‫میگه که اولین مردای سفید پوستی هستیم که میبینه.
میان دنبالش.
میگه همه چیزو تو این جزیره پرورش میدن.
پدر ما، که تو بهشته...
تو وصیت نامم نوشتم وقتی بمیرم،
تو یه مرد آزاد خواهی بود.
هیچ وقت طرف شمارو ول نمیکنم، قربان.
اینا جنگجوهای ماکتان هستن. دشمنان سبوآنز.
سرباز های پادشاهی اسپانیایی!
نمیتونیم بزاریم این وحشی ها به خدا بی احترامی کنن.
- ما حقو به کسی میدیم.... - میتونی باهام بجنگی.
ولی فکر کنم بهترین راه برای خوشحال کردنش میتونه،
ادامه دادن سفرمون باشه.
تو خدمتکار فرمانده بودی.
راجا هومابون....
مردای سفید پوست خیلی مغرور و عصبی ان.
بدو!
به سمت کشتی ها!
این یه تلست!
از الان به بعد، تو فرمانده ای.
کاپیتان!
بی حدو مرز
به توجمه به راجا هومابون،
باید از اینجا وارد این آب ها بشیم.
به جزایر گوآم نزدیکیم، اومر.
خیلی نزدیک.
تغییر مسیر.
جوان، نیمه به سمت مسیر، همون جوری که نشونت دادم.
- یک، دو، سه؟ - درسته.
خدمه، بادبان هارو بالا بکشید!
بادبان اصلی رو بالا بکشید!
پاچیتو، به اسپینوزا بگو داریم مسیرو عوض میکنیم.
با دکترا و قبرستون های اطراف، دیگه ترسیدن چه معنی ای داره؟
تیدورا، جزایر مولوکا
به همه این غذا نگاه کن!
حتی از چیزی که فرمانده هم‌ گفت بهتره!
یکی دیگه بهت بدهکار شدم.
الکانو!
- پیگافتا! - مواظب باش!
پیگافتا....
اسلحتو بیار پایین.
کلمبوس برای ۶۹ روز دریانوردی کرد و این یه شاهکار بزرگ بود.
چقدره که ما رفتیم؟
۲۷ ماه.
وقتشه بریم خونه.
باید کشتی رو تعمیر کنیم.
و کل حفره ها رو پر کنیم، من اینجوری میگم، درسته؟
بعد بگو بیشتر نه‌
بفرمایید. جواهر قدیمی ما.
دو تا اقیانوس رد کردیم، زندگی و ثروتمونو روش ریسک کردیم
که این گلای کوچولو رو پیدا کنیم.
اسمشون "میخکه"،
بعد از کلمه ی میخ آهنگر تو لاتین.
مزش و بوش یه تندی خاص درست میکنه.
قیمتش با طلا برابری میکنه.
و این جزیره باهاش پر شده.
این مکان واقعا یه بهشته. ال دورای خودمون.
کاپیتان؟
بیا تو، بیا تو.
با توجه به حساب و کتاب من،
چرخه ی ماه آینده بادهایی رو میاره،
که باید ازشون استفاده کنیم.
کشتی ها تقریبا تعمیر شدن.
تو اسرع وقت باید مسیر شرق رو بگیریم.
باد ها تز سمت شرق میان.
تو این نقشه معلوم‌ نمیشه، ولی بهتون اطمینان میدم،
ما دقیقا اینجاییم.
اگر به سمت مسیر جنوب پرتقال بریم،
که زیر بادهای دماغه طوفان هستن....
نه، صبر کن.... داری میگی دریانوردی،
به سمت غرب و ادامه بدیم؟
نه....
میخوای دنیارو دور بزنیم؟
دستور پادشاه واضح بود.
پیدا کردن راه به این جزیره، بعد برگشتن به راهی که ازش اومدیم.
میدونم، میدونم.
تو آب های پرتقالو دریانوردی کردی، حالا ادویه هایی رو میبری که باور دارن برا خودشونه؟
دریاهای آفریقا رو طی کردم. مثل کف دستم اونجاهارو میشناسم.
نمیتونیم هرجایی اسکله کنیم.
ترجیح میدی راهی که‌ اومدیم رو برگردی؟
هیچ مسیری بدون خطرش نیست.
الکانو، از پادشاه سرپیچی نمیکنم.
نشون میدیم که امکان داره....
تو کل جهان کشتیرانی کنیم.
چه اهمیتی داره که پادشاه چی میگه؟
هوای تازه نیاز دارم.
پیگافتا.....
اونا دستورای ما نبودن.
ولی هیچکس قبلا اینو تموم نکرده.
خودتونو تکون بدین، تنبلا! قبل ازینکه بی حس بشین.
من اون توپ ها و دهانه هارو میخوام. زود باش!
بالا، بالا.
کاپیتان.
بدنه پوسیده، کاپیتان.
باید چند تا از تخته هارو عوض کنیم.
باید چوب خشک پیدا کنیم.
باید ببریمش، بهش شکل بدیم، بعد با تخته های قدیمی عوضشون کنیم.
هفته ها طول میکشه.
اگه اینکارو بکنیم، باد هارو از دست میدیم.
بی خیالیه که اینجوری راه بیفتیم. شب و روز قبلا به آب میزدیم.
همرو جمع کن.
ملوان ها.
بیشتر از دو سال پیش، از سویل به راه افتادیم.
و در طول این سفر.....
یه راهی بین شرق و غرب کشف کردیم.
ما آب هایی رو دریانوردی کردیم،
که هیچکس قبلا نکرده بوده.
و این همه راه تا جزایر ادویه اومدیم، از مسیر غربی.
همش هیچی میشه اگه ماموریتمون رو تکمیل نکنیم،
اگه این سفرو کامل نکنیم.
و این کشفیات،
از دست دادن سه تا کشتی، و مردن کلی از آدمامون....
فرماندمون، رفقامون.... ۱۴۰ تا از رفقامون!
همه ی اینا برای هیچی میشه.
بیاین بهشون احترام بذاریم،
و فداکاریشون رو ارزشمند بدونبم.
بیا به دستای پر از ادویمون به اسپانیا برگردیم!
نشتی تو تیرینیداد پیدا کردیم.
باید تعمیر بشه.
ولی هممون میدونیم که جزر و مد و باد ها صبر نمیکنن.
برا همینه که یه تصمیمی گرفتم.
برای ترک کشتی ویکتوریا.
و برای دریانوردی مسیر غربی،
مهم‌ نیست چه خطراتی میتونه باشه.
هرکسی میخواد با من بیاد، سحر راه میفتیم.
بقیتون میتونید اینجا بمونید.
تا وقتی که تیرینیداد تعمیر بشه‌.
اگه مایل به برگشت از مسیری که اومدیم هستی،
تحت فرمان اسپینوزاست...
پس اون طرف بمون.
همتون آزادین که انتخاب کنین.
این نامه برا معشوقمه.
بهش بگو زودی برمیگردم.
مرغ ها میتونن اینو بخونن؟
دو سال پیش،
۲۳۹ مرد از سویل راه افتادن.
فقط ۱۰۸ نفر باقی موندن.
نصفی از ما با الکانو تو کشتی ویکتوریا،
به سمت اسپانیا میریم.
به سمت غرب راه می افتیم.
بقیه به سمت شرق میرن، وقتی تیرینیداد تعمیر بشه.
یه چیزی برات دارم. بگیرش.
برات آرزوی خوش شانسی میکنم.
وقتی دوباره همو تو سویل ببینیم بهت برمیگردونمش.
همتون یه دسته خوب از سگای اسکوروی میشید!
- بریم. - آخرین چیز....
آخرین مردی که به بندر برسه یه دورو میخره!
دست خط زیباییه. استاد.
هیچکدوممون نمیدونیم زنده برمی گردیم یا نه.
برا اینکه هیچکس نمیدونه آینده چجوری میشه.
هیجکس نمیدونه سرنوشت برامون چی نگه داشته.
مراقب پرتغالی ها باشید.
موفق باشید.
جنتلمن.
استاد....
کایپتان.
بریم.
جوآن! به سمت عرشه، حالا!
بادبان هارو پایین بیارید!
نمیتونیم جلوی سیل رو بگیریم.
باید شب و روز به آب بزنیم!
اینجوری رفتن مثل خودکشی میشه.
هیچ انتخاب دیگه ای نداریم.
بیا یه بندر پیدا کنیم.
نمیتونیم به بندری که برای پادشاهیه پرتغالی هاست،
بریم.
اگه بفهمن ما بخشی از سفر ماژلان هستیم،
مارو به لیزبون میبرن
و آخرش تو یکی از زندانهاشون میپوسیم،
- این چیزیه که میخوای؟ - البته که نه.
ولی دوازده تا مرد مردن.
دوازده تا.
و بقیه به سختی تو هفته چیزی خوردن.
میتونیم یه کمی از وزنو کم کنیم.
یه کمی از بارو تو دریا بندازیم.
تو عصبانی ای!
اون محموله هممونو ثروتمند میکنه.
اینا تنها چیزایی هستن که موندن.
تو شیفت ها عوضش میکنم.
اینو میشنوی؟
امیدوارم بدونه داره چیکار میکنه.
ما تو دستای اونیم.
من جوآن سباستین الکانو رو برای ده ساله میشناسم.
تو الجزیره با هم دعوا کردیم....
تحت فرمان کاردینال سیسنروس.
بهت اطمینان میدم، تو دستای خوبی هستیم.
استاد....
یادتون میاد تو بندر سن جولین چه اتفاقی افتاد؟
خیلی قشنگ یادمه.
فرمانده سر کسی رو که علیهش اقدام کرده بود رو برد.
میگوئل منندر دلاس واسکونگاداز.
اون ۱۶ تا مردن....
از وقتی جزیره ی ادویه رو ترک‌ کردیم.
باید بس کنیم، الکانو.
- نمیتونیم. - باید بس کنیم.
نمیتونیم بس کنیم!
واقعا ازش خسته ایم! گشنه ایم!
بسه! تمومش کن!
همتون آزادانه انتخاب میکنید به این سفر بیاین!
دیگه دورتر نمیتونیم بریم.
خیلی خوبه.
دوباره جنگیدنو درمقابل شما انتخاب نمیکنم،
پس براش رای گیری میکنیم.
بزار اکثریت تصمیم بگیرن.
یه بندری پیدا میکنیم....
و شکنجه های زندان پرتغالی هارو تحمل میکنیم.
یا دریانوردی رو ادامه میدیم.....
و خطر مردن تو دریارو به جون میخریم.
تو چی میگی؟
بندر.
بندر، کاپیتان.
- بندر. - بندر.
- لطفا، بندر... - بندر.
مسیرو عوض میکنیم.
خدمه خسته و گشنه ان.
زحمت و سختی خیلی بیشتر از سه سال شده.
دیگه نمیتونن قربانی های بیشتری داشته باشن.
این ببچارگیشونه
که آماده ان تو دستای پرتقالی ها بیفتن
و به سلول های زندانی برن
در مقابل یه کمی نون و یه قلوپ آب تازه‌.
الکانو میدونه اگه پرتقالی ها مارو دستگیر کنن،
محموله هامون رو میدزدن،
ارزش هرکدومشون حساب نشدنیه.
ثروتی که هممون رو خیلی ثروتمند میکنه.
و میدونه چیزی رو از دست میدیم
که تو این نقطه براش خیلی مهم‌ تره:
ناتونی توی کامل نکردن سفر.
ناتوانی توی کامل نکردن سفرمون دور دنیا.
تو نباید بری، کاپیتان.
اگه صبح برنگشتیم، لنگرارو وزن کن.
من میرم.
- نه.... - الکانو.
جوان! اینجا، کمک بهم بده.
با این کمکم کن....
رایس!
هی!
از اینور!
بیا اینجا، بیا اینجا.
اونجارو نگاه کن.
الکانو.
باید بهشون آب بدیم.
بعدا! این خیلی خطرناکه.
باید کمکشون کنیم.
هی!
هی، تو! اونا ماله منن!
از کجا اومدی؟
از اون قفس دور بمون!
این الاغو بردارید‌.
مطمئن بشین همه برده ها هنوز اون توان.
و اومر؟
اومر کجاست؟
لنگرارو وزن میکنه!
۹ ژوئن، در سال ۱۵۲۲.
نزدیک سه سال پیش،
برای پیدا کردن رویا از سویل حرکت کردیم.
رویای کاپیتان ماگلن.
رویاش برآورده شد،
حتی خودش، مثل خیلی کسای دیگه،
زندگیشو تو تلاش از دست داد.
بعضی هامون هنوز زنده ایم، و خیلی یه خونه نزدیکیم.
ولی گرسنگی و بیماری یکی یکی،
مارو داره از بین میبره.
میترسم شاید تنها چیزی که به اسپانیا میرسه،
کشتی ارواح باشه.
ما نیروی دریایی پرتقال هستیم.
میخوام کاپیتان این کشتی رو ببینم.
داخل آب های پرتقال هستین.
دستور داریم تا دنبال کشتی هایی،
با پرچم اسپانیا بگردیم.
تو قرنطینه هستیم.
ما طاعون داریم، آقا.
بخاطر عشق خدا...
بریم، همین الان.
الان!
خشکی!
SANLÚCAR DE BARRAMEDA ۶ سپتامبر، ۱۵۲۲
خوش اومدین!
این لیست مرده هاست!
الکانو، پیداش کردی؟
مسیر به سمت غربو پیدا کردی؟
نه.
دنیارو کشف کردیم.
بین آگوست ۱۵۱۹ و سپتامبر ۱۵۲۲،
این ۱۸ تا از بازمانده های ویکتوریاست که تقریبا،
90000 کیلومتر دریانوردی کردن
فاصله ۱۵ برابر بیشتر از چیزی که،
کولمبوس دریانوردی کرد.
توی اولین مسافرتش به دنیای جدید.
تا به امروز، دور زدن‌ کره ی زمین
توسط ماگلان و الکانو انجام شده
که بهترین شاهکار دریایی تاریخ درنظر گرفته شده.
که این یه مسیر جدیده غربه،
اسپانیا تجارت ادویه رو برای ده سال کنترل میکرد.
خدمه ی ترینیداد هیچوقت به اسپانیا برنگشتن.
طوفان های مداوم مجبورشون کرد به تیدور برگردن،
که جایی توسط پرتقالی ها اسیر و زندانی شدند،