.
آنچه در "دکستر" گذشت
‫- چرا؟ ‫- جشن آخر هفته.
‫آستین چپ کتت
‫کمی کوتاه‌تر از ‫آستین راستته.
‫عوضی.
‫یکی از رفیقام داره ‫پیشخدمت مراسم استخدام می‌کنه.
‫کجای شهره؟
‫عمارت اون یارو، لئون پریتر.
‫از پسر من ‫دور بمون.
‫هی. البته.
‫سرویس اتاق.
‫چارلی امروز اومد سر کار.
‫داره با پسر تو سر و کله می‌زنه.
‫احتمالاً وقتشه ‫یه سرزده به خود چارلی
‫بزنم.
‫اون داره از مادرش مراقبت می‌کنه.
‫تو... تو مامان من رو کشتی؟
‫من اونجور آدمی نیستم. ‫پسر من رو راحت بذار.
‫بله، می‌خوام صحبت کنم
‫با آقای لئون پریتر.
‫کنجکاوم بدونم ‫شما این آقا رو از کجا می‌شناسین.
‫- منظورتون آقای اشمیت‌ـه؟ ‫- نه.
‫اون دکستر مورگان‌ـه.
‫من بیش از بیست سال ‫باهاش کار کردم
‫تو بخش جنایی پلیس میامی.
‫فکر کردم، با توجه به ‫همه اتفاقاتی که امروز اینجا میفته،
‫باید تو گاوصندوقم همدیگه رو ببینیم.
‫دکستر مورگان.
‫خونسرد باش. خیلی خونسرد باش.
‫من دقیقاً می‌دونم تو کی هستی.
‫عاشقشم!
‫من پرونده‌های گسترده‌ای از ‫قاتل‌های زنجیره‌ای در سراسر جهان دارم.
‫و نقشه‌ات برای «انجل» چیه؟
‫اون بهای ‫ورود توئه.
‫همکاری هم به جایی نرسید.
‫دکستر مورگان... لعنت بهت.
‫باورنکردنی بود.
‫فکر کنم منظورت «احمقانه» بود.
‫خیلی احمقانه بود.
‫من کشتمش.
‫تو یه پلیس رو کشتی.
‫من سال‌هاست این ‫روانی‌ها رو تحمل می‌کنم.
‫حتی بدم نمیاد ‫برات از شرّشون خلاص بشم،
‫ولی اتفاقی که اون تو افتاد،
‫من برای اون کار قرارداد نبسته بودم.
‫می‌دونم. ‫اوضاع واقعاً از کنترل خارج شد.
‫گوش نمیدی؟ ‫تو یه پلیس رو کشتی،
‫درست وقتی که همه افسرهای پلیس ‫تو شهر
‫دارن برای جشنت به اینجا میان.
‫من حواسم به جشن هست،
‫درست مثل اینکه همه چیز اون تو ‫خودش درست می‌شه.
‫می‌خوای همین‌طوری ‫اون تو ولش کنی؟
‫می‌خوای چی کار کنم؟ ‫بذارم بیاد بیرون؟
‫معرفیش کنم ‫به کمیسر پلیس؟
‫دعوتش کنم شام؟
‫باشه. منظورت رو گرفتم.
‫قانون سه رو یادت باشه.
‫سه دقیقه بدون اکسیژن. ‫سه روز بدون آب.
‫سه هفته بدون غذا.
‫اکسیژنش که تأمینه.
‫پس، سه روز دیگه.
‫با این می‌تونیم کنار بیایم، درسته؟ ‫حتی اگه اون نتونه.
‫طبقه پایین به من نیاز دارن.
‫تو اینجا بمون. ‫هیچ‌کس به اون گاوصندوق نزدیک نمی‌شه.
‫یه جعبه کمک‌های اولیه ‫تو اون کمد هست.
‫به اون زخم برس. ‫به بهترین حالتت نیاز دارم.
‫لعنتی.
‫اون اسلحه انجل رو کشت. ‫نباید اثر انگشتم روش بمونه.
‫باید یه راه خروج دیگه‌ای باشه.
‫این تو لیست روش‌های مُردن من نبود.
‫شرط می‌بندم تو لیست ‫باتیستا هم نبود.
‫در آرامش بخواب، انجل.
‫تو پلیس خوبی بودی...
‫و مرد بهتری.
‫اوه. دوباره خرابکاری کردی.
‫وقتی سعی می‌کنی کسی باشی ‫که نیستی، همین می‌شه.
‫من به انجل گفتم بره خونه.
‫باتیستا نمی‌تونست بره خونه.
‫اون بیست سال فکر می‌کرد ‫تو بهترین دوستشی،
‫و بعد ده سال دیگه ‫برای مرگت عزاداری کرد،
‫فقط برای اینکه بفهمه ‫تو یه روانی قاتلی،
‫و هیچوقت واقعاً ‫هیچ حسی بهش نداشتی.
‫پس چرا مرگش ‫اینقدر دردناکه؟
‫چون هنوز داری به حرف ‫پدر قلابیت گوش میدی
‫به جای برادر واقعیت، ‫هم‌خون خودت.
‫من بهت یه زندگی پیشنهاد دادم
‫با کسی ‫که واقعاً درکت می‌کنه،
‫و تو من رو کشتی.
‫و بعد، ‫یه شانس دوباره پیدا کردی
‫با اون محفل کوچیک پریتر،
‫و اون هم گند زدی بهش. ‫و برای چی؟
‫برای آدم‌هایی مثل باتیستا؟
به اصطلاح دوستت
‫که راستی، آخرین کلماتش، ‫«لعنت بهت» بود.
‫خوشحالم که وقتی فرصتش رو داشتم ‫کشتمت.
[دکستر: رستاخیز]
[قسمت دهم: و عدالت برای همه]
‫سه روز، هان؟
‫موفق باشی.
‫اگه من «قصاب خلیج هاربر» رو
‫تو یه اتاق پر از اسلحه ‫زندانی کرده بودم،
‫تا یه ماه اون در رو باز نمی‌کردم.
‫پس، مگه اینکه بخوای شروع کنی
‫به تیکه تیکه کردن باتیستا،
‫قراره اینجا بمیری.
‫و جسد چروکیده و ‫لاغر مردنیت
‫بزرگترین غنیمت پریتر ‫تا به امروز خواهد بود.
‫من اینجا نمی‌میرم!
[کوئین]
[صندوق صوتی]
‫لعنتی. فقط یه راه ‫برای باز کردن این گوشی هست.
‫خیلی متأسفم، برادر.
‫سلام، انجل...
‫یه کارآگاهی از نیویورک ‫بهم زنگ زد.
‫اونجا چه غلطی می‌کنی؟ ‫برگرد خونه.
‫نگرانتم، ‫و، ببین،
‫دلیل اصلی که ‫زنگ زدم... یه روز دیگه
.ماسوکا رو نمی‌تونم تحمل کنم ‫داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫دلم براشون تنگ شده،
‫ولی فقط یه نفره که ‫می‌تونم بهش زنگ بزنم.
‫گفتی اومدی اینجا
‫که از پسرت محافظت کنی.
‫حالا می‌خوای بیاریش ‫تو لونه شیر؟
‫قول دادم هریسون رو ‫امن نگه دارم.
‫اگه اینجا بمیرم ‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫پس همه این‌ها به خاطر ‫پدر خوبی بودنه؟
‫نه به خاطر اینکه ‫از مردن می‌ترسی؟
‫هر دوتاش می‌تونه درست باشه.
‫احتمالاً باید این رو چک کنم.
[باتیستا]
‫باتیستا دیگه کدوم خریه؟
‫یه عوضی که ‫ولم نمی‌کنه،
‫هـ... همونطور که می‌بینی.
‫هی، عوضی.
‫هریسون الان نمی‌تونه حرف بزنه.
‫حواسش... پیش منه.
‫باشه.
‫بابات می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫سلام، بابا.
‫چه خبر؟
‫از این کار متنفرم، ‫ولی به کمکت نیاز دارم.
‫چرا از گوشی باتیستا ‫زنگ می‌زنی؟
‫- پریتر می‌دونه من کی‌ام. ‫- بابا، بس کن.
‫چرا از گوشی باتیستا ‫زنگ می‌زنی؟
‫آخرین باری که از گوشی یه پلیس ‫بهم زنگ زدی...
‫آره، لوگان بود، می‌دونم. ‫هریسون، به من گوش کن.
‫پریتر، باتیستا رو کشت.
‫و نفر بعدی منم.
‫لعنتی.
‫چی کار می‌تونم بکنم؟
‫لعنتی. [مواد تحت مجوز]
‫هی، هریسون. چطوری؟
‫هی. فقط می‌خواستم بدونم ‫اون پیشنهاد
‫هنوز برای کار تو جشن پابرجاست؟
‫هی، رفیق ما بالأخره ‫دنبال پوله.
‫آره، فقط داشتم ‫چند تا وسیله می‌خریدم.
‫آدرس رو برات پیامک می‌کنم.
‫عالیه.
‫این چیه؟
‫پرونده‌های پریتر ‫در مورد همه قاتل‌های زنجیره‌ای‌اش. [میا لاپیر]
‫شاید رمز گاوصندوق ‫یه جایی همینجاها باشه.
[کوپر موریس]
‫فکر می‌کنی پریتر ‫یه یادداشت
‫با عنوان «رمز مخفی گاوصندوق» جا گذاشته؟
‫می‌تونم پیداش کنم. ‫یه شماره هشت رقمیه.
‫فقط یه شانس داری.
‫و اگه کسی رمز اشتباه رو ‫وارد کنه
‫فقط یک بار...
‫صبر کن، شارلوت؟ [شارلوت براون]
‫چارلی براون.
‫پس برای همین همیشه ‫اینقدر عصبانیه.
‫پریتر دوست داره ‫کارمندهاش رو زیر نظر داشته باشه.
[رونالد "رِد" اشمیت]
‫پریتر دوست داره ‫همه رو زیر نظر داشته باشه.
‫می‌تونی طنز ماجرا رو تصور کنی
‫که به عنوان «مسافر تاریک» ‫گیر بیفتی؟
‫بله. باید این‌ها رو ‫نابود کنم.
‫اگه هیچوقت از اینجا بیرون بیای.
‫باید یه جایی ‫یه چیزی نوشته باشه.
‫کوپر موریس.
‫این همون کسی‌ـه که پریتر در موردش ‫بهت گفت. پدر و مادرش رو کشته.
‫و بقیه رو.
‫چی می‌شه اگه پریتر ‫رمز رو ننوشته باشه
‫چون شماره‌ای بوده ‫که هیچوقت فراموش نمی‌کرده.
‫تاریخ امروز.
‫پریتر جشنش رو ‫در سالگرد
‫مرگ پدر و مادرش برگزار می‌کنه.
‫شبی که کوپر موریس ‫پدر و مادر پریتر رو کشت
‫لحظه تعیین‌کننده‌ای براش بود.
‫یه شماره هشت رقمی ‫خیلی مهمه،
‫- اینطور فکر نمی‌کنی؟ ‫- اون آژیر به صدا در بیاد،
‫صد تا پلیس می‌ریزن طبقه بالا. ‫بهتره مطمئن باشی.
‫مطمئن؟ دارم زندگیم رو روش شرط می‌بندم.
‫زندگی هریسون چی؟
‫توجه، پیشخدمت‌ها.
‫پشت اون پرده‌ها ‫قدرتمندترین آدم‌های
‫شهر نیویورک هستن.
‫می‌خوام لیوان‌های نوشیدنی همیشه ‫پر باشه.
‫می‌خوام ظرف‌ها در اسرع وقت ‫جمع بشن.
‫لازمه همه‌تون در دسترس باشین. ‫متوجه شدین؟
‫و حواس‌ها جمع، گوش‌ها تیز و آماده باشید.
[باتیستا]
‫- من داخل‌ام. ‫- عالیه.
‫می‌تونی یه نمای بهتر بهم بدی؟
‫باشه، بچه‌ها، بریم. ‫منتظر چی هستیم؟
‫- بجنبین. بجنبین. ‫- بله، خانم.
‫باید برم سر کارم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، کجا باید برم؟
‫پنت‌هاوس بالای ‫بخش شرقی عمارته.
‫گرفتم.
[مراسم خیریه‌ی پلیس نیویورک]
‫اجازه بدین. وای. شما...
‫این رنگ واقعاً ‫بهتون میاد.
‫آستین‌هات هنوز نامیزونه.
‫حالا کجا باید برم؟
‫فقط نوشیدنی می‌بینم.
‫لعنتی.
‫باشه، باید از اون پله‌ها برم؟
‫نه. اون‌ها به ‫پنت‌هاوس نمی‌رسن.
‫اونجا. اون در چیه؟
‫آشپزخونه خدمه؟
‫برو اونجا. حواست به ‫پریتر و چارلی باشه.
‫اگه ببیننت می‌فهمن ‫یه خبرهایی‌ـه.
‫من همیشه با آدم‌های پولدار ‫کار می‌کنم.
‫اون‌ها هیچوقت متوجه خدمه نمی‌شن.
‫ببخشید.
‫لئون، دیدم تو حراجی بی سرو‌صدا ‫یه سفر با قایق تفریحیت هست.
‫تازه از سنت بارتز آوردمش بالا. ‫آقای شهردار.
‫تو اسکله چلسی‌ـه، درسته؟
‫- ازش راضی هستین؟ ‫- وای پسر.
‫می‌تونم چیزهایی در موردش ‫بهتون بگم.
‫ما تو فکر یه جابه‌جایی هستیم.
‫لعنتی.
‫خب، از این هم خلاص شدیم.
‫بیا زیاد مغرور نشیم.
‫بعد از اون فریزر سمت چپ. ‫اونجا یه راه‌پله‌ست؟
‫لعنتی.
‫هریسون، از اونجا بیا بیرون.
‫فکر می‌کنی کجا داری میری؟
‫ر... راستش، ‫دنبال شما می‌گشتم.
‫یکی از پیشخدمت‌های ما ‫خیلی حالش خوب نیست.
‫می‌ترسم دردسرساز بشه
‫اون بیرون تو سالن.
‫نشونم بده کیه.
‫اون درست... اونجاست.
‫ممنون که خبر دادی.
‫خوب بازی کردی، پسر.
‫آره، یادم بنداز ‫برای لنس جبران کنم.
‫چه جمعیتی.
‫خوش آمدید، همگی به ‫شب مورد علاقه من در سال.
‫دهمین جشن سالانه ‫برای بهترین‌های نیویورک.
‫آره!
‫پنت‌هاوس پنج طبقه بالاتره.
‫اون پله‌ها تا اون بالا میرن؟
‫آره.
‫این طبقه‌ی پنجه.
‫اون به پشت‌بوم میره.
‫فکر کنم رسیدم.
‫قـ... قفله.
‫چیزی داری ‫که باهاش بازش کنی؟
‫می‌تونی قفل رو باز کنی ‫همونطور که تو «آیرون لیک» بهت نشون دادم؟
‫گیر نمی‌کنه، ‫درست گیر نمی‌کنه.
‫هریسون مورگان.
‫داری زحمت زیادی می‌کشی
‫برای مردی که به سختی می‌شناسیش.
‫بشین.
‫بابا، چی کار کنم؟
‫گوشی رو بده به چارلی.
‫بابام می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫چارلی براون.
‫خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
‫لازمه گاوصندوق رو باز کنی.
‫هر چقدر هم که جالب به نظر بیاد،
‫فکر کنم «قصاب خلیج هاربر» رو ‫همون‌جا
‫با خیال راحت، محبوس ول کنم.
‫آره،
‫یه جورایی حدس می‌زدم ‫که این رو بگی.
‫این چیه؟
‫فقط یه چیز کوچیک ‫که تو کمد فایل مخفی
‫رئیست پیدا کردم.
‫با تاریخ و زمان دقیقاً قبل از ‫خودکشی غم‌انگیز میا.
‫یه پرونده کامل در مورد تو هست...
‫مدارک کاغذی، گزارش تماس‌ها، ‫عکس‌های نظارتی.
‫به نظر میاد پریتر کارهای کثیفت رو ‫مستند می‌کرده
‫برای مدت خیلی طولانی.
‫ای عوضی.
‫مسئله اینه، چارلی،
‫که تعداد زیادی پلیس ‫طبقه پایین هستن.
‫تعجب می‌کنی ‫که چند نفرشون
‫ایردراپشون رو باز گذاشتن. (روش انتقال پیام)
‫فقط یه ثانیه طول می‌کشه.
‫و اگه تو بری زندان، ‫کی از مادرت مراقبت می‌کنه؟
‫پس معامله اینه، ‫من همه چیز رو نابود می‌کنم،
‫شامل کپی‌هایی که ‫با گوشی باتیستا گرفتم.
‫تنها کاری که باید بکنی
‫اینه که هریسون رو ول کنی ‫و گاوصندوق رو باز کنی.
‫دیگه هیچوقت ما رو ‫نمی‌بینی یا ازمون خبردار نمی‌شی.
‫تو گذاشتی مادرم زنده بمونه.
‫پس، این چیزی‌ـه که قراره اتفاق بیفته،
‫من پسرت رو ول می‌کنم،
‫و بعد میرم.
‫تو اون تو می‌میری.
‫اون فایل‌ها رو زودتر منتشر کنی،
‫خب، می‌دونی چقدر تو ‫پیدا کردن آدم‌ها خوبم.
‫یه ماه دیگه، ‫یه سال دیگه،
‫دو سال دیگه، ‫پسرت رو می‌کشم،
‫بعد از اینکه شکنجه‌ش کردم.
‫حالا که وقت داری، ‫یه نگاهی به پرونده من بنداز.
‫می‌بینی که قادر به چه کارهایی هستم.
‫حالا، اگه اجازه بدی،
‫یه کار ناتمومی با ‫کارفرمای سابقم دارم.
‫اگه باهوش بودی، ‫تو هم می‌رفتی.
‫هیچ چیز خوبی اون تو نیست.
‫هریسون، هنوز اونجایی؟
‫بابا، من اینجام.
[باطری ضعیف، زیر ‏%20]
‫شارژ این داره تموم می‌شه.
‫بذار رو حالت فقط صوتی.
‫تقریباً مطمئنم ‫کد گاوصندوق رو دارم.
‫تو اتاق نوشیدنی‌هاست.
‫یه صفحه‌کلید رو دیوار ‫کنار در هست.
‫ولی فقط یه شانس داریم.
‫اگه اشتباه کنم، ‫آژیر به صدا در میاد.
‫و اگه این اتفاق بیفته، باید ‫گورت رو از اینجا گم کنی
‫قبل از اینکه صد تا پلیس ‫از پله‌ها بالا بریزن.
‫اصلاً استرس نداره.
‫هریسون، ‫مجبور نیستی این کار رو بکنی.
‫می‌تونی همین الان بری. ‫من درک می‌کنم.
‫فقط رمز رو بده، بابا.
‫صفر.
‫سه.
‫دو. شش.
‫یک. نه.
‫هشت.
‫- و... وایسا. بس کن. ‫- چی؟
‫ممکنه اون رمز ‫درست نباشه. می‌تونی از اول شروع کنی؟
‫مطمئنی؟
‫چون شک و تردیدت ‫واقعاً
‫اعتماد به نفس القا نمی‌کنه.
[تاریخ: 03-26-1982]
[زندانی 82661934]
‫همه چیز رو پاک کن. از اول شروع کن.
‫آماده‌ای؟
‫آره.
‫هشت. دو. شش.
‫شش. یک. نه. سه. چهار.
‫همه‌ش رو زدی؟
‫باشه.
‫لعنتی.
‫بابا؟
‫لعنتی.
‫بابا! می‌خوای...
[تأیید]
‫عالی بودی.
‫- اینجا دیگه کدوم گوریه؟ ‫- گوش کن.
‫همین‌جا وایسا.
‫من میرم چند تا چیز بردارم. ‫نذار اون در بسته شه.
‫پسر. باید تا وقتی جلو هستی ‫کنار بکشی.
‫من اون‌ها رو می‌خوام.
‫اول باید با پریتر ‫حسابت رو صاف کنی.
‫صاف می‌کنم، ولی درست بالای یه جشن ‫که پر از پلیسه
‫وقتش نیست. ‫باید کنترل اوضاع دستم باشه.
‫این‌ها مال منن.
‫ممنون بابت کیفت، سَل.
‫بریم.
‫بگو که داریم ‫از اینجا می‌ریم بیرون.
‫- چی شده؟ ‫- لعنتی.
‫بابا؟
‫یه چیزی تو گاوصندوق جا گذاشتم.
‫- چـ... چی هست؟ ‫- یه اثر انگشت قلابی.
‫اینم اضافه می‌کنم به لیست ‫چیزهایی که قراره
‫بعداً برام توضیح بدی.
‫اون اثر انگشت ‫تنها راه فرار منه،
‫ولی تو می‌تونی از همون راهی ‫که اومدی برگردی پایین.
‫از وسط جشن؟ دیوونه شدی؟
‫همونطور که خودت گفتی، ‫«هیچ‌کس متوجه خدمه نمی‌شه.»
‫نه. یعنی، من تنهات نمی‌ذارم.
‫الان، چارلی ممکنه به ‫پریتر بگه تو این بالایی.
‫نمی‌خوام منتظر بمونی ‫ببینی اون چی کار می‌کنه.
‫- باید بدونم که تو در امانی. ‫- تو چی؟
‫من چیزیم نمی‌شه.
‫هریسون.
‫اگه اتفاقی افتاد، ‫فقط می‌خوام بدونی
‫که خیلی خوشحالم ‫که من رو نکشتی.
‫منم همینطور.
‫ال. پی.!
‫- هی. هی. آره. ‫- جشن عالیه.
‫ببین، کی می‌تونم با افسرهام ‫یه عکس باهات بگیرم؟
‫- ویو؟ ‫- به برنامه اضافه می‌کنمش.
‫باشه. فقط می‌شه یه لحظه ‫صبر کنین؟ الان برمی‌گردم.
‫- بریم دفترم. ‫- همین‌جا خوبه.
‫چه خبره؟ ‫تو اصلاً نباید اینجا باشی.
‫طوری حرف می‌زنی انگار ‫هنوز برات کار می‌کنم.
‫من استعفا دادم. دیگه از ‫محافظت از تو دست کشیدم.
‫- تو هیچ‌جا نمیری. ‫- چرا؟
‫چون یه پرونده با عکس‌هایی ‫از من داری؟
‫برات کافی نبود که سلامتی ‫مادرم رو گروگان بگیری؟
‫باید صاحب منم می‌شدی.
‫تو از کجا در مورد اون پرونده می‌دونی؟
‫اون اثر انگشت لعنتی کجاست؟
‫من می‌خوام ناپدید بشم.
‫تو به پرداخت هزینه‌های ‫درمانی مادرم ادامه میدی،
‫و همه رازهای ما ‫مخفی می‌مونه.
‫یا... می‌تونیم همه چیز رو ‫خراب کنیم.
‫تصمیم با توئه.
‫خداحافظ، لئون.
‫خیلی‌خب، بیاین این ‫مهمونی رو یه‌کم جذاب‌تر کنیم.
‫به همه خوش می‌گذره؟
‫باشه.
‫به نظر میاد یکی ...‫باید چند تا
‫بطری دیگه اونجا باز کنه.
‫ولی یادتون باشه، ‫این جشن در مورد،
‫می‌دونین، نوشیدنی و خاویار نیست. ‫در مورد جمع کردن پوله.
‫... برای مراقبت از ‫افسران شجاعی
‫که در حین انجام وظیفه ‫زخمی شدن.
‫به همین دلیله که امشب، ‫من به اندازه‌ی...
‫همه کمک‌های مالی ‫تا ساعت 9 شب، کمک می‌کنم.
‫با شروع از
‫اولین کمک مالی خودم ‫به مبلغ یک میلیون دلار.
‫فکر کنم این می‌شه ‫دو میلیون دلار.
‫بله.
‫خب، من... من نمی‌خوام ‫تمام شب رو تو مرکز توجه باشم
‫پس بیاین یه خوشامد گرمی بگیم ‫به هم‌دست من
‫در شیطنت‌های امشب،
‫کمیسر پلیس نیویورک ‫فرانکلین مک‌نامارا.
‫یالا، فرانکلین.
‫خب...
‫من...
‫مـ... من... من نمی‌تونم ‫بیشتر از این به اداره پلیس افتخار کنم...
‫- آقای پریتر. ‫- بهم تصویر...
‫همه دوربین‌های خروجی ‫شمالی سالن رو نشون بده،
‫داخل و بیرون.
‫همه دوربین‌ها رو خاموش کن.
‫- قربان، مطمئنید می‌خواید... ‫- انجامش بده.
‫اسلحه‌ت رو بده. ‫اسلحه‌ت رو بده.
[خروج]
‫سلام، هریسون مورگان.
‫لطفاً، از پله‌ها ‫برگرد پایین، همین الان.
‫ممنونم.
‫پریتر کلی ‫اسباب‌بازی گرون‌قیمت داره،
‫ولی من هیچوقت یکی از اون‌ها نمی‌شم.
‫من تقریباً بیرونم. تو کجایی؟
‫چرا برنمی‌گردی بالا؟
‫باور کن،
‫نمی‌خوای این ‫دورهمی بعد از مهمونی رو از دست بدی.
‫پسرم کجاست؟
‫زنده‌ست.
‫پسر... من... کجاست؟
‫به پدرت بگو کجایی.
‫مـ... ما تو اتاق نوشیدنی‌هاش هستیم.
‫هریسون؟
‫خداحافظ، بابا.
‫اگه اهمیت نمی‌دادم، ‫اوضاع خیلی راحت‌تر بود.
‫آیا این بهای ‫عاشق کسی بودنه؟
‫کار اون عوضی رو بساز.
‫خیلی خوشحالم که تونستی بهمون ملحق بشی.
‫ما هر دو اطلاعات خطرناکی ‫از هم داریم.
‫پسرم رو آزاد کن، ‫دیگه هیچوقت من رو نمی‌بینی.
‫مجبور نیستی این کار رو بکنی.
‫راستش، مجبورم.
‫من همیشه آدم‌هایی مثل تو رو ‫تحسین می‌کردم،
‫ولی امروز، بالأخره چشیدم
‫که مثل تو بودن چه حسی داره، ‫و هیجان‌انگیز بود.
‫پس ممنونم که بهم دادی، ‫اون،
‫اسمش رو چی گذاشتی؟ اون...
‫خارش؟ نیاز؟ ‫اون... اون اشتیاق بزرگ؟
‫میل. بله، میل. ‫همینه.
‫همینه. بالأخره دارمش.
‫فقط با حرف زدن در موردش ‫ضربان قلبم بالا میره.
‫شاید این از اول سرنوشت من بوده.
‫ولی هیچوقت نمی‌فهمیدم ‫اگه تو من رو هل نمی‌دادی.
‫به همین دلیله که خیلی مفتخرم
‫که تو اینجا هستی تا شاهد باشی
‫اولین قتل درست و حسابی و...
‫غیرشتاب‌زده‌م رو.
‫عشق بهایی داره.
‫و این بهای نهایی‌ـه.
‫اگه این نمایش بزرگ ‫و خودنمایی توئه...
‫... می‌تونی بهتر از این باشی.
‫به جاش من رو بکش.
‫تو شکارچی برتر خواهی بود،
‫بهترین بهترین‌ها،
‫مردی که «قصاب خلیج هاربر» ‫رو از بین برد.
‫من رو بکش
‫و هریسون رو بذار تا با ‫عواقبش زندگی کنه،
‫درست مثل مردی که پدر و مادرت رو ‫کشت و با تو این کار رو کرد.
‫آره، ولی برخلاف کوپر موریس، ‫من نمی‌تونم شاهدی باقی بذارم.
‫متأسفم که نتونستم ‫حفاظتی که نیاز داشتی رو بهت بدم.
‫اگه قراره شب رو اونجا بمونی، ‫شاید به یه‌کم...
‫حفاظت نیاز داشته باشی.
‫بهتره این آخرین باری باشه ‫که به یکی می‌گی
‫به سینه‌ت شلیک کنه.
‫می‌خوایم با اون چی کار کنیم؟
‫«مایی» وجود نداره. ‫تو میری، الان.
‫کلودت هنوز ‫تو سالن جشنه.
‫اگه هر کدوم ما رو ببینه، ‫باتیستا رو پیدا کنه، ظاهر خوبی نداره.
‫بیا.
‫از این استفاده کن.
‫با آسانسور برو پایین ‫و از پارکینگ برو.
‫تو چطور می‌خوای بری بیرون؟
‫یه ماشینی پیدا می‌کنم.
‫باشه.
‫کمک!
‫چی شده؟ ‫فکر کردم اینجا رو دوست داشتی.
‫خواهش می‌کنم، بهم آسیب نزن. ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫خدایا. خدایا.
‫نترس.
‫همونطور که بهم گفتی، ‫«مرگ یه بخش طبیعی و
‫ضروری از زندگیه.»
‫هرچی بخوای بهت میدم.
‫یه زندگی لوکس.
‫نیازی ندارم.
‫پسرت چی؟
‫نمی‌خوای هریسون ‫بره یه دانشگاه خوب؟
‫من بهت اونقدر پول میدم
‫که نوه‌هاش رو هم ‫بفرستی دانشگاه.
‫دیگه هیچوقت اسم پسرم رو به زبون نیار!
‫باشه. باشه. خدایا.
‫هیچ‌کدوم از این‌ها اتفاق نمی‌افتاد
‫اگه فقط اون پلیس رو ‫وقتی که باید می‌کشتی.
‫آره، ببخشید که ناامیدت کردم. ‫سعی می‌کنم آدم‌های خوب رو نکشم.
‫یه قاتل زنجیره‌ای ‫با وجدان؟
‫یک قانون.
‫که پدرم بهم داد.
‫اون می‌فهمید که بچگیم ‫من رو محکوم به این زندگی کرده.
‫درست مثل اینکه بچگی تو ‫تو رو محکوم کرد
‫که اینطوری باشی.
‫ولی پدر من ‫به عدالت اعتقاد داشت.
‫اون بهم یاد داد ‫که فقط آدم‌های بد رو بکشم.
‫پس، وقتی دعوت‌نامه رِد رو پیدا کردم، ‫کنجکاو شدم.
‫شام تو...
‫یه بوفه از قاتل‌ها رو ارائه می‌داد ‫تا امیال من رو ارضا کنه.
‫ولی بعد رسیدم اینجا.
‫بودن کنار آدم‌هایی مثل خودم.
‫مدهوش‌کننده بود.
‫این... این... این چیزی‌ـه که ‫همیشه می‌خواستم.
‫- می‌دونم. ‫- یه جا...
‫برای آدم‌هایی مثل تو، ‫که بتونن بهش تعلق داشته باشن.
‫همه‌ی ما می‌خوایم تعلق داشته باشیم.
‫آره، تونستم حرف‌های ‫ال و لوول رو بشنوم
‫و میا
‫و گرت که خیلی آزادانه، ‫صریح...
‫با خوشحالی...
‫در مورد قتل‌هاشون حرف می‌زدن.
‫و این یه کشف بزرگ بود.
‫می‌دونستم که ازش لذت می‌بری. ‫می‌دونستم.
‫ولی...
‫... بعد فهمیدم همه قربانی‌هاشون ‫آدم‌های بی‌گناه بودن.
‫بالأخره اونقدرها هم شبیه هم نبودیم.
[راپونزل]
[جوزا]
[مسافر تاریک]
‫تو یه پیشنهاد وسوسه‌انگیز دادی.
‫شانس اینکه به پسرم ‫ثروت نسل به نسل بدم
‫به جای آسیب نسل به نسل.
‫ولی...
‫من اینجا یه چیزی ‫در مورد خودم یاد گرفتم.
‫اون حس عدالت‌خواهی؟
‫شاید تو خانواده ما ارثیه.
‫مربوط به هیجان ‫قتل نیست؟
‫هر دوتاش می‌تونه درست باشه.
‫باشه. همگی لبخندهای بزرگ بزنید.
‫منظورش تویی. خوشحال به نظر بیا.
‫ترجیح من اینه که بدون دلیل ‫واضحی لبخند نزنم.
‫چقدر دیگه ‫باید اینجا بالا باشم؟
‫هنوز باید با پریتر ‫عکس بگیریم. هر لحظه ممکنه بیاد.
‫کجاست؟ من نمی‌بینمش.
‫شهردار تامپسون. می‌شه به ما
‫افتخار بدین و مجموع ‫کمک‌های مالی امشب رو اعلام کنین؟
‫فکر کردم لئون ‫قراره این کار رو بکنه.
‫- هنوز خبری ازش نیست؟ ‫- من دارم میرم خونه.
‫خواهش می‌کنم، همه ‫باید روی صحنه بمونن.
‫الان می‌خوایم ‫اعلامیه بزرگ رو انجام بدیم.
‫نمی‌خواین این رو از دست بدین.
‫سلام به همه. ‫لطفاً توجه‌تون رو
‫به ساعت جلب کنین.
‫تقریباً وقت اعلام ‫مجموع کل ماست.
‫در پنج.
‫چهار.
‫سه. دو. یک.
[‏11.4 میلیون دلار]
‫و این مجموع کل ما رو می‌رسونه،
‫با کمک سخاوتمندانه ‫لئون پریتر،
‫به 22.8 میلیون دلار.
‫لئون، کجایی؟
‫پریتر!
‫پریتر! پریتر! پریتر! پریتر!
‫می‌شنوی؟
‫الان ازش لذت ببر
‫چون، بعد از اینکه ناپدید بشی،
‫فقط به عنوان یه قاتل پلیس ‫یادشون می‌مونی
‫با یه علاقه شدید به قاتل‌های زنجیره‌ای.
‫نه.
‫من تو جعبه‌ی لام‌های خون نمیرم؟
‫نه.
‫نمیری.
‫خدایا. خدایا. بله.
‫می‌دونستم نظرت با من یکی می‌شه.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه اون مقدار پول رو ‫رد کنه. نه.
‫نه.
‫من می‌خوام تو رو بکشم.
‫ولی... ولی تو...
‫من یادگاری نگه می‌دارم تا به یاد بیارم،
‫و نمی‌خوام تو رو به یاد بیارم.
‫خب، من دارم میرم. ‫وقت من با ارزشه،
‫و می‌خوام ازش برای خوابیدن ‫استفاده کنم.
‫- بذارین تا بیرون همراهیت کنم. ‫- نیازی نیست.
‫خودم می‌تونم تاکسی بگیرم.
‫ممنونم.
‫چه خبره؟
‫به من ملحق می‌شی،
‫یا ترجیح میدی فقط ‫اونجا وایسی و تماشا کنی؟
‫خداحافظ.
‫این بار برای همیشه.
‫به نظر میاد اون سفر ‫چارتر خصوصی ممکنه خالی بشه.
‫وقتشه دنیا چهره واقعی ‫لئون پریتر رو ببینه.
‫این صدا از پنت‌هاوس میاد.
‫یکی اون آژیر لعنتی رو ‫خاموش کنه.
‫اینجا دیگه کدوم گوریه؟
‫باید این رو گزارش بدیم.
‫کسی نیست که بهش زنگ بزنیم، بچه‌جون. ‫همه ما اینجاییم.
‫یه جسد اینجا هست.
‫و یه اسلحه.
‫یا خدا.
‫دوباره رو قایق بودن
‫یه جورایی رستاخیزه،
‫ولی این بار فرق داره.
‫هری قانون رو بهم یاد داد ‫تا گیر نیفتم،
‫تا امیالم رو کنترل کنم.
‫هنوز خبری از پریتر نیست؟
‫نه، ولی حدس بزن اثر انگشت کی ‫رو اون اسلحه بود.
‫صبر کن.
‫متعلق به سروان باتیستا بود.
‫کلودت.
‫این رو ببین.
[قاتل نیویورک]
‫این رو نگاه کن.
[دان فرامپت، قاتل نیویورک]
‫ولی امیال من دارن تکامل پیدا می‌کنن.
‫وقتی از مرگ برگشتم،
‫فکر می‌کردم سرنوشتم ‫یه زندگی منزویانه‌ست.
‫چه خبره؟
‫داریم این شهر ‫کثافت رو ترک می‌کنیم.
‫- چی؟ کجا می‌ریم؟ ‫- خونه.
‫خونه؟
‫برمی‌گردیم به امهرست.
‫خونه‌ای که توش من رو ‫بزرگ کردی رو خریدم.
‫شغلت چی؟ ‫دانشجوهات چی؟
‫خیلی حرف‌ها داریم که بزنیم.
‫ولی شاید من ‫برای تنهایی ساخته نشدم.
‫من به آدم‌هایی مثل بلسینگ ‫و خانواده‌ش نیاز دارم.
‫همونطور که ال گفت، حتی آدم‌هایی ‫مثل منم نیاز دارن که تعلق داشته باشن.
‫هری همیشه بهم فشار می‌آورد ‫که به دب تکیه کنم،
‫ولی اون رفته.
‫دلم براش تنگ شده.
‫ولی الان، هریسون رو دارم.
‫اون می‌تونه به من تکیه کنه.
‫و وقتی امیال تاریک‌ترم ‫شروع به طغیان می‌کنن...
‫من می‌تونم به اون تکیه کنم،
‫تا انسانی‌تر بشم،
‫متصل‌تر.
‫تا بهم یادآوری کنه چرا کاری ‫که می‌کنم رو می‌کنم.
‫من قبلاً آرزو می‌کردم که ‫بتونم متفاوت باشم، عادی.
‫یه زندگی بدون ‫مسافر تاریکم.
‫ولی کی رو دارم گول می‌زنم؟
‫این کسی‌ـه که من هستم، چیزی که هستم.
‫من دکستر مورگانم.
‫من دقیقاً همونی هستم که باید باشم،
‫دقیقاً همونی که تو می‌خوای باشم.
[پایان فصل اول]