.
‫[برخی از رویدادهای به تصویر کشیده‌شده [...در این مجموعه
ممکن است دقیقاً با تمام واقعیت‌های تاریخی و مذهبی] [مطابقت نداشته باشند
‫[با اینکه تلاش کرده‌ایم برخی جنبه‌های تاریخ را [...به‌درستی نمایش دهیم
برای اهداف داستان‌گویی] [از خلاقیت‌هایی استفاده شده است
آنچه در "خاندان داوود" گذشت
‫با پنج تا ارتش یکی شده، ‫به جنگ شائول می‌ریم.
‫بین ما کسی نیست که بتونه ‫پنج تا ارتش رو فرماندهی کنه. مطمئناً تو که نیستی.
‫تازه شنیدم قراره با یوآب ‫برم مأموریت.
‫باید مهم باشه.
‫و ما باید چی کار کنیم؟
‫خطر رو از ریشه بکن، ‫هم خودش، هم نسلش رو.
‫هیچ‌کس نباید زنده بمونه.
‫برو! دور شو پسرم. فرار کن!
‫- می‌ترسم داریم خودخواهی می‌کنیم. ‫- میکال، خواهش می‌کنم.
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫تو با میراب ازدواج می‌کنی ‫و منم باهاش کنار میام.
‫این دوازده نفریه که ‫از دست دادیم، داوود.
‫هر کنعانیِ مُرده‌ای یکی از این‌ها داشت.
‫زغال سنگ.
‫تو بهم قول شمشیرهای آهنی ‫به خوبیِ شمشیر جالوت رو دادی.
‫به زمان نیاز دارم، پادشاهم، و مواد اولیه‌ی بیشتر
‫به عنوان پاداش شجاعتت، ‫فرماندهی هزار نفر رو به تو میدم.
‫واقعاً فکر می‌کنی ‫داوود از پس فرماندهی یه ارتش برمیاد؟
‫استفاده از داوود ‫برای متحد کردن مردم‌مون کار درستیه.
‫اون‌ها دوستش دارن.
‫[یک سال پس از جالوت]‫
‫[نبردهای کنعان در مناطق بیرونی ادامه می‌یابد]
‫آدم‌های درستکار مثل نخل ‫سرسبز می‌شن.
‫مثل سرو لبنان قد می‌کشن.
‫اون‌ها که تو خونه‌ی خدا کاشته شدن...
‫تو بارگاه خدای ما ‫شکوفا می‌شن.
‫از اینجا می‌فهمم ‫که از من راضی هستی...
‫...چون دشمنانم ‫بهم غلبه نمی‌کنن.
[خاندان داوود] [فصل دوم - قسمت پنجم]
‫نذار بهم غلبه کنن.
‫جنگجوی بزرگ.
‫- یوناتان. ‫- و هنوزم داری شعر می‌نویسی.
‫این یه سال خیلی زود گذشت.
‫نگاهش کن.
‫این همه مدت گذشته، ‫هنوزم ریش درنیاوردی؟
‫دارم سعی می‌کنم.
‫چطور بودی؟
‫خسته، ‫از بس خبر پیروزی‌هات رو شنیدم.
‫شاید چند باری ببازم ‫تا یه‌کم بارت سبک شه.
‫- اون چطوره؟ ‫- میکال؟
‫تا جایی که می‌تونه سر خودش رو گرم می‌کنه.
‫الان به بچه‌ها درس میده.
‫جدی؟
‫بقیه چی؟
‫خونه‌ای که توش اختلاف باشه، ‫خب، جای راحتی نیست.
‫و سارا چی؟
‫هنوزم بهش فکر می‌کنم، ‫حتی بعد این همه وقت.
‫ولی قلبش هنوز ‫درگیر غم از دست دادن برادرشه.
‫نمی‌تونه فراموشش کنه.
‫دردی که پشت سر گذاشتیم، ‫معمولاً جلوی شادیِ آینده رو می‌گیره.
‫خب، چی کار می‌شه کرد؟
‫به جلو نگاه می‌کنیم.
‫کمین!
‫سپردارها وسط، همین الان!
‫سپر! سپر! سپر!
‫- از کجا اومدن؟ ‫- از همه طرف!
‫کماندارها با من!
‫به برادرت می‌خوره!
‫وقتی پناه گرفتم دستور بده!
‫بخواب!
‫تیر!
‫برو کنار! ولم کن!
‫مواظب داوود باشید!
‫شمشیرهاشون رو بردارید!
‫یوناتان!
‫برگردید! عقب‌نشینی!
‫عقب‌نشینی! برگردید! عقب‌نشینی!
‫اون کی بود؟
‫اواز، شمشیرت رو بیار بالا.
‫نه.
‫سبکه عین پر، ‫ولی هنوز خیلی محکمه.
‫اون... اون شمشیر من بود. ‫یکی دیگه بهم میدی؟
‫خودت مُرده‌ها رو بگرد.
‫الیاب!
‫دیگه از دستورم سرپیچی نکن.
‫پس تو هم به من دستور نده.
‫این رو ببین.
‫بازم زغال سنگ.
‫آره. زغال سنگ بیشتری که دیگه ‫به کوره‌ی آهنگری کنعانیان نمی‌رسه.
‫این‌ها شمشیرهای شیطانی‌ان.
‫داوود، فکر می‌کنی ‫این شمشیرها نفرین شدن؟
‫- نه، فکر نمی‌کنم. ‫- خوبه.
‫هر بار با این سلاح‌ها روبه‌رو می‌شیم، ‫قوی‌تر و سبک‌ترن.
‫تمام کنعان با این‌ها مسلح شده.
‫خدا تواناست.
‫تازه، من یکی رو در دست داشتم که ‫خیلی بهتر از اینه.
‫سخته.
‫می‌دونم، ولی... مهمه.
‫نوشتن...
‫نوشتن راهیه که یادمون بمونه ‫قبل از ما چی بوده.
‫مثل داستان‌های بزرگ ‫یعقوب، موسی و نوح.
‫کی می‌دونه، شاید یه روزی، ‫تو یه همچین داستانی بنویسی.
‫من داستان ‫«داوود غول‌کش» رو می‌نویسم.
‫داستان خیلی خوبی می‌شه.
‫کاش می‌دونستم آخرش چی می‌شه.
‫شائول هزاران نفر رو کشته، ‫داوود ده‌ها هزار نفر!
‫دیگه وقتش گذشته. ‫کی من رو می‌بخشی؟
‫این تو بودی که خونه‌مون رو ترک کردی.
‫حرفی داری بزنی؟
‫مطمئناً اگه حرفی نداشتی، این همه راه رو ‫تا این‌ور قصر نمی‌اومدی.
‫این اسم توئه که باید صدا بزنن، ‫و بعد از تو هم اسم پسرت.
‫اون‌ها دارن اسم من رو صدا می‌زنن.
‫من هزاران نفرم رو کشتم. ‫داوود ده‌ها هزار نفرش رو.
‫آره، داوود.
‫داوود! داوود!
‫داوود...
‫داوود.
‫اگه می‌تونستن، همین امروز اون پسره رو ‫پادشاه می‌کردن.
‫اون بین دخترهات اختلاف انداخته
‫و حالا تو چشم مردم ‫از تو پیشی گرفته.
‫اون یه خطره. ‫چرا نمی‌خوای این رو ببینی؟
‫بس کن.
‫شک تو مثل یه سم می‌مونه برام ‫و برای همه‌ی آدم‌های این قصر.
‫شک من یه سپر برای توئه ‫و برای تخت پادشاهیت.
‫هر چی زودتر این رو بفهمی، بهتره.
‫قهرمان ما برگشته. شنیدم باز هم پیروز شدی.
‫ما، ما باید خیلی حرف بزنیم.
‫بدجوری به یه برنامه‌ریز عروسی نیاز داریم.
‫بله، ولی لطفاً یه وقت دیگه. ‫خیلی دوست دارم استراحت کنم.
‫آره، البته. البته.
‫وقتشه دست از جنگیدن سر زغال سنگ برداریم،
‫و شروع کنیم به ساختن شمشیرهای خودمون ‫که با این‌ها برابری کنن.
‫باید حرارت خیلی زیادی لازم باشه ‫تا سلاح‌هایی با این کیفیت ساخته بشه.
‫وگرنه کنعانیان هیچوقت این همه آدم رو ‫قربانی نمی‌کردن تا به معادن زغال سنگ ما حمله کنن.
‫داوود قسم می‌خوره ‫شمشیر جالوت حتی از اینم قوی‌تره.
‫اگه بخوایم شانسی داشته باشیم،
‫به اون سلاح و دانشِ پشتش نیاز داریم.
‫می‌دونی عاقبتش چی شد؟
‫[نوب] ‫[شهر کاهنان]
‫درود، فرمانده کل.
‫تو شهر کاهنان چی کار می‌کنی؟
‫تو اینجا یه چیزی نگه داشتی، ‫چیزی که پدرت اینجا آورده.
‫باید ببینمش.
‫اون دستور داد به هیچ‌کس نشونش ندم.
‫همونطور که من بهش دستور دادم.
‫داشتم سعی می‌کردم بفهمم ‫چی روش حک شده.
‫نشانه‌های کنعانی؟
‫بیشترش، ولی بعضی‌هاش خیلی قدیمی‌ترن. ‫مصری‌ان، فکر کنم.
‫خدا، شمشیرها. شاید، «خدا و شمشیرها».
‫نه.
‫نه. «خدای شمشیرها».
‫این یه امضاست.
‫ممنونم.
‫بد نیست. داری بهتر می‌شی.
‫خوبه.
‫مثل شیر.
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫چه حسی داره... منصوب شدن؟ (برگزیده شدن توسط خدا)
‫مثل یوشع، سامسون، ‫همونطوری که پدرم بود.
‫هست. پدرت منصوب شده‌ست.
‫نه، لازم نیست توضیح بدی.
‫می‌تونی با من روراست باشی.
‫چه حسی داره؟
‫قدرتمند، مثل آتیش یا یه باد تند.
‫من تبدیل به یه چیز بزرگتر می‌شم.
‫هرچیزی که حس می‌کنم قوی‌تر می‌شه.
‫شور و اشتیاق، شادی، حتی خشم.
‫من رو می‌ترسونه.
‫می‌ترسم کنترلم رو از دست بدم.
‫نمی‌تونم در موردش با کسی حرف بزنم، ‫جز شاید حالا با تو.
‫هیچ‌کس نمی‌فهمه. منم نمی‌فهمم.
‫گاهی حس می‌کنم منصوب شدن ‫یعنی تنها بودن.
‫تو تنها نیستی، داوود.
‫متأسفم که تخت پادشاهی به تو نمی‌رسه، ‫اونطور که باید می‌رسید.
‫سلام، شاهدخت.
‫داوود.
‫شنیدم داری به بچه‌ها خوندن یاد میدی، ‫همونطور که یه زمانی به من یاد دادی.
‫می‌دونی که چقدر عاشق کلمه‌ها هستم.
‫دلم برای شنیدن آواز خوندنت تنگ شده.
‫خیلی وقت‌ها همین‌جا رو بالکن می‌نشستم ‫و به دعاهای صبحگاهیت گوش می‌دادم.
‫خواهرت می‌گه مثل صدای خروسه.
‫آره، خب، اون خوابش رو دوست داره.
‫یه هدیه برات دارم.
‫شروع کردم به نوشتن نغمه‌های خودم،
‫هرچند گاهی حس می‌کنم کلمه‌ها از طرف، اِم...
‫خود خدا هستن.
‫بله.
‫می‌خواستم این مال تو باشه.
‫«خداوند شبان من است،
‫محتاج چیزی نخواهم بود.
‫او مرا در چمنزارهای سرسبز می‌خواباند،
‫مرا کنار آب‌های آرام رهبری می‌کند.
‫او جانم را تازه می‌سازد.»
‫قشنگه، داوود.
‫فکر کردم در مورد یه چوپان بنویسمش.
‫این چیزی‌ـه که می‌شناسم.
‫و یه نغمه‌ی عاشقانه هم ‫برای خواهرم می‌نویسی؟
‫نه. من فقط چیزی که حقیقت داره رو می‌نویسم.
‫زخم‌های من، اون‌ها... هنوز دارن خوب می‌شن.
‫نمی‌خوام دوباره بازشون کنم.
‫- میکال، من... ‫- از دیدنت خوشحال شدم، فرمانده.
‫خدا رو شکر که سالمی.
‫داری از من دوری می‌کنی.
‫میراب، کنعانیان هیچ علاقه‌ای ‫به ازدواج ما ندارن، چه خوب باشه چه بد.
‫جنگ‌های بیشتری هست که باید بجنگم
‫- تا لایق این خاندان باشم. ‫- بس کن، داوود.
‫داری به تأخیر می‌ندازی، داری بهونه میاری.
‫تو فصل‌های زیادی رو برای ‫دفاع در برابر دشمنان‌مون دور بودی.
‫من به اندازه‌ی کافی صبر کردم.
‫ببین، می‌فهمم که هنوز ‫به خواهرم حس داری.
‫می‌بینم.
‫ولی میکال دیگه فراموش کرده. خوشحال‌تره. ‫مسیر خودش رو میره.
‫و تو،
‫تو اونقدر سرباز جسوری هستی که بدونی ‫نمی‌تونی مدام به عقب برگردی.
‫پس، وقتش رسیده که ‫به خواسته‌ی پدرم احترام بذاری.
‫باید یه تاریخی تعیین بشه.
‫موافقی؟
‫من خدمتگزار پادشاهم.
‫عالیه.
‫وقتی تو اِندور بودم، یه... ‫یه مردی اونجا بود.
‫اون یه آهنگر ماهر بود. ‫خودش رو «خدای شمشیرها» صدا می‌زد.
‫اِندور؟ آبنر...
‫جادوگران اونجا، ‫روی سلاح‌هاش ورد می‌خوندن
‫ولی قدرت واقعیش ‫از مهارت ساختش میومد.
‫فکر کنم اون یه فلز ‫کاملاً جدید کشف کرده.
‫فلزی که حتی بهترین برنز رو ‫نابود می‌کنه.
‫پادشاهم، باید این مرد رو پیدا کنیم.
‫فکر کنم بتونم قانعش کنم بهمون یاد بده ‫چطور این سلاح‌ها رو بسازیم.
‫- ارتش من قانعش می‌کنه. ‫- نه. اگه ارتش ما به سمت اِندور بره،
‫اون مرد قبل از اینکه ما ‫از دروازه‌های شهر رد بشیم، غیبش می‌زنه.
‫این کارِ یه ارتش نیست، ‫کارِ یه مشت آدمه.
‫در این صورت، تو نباید یکی از اون‌ها باشی.
‫پادشاهم. شائول.
‫هیچ‌کس دیگه اِندور رو مثل من نمی‌شناسه.
‫آره. ترس منم همینه.
‫اونجا یه جای بی‌قانون و ویران‌شده‌ست.
‫با سابقه‌ای که تو اونجا داری...
‫می‌دونم. همه‌اش مال گذشته‌ست.
‫آبنر...
‫همه‌اش مال گذشته‌ی منه.
‫چیزی که الان مهمه آینده‌ست،
‫و برای تضمینش، ‫باید این «خدای شمشیرها» رو پیدا کنیم.
‫چرا داری من رو نگاه می‌کنی؟
‫جدیداً متوجه شدم به نظر میاد ‫داری با چیزی بیشتر از دشمن می‌جنگی.
‫و دیگه با کی می‌جنگم؟
‫تو با خدا کشتی می‌گیری ‫مثل یعقوب تو داستان‌های قدیمی.
‫خدا؟
‫آره.
‫آره، باهاش می‌جنگیدم ‫اگه می‌تونستم پیداش کنم.
‫الیاب. اون مشخصاً طرفدار داووده.
‫چرا لباس تاجر پوشیدیم؟ فکر کنم ما رو تبدیل به جاسوس کرده
‫- و این مشکلیه؟ ‫- آره. من جاسوس خیلی بدی می‌شم.
‫درود.
‫چی شده؟
‫از اون مرد خوشم نمیاد
‫و نمی‌فهمم چرا پدرت بهش اعتماد داره.
‫دوئِگ؟ نه، ما بهش اعتماد نداریم ‫ولی به درد بخوره.
‫هر حیوونی که به نفعت حمله کنه، ‫یه روزی به خودت حمله می‌کنه.
‫من فقط... نگرانم.
‫الان داریم این کار رو می‌کنیم؟
‫چی؟
‫نگران همدیگه بودن.
‫جالبه.
‫این چیه؟
‫- شام. ‫- نه، این.
‫خیلی خوشحال به نظر میاید خیلی ناراحت‌کننده‌ست
‫شنیدم خودت هم خبرهای خوبی داری.
‫چی هست؟
‫داوود و میراب تاریخ عروسی رو مشخص کردن.
‫- تبریک می‌گم. ‫- ممنونم.
‫شهر اِندور،
‫پناهگاه قاتل‌ها، یاغی‌ها، فراری‌ها و جنایتکارها
[اِندور، در دامنه‌های موره]
‫آماده باشید.
‫هرچی شنیدید یا دیدید، عادی برخورد کنید.
‫توهین نکنید. باید تا جای ممکن ‫کمترین توجه رو جلب کنیم.
‫من رو ببخشید، فرمانده. ‫ما اینجا چی کار می‌کنیم؟
‫ما تاجرهایی از صیدون هستیم که سعی داریم ‫سود منصفانه‌ای از کالاهامون ببریم.
‫این تمام چیزی‌ـه که باید بدونی ‫و حرف زدن رو به من بسپار.
‫آبنر، شنیدم مُرده بودی. ‫توسط جالوت تو نبرد ایلاه کشته شدی.
‫چی تو رو برگردونده اینجا ‫جایی که هیچ‌کس نمی‌خواد تو رو ببینه؟
‫دنبال یه مرد می‌گردم، یه آهنگر.
‫به اسم «خدای شمشیرها».
‫این نشان سازنده‌اشه.
‫دوست من هر آدم و هر چیز باارزشی ‫رو تو این شهر می‌شناسه.
‫حاضره هر اطلاعاتی رو ‫برای یه سکه‌ی نقره بفروشه.
‫- بیست و پنج. ‫- هفتاد و پنج.
‫پنجاه، و اگه چونه بزنی، ‫زنده نمی‌مونی که دوباره چونه بزنی.
‫می‌بینم که عوض نشدی، ‫آبنر.
‫فرمانده‌ی کل شام. ‫مادرت باید خیلی بهت افتخار کنه.
‫دیگه هیچوقت اسم خانواده‌ام رو نیار.
‫حالا ما رو ببر پیش «خدای شمشیرها»،
‫و همینطور که میری، هرچی در موردش می‌دونی بهم بگو
‫دنبالم بیاید.
‫یادمه وقتی لباسم رو انتخاب کردم، ‫پارچه‌ها به این گرونی نبودن
‫ولی احساسات ‫نرم‌تر از بهترین ابریشم بود.
‫مطمئنی این چیزی‌ـه که می‌خوای؟
‫البته. چرا نخوام؟
‫ازدواج برای قدرت و مقام
‫بدون احساسات ‫می‌تونه هزینه‌ی سنگینی داشته باشه.
‫به نظر میاد تو به راحتی داری تحملش می‌کنی
‫به راحتی؟
‫نه به راحتی.
‫می‌دونی، مادر،
‫اگه چیزی از تو یاد گرفته باشم،
‫اینه که عشق...
‫هیچ هدفی نداره جز اینکه آدم رو ضعیف کنه.
‫این هیچوقت درسی نبود ‫که قصد داشتم یادت بدم.
‫خب، من هیچوقت تو گوش کردن خوب نبودم.
‫می‌دونم.
‫می‌خواستم یه چیزی بهت بدم.
‫تا بدونی که من همیشه باهاتم.
‫قشنگه.
‫دوستش داری؟
‫عاشقشم.
‫به تصمیمت احترام می‌ذارم،
‫ولی اگه این انتخاب توئه، ‫باید اراده‌ات محکم باشه.
‫دیگه هیچوقت فرصت اشک ریختن نخواهی داشت.
‫هیچوقت.
‫و من پدرت رو دوست دارم.
‫هنوز؟
‫هنوز.
‫بگو ببینم، عزیز دلم...
‫دخترهام چطورن؟
‫هنوز آشتی نکردن؟
‫دارن راهشون رو پیدا می‌کنن، پادشاهم.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه مثل ‫خانواده‌ی خود آدم درد ایجاد کنه.
‫زمان هر زخمی رو التیام میده.
‫مگر اون‌هایی که عفونت کنن.
‫یه سکه بذار رو ترازو ‫و ببین چطور شانست عوض می‌شه.
‫امشب شبی‌ـه که مس به نقره ‫و نقره به طلا تبدیل می‌شه!
‫برادر، این بهترین ‫روز زندگی منه.
‫یه سکه داری؟
‫نه. آخرین باری که شرط‌بندی کردیم، ‫اسب من رو باختی.
‫- برادر! ‫- اواز.
‫اگه شرکت نکنیم تابلو می‌شه.
‫ممنونم، برادر. ‫پولت رو دو برابر می‌کنم.
‫- دیگه پسش نمی‌گیرم، نه؟ ‫- قطعاً نه.
‫شرط‌های آخرتون رو ببندید ‫و فاصله‌تون رو حفظ کنید.
‫خودشه.
‫مارها رو آزاد کنید.
‫آره. آره.
‫یالا.
‫نه!
‫شاید حق با تو باشه، اوریا. ‫شاید من ضعیف‌النفس باشم.
‫منم رو همون شرط می‌بستم.
‫نه، نمی‌بستی.
‫خدای شمشیرها، راه زیادی اومدیم ‫تا پیدات کنیم.
‫اینطوره؟
‫شاید بتونی کمک‌مون کنی.
‫شنیدیم تو کار با فلز حتی ‫ماهرتر از کار با مارها هستی.
‫مطمئنی می‌تونی از پس ‫هزینه‌ی این گفتگو بربیای؟
‫دو برابر چیزی که کنعانیان برای ‫شمشیر اون غول بهت دادن، بهت می‌دیم.
‫شمشیر خوبی بود. ‫هیچ‌چیزی مثل اون نیست.
‫واقعاً.
‫با من بیاید.
‫بیا. بیا نزدیک‌تر.
‫آهن. اسمش خودش ‫یعنی سختی و قدرت.
‫چرا اینقدر از برنز قوی‌تره؟
‫به‌خاطر مهارته. حرارت بالاتر ‫فلز قوی‌تری می‌سازه.
‫اگه داری صدها تا از این‌ها می‌سازی،
‫فکر کنم به مقدار زیادی ‫سوخت نیاز داری.
‫زغال سنگ.
‫کنعانیان اسطوره‌های زیادی رو می‌پرستن.
‫مردم ما یه خدا رو می‌پرستن.
‫ولی من فقط این رو می‌پرستم.
‫این چیزی‌ـه که سرنوشت آدم‌ها رو تعیین می‌کنه
‫می‌خوام با ما بیای جِبعَه،
‫به ما یاد بدی چطور هزاران تا از ‫این سلاح‌های آهنی بسازیم.
‫من همین الانش هم از دست کنعانیان فرار کردم
‫چون علاقه‌ای نداشتم ‫تو زندان‌هاشون حبس بشم.
‫چی باعث می‌شه فکر کنی ‫می‌خوام تو زندان شما حبس بشم؟
‫چون می‌دونم این تیغه ‫تمام چیزی نیست که بهش اهمیت میدی.
‫دخترت.
‫می‌دونم اون یه برده‌ی اَدومیه.
‫اسمش رو می‌دونم.
‫بَت‌شِبَع.
‫اون رو ازت گرفتن ‫تا بدهی‌هات رو صاف کنی.
‫می‌دونم کجا می‌تونی پیداش کنی.
‫با ما برگرد جِبعَه، ‫به ما یاد بده چطور این سلاح‌ها رو بسازیم...
‫و دوباره چهره‌اش رو خواهی دید.
‫نه، نه، نه.
‫دارمش.
‫کمین!
‫یوآب. تو... تو با آبنر نرفتی.
‫اون دستور داد من بمونم.
‫آبنر و من، ما اخیراً ‫یه‌کم اختلاف داشتیم.
‫و همچنین شنیدم که ‫درسِ خوندن می‌دادی.
‫ولی تو که بلدی بخونی.
‫نکته‌ی خوبیه.
‫خب، شاید بگی سفرم رو هدر دادم.
‫چی ناراحتت کرده؟
‫منظورت چیه؟
‫هیچی.
‫نه. منظورت چیه؟
‫من رو ببخشید، شاهدخت،
‫ولی دست‌هات.
‫متوجه شدم وقتی نگرانی این کار رو می‌کنی.
‫تو عادت داری ریز به ریز ‫کارهای مردم رو زیر نظر بگیری؟
‫فقط اون‌هایی که جالبن.
‫موضوع... داووده.
‫هر وقت میره نگرانش می‌شم.
‫می‌دونی که قراره با خواهرت ‫وصلت کنه دیگه؟
‫تاریخ عروسی رو تعیین کردن، مگه نه؟
‫دست خودم نیست.
‫دلم پیش اونه.
‫می‌ترسم همیشه همینطور بمونه.
‫یوآب، یه کاری برام می‌کنی؟
‫هر کاری.
‫مواظبش باش.
‫همین الانش هم هستم.
‫کِزیا.
‫دوئِگ، نباید اینجا باشی.
‫منظورت تو محوطه‌ی خدمتکارهاست؟
‫همه‌مون به یکی خدمت می‌کنیم. ‫هردومون دنبال فرصتیم.
‫حالت خوب به نظر نمیاد. ‫نگهبان خبر کنم؟
‫نه.
‫باید بدونم پادشاه چطور ‫خودش رو از اون نفرین خلاص کرد.
‫و من از کجا باید بدونم؟
‫هیچ رازی تو این قصر نیست ‫که به گوش من نرسه.
‫نمی‌تونم کمکت کنم.
‫نمی‌تونی؟ نمی‌تونی یا نمی‌خوای؟
‫لازمه یادت بندازم من بودم ‫که آوردمت اینجا؟
‫من نجاتت دادم، کزیا.
‫خودم، خودم رو نجات دادم.
‫دوئِگ، دیگه هیچ کاری با تو ندارم.
‫شاید در مورد پچ‌پچ‌هایی که می‌شنوم ‫با پادشاه حرف بزنم.
‫شاید من باید باهاش حرف بزنم ‫و گردن زدنت رو تماشا کنم.
‫من دیگه از کنترل تو خارج شدم، دوئِگ.
‫حالا این تویی که زندگیت ‫به شلاق من بنده.
‫شرم بر تو.
‫زانو بزنید، شامی‌ها.
‫ولم کن!
‫من جلوی خدا زانو می‌زنم، نه جلوی آدم‌ها.
‫نه جلوی آدم‌ها.
‫جلوی کاهنه‌ی اِل، بانوی بَعل، ‫خواهر آشِر.
‫جلوی جادوگر اِندور زانو خواهی زد.
‫و تو گفتی هیچوقت برنمی‌گردی خونه.
‫سلام، مادر.
‫بگو ببینم، آبنر.
‫فکر کردی احترامت رو ‫پیش اون‌ها از دست میدی
‫یا شاید ازت می‌ترسیدن؟
‫دلایل زیادی دارم که بکشمت
‫به خاطر رد کردن پیشکش‌ به اسطوره‌های ما،
‫به خاطر نشستن کنار پادشاه ‫وقتی جادوگری رو ممنوع کرد،
‫یا به خاطر کشتن دختری از اِندور ‫برای سرپوش گذاشتن روی گناهان خاندانت.
‫آره، هرکدوم از این‌ها کافیه.
‫از پسرم بپرس تا بهت بگه ‫چرا مردم واقعاً از من می‌ترسن.
‫من با مُرده‌ها حرف می‌زنم.
‫اون‌ها چیزهای زیادی بهم نشون میدن.
‫من از کلک‌های سطح پایینت نمی‌ترسم.
‫بگو ببینم، پسر یهودا.
‫وجدانت هنوزم داره غرق می‌شه
‫تو خون اون خانواده‌ی بی‌گناهی ‫که قتل عام کردی؟
‫من فریادهاشون رو می‌شنوم.
‫همونایی که شب‌ها به سراغت میان.
‫پسر شائول.
‫ولیعهد شام.
‫با این حال، وقتی به آینده‌ات نگاه می‌کنم، ‫هیچی نمی‌بینم.
‫یه زندگی که کوتاه تموم می‌شه.
‫چه حسی داره، شاهزاده،
‫که بدونی تاجی که برای سر تو بوده ‫رو سر یکی دیگه می‌شینه؟
‫تاج روی سر کسی می‌شینه که لایقشه. ‫همون برام کافیه.
‫چی به اینجا آوردی، آبنر؟
‫تو کی هستی؟
‫تو با مُرده‌ها حرف می‌زنی.
‫من با خالقشون حرف می‌زنم،
‫و اون تو رو از چشم من می‌بینه.
‫اسم من داووده.
‫تو قدرت زیادی داری...
‫ولی یه دروغ ضعیفت کرده.
‫وقتی بالأخره تو حقیقت زندگی کنی،
‫وای به حال جادوگر یا پادشاهی ‫که سعی کنه جلوت وایسه.
‫قدرتت اطرافیانت رو در هم می‌شکنه
‫و خاندانت هیچوقت رنگ آرامش رو نمی‌بینه.
‫بذار برن، همه‌شون.
‫نمی‌خوام خونشون به گردنم بیفته.
‫ولی یه چیز دیگه، آبنر.
‫یه روزی به زودی، ‫خاندان شائول شکست می‌خوره.
‫نه از بیرون.
‫از درون فرو می‌پاشه،
‫و توی بی‌چاره تماشا خواهی کرد
‫همونطور که آخرین نفست رو می‌کشی.
‫[شهر گث] ‫[منطقه کنعان]
‫خیلی تأثیرگذاره.
‫ارتشی با این سلاح‌ها ‫عبرانیان رو له می‌کنه.
‫از روستاهای مرزی فراتر می‌ریم ‫و بعد شام رو تیکه تیکه می‌کنیم.
‫از همین الان داری غنائم پیروزیت رو ‫تقسیم می‌کنی، آکیش؟
‫همونطور که سگ به استفراغش برمی‌گرده، ‫احمق هم حماقتش رو تکرار می‌کنه.
‫تمام کنعان هنوز داره بعد از آخرین ‫قول پیروزیت خونریزی می‌کنه.
‫اون موقع غول‌ها بودن.
‫حالا شمشیرهای بیشتری می‌خوای ‫و هزاران تا ازشون می‌خوای؟
‫همه‌اش به خرج من.
‫خرج مشترکمون.
‫دقیقاً چقدر زمان ‫و نقره لازم داره؟
‫هر چقدر زمان و هر چقدر که لازم باشه.
‫من آهنگرهای خودم رو پیدا می‌کنم ‫و جنگ‌های خودم رو می‌کنم.
‫شاید علیه شما.
‫ممنون بابت این هدیه، ولی من احمق نیستم.
‫نه. تو یه پادشاه بزرگ و دانا هستی...
‫که دورانش گذشته.
‫داگنور!
‫حالا، شاهزاده‌ی جوان، دوست داری ‫به سرنوشت پدرت دچار بشی؟
‫یا به نسل جدیدی از پادشاهان بپیوندی؟
‫من... من بهتون می‌پیوندم.
‫خوبه.
‫پس تخت پدرت مال تو می‌شه ‫و، یک سوم شام.
‫زنده باد پادشاه هانون.
‫دیگه با من مخالفت نکن.
‫هردومون پادشاهیم. ‫من فقط یه مانع رو برداشتم.
‫اون یکی از پادشاهان کنعان بود.
‫و حالا دیگه نیست.
‫بیا، آکیش. تو زیادی فکر می‌کنی.
‫فقط بدون اگه در مورد دخترم ‫دروغ گفته باشی،
‫تو، مادرت و آدم‌هات رو می‌کشم،
‫و هزارتا شمشیر کنعانی می‌سازم ‫فقط برای اینکه لج همه‌تون رو در بیارم.
‫هرچیزی که بهت قول داده شده رو می‌گیری.
‫افراد، گوش کنید.
‫هرچیزی که اون جادوگر گفت ‫برای این بود که ذهن‌تون رو آشفته کنه،
‫تا بذر بی‌اعتمادی و آشوب رو ‫تو شام بکاره.
‫هیچوقت یه کلمه هم در موردش به کسی نگید.
‫باید حرف بزنیم.
‫بگو.
‫کی می‌خوای دست از این حماقت برداری؟
‫برادر ما توسط اون پیشگو منصوب شده.
‫اون بارها و بارها خودش رو ‫تو جنگ ثابت کرده.
‫و دیشب، یه جوری، جون همه‌مون رو ‫از دست اون جادوگر نجات داد.
‫برادر ما یه خطره برای خودش ‫و برای بقیه‌ی خانواده‌مون.
‫نه، الیاب. مشکل تو با داوود نیست، ‫با خودته.
‫چشم‌هات رو باز کن.
‫خب دیگه نمی‌تونی قهرمان خانواده‌مون باشی، ‫چه بد.
‫می‌دونی کی داوود رو قهرمان کرد؟
‫خداوند.
‫این کفرگوییه. همین فکر ‫که اون سرنوشت ما رو می‌دونه.
‫و با این حال، اگه تونست حقیقت رو ‫در مورد تو ببینه...
‫اعتراف می‌کنم، نگران آینده‌ی خودم هستم.
‫یوناتان، هیچ‌کدوم‌مون نمی‌دونیم ‫واقعاً چی پیش رومونه.
‫ولی در مورد یه چیز راست می‌گفت، ‫ما باید تو حقیقت خودمون زندگی کنیم.
‫و این یعنی قدر دونستن ‫روشنایی هر روز جدید.
‫خدا هیچ قولی برای روز دیگه‌ای به ما نمیده.
‫و بعد از این همه تاریکی...
‫باید به سمت روشنایی بتازیم.
‫اگه عشقی پیدا بشه، ‫باید تا وقتی می‌تونیم گرامی بداریمش.
‫یوناتان، اینجا چی کار می‌کنی؟
‫حالا چی کار ‌کنیم؟
‫پادشاهم.
‫داوود. مأموریت موفقیت‌آمیز بود؟
‫با «خدای شمشیرها» برگشتی؟
‫بله.
‫ولی اول، باید در مورد موضوع دیگه‌ای ‫با شما صحبت کنم.
‫بگو.
‫من نمی‌تونم...
‫من با میراب وصلت نمی‌کنم.
‫نمی‌خوام با شما مخالفت کنم ‫ولی حقیقت رو می‌دونم.
‫اگه اون واقعاً من رو دوست داشت و منم اون رو، پس... ‫از شما اطاعت می‌کردم.
‫ولی تو دلم می‌دونم ‫ما نمی‌تونیم با هم باشیم.
‫و اگه نمی‌خواید که من با میکال باشم، ‫پس باشه.
‫گذشته از این، من کی هستم ‫که داماد پادشاه باشم؟
‫چی داری می‌گی، داوود؟
‫تو انتخاب می‌کنی که از دستور من سرپیچی کنی؟
‫من انتخاب می‌کنم که تو حقیقت زندگی کنم.
‫پادشاه زنده باد.
‫داوود.
‫پسر یَسی.
‫تصمیم‌ها عواقب دارن.
‫دروغ‌ها هم همینطور.
‫خدا سرنوشت آدم رو هدایت می‌کنه.
‫هرکاری لازمه بکنید.