.
‫[برخی از رویدادهای به تصویر کشیده‌شده [...در این مجموعه
ممکن است دقیقاً با تمام واقعیت‌های تاریخی و مذهبی] [مطابقت نداشته باشند
‫[با اینکه تلاش کردیم برخی جنبه‌های تاریخ را [...به‌درستی نمایش دهیم
برای اهداف داستان‌گویی] [از خلاقیت‌هایی استفاده شده است
آنچه در "خاندان داوود" گذشت
‫وقتی جوان بودم، این سنگ‌ها وجود داشتند.
‫مادرت عاشق‌شون بود، ‫پس این رو براش ساختم.
‫امیدوارم هر گوشه‌ای رو ‫برای عقرب‌ها گشته باشی؟
‫باید مراقب باشیم که لهشون کنیم.
‫اگه عشقی برای یافتن باشه، ‫باید تا وقتی می‌تونم ازش استقبال کنم.
‫جاناتان، ‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟ جانات...
‫داوود، من هرگز انتخاب نشدم.
‫من هم به اندازه‌ی میکال ‫لایق آینده‌ هستم.
‫خواهش می‌کنم، شرمنده‌ام نکن.
‫به من بگو، پسر یهودا.
‫آیا وجدانت هنوز غرق...
‫در خون اون خانواده‌ی بی‌گناهی‌ـه ‫که قتل عام کردی؟
‫برو، پسرم. بدو!
‫اخیراً، به نظر می‌رسه ‫بیشتر از صرفاً با دشمن در حال جنگیدنی.
‫اگه می‌تونستن، همین امروز ‫به اون پسر تاج می‌دادن.
‫اون یه تهدیده. ‫چرا نمی‌پذیری که این رو ببینی؟
‫پادشاه من.
‫داوود.
‫من با میراب ازدواج نمی‌کنم. ‫هر کاری لازم می‌دونید، بکنید.
‫اگه داوود قدردان ‫لطف پادشاهش نیست، بذار بره.
‫تبعیدش کن به تپه‌های ‫بیت‌لحم. برگرده به هیچ!
‫اون وقت چی؟ تو همونی هستی ‫که اون رو بر این اریکه نشونده.
‫اگه اون پایین بیاد، مردم ‫تو رو مقصر می‌دونند، نه اون رو.
‫پادشاه من، دستان شما بسته‌ست.
‫دستان یک پادشاه هرگز بسته نیست!
‫راه حل دیگری هم هست.
‫درها رو ببندید و ما رو تنها بذارید.
‫اونچه داوود می‌خواد رو بهش بده.
‫بذار با میکال ازدواج کنه.
‫اما تنها پس از اونکه ‫آخرین مأموریتش رو کامل کنه.
‫مأموریتی که شایستگی‌اش رو ثابت کنه، ‫و میکال رو به‌دست بیاره.
‫مأموریتی که از اون جان سالم به در نمی‌بره
‫ملکه‌ی من، اون پسر به این خاندان خدمت می‌کنه
‫اون به مردم ما انگیزه می‌ده.
‫پس بذار برای آخرین بار ‫به اون‌ها انگیزه بده.
‫اون غول‌کُش، به دست ‫دشمنان‌مون، به‌عنوان یه قهرمان خواهد مُرد.
‫برای ملت ما افسانه‌ای به جا می‌ذاره ‫که گرامی‌اش بدارن...
‫و به زودی فراموشش کنن.
‫پادشاه من، اگه این نقشه شکست بخوره، ‫خطر قابل توجهی در پی داره.
‫پس شکست نخور، اَبنِر.
‫اما من برای اون پسر اهمیت قائلم.
‫می‌دونم.
‫اما داوود روز به روز قدرتمندتر می‌شه،
‫و به زودی تو دیگه نمی‌تونی ‫مهارش کنی.
‫پادشاه من...
‫همسرم.
‫مثل همیشه به سخنانم گوش بده
‫به خاطر تخت پادشاهی‌ات ‫و آینده‌ی خاندان‌مون.
‫داوود باید بمیره.
[خاندان داوود]
‫[روستای عین نطا] ‫[تپه‌های جبعه]
‫تو کاری می‌کنی سخت‌تر از چیزی که هست به نظر بیاد
‫اعتراف می‌کنم ‫تجربه‌ی زیادی ندارم.
‫جزو وظایف معمول ‫یک شاهزاده نیست؟
‫می‌تونم بفهمم چرا اینجا رو دوست داری.
‫جاناتان؟
‫چرا به اینجا اومدی؟
‫- تا از تو بخوام با من ازدواج کنی. ‫- جاناتان.
‫من برای برادرت متأسفم، ‫که نتونستم از اون محافظت کنم.
‫و حق با توئه.
‫- من جان آدم‌ها رو می‌گیرم. من... ‫- ناعادلانه بود که تو رو سرزنش کردم.
‫و می‌دونم که برادرم ‫افتخار می‌کرد که کنارت بجنگه.
‫اما هر چقدر هم که بتونم درکش کنم، ‫نمی‌تونم به سبک تو زندگی کنم.
‫پس ما زندگی خودمون رو می‌سازیم.
‫من عاشقت هستم. ‫تو فقط جسمم رو شفا ندادی.
‫نمی‌تونم آینده‌ام رو بدون تو ببینم. ‫من... من نمی‌پذیرمش.
‫تو اولین شاهزاده‌ی مذکر شام هستی.
‫یک روز، چه بخوام چه نخوام، ‫تو قراره پادشاه بشی...
‫و من آرزو ندارم ملکه باشم.
‫- اگه قرار بود نباشم چی؟ ‫- چی نباشی؟
‫پادشاه.
‫ولی هستی.
‫باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫اومدی سرکوفت بزنی؟
‫اومدم عذرخواهی کنم.
‫هرگز قصد آزار تو رو نداشتم.
‫برای اینکه خیانتت آزارم بده، ‫باید برام اهمیتی می‌داشتی.
‫گذشته از این، پدرم احتمالاً ‫تو رو به مصر تبعید می‌کنه.
‫یا شاید تو رو پشت صد اسب می‌کشه
‫- تا زمانی که برای مرگ التماس کنی... ‫- میراب.
‫...یا تو رو تبدیل به یک خواجه می‌کنه.
‫از این خوشم میاد. ‫خودم به اون پیشنهادش می‌دم.
‫- کاش می‌تونستم برات توضیح بدم چرا. ‫- چیزی برای توضیح دادن نیست.
‫ما یک قرار علنی داشتیم.
‫یک قرار، دلیلی برای ازدواج نیست. ‫این برای هیچکدوم ما منصفانه نیست.
‫با من در مورد چیزی که منصفانه‌ست صحبت نکن.
‫من فقط یک چیز از تو خواستم.
‫یک چیز، من رو شرمنده نکن.
‫و حالا به نظر می‌رسه ‫هردوی ما رو شرمنده کردی.
‫تو مردی رو که تو رو مشهور کرد به چالش کشیدی ‫چون چیزی رو می‌خوای،
‫و برات اهمیتی نداره چه کسی رو آزار می‌دی.
‫و حالا، با عواقبش روبه‌رو می‌شی.
‫خداحافظ، داوود. دلمون برات تنگ نمی‌شه.
‫ساموئل داوود رو منصوب کرد، یک چوپان رو،
‫تا پادشاه بعدی شام باشه؟
‫بله.
‫و پدرت این رو نمی‌دونه؟
‫نه.
‫پس اگه بفهمه...
‫میکال چطور، اون می‌دونه؟
‫فقط من. و خب، حالا تو.
‫باید به تو می‌گفتم ‫که توی دروغ گفتن خوب نیستم.
‫متأسفم.
‫چرا داری این رو به من می‌گی؟
‫چون خداوند نقشه‌ای داره.
‫و واضحه که اون شامل ‫پادشاه شدن من نمی‌شه.
‫متأسفم.
‫نه. من تمام عمرم رو صرف تماشای ‫مردان دیگری کردم که سرنوشت‌شون رو کشف می‌کنند...
‫در حالی که سرنوشت من پیش روم بود، ‫از قبل نوشته شده بود.
‫حالا خداوند داوود رو برگزیده،
‫و به نوعی، احساسِ...
‫آسودگی دارم.
‫در حقیقت، احساس آزادی می‌کنم.
‫شاید برای اولین بار در زندگیم.
‫اما من نیازی ندارم که در جستجوی اشتیاق باشم...
‫چون اون به زندگی من قدم گذاشت ‫و من رو پیدا کرد.
‫پس، با من ازدواج می‌کنی؟
‫کِی؟
‫امروز. اینجا.
‫فقط در حضور خداوند و خویشاوندانت.
‫تمام آرزوی من اینجاست.
‫می‌دونی چه آشوبی ‫در این خانه به پا کردی؟
‫حقیقت رو به من بگو.
‫تو از ازدواج با میراب سر باز زدی ‫به خاطر عشقت به میکال، بله؟
‫بله.
‫و برای این عشق هر کاری می‌کنی؟ ‫حتی براش می‌میری؟
‫می‌میرم.
‫من برای عشق ازدواج کردم ‫وقتی سنم تفاوت چندانی با تو نداشت.
‫پس باید درک کنید.
‫درک می‌کنم. و حاضرم کوتاه بیام.
‫به تو اجازه می‌دم با میکال ازدواج کنی ‫چون می‌دونم دوستش داری.
‫اما، اول، باید ‫وفاداریت رو به من ثابت کنی.
‫هر چی شما بگید.
‫من حاضرم در هر نبردی برای شما بجنگم.
‫کارگاه آهنگری کنعانیان در «گَث».
‫جایی که سلاح‌های آهنی می‌ساختند؟
‫باید نابودش کنی، ‫اون رو با خاک یکسان کنی.
‫انجام شده بدونیدش.
‫آسان نیست. ‫مستحکم و در ارتفاعه،
‫اون‌ها سپاه تو رو ‫از فاصله‌ی دور می‌بینند.
‫پس من تنها بهترین مردانم رو می‌برم.
‫تو کاری فراتر از اون باید انجام بدی.
‫اون‌ها به روستاهای من شبیخون زدند، ‫مردمم رو کشتند.
‫در عوض...
‫تو شخصاً 100 کنعانی رو می‌کشی ‫و پوست‌شون رو برام میاری.
‫این تو رو ‫شایسته‌ی ازدواج با دخترم می‌کنه.
‫پادشاه من، من 1000 نفر رو می‌کشتم ‫اگه معناش بودن با میکال بود.
‫پس خداوند همراهت باشه.
‫اما، داوود...
‫عشق یک چیزه. وفاداری چیز دیگه‌ای.
‫در مورد این با هیچ‌کس سخن نگو.
‫مخصوصاً میکال.
‫شما رو ناامید نمی‌کنم.
‫متشکرم.
‫داوود؟
‫قبل از اینکه بری...
‫برام می‌نوازی؟
‫جاناتان، پسر شائول،
‫امروز تو به خانواده‌ی ما عزت بخشیدی...
‫که خاندان‌های ما رو به هم پیوند دادی...
‫...و نوه‌ام، سارا، رو به همسری گرفتی.
‫زیبا همچون همیشه.
‫خدا به همراهت، پسرم.
‫کاری که کردی احمقانه بود.
‫و شجاعانه.
‫بیشتر احمقانه.
‫میکال، می‌تونم سؤالی بپرسم؟
‫اگه هنوز می‌تونستیم ازدواج کنیم، باهام ازدواج می‌کردی؟
‫داوود. ‫ما در این باره صحبت کردیم. نمی‌تونیم.
‫اگه می‌تونستیم.
‫چرا این رو از من می‌پرسی؟ چرا حالا؟
‫اگه می‌تونستم بیشتر بگم، می‌گفتم، ‫اما تنها چیزی که نیاز دارم یک بله یا نه ساده‌ست.
‫بله.
‫اما، داوود، ‫این موقعیت رو تغییر نمی‌ده.
‫خواهش می‌کنم فقط به من اعتماد کن من برمی‌گردم
‫- برمی‌گردی؟ ‫- بله.
‫- برمی‌گردی؟ از کجا برمی‌گردی؟ ‫- برمی‌گردم.
‫داوود.
‫دیگه در کجای پادشاهی‌ام ‫می‌تونم نوشیدنی‌ای مانند این بنوشم؟
‫قطعاً نایابـه.
‫قدرت، قدرت رو می‌شناسه.
‫می‌ترسم بپرسم از چه چیزی ساخته شده.
‫بهتره نپرسی.
‫مطمئنی ساموئل هنوز در سر تو نیست؟
‫مثل یک موریانه.
‫هر کدوم از ما از آفتی رنج بردیم.
‫اما من شمشیرم رو ‫به روی دشمنانم می‌کشم، نه خودم.
‫اینگونه بود که من از این رها شدم.
‫پس، اگه خداوند دیگه تو رو آزار نمی‌ده،
‫پس چیه؟
‫داوود.
‫می‌خواستم بپرسم از کجا می‌دونستی.
‫من گوش می‌دم، مشاهده می‌کنم.
‫اما برات داستانی می‌گم.
‫مردی رو می‌شناختم.
‫اون یک ببر نگه می‌داشت، موجودی باشکوه.
‫با دست بهش فقط بهترین گوشت رو می‌داد، ‫و ببر به خاطر اون دوستش داشت،
‫تا اینکه یک روز،
‫تصمیم گرفت که طعم چیزی...
‫لذیذتر رو بچشه.
‫زمانش رسید، ببر باید می‌رفت.
‫و تو دوستانی داری؟
‫دوستان بسیار زیادی.
‫در کنعان؟
‫کنعان؟
‫من هم گوش می‌دم. من هم مشاهده می‌کنم.
‫براشون پیغامی بفرست.
‫اما، دوئِگ، به یاد داشته باش به چه کسی خدمت می‌کنی
‫همیشه، پادشاه من.
‫آیا وجدانت هنوز غرق...
‫در خون اون خانواده‌ی بی‌گناهی‌ـه ‫که قتل عام کردی؟
‫الیاب، به اون بگو. تو من رو می‌شناسی. ‫خدای رحیم، خواهش می‌کنم.
‫الیاب، به اون بگو.
‫پس، می‌خوای با کشتن ‫راهت رو به تخت پادشاهی باز کنی، آره؟
‫صدات رو پایین بیار.
‫این‌ها دشمنان ما هستند، الیاب.
‫دارم شک می‌کنم ‫که این کلمه اصلاً چه معنایی داره.
‫نه. تو می‌مونی.
‫جداً؟
‫می‌خوای بدون من بجنگی؟ ‫آرزوی مرگ کردی؟
‫نه. اما تو انگار آرزوش کردی.
‫من شیوه‌ی جنگیدن تو رو ‫در هر نبردی می‌بینم.
‫تو نه به دستورات گوش می‌دی نه به عقل.
‫تو جان همه‌ی اطرافیانت ‫را به خطر می‌ندازی.
‫این تویی که باعث می‌شی ‫خودت کشته شی، برادر.
‫اما نه به فرمان من.
‫داوود، الیاب کجاست؟
‫الیاب نمیاد.
‫- نمیاد؟ ‫- داوود؟
‫اوریا.
‫می‌تونم شمشیرت رو ببینم؟
‫البته.
‫برای شما، فرمانده، تازه از آهن گداخته شده ‫توسط آهنگر جدیدمون.
‫- وای. ‫- مال شما.
‫بسیار نیکوست. متشکرم، اوریا.
‫بزن بریم ازش خوب استفاده کنیم.
‫راه بیوفتید.
‫پادشاه من. پیغامی اومده.
‫از کجا؟
‫شام.
‫کجایید، پادشاه من؟
‫چون اینجا با من نیستید.
‫هستم.
‫من اینجا هستم.
‫هیچ جایی نیست که ترجیح بدم باشم.
‫می‌تونم لطفی از شما بخوام؟
‫وقتی داوود با میکال ازدواج کنه، ‫رویداد بسیار باشکوهی خواهد بود.
‫به من اجازه می‌دید حضور داشته باشم؟
‫نه به عنوان یک خدمتکار، بلکه به عنوان یک مهمان
‫عزیز من...
‫این کار در این خاندان ‫سروصدای زیادی به پا می‌کنه.
‫بله. البته. درک می‌کنم.
‫کِزیا.
‫نازنینم.
‫راهی پیدا می‌کنم تا برات جبران کنم.
‫برای نوری به زندگیم آوردی.
‫بلند نشو. همون پایین ‫کنار پاهای همسرمون بمون.
‫چی می‌خوای، اَخینوعَم؟
‫پسرمون بازگشته...
‫با خبری.
‫خب؟
‫بله.
‫داره میاد.
‫با لباس خوابش؟
‫- جاناتان؟ ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫- بله. ‫- پدر.
‫ما خبری داریم.
‫دارید ازدواج می‌کنید، نه؟
‫نه.
‫ما ازدواج کردیم.
‫چی؟ کِی؟
‫البته که ازدواج کردید.
‫جاناتان، تبریک می‌گم.
‫پادشاه آینده‌ی ما ‫ملکه‌ی زیباش رو پیدا کرده.
‫اما این پیوند معتبر نیست.
‫پس معتبرش می‌کنیم.
‫این مستلزم یک جشن‌ـه.
‫بیشتر.
‫نگاهشون کن. می‌بینی؟
‫دارند سخت تلاش می‌کنند ‫تا خوشحال به نظر برسند.
‫واقعاً غم‌انگیزه.
‫در اون سر کوچیکت چی می‌گذره، خواهر؟
‫قشنگه، می‌دونی؟
‫بعد از همه چیز، ‫اون‌ها... عاشق هم هستند،
‫و راهی پیدا کردند که با هم باشند.
‫من رو ببخشید، فرشتگان.
‫اجازه می‌دید؟
‫برمی‌گردم.
‫مادر.
‫می‌دونم این اون چیزی نبود که ‫برای من تصور می‌کردی.
‫اما من عمیقاً دوستش دارم.
‫و در روحم احساسش می‌کنم.
‫این چیزی‌ـه که خداوند برام مقدر کرده بود.
‫خب، اگه تو واقعاً دوستش داری،
‫پس چطور می‌تونم خوشحال نباشم؟
‫پسرم.
‫برو و خوش بگذرون.
‫چطور قراره ‫با نصف جیره بجنگیم؟
‫هیچوقت جیره‌ی کافی ‫برای تو وجود نداره، دوست من.
‫بله، داوود.
‫داوود، چرا ما همیشه باید ‫کاخ رو ترک کنیم؟ حالا کجا می‌ریم؟
‫می‌ریم تا کارگاه آهنگری ‫نزدیک «گَث» رو نابود کنیم.
‫چرا فقط 30 نفر از ما؟
‫اونجا در ارتفاع و مستحکمه.
‫و گاهی احساس می‌کنم با ‫بهترین مردانم می‌تونم بیشتر از ارتشی هزار نفره کار کنم.
‫آره. بهترین مردان. برای همین من اینجا هستم.
‫تو اینجا هستی ‫چون برادر اونی.
‫خب، اوریا، تو زیاد سفر کردی، ‫اینطور نیست؟
‫درسته. من یک «هیتی» هستم.
‫در کودکی از راه مصر ‫برای تجارت به اینجا اومدم.
‫تو به مصر رفتی؟
‫بله. بله، ‫و به دریای بزرگ، اَبیناداب.
‫هی، در مورد زیبایی‌های مصر برام بگو.
‫اونجا به زیبایی اینجا نیست.
‫پس چرا تصمیم گرفتی بمونی، ‫اوریا؟ در شام.
‫چون اسطوره‌های ما از سنگ ساخته شده بودند. ‫و خدای شما واقعی‌ـه.
‫برای سخاوت‌تون متشکرم. ‫باعث افتخار منه که به خانواده‌‌تون بپیوندم.
‫من هرگز این نگاه رو در چهره‌اش ندیده بودم.
‫این افتخار ماست.
‫می‌خوام به افتخار ‫برادر عزیزم، جاناتان، بنوشم،
‫که انتخاب شجاعانه ‫و تحسین‌برانگیزی کرد تا برای عشق ازدواج کنه.
‫برادر، امیدوارم همون چیزی باشه ‫که می‌گن.
‫شادی بی‌پایان.
‫و وفاداری تزلزل‌ناپذیر.
‫امیدوارم ارزش ریسکش رو داشته باشه.
‫پس، به افتخار شاهزاده.
‫به افتخار شاهزاده.
‫دارم پشیمون می‌شم ‫که خودم نوشیدنی رو کنار گذاشتم.
‫میراب. میراب، نگاه کن.
‫خب، به نظر می‌رسه یک نفر داره راهش رو به بالا باز می‌کنه
‫همه‌ی ما در خدمت پادشاه هستیم.
‫برخی بیشتر از دیگران.
‫تو کنیزت رو ‫به جشن پسرمون دعوت کردی؟
‫نه. من دعوتش نکردم.
‫پس بهش دستور بده بیرون بره. حالا.
‫کِزیا.
‫اینطور متوجه شدم که تو مسئول...
‫کنار هم آوردن پسرم ‫و همسر زیباش بودی.
‫بله، پادشاه من. ایشون شفادهنده‌ی بزرگی‌ـه.
‫در واقع.
‫پس این تویی ‫که باید برای همه‌ی این‌ها ازش تشکر کنیم.
‫زمانی یک خدمتکار...
‫حالا یک مهمون گرامی‌ـه.
‫لطفاً به ما ملحق شو.
‫یک صندلی بیارید.
‫شرمی نداره.
‫- به افتخارش. ‫- به افتخارش!
‫اون گردنبند مادر رو به گردن داره.
‫- فکر می‌کنم بهش میاد. ‫- اِشبعال.
‫خدمتکار رو سرزنش نکن.
‫اون کاری رو می‌کنه که باید. ‫اون در حال تلاش برای بقاست.
‫صادقانه، من... تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫نه، اون حتماً داره به نوعی پدر رو بازی می‌ده
‫- میکال، بس کن. ‫- چی رو بس کنم؟
‫از دفاع کردن از پدر دست بردار.
‫من از اون دفاع نمی‌کنم.
‫فکر می‌کنی ما نمی‌دونیم چه خبره؟
‫چرا عروسی من رو به هم زدند؟
‫نه، من هیچ ربطی به اون نداشتم.
‫- تو می‌دونی. ‫- البته که نداشتی.
‫- میراب، قسم می‌خورم که اینطور نبود... ‫- نه. لطفاً ساکت شو!
‫بس کن. به خودت زحمت نده.
‫اهمیتی نمی‌دم. واقعاً نمی‌دم. من...
‫و نمی‌دونم چرا ‫اصلاً به تو گوش دادم.
‫- میراب، صبر کن! ‫- میراب.
‫باشه، من می‌رم.
‫[بیت حائش] ‫[کوره‌ی آهنگری کنعانی]
‫چی فکر می‌کنی، فرمانده؟
‫شش نگهبان، احتمالاً بیشتر در داخل‌ان.
‫تعدادی که از پسش برمیایم.
،ولی هدفی مثل اینجا سزاوار نگهبانان خیلی بیشتری‌ـه
‫مواضع‌تون رو بگیرید.
‫چقدر طول می‌کشه ‫تا من رو کاملاً فراموش کنند؟
‫این امکان‌پذیر نیست.
‫چیزی به من بگو.
‫چه چیزی در من‌ـه ‫که اینقدر غیرقابل انتخابم؟
‫چون این چیزی‌ـه که زندگی به من آموخته.
‫بارها و بارها.
‫چرا تلاش کردم؟
‫هر کس دیگه‌ای به چیزی که می‌خواد می‌رسه.
‫حتی اِشبعال و تو.
‫تو حتی نمی‌خواستی ازدواج کنی.
‫حالا اینجایی.
‫از اونجا بیا پایین. ‫داری می‌لرزی. بیا.
‫میراب.
‫بیا.
‫من قبلاً برای پدرم سوگواری کردم. ‫خواهش می‌کنم من رو مجبور نکن برای تو هم سوگواری کنم.
‫متأسفم.
‫خیلی خسته‌ام.
‫- من یه نوشیدنی می‌خوام. ‫- الیاب.
‫- شاهزاده‌ی من. اِشبعال. ‫- خوش اومدید.
‫- می‌خوام به برادرت تبریک بگم. ‫- بله. به هردوی اون‌ها.
‫یک چیزی درست نیست.
‫چرا تو همراه داوود نیستی؟
‫اَبنِر من رو نفرستاد.
‫چرا پدر اون رو ‫بدون هیچ‌کدوم از مردانش فرستاده؟
‫یوآب؟
‫بسپارش به من.
‫یوآب.
‫این خفاشه؟
‫بود.
‫و کبوترهات رو کجا نگه می‌داری؟
‫من تو رو دیدم.
‫داشتم یکی از پرندگانم رو آزاد می‌کردم.
‫گاهی به یکی رحم می‌کنم.
‫باعث می‌شه احساس ‫بی‌دینی کمتری کنم.
‫آروم باش. بیا کاری نکنیم ‫که بعداً پشیمون شیم.
‫تو درست همون موقع که داوود ‫کاخ رو ترک کرد، یادداشتی فرستادی.
‫برای چه کسی، و در مورد چی؟
‫دونستنش فقط تو رو به چیزی می‌کشونه ‫که بهتره درکش نکنی.
‫حالا به من بگو، اِدومی.
‫می‌دونم که به شاهدخت میکال ‫علاقه داری.
‫اجازه بده وقایع همونطور که باید ‫پیش برن،
‫و در آخر از من متشکر می‌شی.
‫به داوود گفتید که می‌تونه با من ازدواج کنه؟
‫صدات رو پایین بیاور، میکال.
‫گفتید؟
‫گفتم.
‫اون اول در حال اثبات ارزش خودشه
‫اثبات ارزش؟ ‫بعد از تمام کارهایی که کرده؟
‫مراقب زبونت باش، میکال.
‫چرا شما همیشه باید به کسانی که ‫بیش از همه بهتون وفادارند آسیب بزنید؟
‫بله، داوود من رو دوست داره، ‫اما اون شما رو هم دوست داره.
‫اون هر کاری براتون می‌کنه.
‫و...
‫کجاست؟
‫پدر، اون رو کجا فرستادی؟
‫بزن بریم!
‫- بله؟ ‫- شاهزاده‌ی من. پوزش می‌خوام.
‫یوآب.
‫در مورد داووده. ‫معتقدم اون تو دردسر افتاده.
‫برو.
‫نفس کشیدن سخته. ‫یه چیزی اینجا درست نیست.
‫نگهبانان رو بررسی کنید.
‫اگه فقط نگهبانان باقی موندند، ‫چرا آتش هنوز شعله‌وره؟
‫نمی‌دونم.
‫صبر کنید! این یه تله‌ست!
‫پناه بگیرید!
‫زنده‌زنده بسوزونیدشون.
‫به این زودی می‌ری؟
‫ملکه‌ی من.
‫حالم خوب نبود.
‫مایه‌ی تأسفه.
‫به نظر می‌رسید که داری لذت می‌بری.
‫در حال اجرای...
‫نمایش.
‫اون بالأخره از تو خسته می‌شه.
‫اون وقت چی؟
شایدم از شما خسته بشه
‫همه‌ی خروجی‌ها رو بستند.
‫حرکت کنید! اون‌ها می‌دونستند که ما میایم. ‫بهمون خیانت شده.
‫ما اینجا زنده‌زنده می‌سوزیم، فرمانده.
‫کمک کنید کوزه‌ها رو ‫به سمت در ببریم!
‫اما اون تنها راه خروج ماست!
‫- داوود. ‫- می‌دونم.
‫با آتش با آتش می‌جنگیم.
‫هل بدید! هل بدید! هل بدید! هل بدید!
‫- برادران، اون‌ها دنبال من هستند. ‫- دارند میان.
‫اگه از اینجا جان سالم به در بردیم، ‫من اون‌ها رو به دروازه‌ی جلویی می‌کشونم.
بعدش پراکنده شید و خودتون رو نجات بدید
‫- آماده‌اید؟ ‫- بله، داوود.
‫برید! حرکت کنید! حرکت کنید! پخش شید!
‫اونجاست! این طرف! ‫داوود رو بکشید! بگیریدش!
‫دستگیرش کنید!
‫داگنور، صبر کن! داگنور!
‫کنار بایستید.
‫خودم کارش رو تمام می‌کنم.
‫باید کمکش کنم؟
‫نه.
‫بذار اسطوره‌ها تصمیم بگیرن.
‫پادشاه من، بذارید من کار رو تمام کنم.
‫«هاشِم»؟ اسمشه؟
‫- خدای اسطوره‌ها. ‫- جداً؟ و هیچ خدای دیگه‌ای نمی‌تونه باشه؟
‫ما به خدای دیگه‌ای نیاز نداریم.
‫پادشاه من. اون فقط یک نفره.
‫اما خدا حالا با اونـه، نه با شائول.
‫غول‌کُش! پادشاهت به تو خیانت کرد!
‫چرا برای اون می‌جنگی؟
‫بگیریدش! همه‌تون!
‫فرمانده. دستور عقب‌نشینی بده.
‫عقب‌نشینی کنید! عقب‌نشینی!
‫عقب‌نشینی! دارن عقب‌نشینی می‌کنن!
‫پادشاه من.
‫کارگاه آهنگری کنعانیان دیگه وجود نداره.
‫همونطور که قول داده بودم، با خاک یکسان شد.
‫اما ما تلفات زیادی دادیم ‫چون اون‌ها می‌دونستند که ما میایم.
‫کسی در این خانه به ما خیانت کرده.
‫و کنعانیان؟
‫آیا 100 نفر رو کشتی، همونطور که فرمان دادم؟
‫نه.
‫من 200 نفر رو کشتم.
‫حقیقت داره.
‫من دست میکال رو برای ازدواج خواهم گرفت،
‫و فردا منتظر اعلام شما هستم.
‫همونطور که قول دادیم، انجام می‌شه
‫همسرم کجاست؟
‫داوود؟
‫داوود. داوود.
‫داوود.
‫- چه اتفاقی افتاده؟ ‫- میکال.
‫میکال.
‫با من ازدواج کن.
‫بله. بله.
‫نقشه بی‌نقص بود.
‫تو اون رو قدرتمندتر از همیشه کردی!
‫نه. تو خودت این کار رو کردی، ‫علی‌رغم هشدارهای من.
‫حالا می‌بینم.
‫بر من آشکاره.
‫تو نفرین من هستی.
‫نفرین؟
‫هر کاری که کردم، ‫برای تو کردم.
‫من یک کاهنه رو ‫به خونه‌مون آوردم تا تو رو نجات بدم.
‫من پسر خودم رو تبعید کردم تا از تو محافظت کنم
‫تو زن پستی هستی. ‫هر کلام تو تاریکی‌ـه!
‫و تو مرد ضعیف و بی‌اعتماد به نفس هستی
‫که به همسری یک دختر خدمتکار نیاز داری ‫تا احساس پادشاهی کنی!
‫خداوند من رو ببخشه که هرگز ‫به یک کلمه از حرف‌هات گوش دادم!
‫خداوند؟ تو خداوند رو نمی‌پرستی.
‫تو خودت رو می‌پرستی. ‫و این ماییم که برای اون قضاوت می‌شیم.
‫می‌فهمم چرا به اون پسر چوپان چسبیدی.
‫چون در اعماق قلبت، ‫حقیقت رو می‌دونی،
‫همون حقیقتی که ساموئل گفت.
‫کلماتی که پادشاه شام رو ‫وادار کرد در رختخوابش بلرزه و هق‌هق کنه.
‫پرسیدی چرا تاج رو ‫بر سر اِشبعال گذاشتم، به همین دلیل.
‫سلطنت تو تمام شده، شائول.
‫خداوند از تو دست کشیده.
‫اَخینوعَم!
‫به پادشاه رسیدگی کن.
‫از من دور شو!
‫مادر؟
‫بیا اینجا، اِشبعال!
‫و من می‌خوام تو گم شی بیرون!
‫- می‌خوام از جلوی چشمانم دور شی! ‫- پدر، بس کن! بس کن!
‫بس کن، پدر! بس کن! بس کن!
‫- بس کن، پدر! دیوانه شدی؟ ‫- از من دور شو!
‫می‌خوام گم شی!
‫گم شو! از زندگی من برو بیرون!
‫- تو خائن من هستی. ‫- بس کن!
‫بس کن!
‫بس کن، پدر!
‫بیرون! می‌خوام از این خانه بیرون بری!
‫همه‌چیز تموم شد!
‫تو به خداوند کفر گفتی، ‫و پادشاهی من رو بی‌آبرو کردی!
‫تو تبعید می‌شی!
‫حالا می‌فهمی چی حسی داره...
‫که توسط کسانی بهت خیانت بشه ‫که ادعای عشقت رو داشتند.