درک می‌کنم.
‫نگرانته.
‫درسته؟
‫خب، بله قربان. ولی این... این...
‫تو واقعاً به دخترم ‫اهمیت میدی، مگه نه؟
‫بله قربان.
‫تو این مورد تفاهم داریم. ‫واسه همینه که نمی‌تونم بذارم بره.
‫خب، پس، شما دو تا ‫زیاد با هم وقت می‌گذرونید، نه؟
‫- بابا. ‫- ساکت باش.
‫تو یه دوستِ آقای جدید داری.
‫من پدرتم. ‫باید یه‌کم بهتر بشناسمش.
‫بذار یه چیزی ازت بپرسم ویلیام.
‫فیلم مورد علاقه‌ت چیه؟
‫اون بچه‌کُش هنوز آزاده.
‫- دیگه کجا رو می‌تونیم بگردیم؟ ‫- ما زمین‌های بایر رو گشتیم.
‫یه شبکه‌ی فاضلاب کامل هست ‫که می‌تونه توش قایم شده باشه.
‫می‌گم بریم تو، پخش شیم، ‫و دوباره همه‌ش رو بگردیم.
‫نظرت راجع به اون منطقه ‫بیرون ایستگاه راه‌آهن چیه
‫که ولگردها ازش رد می‌شدن؟
‫فردا، بقیه رو هم خبر می‌کنیم، ‫شاید برادران بون،
‫- چندتا سگ... ‫- اونجا نیست.
‫گروگن.
‫من می‌دونم کجا قایم شده، ‫و ایستگاه قطار نیست.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- آره.
‫یه خانمی زنگ زد و راپورت داد.
‫اسم نذاشت، اما...
‫خب، با توجه به ماهیتِ جایی
‫که بهش اشاره کرد، ‫می‌تونم بگم احتمالش خیلی زیاده.
‫- میری دستگیرش کنی؟ ‫- خب، یه مشکلی هست.
‫ببینید، وقتی راپورت رسید، ‫من داشتم میزم رو خالی می‌کردم
‫چون معاون شهردار
‫تازه من رو از وظایفم معاف کرد.
‫ظاهراً اعتمادشون رو به توانایی من در...
‫خدمت و حفاظت از دست دادن.
‫پس، نه. نه، حتی نتونستم...
‫حتی نتونستم یه جریمه پارک بهش بدم.
‫چرا داری به ما می‌گی؟
‫- ببین کی اومده. ‫- چه خبر رفیق؟
‫بفرمایید. مراقب باش، ‫یه‌کم گاز داره.
‫ممنون.
‫دوست‌های ارباب ویل جوان.
‫- چی می‌خورید؟ ‫- دو تا نوشابه.
‫دو تا نوشابه الان میاد.
‫دارن چی کار می‌کنن؟
‫فکر کنم دارن شادی می‌کنن.
‫این چه جور شادی کردنه؟
‫دو تا نوشابه؟
‫ممنون.
‫فکر کنم این نوشابه یه مشکلی داره.
‫خب، نه، تو...
‫نوشابه مخصوص نیروی هوایی داری.
‫مزه‌ش عجیبه.
‫این مزه‌ی آزادیه، پسرم.
‫آزادی مزه عجیبی میده.
‫اون‌ها پارسال جنگ دنیاها رو ‫تو مرکز تفریحی پایگاه پخش کردن.
‫- م... م... من دوسش دارم. ‫- جوابِ عالی.
‫به نظر مردِ جوانِ باهوشی میای، ویلیام.
‫حقیقتش...
‫اگه اتفاقی برای من بیفته...
‫خوبه بدونی که ‫کسی با شخصیت تو
‫مراقب دختر کوچولوی منه.
‫هیچ اتفاقی برای شما ‫یا رانی نمیفته قربان.
‫نه تا وقتی من هستم.
‫لعنتی.
‫حتی جذابیتِ قدیمیِ هنلن هم جواب نداد؟
‫تلاشم رو کردم. کوتاه نمیاد.
‫ای بابا، این خیلی بده.
‫- حالا چی کار کنیم؟ ‫- هی، نی‌قلیون، می‌زنی؟
‫نمی‌دونم. یه‌کم.
‫ببین، داریم شروع می‌کنیم، ‫ولی درامرمون یه‌کم...
‫حالش خوب نیست.
‫نظرت چیه؟ می‌شینی جاش؟
‫بیا دیگه!
‫تا حالا ندیدم بزنی. ‫چند دقیقه که بیشتر نیست؟
‫چی می‌زنیم؟
‫بلدی با این‌ها کار کنی؟
‫عاشق نوشابه نیروی هوایی‌ام.
‫بزن ریچ!
‫این بیرون بد نیست، ‌ها؟
‫فقط ما دوتاییم. ‫بالأخره می‌تونیم صدای همدیگه رو بشنویم.
‫و، دختر، بذار یه چیزی بهت بگم.
‫من می‌تونم تا صبح ‫به صدای تو گوش بدم.
‫مطمئنی منظورت ‫صدای خودت نیست؟
‫یالا. روشنش کن.
‫شما بچه‌ها منتظر کسی هستید امشب؟
‫نه.
‫لعنتی.
‫هی، می‌شه اون چراغ‌ها رو خاموش کنی، رفیق؟
‫چه مرگشونه؟
‫برو پشت سر من. همین الان!