‫آنچه در «هیلو» گذشت
‫من میخوام برگردم به مادریگال..
‫وینشر داره مدیریتو دستش میگیره...
..‫من باید به مقاومت بپیوندم.
‫من به جان قول دادم مراقب تو باشم..
‫دلیلی برای شکستن اون قول نمیبینم..
‫نیازی به این کار نیست..
‫من به یه پرستار بچه نیازی ندارم...
‫این یه ارتقا هست...
‫اون قراره تورو حتی بهترم بکنه...
‫سلام مسترچیف!
..‫من کورتانا هستم.
‫پس.. گوش به فرمان منه؟
‫از دید من بیشتر یه جور همکاریه..
‫میخوام یه تیم رو واسه تجزیه و تحلیل
‫ این شیء رهبری کنی...
‫بفهمی چیه.. چیکار میکنه!
‫و آیا اصلا بخشی از یه سلاح هست یا نه!
‫میتونم بخاطره اقدام به سرقت ‫سفینه ی محبوبم بکشمت..
‫- خانوادم ثروتمندن.. ‫- چقدر ثروتمندن؟
‫دوتریوم میفروشن.
‫فقط کافیه منو برسونی .‫بهشون و دستمزد خودتو ازشون بگیری.
‫- هیچ احساسی بهم دست نمیده.. ‫- قرص هورمونی
‫توی ستون فقراتت جلوی ‫واکنش های احساسیتو میگیره...
‫یکی از خصوصیات "اسپارتان" بودنت همینه دیگه..
‫اگه اون قرصو درش بیاری...
‫انگاری که بعد از زندگی تو تاریکی،
‫چشماتو برای اولین بار باز کردی...
‫خاطرات خانوادمن.
‫- یکی دیگم هست؟ ‫- میبینی چطوری به همدیگه متصل میشن؟
..‫شیء دیگه ‌ایم درکاره.
‫وقتی بچه بودم دیده بودمش...
..‫رو سیاره اریدانوس دو.
‫میرم اونجا..
‫خب... اگر که جان، وقتی ما برگشتیم اریدانوس...
‫خاطرات دیگه ‌ای رو هم به یادش بیاره،
.‫امکانش هست که حقیقت به سرنگونی همگیمون ختم شه.
‫کورتانا بدرد همچین شرایطی میخوره دیگه...
‫چپ! ..راست! چپ! ..راست! چپ! ..راست!
‫داخل صف بمونید!
‫عقب نمونید!
‫دردی در خدمت کردن وجود نداره..!
‫فقط و فقط افتخار هست!
‫چپ! ..راست! چپ! ..راست! چپ! ..راست!
‫جلورو نگاه کنید! ‫یالا.. پاهاتونو تکون بدین!
‫چپ..! چپ..! چپ..!
‫- شما کی هستین؟ ‫- اسپارتانیم..
‫- صداتونو نمیشنوم! ‫- اسپارتانیم!
‫بلندتر! ‫"ریز 028"
‫اسپارتانیم! ‫"ونک 134"
‫کی هستین؟ ‫"کای 125"
‫اسپارتانیم!
‫- بلندتر! ‫- اسپارتانیم! "سورن 066"
‫- صداتونو نمیشنوم! ‫- اسپارتانیم!
‫"جان 117"
‫ستوان یکم "مندز" به من گفت ‫که دوباره تلاش کردی فرار کنی..
‫جان! مشکلت چیه؟
‫من میخوام برم خونه.
‫اینجا خونه ی ‌توعه.
‫همیشه که نبوده!
‫پس که اینطور...
‫و راجب این موضوع چی میدونی؟
‫جای بهم گفت.
‫گفت هممون رو اجبار کردن بیایم اینجا.
‫احساس میکنی مجبورت کرده بودن؟
‫یادم نمیاد.
‫ازت خواسته شد تا بهمون ملحق بشی.
‫میدونی چرا؟
‫چون که تو خاصی،
‫و یه ماموریت داری.
‫تا از بین همه اسپارتان ‌های جوان،
‫باور دارم که تو مهارت ‌های لازم
‫و توانایی ذاتی برای اینکه ‫رهبرشون باشیو داری.
‫در واقع...
‫روش حساب باز کردم...
‫تو قراره همه مارو نجات بدی.
‫حالش چطوره؟
‫قطعا اسپارتان ‌طور نیست.
‫عجیبه که یه سلاح میتونه ‫باعث چنین رفتاری بشه.
‫هنوز متقاعد نشدم که یه سلاح باشه.
‫شیء مادریگالو درنظر بگیر.
‫واضحه که توانایی
‫ساطع کردن حجم عظیمی از انرژیو داره.
‫اما موقعی جان بهش دست میزنه،
‫بنظر میاد که با یه جور عاملیت ‫یا یه هدف خاص کار میکنه..
‫یا داره به نیازهای جان جواب میده.. ‫یا چیزی که
‫مورده نیاز موقعیته رو پیش ‌بینی میکنه،
‫که یعنی..
‫پس یه جور هوش پشتشه...
.‫دقیقا.
‫و اگر یه جایی به یه
‫هوش بزرگتر وصل باشه،
‫اونوقت میخوام ببینمش...
‫چرا جان؟
‫چرا اونو انتخابش کرده؟
‫چی اونو انقدر خاص میکنه؟
‫از وقتی دیدمش دارم همین ‫سوالو از خودم میپرسم.
‫نمونه‌ های اصلی خونشو از قبل بررسی کردم..
‫مسترچیف!
‫17 دقیقه با اریدانوس دو فاصله داریم.
‫جستجومون برای شیء دوم ‫رو از کجا شروع میکنیم؟
‫چیف؟
‫متفاوت بنظر میاد.
‫چی دقیقا؟
‫فرانور...
‫در اصل چشم انسان
.‫از درک کردن فرانور عاجزه.
‫چیزی که فکر میکنی ‫داری میبینی.. در واقع
‫یه معادله ناوبری موبیوس ده بعدی
‫با خروجی تکاملی ‫و "فضا - زمان - جرم - سایه‌"داره...
‫داری خرابش می.کنی.‎
‫فشار خون.. ضربان قلب
‫و فعالیت الکترودرمالت همشون بالا رفتن.
‫خب که چی؟
‫داده‌ هام نشون میدن که دچار اضطراب شدی.
‫مضطرب بودن اینجوریه؟
‫از لحاظ فنی.
‫دارم میرم خونه..
‫"سیاره : اریدانوس دو" ‫«منظومه اریدانوس»
‫"هیلو" « قسمت چهارم - بازگشت به خانه »
‫"سیاره : مادریگال" ‫«منظومه 23 ترازو <لیبرِی>»
‫هیچ اثری از سفینه‌های وینشر نیست؟
‫همه ‌جا نگهابانی راداری هست.
‫میدونم چطوری از دید دور بمونم.
..‫بهم اعتماد کن.
‫"بهم اعتماد کن" ‫ببین کی میگه دزد.
..‫دزدیو دست کم نگیر.
‫حالا که صحبتش شد،
‫میدونی که فقط امنیت نیست ‫که باید واسش پول بدی.. مگه نه؟
‫از وقتی صبحانه خوردیم ..‫کیلومتر شمار راه افتاده.
‫اگر دست از حرف زدن برداری بیشتر میدم.
..‫لطفا.
‫یکی به خواب بیشتری احتیاج داره..
..‫نمیتونم بخوابم.
‫خاطرات بد...
‫وقتی از برنامه اسپارتان فرار کردم..
..‫هیچ خاطره ‌ای از هیچی نداشتم.
‫ذهنم کاملا پاک شده بود...
‫فوق‌ العاده بنظر میاد..
‫در واقع افتضاح بود...
‫بدون خاطراتم انگار گم شده بودم..
‫خاطراتت برگشتن؟
‫ذره ذره...
‫یک سال طول کشید تا یادم بیاد بابام مرده.
‫یک سال دیگه طول کشید...
‫تا یادم بیاد من بودم که اونو کُشتم...
‫اوه...
‫خاطره چیزیه که بهت اجازه میده بدونی کی هستی،
‫و بهت یادآوری میکنه که چه چیزایی برات مهمن.
‫"سیاره : ریچ" ‫«فرماندهی ناوگان ففسم»
‫کای...
‫- داری چیکار میکنی؟ ‫- هیچی.
‫مسترچیفو دیدی؟
‫پیش هالزیه...
‫رفتن ماموریت...
‫تو خوبی؟
‫آره! خوبم...
.‫بعدا... میبینمت.
‫"سیاره : اریدانوس دو" ‫«تاسیسات دستیابی به حیات»
‫فقط شیش تا از تاسیسات دستیابی به حیات
‫از مرحله آزمایشیشون موفق بیرون اومدن...
..‫این یکی از اونا بود.
‫جنگل‌ های پرثمری تو سیاره ‌ای ‫بی ‌آب و علف ساخته شدن.
‫این مستعمره به دست والدینت رهبری میشد.
‫اون ها قهرمان بودن...
‫درست شبیهه پسرشون...
‫اون خونه منه..
‫جایی که بابام سوراخو کند...
‫به تراس دید مستقیم داشت...
‫همونجایی که مادرم ایستاده بود.
‫بیا با این کار به همه این ‫مزخرفات خاتمه بدیم جان.
‫چالش کُن، پسرم...
‫مادرم اونجا...
‫نه! نمیخوام اینکارو بکنم!
‫مامان!
‫اطراف اینجا...
‫بیاید کندنو شروع کنیم..
‫"سیاره : مادریگال" ‫«مادریگال سیتی»
‫نمیتونستی ببریمون یکم نزدیکتر؟
‫شاید تو اون کسی باشی که پول میده.. ولی ‫این کارو به روش من انجام میدیم.
‫من به جان قول دادم مواظب تو باشم،
‫و میخوام به عهد خودم وفا کنم.
‫پس سرتو بگیر پایین ‫و دهنتو بسته نگه دار...
‫عاه! یانگ سوک..
‫کار و کاسبی چطوره؟
‫فرماندار وینشر.
..‫- خانم‌ ها. ..‫- فرماندار وینشر.
‫هر که بامش بیش.. برفش بیشتر..
‫برید توی صف!
‫برو پشت من...
‫این یه کلاه‌ خود رسمی و اصل ففسمه! خب؟
‫- ببین.. ببین.. ببین.. ها؟ ‫- نه! خیلی گرونه..
‫میبینی؟ بیخیال...
‫باید همین الان بخریش آقا.
‫ بهت نصف قیمت میدمش.
‫باشه! فقط برو.. ‫داری وقتمو هدر میدی...
‫صبر کن.
‫آتو.
‫کوان؟
‫زنده ‌ای؟
‫بقیه کجا هستن؟
‫الان کی شبه‌ نظامیون رو رهبریشون میکنه؟
‫نمیتونم باهات حرف بزنم...
‫- آتو... ‫- کجا با این عجله...
‫دارن دنبالت میگردن.. ‫ما نباید اینجا باشیم..
‫لطفا.. اگر یکی مارو باهم ببینه..
‫من اومدم کمکت کنم.
‫فقط باید ژنرال‌ های پدرمو پیدا کنم.
‫اونا کجا هستن؟
‫من.. آم،
..‫امشب بیا به مراسم یادبود پدرت.
‫- در امان بمون... ‫- آتو،
‫آتو.. وایسا آتو.. ‫آتو صبر کن!
‫لطفا..! آتو!
‫هی بچه جون..
‫"تحت تعقیب" ‫«کوان ها»
‫امیدوارم بدونی چیکار داری میکنی...
‫واو..
‫خیلی خب.. سلام اسپارتان‌ ها.
.‫مرسی که اومدین.
‫دکتر کیز.. دستورات خاصی برامون دارین؟
‫بله! خیلی وقتتونو نمیگیرم.
‫فقط میخواستم چندتا ‫آزمایش بیومتریک بگیرم...
‫اون همون شیئیه که من و مسترچیف
‫تو غار تو مادریگال دیدیم..
‫ماجرا اینه؟
‫نه کاملا...
‫باید ببینم شیء به شما چجوری واکنش نشون میده
‫تا مشخص کنم چی جانو اینقدر خاصش میکنه،
‫یا اینکه اصلا خاص هست یا نه!
‫اون مسترچیفه!
‫بله، همینطوره...
‫ اول من انجامش میدم خانم.
‫عالیه.
‫ریز 028، من از پشت .‫شیشه ایمنی راهنماییت میکنم.
‫میخواید برید بیرون؟
‫تو خوبی، کای 125؟
‫بله خانم.. ‫صددرصد...
‫خیلی خب... برو بریم تو کارش..
..‫لطفا کلاه ‌خودتو دربیار.
‫یه چیزی پیدا کردم.
‫شیء رو؟
‫نقاشین.
‫نقاشیای من...
‫این یکیو نمیشناسم.
..‫همشون شبیهه همدیگن.
‫جان.. چیزی اینجا هست که بهمون بگه
‫شیء بزرگتر کجاست یا چیکار میکنه؟
‫جان، صدامو میشنوی؟
‫پرسیدم داری چی میکشی.
‫فکر میکنم باید برگردیم به سفینه...
‫میتونیم نقاشی‌هارو ‫اونجا تجزیه و تحلیل کنیم.
‫جان؟ جان؟
‫لیاقت پدرم همینقدره؟
‫بعد از کارایی که برای مردمش کرد،
‫کل شهر باید میومدن..
‫آها...
‫اون آگاتاست..
‫یکی از ژنرال ‌های پدرمه..
‫آگاتا.
‫اوه... کوان!
..‫فکر کردم تورو هم از دست دادیم.
‫اینجا خطرناکه.. ‫اگه وینشر پیدات کنه...
‫میدونم.
‫بگو نقشه چیه؟
‫نقشه؟
‫رافائل وقتی بهمون حمله شد..
‫تو پایگاه نبود.
‫داره مقاومتو رهبری میکنه؟ ‫بقیه چطور؟
‫کوان! رافائل مرده.
‫وینشر اونو به یه سرمشق تبدیل کرد.
‫همینطور آروان.. سوک! کیم.. دیوِلی..
‫خدای من..
‫حمله به پایگاه همچیو عوض کرد کوان..
‫همچی رو...
‫مردم ترسیده‌ن.
‫تنها چیزی که الان میخوان ‫محافظت در برابر کاوننته.
‫و وینشر اینو بهشون میده؟
‫آره.. همینطور پشتیبانی ففسم رو داره.
‫- اون تفنگدار هارو داره... ‫- اما نمیتونیم همینطوری تسلیم بشیم.
‫باید مبارزه کنیم!
‫متاسفم کوان...
‫وینشر اجازه داد مرده‌ هامون ‫رو از پایگاه جمع کنیم،
‫اما انقلاب تموم شده..
‫خیلی خب! باشه..
‫خیلی از کمکتون ممنونیم.
‫بیا بریم..
‫نه.. نه.. نه! صبر کن!
..‫آگاتا.. تو وفادارترین دوست پدرم بودی.
‫اگر قرار بود کسی مدیریت نیروهای ‫شورشی رو به دست بگیره.. تو بودی...
‫و با این حال تو تنها کسی ‫هستی که وینشر نکشتتت.
‫وینشر چقدر برای فروختن شورش بهت پول میده؟
‫تو باید بری...
‫- داری هممونو به خطر میندازی... ‫- تو یه خائنی!
‫همتون خائنین! ‫پدرم جنگید و مرد
‫تا همتون آزاد باشین.
‫و حالا اینجا ایستادین و دعا میکنین
‫و ادعا میکنین که بهش احترام میذارین،
‫اما همتون بزدلی بیش نیستین!
‫نیروهای امنیتی!
‫بیا بریم.
‫خیلی خب ونک...
‫دست راستتو بذار رو شیء.
‫آروم لطفا..
‫خیلی خب! حالا دست چپت..
‫درست مثل ریز..
..‫کای 125 تو نفر بعدی.
‫باید کلاه‌ خودتو برداری..
‫نمیتونیم خطر سوختن لوازم ‫الکترونیکی رو به جونمون بخریم..
‫میدونی که هالزی رسیدشو برام میفرسته..
‫خیلی خب.
‫مشکلی هستش خانوم؟
‫موهات.. ‫خودت این کارو کردی؟
‫بله..
..‫عالی شد.
‫شما به ما اهمیت نمیدین.. مگه نه دکتر؟
‫چی باعث شده چنین فکری بکنی؟
‫احساسم اینو بهم میگه.
‫نمیدونستم اسپارتان ‌ها احساس دارن.
‫حس ‌ها باعث برد نبردها میشن.
‫از شیش سالگی.. ‫استراتژی نظامی رو مطالعه کردم،
‫از سان زو گرفته تا پرستون کول..
‫ریز به زبان و گویش تمام
‫سیاره ‌های مستعمره صحبت میکنه.
‫اکتشافات ونک در میدان نبرد ‫درباره ساختار شمشیرهای پلاسما
‫به تفنگدارها کمک کرد ‫جلیقه‌ های سپردار قویتری بسازن..
‫شما مارو به عنوان ماشین میبینین.
‫اما اگر میخواید ‫واقعا درک کنین که ما..
‫چطوری کار میکنیم.. باید بیشتر تحقیقات کنید.
‫صبر کن!
‫آزمایش دیگه ‌ای هست خانم؟
‫"باهم به همه‌ چیز غلبه خواهیم کرد"
‫کورتانا؟
‫میتونی بهم نشون بدی خونه قبلا چه شکلی بود؟
‫اگر به اندازه کافی داده بصری داشته باشم،
‫میتونم یه رونوشت واقعی
‫از محیط بازسازی کنم،
‫و تو نمایشگر سربالات نشونش بدنم.
‫انجامش بده.
‫فقط محض احتیاط.
‫معلوم نیست چه تصاویره وحشتناک
‫و بهم ریخته‌ ای ممکنه از گذشته‌ ات ظاهر شه...
‫یادت باشه! هرچیزی که به خاطر میاری
‫مطلقا منعکس کننده اتفاقات واقعی نیستش.
‫فهمیدم.
‫خیلی خب.
‫دارم داده‌ های بصری رو کناره هم میذارم...
‫نه!
.‫اون میز اونجا بود.
‫آزمایشگاه گیاهی پدر..
‫مادرم نقاشی‌ هامو اینجا آویزون میکرد.
‫اتاق خوابم از این طرفه..
.‫یادمه.
‫و داخل این اتاق چی؟
‫کورتانا...
‫- نمیبینمش... ‫- متاسفم جان..
‫متاسفانه تخریب زیادی صورت گرفته.
‫تو اون منطقه داده کافی برای
‫به تصویر کشیدن دقیق ندارم...
‫شاید اگر برگردیم سراغ نقاشی ‌ها.. جان،
..‫صبر کن.
‫یالا الی..
‫مراقب باش جانی!
‫مامان...
‫جان.. بیا اینجا،
‫اینو ببین.
..‫داریم زندگی جدید خلق میکنیم جان.
‫واو...
‫و اگر گیاهان بتونن اینجا زندگی ‫کنن.. حدس بزن چی میشه؟
‫مام میتونیم اینجا زندگی کنیم..
‫بوی صابون میدی.
‫توام بوی لجن میدی خنگول جان...
‫اصلا امروز کجا داشتی بازی میکردی؟
‫نمیدونم..
‫- داشتم با اِلی بازی میکردم دیگه... ‫- واقعا؟
‫خب.. پس لابد می ارزید...
‫که یه کوچولوی کثیف بشی..
‫بیا بریم دست و روتو بشوریم ..‫که بعدش شام بخوریم.
‫بیا اینجا... بیا اینجا...
‫داری چی میکشی؟
‫خیلی دور نشو جان...
‫مواظب باش...
‫بیا اِلی..
‫جان.. میشنوی چی میگم؟ ‫پرسیدم داری چی میکشی؟
‫میشه نشونم بدی؟
‫- کنترلش دست توئه؟ ‫- من نمایشمو قطع کردم...
‫نمیدونم چی داره میبینه.. ‫ولی من پخش نمیکنم...
‫نه! این یکیو میخوام!
‫شیر میاد.
‫بازم درست گفتی؟ ‫ده بار پشت هم درست گفتی..
‫- دوباره بندازم؟ ‫- آره..
‫خط میاد..
‫تو خیلی خوش ‌شانسی مگه نه؟
‫میدونی بنظرم جریان از چه قراره؟
‫در واقع بنظرم خودم خیلی خوش‌ شانسم.
‫میشه بازم ببینمت؟
‫چرا که نه؟
‫- میشه بین خودمون بمونه؟ ‫- آره.
‫جان! حالت خوبه؟
‫آزمایش سه اسپارتان...
‫و شیء مورده نظر به اتمام رسید.
‫ظاهرا اسپارتان 117 ‫توانایی منحصر به فردی داره...
‫که باقی اسپارتان ‌ها ندارن..
‫احتمالا مجبور شیم ‫بازم تو سطح دی.‌ان.‌ای...
‫آزمایش کنیم که مشخص شه...
‫- عه! ریز... اینجارو باش.. ‫- عه.. عه.. کای..
‫از این سلاح کاوننت ‫بیشتر از همه خوشم میاد..
‫- میشه خواهشا بذاریش کنار؟ ‫- اشکالی نداره بابا..
‫سوراخای بالاشو میبینی؟
‫تیرهای میخیشون تو همین سوراخا ‫آماده شلیک میشه.
‫وقتی که ماشه رو بکشیم،
‫خودشون به یه طریقی بافت زنده رو هدف میگیرن.
‫بهترین نوع شلیک نقطه ‌زن محسوب میشه خانم.
‫به محض برخورد تیرشون به هدف،
‫باهم ترکیب میشن و شترق،
‫چیزی جز مه بزرگ صورت رنگی..
‫متشکل از مایعات تبخیر شده .‫جسم هدف دیده نمیشه.
‫- خسارت زیادی از خودش به جا میذاره... ‫- خودم با سلاح نیدلر آشنایی کامل دارم کای..
‫خب.. تو خود کاوننت ‫چیز دیگه‌ ای خطابش میکنن.
‫چی خطاب میکردنش؟
‫- خپ‌ پوس خطابش میکنن.. ‫- آها.. آره.. درسته...
‫خپ‌پوس! خپ‌پوس...
..‫درسته.
‫از... کجا میدونین؟
‫وقتی سمت خودشون نشونه میگیرمش، ‫چنین حرفی میزنن.
‫البته ممکنه به معنای...
‫"یا خدا... خواهش میکنم منو نکشین" باشه..
‫اینم درسته...
‫تاحالا شنیدی گرانت ها ‫التماس کنن که نکُشنشون؟
حال به هم زنه
‫راستش.. میشه گفت باحاله...
‫ای وای.. فناوری کاوننت رقیب نداره...
‫شکی توش نیست.
‫فانتومی که باهاش از مادریگال ‫برگشته بودیم واقعا حرف نداشت...
‫میشه دوباره بگین تو کاوننت ‫سلاح نیدلرو چی خطاب میکنن؟
‫خپ ‌پوس..
‫معلومه دیگه..
‫شما اسپارتان‌ ها بیش از بقیه...
‫شاهد رفتار اعضای کاوننت بودین..
‫خانوم؟
‫دیگه چه کلماتی از زبان سانگهیلی بلدین؟
‫این دیگه چه...؟
..ای داد بر من
لعنت به من.. لعنت به من
‫ چه غلطی داری میکنی؟
‫میرم سوار سفینم بشم ‫که برم طرف خونه.
..‫ خیلی تعدادشون زیاده.
‫نه! تعدادشون اندازست دیگه...
‫اگر الان بری.. .‫هیچ دستمزدی نمیگیری.
‫ما باهم قرار گذاشته بودیما...
‫قرار گذاشته بودیم که بهت کمک کنم ‫نیروهای مقاومتو پیدا کنی.
‫الان پیداشون کردیم دیگه..
‫اما به لطف حضرت عالی...
‫- وینشر به خدمتشون رسید.. ‫- نه.. نه.. نه!
‫هنوز عده ‌ای وفادار به پدرم...
‫تو مادریگال وجود دارن.. مطمئنم!
‫اگر پیداشون کنیم، ‫میتونم قانعشون کنم ایستادگی...
‫کوان...
‫کسی قرار نیست ایستادگی کنه...
‫باید حقیقتو قبول کنی..
.‫دیگه قهرمانی در کار نیست.
..‫عمه ‌ام هست.
‫باید بریم پیش عمه ی من..
‫کنترل پول خانوادمون دست اون هست..
‫میدونم کجاست.
‫پولش به اندازه ای هست ‫که سفینم رو بخره؟
‫هممم؟
‫اگر الان بری، ‫دست‌ خالی برمیگردی خونه..
‫دزد فضایی این مدلی ندیده بودم...
‫دیر کردی..
‫خواهرم که باید میومد ..‫مراقب بچه ‌هام باشه.. دیر کرده بود.
‫بهتره با دستمزدی که بهت میدم،
‫پرستاران مناسبی برای بچه ‌هات بگیری..
‫سلام فرانکو...
‫باهام کاری داری وینشر؟
‫من کاریت ندارم عزیز دلم...
‫ففسم و مردم مادریگال کارت دارن...
‫دردسرسازی وارد سیارمون شده...
‫و بخشی از سیارمون به خطر افتاده...
‫طرف ملتو تحریک میکنه...
‫و فتنه‌ گره...
‫باید تا تخم فتنه رو نکاشته.. سر به نیست بشه..
‫طرف کیه؟
‫کوان هائه...
‫اون که خیلی کم سن و ساله..
‫خب! برخی دختران کم سن و سال ‫تو بزرگسالی دردسر درست میکنن...
‫محافظی با خودش آورده...
‫سورن رو آورده...
‫همون دزد فضاییه؟
‫از پس اون که برمیاین..
‫برای سرش که جایزه گذاشته بودن... مگه نه؟
‫تعداد نوادگان شورشیان...
‫تو این سیاره خیلی زیاده...
‫همینو کم داریم که یکی دیگه ‫از اعضای خانواده ها شهید بشن...
‫باید بی سر صدا کارشو تموم کنن...
‫طرف باید توی کارش حرفه ‌ای باشه..
‫میخوای خودم کارشو تموم کنم..
‫داری چه غلطی میک...؟ نه!
‫بس کنین!
‫- سلام کوان... ..‫- سلام عمه سوجین.
‫شایعاتی به گوشم رسیده بود...
..‫بذار نگاهی بهت بندازم.
‫عمه جون.. باید کمکمون کنی...
‫کوان! نباید برمیگشتی..
‫زودباش باهام بیا..
‫نباید ببیننت..
‫من کلی در این راستا زحمت کشیدم..
‫عرق ریختم...
‫از هر فرصتی بهره بردم..
..‫الان دیگه دوره خودمه.
‫درستش کن فرانکو...
‫باید حسابمو صاف کنم...
‫بیاین این تو...
‫وایستا..
‫مطمئنی که بازم میخوای...
‫اون شکلی ضایع بشی؟
‫اشکالی نداره سورن... ‫پیش عمه سوجی در امانم...
‫تو دستمزدمو بگیر...
‫من هم میرم صحبت کنم ‫که سفینه ‌ای جور کنم...
‫شش آهنگ زبانی...
‫و چند ده واج و واژه ‌نگاشت جدید ‫از زبانشون یاد گرفتیم...
‫باورم نمیشه چندین سال ‫طول کشید که هچنین کاری بکنیم...
‫خب! با کمال احترام..
‫قبلا اصلا باهامون صحبت نمیکردین خانوم...
‫خب.. مادرم اصلا نمیذاشت نزدیکتون بشم...
‫قبلا همیشه میخواستم بدونم ‫چرا شمارو به من ترجیح میده..
‫احتمالا خیال میکردم ‫چون از من باحالترین..
‫حتما دوران دشواری بوده..
‫اِم! بگذریم.. اِم،
‫فکر نمیکنم تمریناتتون ‫اصلا باحال بوده باشن..
‫- باحال بود بابا... ‫- عه! جدی؟
‫یه بار به هر کدوممون ‫حیوان دست ‌آموز داده بودن..
.‫من هاپویی به نام کودی داشتم.
.‫- ریز گربه داشت. ‫- اسمشم الوئیز بود...
..‫شوخی میکنین دیگه.
‫ونک! توام خوک داشتی..
‫- اسمش آیوان بود.. ‫- آیوان بود...
‫اسمش آیوان مخوف بود...
‫آخه داشتیم راهبردای ‫گله گرگارو بررسی میکردیم.
.‫دکتر هالزی هم گروه ‌بندیمون میکرد.
‫یه سری شکارچی میشدن.. یه سریم شکار..
‫ظاهرا خیلی باحال بوده..
‫دو روز تو جنگل میموندیم..
‫رد هرچی دم دستمون میومد ‫رو میگرفتیم و میخوردیمش،
‫شکارمونو میپاییدیم و میکشتیمش.
‫حیوانات دست ‌آموز ‫گروه بازنده رو ازشون میگرفتن.
‫یعنی ازتون میگرفتشون؟
‫نه! بهمون میگفت بکشیمشون..
‫اذیتم نکنین دیگه..
..‫هر شکستی عواقبی داره.
‫من نه بار برنده شده بودم! ‫ولی بعدش باختم...
‫من تو سومین مأموریتم شکست خوردم..
‫من اصلا نباخته بودم..
‫پس تونستی آیوان رو نگهش داری...
‫دکتر هالزی کشتش..
‫پیوند اسپارتان‌ ها ‫باید بین خودشون باشه...
..‫ نباید به چیزه دیگه ‌ای وابسته باشن.
‫بهت که هشدار داده بودم ‫مشاهده خاطرات تحریک ‌کننده‌ ات...
‫تعادل روانتو بهم میریزه.
‫الان نگران شدم...
‫که حتی وقتی کناره اون شیء نیستی...
‫هم تصاویری مشاهده میکنی..
‫باید ببریمت خونه...
‫که بتونیم نقاشیارو بررسی کنیم...
‫خودتو دیدم.
‫پسر بچه بودم..
‫اما تو پیشم بودی..
‫- معلومه که پیش تو بودم... ‫- نه ‌خیر!
‫تو یتیم ‌خونه نبودیم! همینجا بودیم.
‫توی خونه خودم بودیم..
.‫پدر مادرم هنوز زنده بودن.
‫برای چی اومده بودی اینجا؟
‫خب طبیعیه..
‫خاطره های آدم.. خصوصا وقتی پای...
‫آسیب روانی وسط باشه.. بهم میریزه.
‫موقع آشناییمون خیلی ‫کم سن و سال بودی...
‫و غم از دست دادن والدینت بهت غلبه کرده بود.
‫من ازت مراقبت کردم.
‫از اون به بعد همیشه همراهت بودم..
.‫الانم اینجام و هواتو دارم.
‫- خب؟ ‫- خبر بدی دارم رفیق...
‫یعنی چی که خبر بدی داری؟
‫مگه بابت سفینم چقدر میخوان؟
‫هزینه ‌اش مطرح نیست..
‫سفینتو اوراقش کردن...
‫همه ‌چیشو ریختن بیرون، ‫باله‌ هاشو فرستادن سدرا...
‫ای حیوونای کثیف...
‫اگر میخوای در اسرع وقت ‫از مادریگال بری...
‫سفینه ‌های مسافربری هرروز ساعت یازده..
‫به وقتِ همینجا، به مقصد ‫نیوکارتیج حرکت میکنن..
‫سفینه‌ هاشون از کجا حرکت میکنن؟
‫از گرانادا... باید سیصدو بیست کیلومتر ‫بری به سمت جنوب...
‫- سیصد و بیست کیلومتر برم؟ ‫- مسیرشم بیابونیه...
‫اوم.. اگر پولشو داشته باشی، ‫میتونم برسونمت...
..‫هوم.
‫چه کلاه قشنگی..
‫خیلی مد روزه..
‫موتورتو هم برمیدارم...
‫بابام اولش پنجاه تا سرباز بیشتر نداشت...
‫میتونیم حداقلش همونقدر سرباز پیدا کنیم ‫و با پول خانواد‌مون...
‫چیزی دیگه برامون نمونده کوان!
‫پدرت تمام دار و ندارمونو خرج انقلابش کرد...
‫پولمون که تموم شد، ‫افرادمونم ته کشیدن..
‫همشون ترسیدن و ناامید شدن...
‫ولی میتونیم وینشرو شکستش بدیم..
‫فقط کافیه به مردم یادآوری کنیم...
‫هدف مبارزاتمون از چه قراره..
‫بیا... افرادم به سلامت ‫تورو از شهر خارج میکنن...
‫و نباید بیای این طرفا...
‫نباید روسیاهش کنم.
‫جونشو داد که منو نجات بده.
‫باید راهشو ادامه بدم.
‫نه! ..اجازه نمیدم.
‫منم میتونم مثل خودش مبارزه کنم..
‫هدف مبارزات پدرت دروغین بود..!
‫منظورت چیه؟
‫اصلا نمیخواستم تصورت از پدرتو برات خراب کنم...
‫بگو دیگه...
‫پدرت چند سال پیش، ‫قبل از وقوع جنگ...
‫با یه گروه توی صحرا آشنا شده بود..
.‫عارف بودن.
‫وقتی که برگشت..
‫همچی عوض شده بود...
‫خودش عوض شده بود...
‫بهش چی گفته بودن؟
‫اصلا نگفت...
‫اما وقتی برگشته بود، ‫مصمم بود که مسئولیت...
‫آزادسازی مادریگالو دوش خودشه...
‫بهم گفته بود هدف اصلی خاندان ها...
‫فقط از همین راه معلوم میشه...
‫هدف اصلیمون چیه؟
‫دلیل اصلی سکونت ما توی مادریگال...
‫و دلیل همه این مبارزاتمون...
‫به نقل از بیابان ‌نشینان رو میگفت.
‫اونم حرفشونو باور کرده بود.
‫پدرت میخواست باور کنه دیگه.
‫این عارفا کجان؟
‫کوان.. نه!
‫صدای چی بود؟
‫کوان.. برو!
‫سلام کوان.
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫اومدم گندکاری پدرتو جمع کنم.
‫کار همیشگیم شده دیگه. ‫دوستت کجاست؟
‫عمه سوجین!
‫نه!
‫آهای!
‫عمه سوجین.
‫ای بابا..! اصلا نباید ‫رابلو ترکش میکردم.
‫سفینم رو هم از دست دادم.. ..‫بیا دیگه.
‫الان کل ارتش وینشر میفتن دنبالمون...
‫بیا دیگه...
‫بیا بریم...
‫پناه بگیر!
‫برو! برو! برو!
‫پشت سرتن..
‫برو!
‫دکتر هالزی..
‫تحلیل کورتانا ‫از اسکن مغزی امروز..
‫مسترچیف آماده شده..
‫هوم.
‫درست میگفتین.
‫خوشه‌ های عصبی آمیگدالش دوباره باز شدن.
‫آره! احساساتش با خاطراتش یکی شدن.
‫آره.
‫ضمنا.. اصلا نمیشه محتویات...
‫خوشه ‌های عصبیشو تشخیص داد،
‫یعنی اصلا نمیتونیم بفهمیم ‫چه خاطراتیو به یادش آورده.
‫یادم اومد.
‫دومین شیء همینجاست...
‫تو اریدانوسه.
‫منم جاشو بلدم.
‫همینجا نگهش دار.
‫آهان..، چه.. چه معنایی ازش درآوردی؟
‫اولش "بنیان" درآورده بودم..
‫ولی اون یکی هجائه ‫معناشو عوض میکنه.. مگه نه؟
‫آره.
‫اوک... اوگاکا.
‫احتمالا "کلید" باشه..
‫ممکنه منظورشون همون شیء باشه؟
‫به داده‌ های صفحه ‌نمایش جلوسری ‫غاره دسترسی داری؟
‫آره! اوم.. وایستا.
‫باهام کاملا روراست نبودیا.
‫منظ.. منظورت چیه؟
‫رنگ موهامو میگم.
‫خیلی داغونه.
‫- نه بابا.. ‫- اصلا نمیدونم..
‫یهویی چم شده بود..
‫شاید میخواستی یکمی ‫جلو هالزی سرکشی کنی.
‫خب.. احتمالا میخواستم ‫جلو خیلی چیزا سرکشی کنم.
‫دارم برمیدارمش.
‫- وای.. ‫- چیشد؟
‫این کلمه تماس سانگهیلیو میگم.
‫چی ‌آنگاگومو.
‫معنی "حلقه مقدس" براش ثبت شده.
‫اینجارو.
‫حلقه مقدسه.
‫"هیلو"ئه..
‫بنظرت منظور اعضای کاوننت همین بوده؟
‫اِم...
‫خودم میدونم یه راست ‫به هالزی جواب پس میدی،
‫اما میشه این جریان بین خودمون بمونه؟
‫حداقل فعلا بمونه تا بتونم ‫بفهمم این جریانات از چه قراره...
‫باشه! مشکلی نیست.
‫بین خودمون میمونه.
‫راستش.. از نظره من که...
‫ما تا حدی خواهر حساب میشیم.
‫باید اعتراف کنم...
‫تو خیلی عجیب شدی گروهبان..
‫چیشده خانوم؟
‫دکتر هالزی همچی رو...
‫با خصوصیات مورد نظر خودش طراحی کرده..
‫وقتی رفتار مخلوقاتش غیر منتظره باشه،
آروم و قرار نمیگیره
‫خب! رفتار غیر منتظره یعنی چی؟
‫حتما یعنی..
‫رفتاره انسانی دیگه...
‫انسان‌ ها از نظره دکتر هالزی ‫بی‌ نظم،
‫غیر منطقی و گیجن...
‫و مطابق احساسات و علایقشون تصمیم میگیرن..
‫هالزی فرق میکنه.
‫دنیا از نظرش شبیهه مجموعه داده ‌ای میمونه...
‫که باید بدون درنظر گرفتن...
‫درد کوتاه‌ مدت حاصله.. بهینه‌ سازی کننش.
‫وقتی اینطوری خودشو ‫وقف کارش میکنه،
.‫بقیمون در مقایسه با ایشون کم میاریم.
‫درضمن.. دکتر هالزی معمولا...
‫افرادیو که روسیاهش میکنن...
‫از زندگی خودش حذف میکنه.
‫اما خودش اصلا دست ‌بردار نیست!
‫دایم تلاش میکنه...
‫و مصممه مارو تسلیم ..‫آینده مد نظر خودش بکنه.
‫معتقده که چیزی تو این دنیا وجود داره...
‫که راهی نمونده تا بهش برسیم.
‫معتقده ما به جواب ‫سوالای همیشگیمون میرسیم..
‫میفهمیم که کی هستیم..
‫داریم به کجا میریم؟ ‫پتانسیلمون واقعا در چه حدیه؟
‫کار و عمرشو وقف دست ‌یابی ‫به جواب همین سوالا کرده...
‫به هر قیمتیم که شده..
‫به هیچ وجه تسلیم نمیشه!
‫کای! ممکنه عمل سرکشانت ‫اختلالی جزئی باشه..
‫ولی اگر دکتر هالزیو درست بشناسم،
‫تحمل اختلالات جزئی از توانش خارجه...