.
‫[برخی از رویدادهای به تصویر کشیده‌شده [...در این مجموعه
ممکن است دقیقاً با تمام واقعیت‌های تاریخی و مذهبی] [مطابقت نداشته باشند
‫[با اینکه تلاش کرده‌ایم برخی جنبه‌های تاریخ را [...به‌درستی نمایش دهیم
برای اهداف داستان‌گویی] [از خلاقیت‌هایی استفاده شده است
آنچه در "خاندان داوود" گذشت
‫نمی‌فهمم ‫چرا پدرت بهش اعتماد داره.
‫دوئِگ؟ ‫نه، ما بهش اعتماد نداریم، ولی به درد می‌خوره.
‫من نگرانم.
‫کاش می‌تونستم توضیح بدم.
‫من فقط یه چیز ازت خواستم، ‫که من رو شرمنده نکنی.
‫من در مورد اون منصوب شدن می‌دونم.
‫وقتی روی تخت پادشاهیت نشستی، ‫یادت باشه کی ازت محافظت کرد.
‫خواسته‌ی داوود رو انجام بده. ‫بذار با میکال ازدواج کنه.
‫اما فقط بعد از اینکه ‫یه مأموریت آخر رو تموم کنه.
‫مأموریتی که ازش زنده برنمی‌گرده.
‫تو به داوود گفتی می‌تونه با من ازدواج کنه؟
‫گفتم.
‫اول داره لیاقتش رو ثابت می‌کنه.
‫یه چیزی اینجا درست نیست.
‫این یه تله‌ست!
‫زنده‌زنده بسوزونیدشون.
‫غول‌کُش! پادشاهت بهت خیانت کرد! ‫چرا براش می‌جنگی؟
‫پادشاه من. کوره‌‌ی کنعانی‌ها دیگه وجود نداره
‫من با میکال ازدواج خواهم کرد.
‫انجام می‌شه.
‫می‌خوام از این خونه گورت رو گم کنی!
‫تو تبعید شدی!
‫«او تو را دوست خواهد داشت ‫و برکت خواهد داد و شمارتان را خواهد افزود.
‫او به ثمره‌ی وجودت ‫و محصولات زمینت برکت خواهد داد،
‫به گوساله‌های گله‌ها ‫و بره‌های رمه‌هایتان.
‫در سرزمینی که به اجدادتان قسم خورد ‫که به شما بدهد.
‫به کلمات من گوش فرا دهید.
‫وقتی پیامبری در میان شما باشد،
‫من، پروردگار، خود را ‫در رؤیاها بر او آشکار خواهم کرد.
‫در خواب با او سخن خواهم گفت.
‫و در شهرهای یهودا ‫و خیابان‌هایی که متروک‌اند،
‫یک بار دیگر شنیده خواهد شد ‫آوای شادی و سرور.
‫- یه الاغ می‌تونه یه روزه بره. ‫- آوای عروس و داماد.»
‫برای خودت و اسب آب بردار. برو.
‫بیا.
‫چیه؟
‫یه دعوت‌نامه.
‫غول‌کُش با شاهدخت ازدواج می‌کنه.
‫این میکاله.
‫طلوعی تازه در شام.
[خاندان داوود]
‫انبارها! دارن می‌سوزن!
‫عجله کنید، سریع!
‫آتیش! آتیش!
‫آب بیارید! عجله کنید!
‫سلاح‌ها رو ول کنید!
‫ببرینش به گاری.
‫مراقب باشید.
‫ما خوش‌شانسیم که آتیش پخش نشد.
‫خوش‌شانس؟ هر پنج انبار غله ‫که همین چند روز پیش پر شده بودن.
‫تمام ذخیره‌ی زمستون ما.
‫بیشترشون اونجان.
‫کنعانی‌ها.
‫ما غولشون رو کشتیم، ‫ولی انگار روحیه‌شون رو نه.
‫مگه من کم گرفتاری دارم؟
‫دارن حملاتشون رو بیشتر می‌کنن. ‫سلاح‌های بهتری می‌سازن.
‫ما هم همینطور.
‫این کار اخیشِه. ‫اون تشنه‌ی انتقامه.
‫بدون اون غله، ممکنه ‫قبل از بهار دچار قحطی بشیم.
‫پیشنهاد می‌کنم از قبایل دیگه مالیات بگیریم.
‫درخواست سهمی از آذوقه‌شون رو بکنیم. ‫می‌تونیم از یهودا شروع کنیم.
‫من جلوی پای کسی گدایی نمی‌کنم. ‫اینم یه ضعف دیگه‌ست.
‫گرسنگی تهدید بزرگ‌تریه.
‫مردم گرسنه دست به هر کاری می‌زنن.
‫اِدوم چطور؟
‫پیمان صلح ‫بین ما و اِدوم شکننده‌ست.
‫پادشاهشون مردی کینه‌توز و انتقام‌جوئه.
‫ما 20 ساله با هم حرف نزدیم.
‫می‌ترسم به لونه‌ی زنبور سنگ بزنم.
‫من باهاشون مذاکره می‌کنم.
‫و چطور قصد داری مذاکره کنی ‫بدون اینکه سرت رو از دست بدی؟
‫پدر، این...
‫این تنها موقعیتیه ‫که گذشته‌ی بی‌فکر و منطق من...
‫...ممکنه به نفعمون باشه.
‫بذار بگیم من یه زمانی یه شب به‌یادموندنی ‫در اِدوم...
‫...با نزدیک‌ترین مشاور پادشاه گذروندم.
‫ما... یه جورایی با هم دوستیم.
‫بذار من باهاش حرف بزنم.
‫برو و تلاشت رو بکن.
‫ناامیدتون نمی‌کنم.
‫می‌خوام یه لحظه با پدرم تنها باشم، اَبنِر.
‫مسئله‌ی مادرت رو ‫پیش من مطرح نکن.
‫نه، باید بگم.
‫نمی‌تونی تا ابد مجازاتش کنی. ‫یه ملکه لایق احترامه.
‫و یه پادشاه لایق چیه؟ خیانت؟
‫اون دقیقاً چه خیانتی بهت کرده؟
‫قرار نبود داوود از اون مأموریت ‫برگرده، مگه نه؟
‫کنعانی‌ها منتظر بودن.
‫این کار مادر تو بود!
‫شاید حالا کارهای من رو درک کنی.
‫داوود خودش رو ثابت کرده. ‫اون الان شایسته‌ی این خانواده‌ست.
‫گاهی وقت‌ها فکر می‌کنم ‫آیا این خانواده شایسته‌ی اونه.
‫میراب؟
‫چه بلایی داره سر خانواده‌مون میاد؟
‫کدوم خانواده؟
‫این یکی چیه؟
‫حفر چاه در شمال.
‫نمی‌تونن خودشون چاه حفر کنن؟
‫با پول شما، می‌تونن.
‫چی تو رو آزار می‌ده؟
‫می‌ترسی با پادشاهت حرف بزنی؟
‫نه، نه.
‫اما دلم می‌خواد با دوستم حرف بزنم.
‫من عمیقاً به تو باور دارم، شائول.
‫خودت این رو می‌دونی. ‫من... زندگیم رو روی این باور ساختم.
‫ادامه بده.
‫من نگرانم.
‫- انبارها. دشمنان ما نمی‌تونن... ‫- نه، نه، نه، نه.
‫نه انبارها. نه دشمنان ما.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه خاندان شائول رو ‫سرنگون کنه...
‫...جز خود شائول.
‫چه فایده‌ای داره پادشاهی ‫که تمام دنیا رو به دست بیاره،
‫اما در این راه خودش رو گم کنه؟
‫کنار گذاشتن اخینوعم.
‫- ازدواج با یه... خدمتکار. ‫- اون الان کنیز منه.
‫این حق یه پادشاهه.
‫نه پادشاه شام.
‫نه تو.
‫از تو تمنا می‌کنم، شائول.
‫مردی که بودی رو به یاد بیار.
‫فکر کنم تو بردی.
‫خبر خوب می‌خوای؟
‫چه جور خبر خوبی؟
‫نه!
‫چی؟
‫مطمئنی؟
‫من یه درمانگرم، جاناتان، و یه زنم. ‫پس آره، مطمئنم.
‫خدای من. ببخشید.
‫اشکالی نداره. چیزیم نمی‌شه.
‫کس دیگه‌ای هم می‌دونه؟
‫هیچ کم و کسری نخواهی داشت.
‫و من بهش اسب‌سواری یاد می‌دم،
‫- و... و چیدن سبزیجات. ‫- و اگه دختر باشه؟
‫اون‌وقت هم همین کار رو می‌کنم.
‫ما یه زندگی آروم و ساکت خواهیم داشت
‫تو روستای تو، ‫دور از جنگ و درگیری.
‫عجب رویایی به نظر میاد.
‫امکان‌پذیره؟
‫وقتی تاج روی سر داوود قرار بگیره، آره.
‫من فقط باید از یه مسیر صلح‌آمیز مطمئن بشم. ‫مطمئن بشم خانواده‌ام در امانن.
‫راستش، دلم برای اینجا تنگ نمی‌شه.
‫پس من فقط همین رو می‌خوام.
‫راز نگه‌ش داری، هوم؟
‫تا وقتی بچه‌مون به دنیا بیاد و... ‫و زندگی‌مون آزاد و امن بشه.
‫بهم قول بده.
‫قول می‌دم.
‫[می طهارا] ‫[آب‌های پاکی]
‫«این حمام یه "میکوَه" است.
‫یه غسل آیینی قبل از ازدواج ‫برای گرامیداشت این شروع تازه.»
‫«این با آب زنده ‌از زمین پر شده.»
‫«متبارک باد، ای خدای ابدی، ‫فرمانروای جهان،
‫که ما را با احکام مقدس می‌سازی.»
‫تو باید سه بار ‫کامل در آب فرو بری.
‫متبارک باد ایزد ابدی، ‫خدای تمام خلقت،
‫که به من زندگی بخشید
‫- و مرا حفظ کرد... ‫- و مرا حفظ کرد،
‫و به من اجازه داد به این لحظه برسم.
‫من تو را با عدالت و انصاف ‫به همسری خود درمی‌آورم،
‫با نیکی و شفقت.
‫من تو را تا ابد به همسری خود درمی‌آورم.
‫و ما پروردگار را خواهیم شناخت.
‫میکال.
‫داوود، تو نباید من رو اینطوری ببینی.
‫من... من آشفته‌ام.
‫به خاطر مادرت متأسفم.
‫من می‌دونم ‫از هم پاشیدن خانواده چه حسی داره.
‫می‌دونم.
‫اما، گوش کن، ‫ما مجبور نیستیم مثل والدین‌مون باشیم.
‫ما می‌تونیم از نو شروع کنیم.
‫ما آینده‌ی خودمون رو می‌سازیم،
‫خانواده‌ی خودمون رو.
‫یکی بدون دروغ، ‫خیانت و خونریزی؟
‫خیلی بلندپروازانه به نظر میاد.
‫بلندپروازانه به نظر میاد.
‫داوود،
‫من باید بدونم که تو تمام و کمال مال منی.
باشه؟
اوهوم
‫این قراره حواس من رو ‫از عروسی پرت کنه؟
‫می‌خوای برگردی ‫تو قصر و زانوی غم بغل بگیری؟
‫آره. حداقل اونجا، نوشیدنی هست.
‫و وقتی کارمون اینجا تموم بشه، گوشت تازه ‫برای جشن عروسی خواهیم داشت.
‫با برادرم هم این کار رو کردی؟
‫اشبعل به کمک من احتیاجی نداره.
‫تو واقعاً ‫عاشقش شدی، مگه نه؟
‫عشق؟
‫اون برای من جذابه. منم برای اون جذابم. ‫و این تمام چیزی‌ـه که لازمه.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم هیچ مردی بتونه تو رو رام کنه
‫من هیچوقت رام نمی‌شم.
‫کمونت رو آماده کن.
‫آماده‌ای؟
‫بزن.
‫زدمش.
‫یالا. هنوز تموم نشده. بیا.
‫خب.
‫- چی‌کار کنیم؟ ‫- نگه‌ش دار.
‫اینجا، به پهلو بخوابونش.
‫باشه.
‫باید گلوش رو ببُرم، ‫پس اگه لازمه، اون‌ور رو نگاه کن.
‫از تو بابت این هدیه سپاسگزارم.
‫و بگذار خون به زمین ‫و به تو بازگردد، ای پروردگار.
‫میراب، شکار خوبی بود.
‫مرگ هیچوقت آسون نیست،
‫اما قربانی، زندگی تازه میاره.
‫پذیرفتن این، راه پیش روی ماست.
‫برای آمرزش این رنج.
باشه؟
‫اینجا منتظر باش.
‫تو قصر می‌بینمت.
‫- چی؟ دینا! ‫- باید به یه کاری برسم.
‫پادشاه من.
‫یَسی، پسر عوبید، پدر داوود.
‫من به تو دِین بزرگی دارم، یَسی.
‫چه پسر قوی و مصممی ‫به من دادی.
‫من چیزی ندادم.
‫داوود این رو برای خودش انتخاب کرد.
‫همیشه اینقدر کله‌شق بود؟
‫آره. میراثی‌ـه از مادرش.
‫بگو ببینم، یَسی، ما قبلاً هم رو دیدیم؟
‫من در سپاه شما ‫در نبرد جابش خدمت کردم.
‫من در گلگال هم بودم ‫وقتی سموئیل به شما تاج پادشاهی داد.
‫سموئیل.
‫تو اون رو می‌شناسی؟
‫براش احترام زیادی قائلم.
‫خیلی‌ها براش احترام قائلن.
‫من اون رو نمی‌شناسم.
‫هیچوقت تصور می‌کردی که یه روزی ‫خاندان تو با خاندان من وصلت کنه؟
‫این آخرین چیزی‌ـه که ‫تصور می‌کردم.
‫مهریه‌ی زیادی نیست، ‫اما این تمام چیزی‌ـه که دارم.
‫یَسی، لطفاً، ‫این منم که باید به تو هدیه بدم.
‫ابنر.
‫من چیزی نمی‌خوام.
‫همه‌ی آدم‌ها یه چیزی می‌خوان.
‫من هیچوقت ‫بدهکار به تاج‌وتخت نبودم. من...
‫...هیچ تمایلی ندارم این رو تغییر بدم.
‫تو روش عجیبی ‫برای پذیرش قدردانی داری.
‫قدردانی؟
‫من در راه خدمت به تو یه پسر از دست دادم.
‫حالا دارم یکی دیگه رو از دست می‌دم...
‫...به نفع آینده‌ای که ‫هیچوقت براش انتخاب نمی‌کردم.
‫این تو رو ناراحت می‌کنه؟
‫اونجا در تپه‌های بیت‌لحم، ‫توی خونه‌ام...
‫...دلم برای پسرهام تنگ می‌شه.
‫دلم براشون تنگ می‌شه.
‫بیا، پدر.
‫این یه جشنه. به چشم جشن بهش نگاه کن.
‫بله.
‫بیا.
‫قرمز. می‌خوام همه‌ی بالش‌ها قرمز باشن.
‫همه‌چی باید قبل از رسیدن ‫مهمون‌ها آماده باشه.
‫برو تو باغ کمک کن.
‫خیلی چشمگیره.
‫دنبال پدرم می‌گردم. ‫به نظر میاد تو باید بدونی کجاست.
‫فکر کنم اون رو روی تخت پادشاهیش پیدا کنی.
‫اِدوم 20 گاری غله ‫قبل از «یوم تروآ» می‌فرسته.
‫20 تای دیگه تا «سوکوت».
‫اون و یه مالیات کوچیک از قبایل ‫باید ما رو از زمستون رد کنه.
‫فکر نمی‌کردم این امکان‌پذیر باشه.
‫همه‌چیز امکان‌پذیره، پدر.
‫بیا.
‫پادشاه اِدوم این پیشنهاد رو نمی‌داد ‫اگه چیزی براش نداشت.
‫البته، جزئیاتش رو به تو می‌سپرم.
‫اما پادشاه قصد داره به زودی ‫برای گفتگو به اینجا سفر کنه.
اوهوم
‫و حق با تو بود. اون کینه‌توزه.
‫اما اونقدر هم عاقل هست که بفهمه ‫ما خیلی قدرتمندتریم.
‫و اون به متحدان جدید نیاز داره.
‫به نظر می‌رسید مشتاقه ‫کینه‌های قدیمی رو کنار بذاره.
‫من تو رو دست کم گرفته بودم، پسرم.
‫فکر نمی‌کنی این... ‫این یه‌کم... سنگینه؟
‫نه، به نظرم قشنگه.
‫می‌شه یه لحظه با خواهرم تنها باشم؟
‫البته.
‫چی می‌خوای؟
‫چقدر در مورد این روز حرف زدیم؟
‫سال‌ها با مادر در موردش رویاپردازی کردیم.
‫من... نمی‌تونستم از دستش بدم.
‫و نمی‌تونم بذارم ‫اون چیز زشت رو بپوشی.
‫میکال، افتضاحه.
‫مـ... می‌دونستم. ‫می‌دونستم مناسب نیست.
‫طلایی بنداز.
‫تو همیشه طلایی می‌پوشی.
‫بفرما.
‫بهتره؟
‫بهتره.
‫مادر باید اینجا می‌بود.
‫باید اینجا می‌بود.
‫اما حالا که اون نیست، من هستم.
‫این اواخر به اندازه‌ی کافی ‫تو این خانواده رنج کشیدیم.
‫و برای همین اون احتمالاً ‫می‌خواست تو این رو داشته باشی.
‫که بدونی اون همیشه با توئه.
‫این... زیباست.
‫ممنونم.
‫حالا، می‌خوایم ‫با اون صورت چی‌کار کنیم؟
‫کجا بودی؟
‫گفتگوییه برای بعد.
‫- اون خون‌ـه رو دست‌هات؟ ‫- آره، شکار بودم. ببخشید.
‫همونطور که گفتم، بعداً حرف می‌زنیم.
‫ببین، داوود داره میاد.
‫نگاهش کن. داوود.
‫شاهدخت، آوا. شاهدخت رو ببین.
‫پادشاه من...
‫من به خانه‌ی شما آمده‌ام...
‫...تا دخترتون، میکال، ‫رو به همسری من در بیارید.
‫و باشد که پروردگار این زن را ‫همچون راحیل و لیا قرار دهد،
‫که با هم خاندان ‫قوم ما را بنا نهادند.
‫باشد که ما در جِبعَه استوار شویم، ‫و در بیت‌لحم شُهره...
‫...و نیز در تمام قبایل شام.
‫و باشد که فرزندان ما ‫وفاداری خود را به این پادشاهی
‫و عشق خود را به پروردگار ‫تا ابد ابراز کنند.
‫به افتخار دختر زیبایم، میکال،
‫و پسر جدیدم،
‫غول‌کُش!
‫تو همسر من خواهی بود
‫تا هر زمان که خدا ‫برای ما مقدر کرده.
‫باشد که طولانی باشد.
‫دوستت دارم، داوود.
‫دوستت دارم، میکال.
‫شاهدخت میکال، داوود. ‫مراسم زیباییه.
‫- هدیه‌ی زیباییه. ممنونم. ‫- ممنونم.
‫با این همه هدیه چی‌کار کنیم؟
‫نمی‌دونم. پنج تا از همین دیگ ‫هدیه گرفتیم.
‫ممنونم.
‫- الان برمی‌گردم. ‫- حتماً.
‫پدر، ‫چرا باید اینقدر زود بری؟
‫من با افتخار شاهد ‫ازدواجت بودم، پسرم.
‫حالا باید به گله‌هامون برگردم.
‫ممنونم که این همه راه رو اومدی.
‫داوود.
‫به نظر میاد حق با مادرت بود.
‫پادشاه داوود.
‫دو کلمه‌ای که هیچوقت ‫کنار هم تصور نمی‌کردم.
‫اما چطور حکومت خواهی کرد؟
‫چطور متفاوت خواهی بود؟
‫فکر کنم هردومون می‌دونیم ‫تاریخ چطور از شائول یاد خواهد کرد.
‫از تو چطور یاد خواهد کرد؟
‫برات دعا می‌کنم، پسرم.
‫خدا بالاتر از همه‌ست، درسته؟
‫البته.
‫دوستت دارم، پسرم.
‫دوستت دارم، پدر.
‫نذار اینجا تو رو فاسد کنه، داوود.
‫باشه، پدر، بیاین بریم.
‫به من اجازه داده شده ‫که تو رو تا خونه همراهی کنم.
‫- نه، من به راهنما احتیاج ندارم. ‫- انقدر غر نزن، پدر.
‫فقط از همراهی لذت ببر، خب؟
‫- داوود. ‫- آوا.
‫بیاین بریم.
‫خداحافظ، پسرم.
‫بریم، عزیزم.
‫داوود.
‫تو قبیله‌ی یهودا رو سرافراز کردی.
‫برای این، برکت بر تو باد.
‫چی می‌خوای، ادریل؟
‫یالا دیگه. ‫من اینجام تا به اوج رسیدنت رو جشن بگیرم
‫و بهت یادآوری کنم ‫کی این مسیر رو برات هموار کرد.
‫خدا مسیر من رو هموار می‌کنه.
‫آره، اما خدا برات دوستانی هم قرار می‌ده، ‫اینطور نیست؟
‫و اگه بخوای ‫به جاه‌طلبی‌هات برسی،
‫بهشون نیاز خواهی داشت، هان؟
هوم
‫می‌دونم چی‌کار کردی.
‫خانواده‌ی من برای توبیا و خاندانش ‫عزاداری کردن.
‫اون‌ها بی‌گناه بودن.
‫و می‌دونی کی اون تیغ رو ‫تو قلب اون و خانواده‌اش فرو کرد؟
‫حتی اون بچه؟
هان؟
‫برادر خودت، الیاب.
‫خب بگو ببینم، اون بی‌گناهه؟ تو چی؟
‫داوود.
‫خیلی چیزها هست که نمی‌دونی، ‫پسرک چوپانِ من.
‫و هیچی... هیچی از گوش‌های من پنهون نمی‌مونه
‫و تو انتظار داری برای این بهت پاداش بدم؟
‫وقتی به تخت پادشاهی رسیدی، آره.
‫وگرنه یه کلمه از من به شائول برسه،
‫و خون بعدی که رو زمین می‌ریزه ‫خون توئه.
‫و تو انتظار داری ‫بعدش چی بشه؟
‫وقتی پادشاه بفهمه در مورد ‫منصوب‌شده‌ی سموئیل بهش دروغ گفتی؟
‫حقیقت رو بگو، و اون‌ها ‫آخرین کلماتی خواهند بود که از دهنت بیرون میاد.
‫من هیچی به تو بدهکار نیستم.
‫الیاب، باید باهات حرف بزنم.
‫می‌دونم چی‌کار کردی.
‫کاری که مجبورت کردن بکنی.
‫خب، پس، تو هم می‌دونی که ‫چیزی برای حرف زدن بین ما نمونده.
‫از روز عروسیت لذت ببر، برادر.
‫لذت ببرید. از صحبت باهاتون خوشوقتم.
‫اشبعل.
‫روز خاص خواهرت رو ‫تبریک می‌گم.
‫ممنونم، ادریل.
‫اگرچه، بیا روراست باشیم،
‫این وصلت نمی‌تونه به نفع تو باشه؟
‫و چرا اینطور فکر می‌کنی؟
‫خب، داوود فقط یه مانع دیگه ‫بین تو و تخت پادشاهیه.
‫سرنوشت من هیچوقت تخت پادشاهی نبوده.
‫داری با برادر اشتباهی حرف می‌زنی.
‫واقعاً؟ بیا، اشبعل.
‫من می‌دونم مردی مثل تو چطور فکر می‌کنه.
‫من خود واقعیت رو می‌بینم.
‫چی می‌بینی؟
‫جاه‌طلبی. درندگی.
‫تمام ویژگی‌های یه پادشاه.
‫ای کاش کسی بود ‫که می‌تونست بهت کمک کنه اون موانع رو برداری؟
‫من دیگه نوشیدنی نمی‌خورم.
‫بهم اعتماد کن، وقتی این رو بشنوی ‫دلت می‌خواد که بخوری.
‫من یه رازی رو نگه داشتم. حقیقت رو.
‫داوود اصلاً اون کسی نیست که می‌گه.
‫بیا.
‫پدر، باید داستانی برات تعریف کنم
‫در مورد یه مطرود از قبیله‌ی همسایه.
‫یه فرزند ناخلف در خانواده‌اش.
‫مایه‌ی ننگ قومش.
‫یه نفرین برای نام پدرش.
‫این مطرود به خاندان تو ملحق شد،
‫با موسیقی‌اش تو رو آروم کرد،
‫با دخترت ازدواج کرد، ‫و با این حال، هیچوقت حقیقت رو بهت نگفت.
‫اینکه سموئیلِ نبی ‫به خونه‌ی اون سفر کرد،
‫و برای همینه که نفرین اون به تو منتقل شد.
‫تمام این مدت، اون دلیل ‫همون عذابی بوده...
‫...که قرار بود تو رو ازش آروم کنه.
‫ما فریب خوردیم.
‫تو پسر اشتباهی از یهودا رو کشتی.
‫بهش فکر کن، پدر. اون غول رو کشت.
‫خدا بارها و بارها در نبرد بهش نظر لطف داشته، ‫همونطور که زمانی به تو داشت.
‫خائنی که دنبالش می‌گردی
‫اینجا تو خونه‌ی تو بوده
‫تمام این مدت.
‫درست جلوی چشمت.
‫اون منصوب‌شده...
‫...داووده.
‫دینا. چی انقدر مهم بود که ‫می‌خواستی باهام حرف بزنی؟
‫- اشبعل. ‫- چیه؟
‫نمی‌دونیم به کی ‫تو این قصر می‌تونیم اعتماد کنیم.
‫منظورت چیه؟
‫امروز تو جنگل، مردی رو دیدم ‫که یه چشم‌بند روی یه چشمش داشت.
‫همون مردی بود که پدرم رو کشت.
‫چطور مطمئنی؟
‫چون دنبالش کردم.
‫چی؟
‫اشبعل، اون داشت با دوئِگ ملاقات می‌کرد.
‫بهت گفته بودم ‫حس بدی نسبت به اون مرد دارم.
‫نکنه حمله به کاروان ما ‫فقط کار راهزن‌ها نبوده؟
‫نکنه برنامه‌ریزی شده بوده؟
‫- یعنی، یکی اینجا تو قصر... ‫- دینا، دینا، یه توطئه؟ کی؟
‫- باید همین الان بریم پیش پادشاه. ‫- نه. نه، نه، نه.
‫پدرم این اواخر... حال مساعدی نداره.
‫کوچکترین چیزی می‌تونه بهمش بریزه.
‫و اون هیچوقت این رو در مورد ‫دوئِگ باور نمی‌کنه. نه بدون مدرک.
‫من مدرک دارم.
‫بیا. بخونش.
‫انبارها توسط کنعانی‌ها ‫آتیش زده نشدن،
‫و حملات بیشتری برنامه‌ریزی شده.
‫تو باید...
‫تو باید این رو بسپری به من. ‫با هیچ‌کس در موردش حرف نزن.
‫اشبعل، اون‌ها پدر من رو کشتن.
‫دینا... بس کن.
‫چرا؟
‫نه، من این موضوع رو رها نمی‌کنم. نمی‌تونم.
‫چی؟
‫چی شده؟
هان؟
‫- انتظار این رو نداشتم. ‫- چی رو؟
‫که عاشقت بشم.
‫اشبعل.
‫- متأسفم. ‫- برای چی؟
‫نه. نه. صدات درنیاد.
‫خواهر، نباید صدات دربیاد.
‫می‌فهمی؟
‫تو اون رو کشتی.
‫به این سادگی‌ها نیست. ‫چیزهایی هست که تو نمی‌دونی.
‫اشبعل...
‫...تو همسرت رو کشتی. ‫تو دینا رو کشتی.
‫آروم باش. باید خودت رو جمع‌وجور کنی.
‫اشبعل! ‫من نمی‌دونم تو کی هستی!
‫من هیچی نمی‌دونم!
‫باید مادر رو پیدا کنم.
‫- باید برم. باید برم. ‫- وایسا، وایسا!
‫یه لحظه به من گوش کن.
‫یادته ازم پرسیدی ‫وقتی رفته بودم چه اتفاقی افتاد؟
‫بهت می‌گم.
‫میراب، زندگی من تموم شد.
‫زندگی‌ای که می‌شناختم تموم شد.
‫و از خاکستر ‫اون پسر ضعیف و رقت‌انگیز...
‫...من با یه هدف ظهور کردم،
‫و هر کاری لازم باشه می‌کنم ‫تا به سرانجام برسونمش.
‫انبارها.
‫تو انبارهای غله رو آتیش زدی.
‫آره.
‫تو کاری کردی مادر بهت تاج بده.
‫تو اون و پدر رو از هم جدا کردی.
‫تو من رو ترغیب کردی که با داوود ازدواج کنم.
‫چرا؟
‫اشبعل، تهش می‌خوای به چی برسی؟
‫آینده‌ای بهتر، برای همه‌مون.
‫تو عقلت رو از دست دادی.
‫- تو عقلت رو از دست دادی. ‫- نه. نه.
‫من بالأخره پیداش کردم.
‫پدر ضعیف و فاسده. خودت دیدی.
‫- داری اذیتم می‌کنی، اش... ‫- همه‌مون دیدیم.
‫پادشاهیش داره زیر دستش می‌پوسه، ‫و اگه ما کاری نکنیم...
‫اگه من کاری نکنم...
‫...همه‌چیز رو از دست می‌دیم.
‫دیدی چه بلایی سر مادر اومد.
‫من نمی‌خوام اون بلا سر تو بیاد. یا میکال
‫به اون کاری نداری.
‫من می‌خوام یه چیز جدید بسازم. ‫یه چیزی خیلی بهتر.
‫اما...
‫...هیچ‌کس نباید بفهمه امروز چی دیدی.
‫می‌فهمی؟
‫داری من رو تهدید می‌کنی؟
‫میراب...
‫دینا پاش رو تو چیزی گذاشت ‫که از اون بزرگ‌تر بود.
‫چاره‌ای نداشتم.
‫اما تو خواهر منی،
‫نیمه‌ی دیگه‌ی روح منی.
‫تو تنها کسی بودی ‫که برای تبعید من سوگواری کرد.
‫تنها متحد واقعی من تو این خانواده.
‫و من الان بیشتر از همیشه بهت احتیاج دارم...
‫...کنار خودم.
‫این تنها راهه.
‫باشه؟
‫همسرم.
‫عشقم.
‫چطور تونست این اتفاق بیفته؟
‫یه نگهبان پیداش کرد.
‫اون یه جیغ شنیده ‫نزدیک پایین دروازه‌ی غربی.
‫خیلی متأسفم، اشبعل.
‫این نمی‌تونسته یه اتفاق باشه.
‫این دشمن ماست که داره بهمون ضربه می‌زنه.
‫آخه کی ممکنه ‫دلیلی برای کشتن دینا داشته باشه؟
‫یه تهدید؟
‫اگه یه شاهدخت می‌تونه ‫داخل دیوارهای قصر کشته بشه...
‫و اون‌ها راحت از کنار نگهبان‌ها رد شدن؟ ‫بدون دیده شدن کشتنش؟
‫نه.
‫یه نفر تو این قصر مسئول این کاره.
‫هیچ‌کس مسئول نیست.
‫دینا داشت با من دردودل می‌کرد.
‫اون تظاهر می‌کرد قویه،
‫اما مرگ پدرش ‫بیشتر از چیزی که می‌دونستیم روش اثر گذاشته بود.
‫اون اغلب در مورد پایان دادن به زندگیش حرف می‌زد
‫اون هیچوقت این رو به من نگفت.
‫اون می‌ترسید که تو ‫در زمان ضعفش دوستش نداشته باشی.
‫اما هیچ‌کس نمی‌تونست.
‫خیلی متأسفم، برادر.
‫بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی.
‫عشقم.
‫عذر می‌خوام، شاهزاده‌ی من. ‫پادشاه شما رو فراخوندن.
‫اون نیاز داره که شما براش بنوازید.
‫الان؟ حالشون خوب نیست؟
‫مطمئنم حالشون خوب می‌شه.
‫ابنر، چی آزارش می‌ده؟
‫چیزهای زیادی هست ‫که پادشاه رو آزار می‌ده.
‫مطمئنم دیدن تو حالش رو خوب می‌کنه.
‫این تویی، مگه نه؟
‫پادشاه من؟
‫من دوستت داشتم.
‫بهت اعتماد داشتم...
‫و تو باز هم بهم خیانت کردی.
‫پادشاه من، من به شما وفادارم.
‫همیشه بودم.
‫وفادار.
‫واقعاً هستی؟
‫دیگه فریبکاری بسه.
‫حقیقت رو بگو.
‫سموئیل تو رو انتخاب کرد؟
‫- پادشاه من، لطفاً فقط بشینید... ‫- اون تو رو انتخاب کرد؟
‫درسته؟
‫- سموئیل تو رو انتخاب کرد؟ ‫- نه.
‫نه.
‫خدا من رو انتخاب کرد.