.
‫♪ بهشت چه دوزخ ساده‌ای بود ♪
‫♪ معیاری که از اوج فتادیم فرود ♪
‫♪ تا خواستم برخیزم از این خفت ♪
‫♪ پایم لغزید و رفت ♪
‫♪ روحم دگر پاک نخواهد شد ♪
‫♪ دیگر دیر است ♪
‫♪ دیگر دیر است و رفت ♪
‫♪ با ابلیس هم‌سفر، در این عمقِ پست ♪
‫برو، برو، برو، برو!
‫یک، دو، سه!
‫♪ سقوط می‌کنم ♪
‫♪ همین‌جا می‌مانم ♪
‫♪ روحم را در این راه فروخته‌ام، می‌دانم ♪
‫♪ سقوط می‌کنم ♪
‫♪ همین‌جا می‌مانم ♪
‫♪ دیگر دیر است، دیگر دیر است، می‌دانم ♪
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫یالا. یالا! خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫♪ دیگر دیر است، دیگر دیر است ♪
‫زنده‌ست؟
‫نفس بکش، یاکو.
‫یالا!
‫♪ با ابلیس هم‌سفر، در این عمقِ پست ♪
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫خب، من و اون نگهبانه، ‫یه چند تایی مشت با هم رد و بدل کردیم.
‫اون زخم خیلی بده.
‫باید چند تا بخیه بزنی.
‫مکس؟
‫وقتی اون مشت آخر رو بهش زدم ‫یه صدای عجیبی شنیدم.
‫من تو زندان چند باری دعوا کردم، ‫ولی هیچ‌وقت قبلاً اون صدا رو نشنیده بودم.
‫یارو مثل سنگ افتاد. ‫چشم‌هاش، به من زل زده بود.
‫شاید همین الان یه آدم دیگه رو کشتم.
‫شونه‌ت چی شده؟
‫فکر کنم استخونش در رفته.
‫مکس، باید اون مفصل رو ‫برگردونم سر جاش.
‫لعنتی!
‫- چش شده؟ ‫- نمی‌دونم. من صلاحیتش رو ندارم.
‫من پرستار نیستم. گواهی احیای قلبی ‫و کمک‌های اولیه دارم، همین.
‫چیزی بلدی؟!
‫ضربه محکمی به سرش خورده،
‫ولی می‌تونه کما یا ‫آسیب مغزی هم باشه.
‫نمی‌دونم! نمی‌دونم.
‫مینروا، حالا چی کار کنیم؟
‫از اینجا ببرینش بیرون.
‫- هیچ‌کس خارج نمی‌شه. ‫- ولی به مراقبت پزشکی احتیاج داره.
‫یه دکتر، یه اسکنر، و احتمالاً ‫یه جراح مغز لعنتی هم لازم داره.
‫مینروا، هر دقیقه‌ای که از دست می‌دیم، ‫داریم جونش رو به خطر می‌ندازیم.
‫ضربان قلبش... دوباره داره میاد پایین.
‫- اگه یه دکتر بیاریم اینجا چی؟ ‫- عالیه. و بهش چی می‌گیم؟
‫هیچی بهش نمی‌گیم.
‫‏20 میلیون به اولین دکتری که ‫تو اورژانس ببینیم پیشنهاد می‌دیم. سریع میاد.
‫نمی‌خوام بدبین باشم،
‫ولی ما یه جراح مغز و اعصاب می‌خوایم، ‫نه اولین دکتری که تو اورژانس پیدا کنی.
‫نه یه نفر از بخش... ‫اطفال یا انکولوژی، هان؟
‫امکان آوردن دکتر به اینجا کمه.
‫منظورت از کم چیه؟
‫همونطور که گفتی، ‫می‌تونیم یه مبلغ هنگفت پیشنهاد بدیم،
‫ولی وقتی بیاد اینجا، ممکنه بگه نه.
‫اون‌وقت یه مشکل خیلی بزرگ‌تر خواهیم داشت.
‫منظورت از «مشکل بزرگ‌تر» چیه؟
‫بیشتر از اونی می‌دونه ‫که بذاریم بره.
‫ضربان قلبش رو 45ـه و داره میاد پایین. ‫به کمک احتیاج داره.
‫الان سکته قلبی می‌کنه.
‫آلن، گارسیا، دنبالم بیاید.
‫خب. به یه نقطه اتکا نیاز داریم.
‫باشه. بیا سمتم.
‫برگرد.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫باشه.
‫- یه نفس عمیق بکش، باشه؟ ‫- صبر کن. چرا نفس عمیق؟
‫چرا در مورد هدیه‌هایی که ‫بچگی برای کریسمس گرفتی، حرف نمی‌زنی؟
‫آسیا، داری چی کار می‌کنی؟
‫سر استخوان بازو ‫باید برگرده داخل حفره‌ش.
‫می‌دونی داری چی کار می‌کنی؟
‫بهم گوش کن، مکس. باشه؟ هدیه‌های کریسمس.
‫اولین توپ فوتبال واقعی‌م. بازی‌های ویدئویی.
‫یه دوچرخه مسابقه‌ای دنده‌ای که دزدیده شد.
‫- این چه کوفتی بود؟ ‫- ببخشید! اونطور که می‌خواستم نشد.
‫تو اصلاً ‫درس شکسته‌بندی رو خوندی؟
‫خب، نه دقیقاً. ‫تو برنامه درسی سال آینده‌ست.
‫ولی آناتومی خوندم، ‫و می‌دونم اسکلت چه شکلیه.
‫و الان، می‌دونم مفصل تو ‫کجا باید باشه، و نباید اونجا باشه.
‫پس... چیزی که لازم داریم یه پشتیه.
‫باشه. اینجا بشین، انتهای نیمکت.
‫و رو به من باش.
‫می‌دونی عصب‌هام کجاست؟
‫باید از نیمکت به عنوان اهرم ‫برای شونه استفاده کنم.
‫فقط می‌پرسم ‫چون اگه عصب‌هام رو فشار بدی،
‫ممکنه دستم فلج بشه.
‫این چیزی‌ـه که نگرانت کرده، مکس؟ ‫که به عصبت آسیب بزنم؟
‫در هر صورت، وقتی بریم بیرون ‫عملش می‌کنن.
‫چون به گفته تو، ‫همه چیز رو سطح زمین خوبه.
‫شاید یه بیمارستان تو هیروشیما باشه، ‫که بی‌وقفه کار می‌کنه.
‫باشه.
‫آسیا.
‫یه وضعیت اضطراری پیش اومده. بهت نیاز داریم.
‫وقت زیادی نیست.
‫خفه شو!
‫من آماده‌م.
‫مردمک‌هاش خیلی گشاد شدن، ‫و به نور واکنشی نداره.
‫ممکنه تو کما باشه؟
‫نه، فکر نکنم.
‫علائمش با مقیاس گلاسکو ‫مطابقت نداره.
‫اگه ضربه‌ای به نایش خورده باشه، ‫ممکنه به خاطر هیپوکسی مغزی باشه.
‫یعنی چی؟
‫وقتی راه‌های هوایی مسدود می‌شه،
‫خونی که به مغز میره ‫اکسیژن کافی نداره.
‫نه. ولی اون‌وقت بیهوش نمی‌شد.
‫می‌تونه شوک عصبی باشه.
‫باعث افت فشار و کندی ضربان قلب می‌شه،
‫و جریان خون به مغز رو ‫کم می‌کنه.
‫خودشه.
‫به آتروپین نیاز داریم.
‫باید ضربان قلبش رو بالا ببریم.
‫ممنون.
‫خیلی‌خب.
‫می‌شه سریع‌تر باشی، لطفاً؟
‫خدا رو شکر.
‫آروم باش، یاکو. نگران نباش. ‫فقط یه ضربه مغزی بد داشتی.
‫باید یه‌کم استراحت کنی. باشه؟
‫[پناهگاه میلیاردرها]
[اُسوالدو فرناندز]
‫شریک تجاری فالکونه، ‫اسوالدو، دوباره زنگ می‌زنه.
‫این پنجمین باریه که تو شش ساعت گذشته ‫به فالکون زنگ زده.
‫و دو تا تلاش آخرش ‫تماس تصویری بوده.
‫اسوالدو فرناندز یه پیغام تصویری گذاشته
‫رو گوشی گیِرمو فالکون.
‫- می‌خوای ببینیش؟ ‫- بله، روکسان.
‫پیغام رو پخش کن.
‫ویلی، برام یه پاپاسی هم ارزش نداره که تو ‫فیلیپین برای خلوت یوگا هستی،
‫یا برای غذاهای محلی.
‫ولی چیزی که باید بهت بگم ‫مهم‌ترین خبر...
‫زندگی کوفتیته.
‫این خبریه که 20 سال گذشته ‫منتظر شنیدنش بودیم.
‫بهتره بهم زنگ بزنی، ویلی. زنگ بزن.
‫زنگ بزن. زنگ بزن. ‫زنگ بزن. زنگ بزن. زنگ بزن.
‫زنگ بزن. زنگ بزن! ‫زنگ بزن! زنگ بزن! زنگ بزن!
‫زنگ بزن!
‫تو یه آدم رو کشتی، مکس.
‫این خبر بدی برای توئه.
‫خبر خوب اینه که... ما زنده‌ش کردیم.
‫نمی‌دونم بهت چی گفتن، ‫ولی دفاع از خود بود.
‫کافیه.
‫به چرت و پرت‌هات علاقه‌ای ندارم.
‫تنها چیزی که برام جالبه ‫این آزمایشه...
‫اینه که چه اتفاقی می‌افته وقتی یه ‫بچه پولدار کوچولوی بیچاره رو می‌ندازی زندان.
‫خب، من می‌تونم به این جواب بدم.
‫در واقع، چون زندان بودم، ‫خودم چند تا سؤال دارم.
‫چطور این مکان ‫اینقدر شبیه زندانه؟
‫چطور همه جا دوربین هست؟ ‫چطور یه اتاق ایزوله وجود داره؟
‫چرا یونیفرم می‌پوشیم؟ ‫چرا گوشی‌هامون رو گرفتید؟
‫اجازه هیچ سلاحی رو هم نمی‌دیم.
‫فکر کردی چی می‌شه؟
‫شورش پولدارها؟
‫شورش تو زمین گلف؟ ‫یا شب شال‌های بلند؟
‫خیلی بامزه‌ای.
‫چند تا بخیه براش بزن.
‫این طرف.
‫دو نفر دو نفر بشید و سر یه میز بشینید.
‫شما الان در بالاترین نقطه ‫داخل بانکر ایستادید.
‫در حال حاضر، ‫مهم‌ترین اولویت ما
‫برقراری ارتباط با دنیای بیرونه.
‫و برای رسیدن به این هدف، به کمک شما نیاز داریم
‫بعد از انفجار، ‫همه آنتن‌هامون رو از دست دادیم
‫ولی هنوز یه آنتن کمکی داریم ‫که می‌شه تو مواقع اضطراری استفاده کرد
‫وقتی بقیه از کار می‌افتن.
‫اما، به خاطر دمای بالا،
‫اون آنتن الان فقط تا ارتفاع ‫‏63 سانتی‌متری بالای زمین می‌رسه.
‫امیدواریم هنوز کار کنه.
‫به همین دلیله که شما اینجایید. ‫اینجا نقطه شروع آنتنه.
‫اون‌ها قراره اون حس وحشتناک ‫و ناامیدکننده رو تجربه کنن.
‫حس انزوا.
‫تصور کنید چه حسی داره ‫که مدام فکر کنی،
‫«آیا کس دیگه‌ای تو دنیا زنده‌ست؟»
‫چیزی که رو میز جلوتون می‌بینید ‫رادیوهای موج کوتاهه.
‫این‌ها شبیه رادیوهایی هستن که ‫کشتی‌ها برای ارتباط
‫در مسافت‌های طولانی استفاده می‌کنن.
‫هر کدوم از شما انتخاب شدید
‫چون به زبان‌های مختلفی ‫مسلط هستید.
‫همونطور که می‌بینید، به هر میز ‫یه فرکانس خاص اختصاص داده شده
‫که برای فرستادن یه پیام استفاده می‌شه.
‫سیگنال اضطراری بین‌المللی. ‫«مِی‌دِی، مِی‌دِی، مِی‌دِی.»
‫«اینجا پارک زیرزمینی کیمراست. ‫صدام رو دارید؟»
‫و اگه کسی به تماستون جواب بده، ‫این مختصات ماست.
‫می‌تونید شروع کنید. ‫و برای همه‌تون آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی، مِی‌دِی.
‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست. صدام رو دارید؟
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی، مِی‌دِی.
‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست. صدام رو دارید؟
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی، مِی‌دِی.
‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست.
‫همه چی خوبه؟
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی، مِی‌دِی. ‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست.
‫رافائه. نگرانشم.
‫و اشتباه نکن، ‫از جدایی پشیمون نیستم.
‫فقط می‌تونستم یه‌کم از ‫رنجش کم کنم.
‫چیزهای وحشتناکی گفتم. بی‌رحم بودم.
‫- و این همه عذاب وجدان از کجا میاد؟ ‫- بی‌خیالش.
‫باید بیشتر باهاش همدردی می‌کردم. ‫همین.
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی، مِی‌دِی. ‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست.
‫صدام رو دارید؟
‫گفتم رقت‌انگیزه.
‫خودش از بچگی می‌دونست.
‫و بهش گفتم هیچ‌وقت دوستش نداشتم.
‫و بهش گفتم می‌دونم عشق چیه ‫چون عاشقش نبودم.
‫و قبل از اون، دیوانه‌وار عاشق بودم. ‫هیچ‌وقت نباید این رو بهش می‌گفتم.
‫نه، نه، نه. ‫یه دقیقه هدفون رو بذار کنار.
‫آخرالزمان فقط چون ما یه پیام رو ‫از دست دادیم، متوقف نمی‌شه.
‫خب، دیوانه‌وار عاشق کی بودی؟
‫چرا اصلاً برات مهمه؟ ‫در هر صورت، تو نمی‌شناسیش.
‫می‌خوایم رابطه جدیدمون رو ‫حول رازها بسازیم؟
‫با مربی یوگام آشنایی داشتم.
‫- دروغ می‌گی. ‫- چرا این رو می‌گی؟
‫می‌دونستم ‫هیچ‌وقت نباید چیزی بهت می‌گفتم.
‫چرا گفتی دروغه؟
‫چون وقتی عاشق می‌شی، ‫برای پر کردن چیزی‌ـه که کم داری.
‫پس، اگه خودت بازنده بودی، ‫چرا یه بازنده دیگه پیدا کنی؟
‫اصلاً نمی‌فهمی چی داری می‌گی.
‫گوش کن، عزیزم.
‫مربی‌های یوگا بازنده‌های نهایی ‫دنیای مدرن هستن.
‫اون‌ها از اون آدم‌ها هستن که شکست می‌خورن،
‫و بعد استرس می‌گیرن، ‫به مدیتیشن و یوگا رو میارن،
‫تا با میان‌مایگی زندگی‌شون ‫روبه‌رو نشن.
‫و حالا شدن قهرمان ‫بقیه بازنده‌های بیچاره
‫که روزهاشون رو تو حالت سگ سرپایین می‌گذرونن
‫تا فقط به این اعتراف نکنن ‫که زندگی‌شون چقدر رقت‌انگیزه.
‫اون مردها همه‌شون مثل همن.
‫اگه می‌خوای عاشق شی،
‫باید یه ورزشکار پر از ‫تستوسترون پیدا کنی
‫که قلبت رو به لرزه بندازه.
‫نه یه آدم بزدل که ماندالا می‌کشه.
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی، مِی‌دِی.
‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست. صدام رو دارید؟
‫امروز صبح، وقتی بیدار شدم ‫و چشم‌هام رو باز کردم...
‫از روکسان خواستم بهم بگه ساعت چنده.
‫ساعت 8:30 صبحه.
‫خوب خوابیدی، رافا؟
‫راستش نه زیاد.
‫حرف حرف آورد، ‫و شروع کردیم به چت کردن.
‫ازم پرسید می‌خوام ‫دوباره بخوابم،
‫یا اینکه قهوه می‌خوام.
‫تلخ، بدون شکر.
‫ممنون، روکسان.
‫بعد ازش پرسیدم ‫چه نوع موسیقی‌ای دوست داره.
‫و بهم گفت، ‫یه‌کم از این، یه‌کم از اون.
‫ولی بیشتر... از «لوس سکرتوس» خوشش میاد.
‫پس، ازش خواستم یه آهنگ پخش کنه.
‫در حالی که داشتم به اون آهنگ گوش می‌دادم، ‫یه... یه جور حس همدلی عجیبی
‫با روکسان داشتم.
‫تا اینکه فهمیدم که ازش خواسته بودم
‫یه روز قبل برام موسیقی ‫از همون گروه پخش کنه.
‫و بعد حس کردم یه احمق واقعی‌ام.
‫اون فقط داشت باهام راه میومد، ‫دلم رو به دست میاورد مثل زنم.
‫مکالماتی که با اون ماشین داشتم
‫هیچ فرقی با مکالماتی که ‫در 20 سال گذشته با زنم داشتم، نداشت.
‫این تصور رو دارم که انگار
‫با یه جور هوش مصنوعی ازدواج کردم.
‫روکسان.
‫خاموشش کن.
‫وقتی زنم ترکم کرد، ‫از تنها بودن وحشت داشتم.
‫ولی این مسخره‌ست.
‫من تمام عمرم تنها بودم.
‫ممنونم، آقای وارلا، برای صداقت‌تون.
‫داریم روزهای خیلی سختی رو ‫می‌گذرونیم.
‫و به همین دلیله که ‫جلسات درمانی گروهی‌مون
‫برای هر کدوم از ما خیلی مهمه.
‫ما با حرف‌هامون ‫و با داستان‌هامون داریم التیام پیدا می‌کنیم.
‫فالکون هنوز حرف نزده.
‫تحت فشار بذارش.
‫و شما چه حسی دارید، آقای فالکون؟
‫مایلید چیزی به حرف‌های ‫آقای وارلا اضافه کنید؟
‫بله. مایلم.
‫می‌دونید این چیه؟
‫لیست عزیزترین ‫و مهم‌ترین دوست‌هامه.
‫دوست‌هایی که رهاشون کردم.
‫هفت تاشون.
‫دوست‌هام.
‫من بیشتر از 50 میلیارد یورو دارایی دارم.
‫سال بعد از همه‌گیری، ‫سود بعضی از شرکت‌هامون 25‏% افت کرد.
‫کارمندها خیلی عصبی شده بودن.
‫مجبور شدیم خیلی‌ها رو اخراج کنیم.
‫من از اضطراب رنج می‌بردم، ‫پس برام دارو تجویز کردن.
‫تمام عمرت رو کار می‌کنی ‫تا ثروتت رو بیشتر کنی،
‫مثل یه همستر رو چرخ می‌دوی.
‫این پارادوکس پوچ ‫میلیونرهاست.
‫ما رنج می‌بریم... تا پولی در بیاریم ‫که به احتمال زیاد هیچ‌وقت نمی‌بینیمش.
‫و بدتر از اون...
‫اینه که فقط با ‫یه بخش کوچیک از ثروتم،
‫می‌تونستم به راحتی هزینه بودن همه‌ی دوست‌هام ‫رو تو این بانکر بدم.
‫می‌تونستم نجاتشون بدم.
‫و بنابراین، رافا...
‫...هیچ‌وقت نگو تنهایی.
‫تو... تنها دوستی هستی ‫که تو این دنیا برام مونده.
‫هیچ‌وقت ناامیدت نمی‌کنم.
‫مردی که اینجا نشسته
‫کاری برای من کرد ‫که من هیچ‌وقت نمی‌تونستم بکنم.
‫و از اون موقع، تحسینش می‌کنم.
‫و می‌دونید ما ‫چه جور آدم‌هایی رو تحسین می‌کنیم؟
‫ما آدم‌هایی رو تحسین می‌کنیم ‫که از ما بهترن.
‫دختر بزرگم تو یه تصادف ‫ماشین کشته شد.
‫پسر اون راننده‌ی ماشین بود.
‫فقط 19 سالشون بود.
‫رافا... تنها شاهد بود، ‫و پسرش رو دید،
‫که کاملاً نامیزون بود، ‫با دخترم سوار ماشین شد و رفت.
‫تنها چیزی که می‌خواستم این بود که ببینم ‫اون عوضی تا آخر عمرش تو زندان بپوسه.
‫بهش التماس کردم علیه پسرش شهادت بده.
‫ازش خواستم انتخاب کنه
‫بین عدالت... و هم‌خون خودش.
‫و اون عدالت رو انتخاب کرد.
‫همه این کارها رو برای من کرد.
‫گذشته برام مهم نیست.
‫حرف مردم برام مهم نیست.
‫تنها چیزی که می‌دونم... اینه که هر اتفاقی بیفته،
‫همیشه کنارت خواهم بود.
‫مهم نیست چی بشه، ‫همیشه برای تو اینجا خواهم بود.
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی. ‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست.
‫نگاهش کن.
‫قد بلند و باوقار، مثل کاپیتان ‫رو عرشه کشتی کوئین مری.
‫ببین چقدر جدیه.
‫حتی با چکمه‌های پلاستیکی ‫و سرهمی، بازم خوشگله.
‫من میرم دستشویی.
‫فکر کردی شنیدی یکی ‫به فرانسوی حرف می‌زنه؟
‫مامان، داری چی کار می‌کنی؟
‫فریدا، مطمئنی ‫پیام به فرانسوی بود؟
‫وایسا. بذار مطمئن شیم.
‫ببخشید مزاحم می‌شم، ‫ولی شنیدم شما فرانسوی حرف می‌زدید؟
‫بله، چرا؟
‫دخترم فکر می‌کنه شنیده ‫یکی تو رادیو فرانسوی حرف می‌زده.
‫چی شنیدی؟
‫...نمی‌تونستم تشخیص بدم.
‫چند تا کلمه مبهم شنیدم...
‫«الو؟ الو؟»
‫با لهجه فرانسوی. ‫شاید یه تماس اضطراری بود؟
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی، مِی‌دِی.
‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست.
‫اون رادیوها حتی وصل هم نیستن.
‫داره چی می‌گه؟
‫زن بیچاره سرطان داره. ‫مورفین مصرف می‌کنه.
‫چه خبره؟
‫یکی تو رادیو کلمات ‫فرانسوی شنیده.
‫ازم خواستن با شما بشینم.
‫باید به تلاشتون ادامه بدید. ‫باید اون سیگنال رو برگردونیم.
‫لطفاً به صندلی‌هاتون برگردید ‫و به تماس ادامه بدید.
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی، مِی‌دِی. ‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست.
‫- صدام رو دارید؟ ‫- مِی‌دِی.
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی، مِی‌دِی. ‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست.
‫آقای فالکون؟
‫آقای فالکون، حمام شما آماده‌ست.
‫ببخشید. امکانش هست ‫به جاش ماساژ بگیرم؟
‫گردنم خیلی خشک شده، ‫و داره داغونم می‌کنه.
‫اگه بتونید برام نوبت ماساژ بگیرید، ‫خیلی ممنون می‌شم.
‫در خدمت شما هستم.
‫یه لحظه به من فرصت بدید. ‫ببینم می‌تونم هماهنگ کنم یا نه.
‫ممنونم.
‫لازمه بهت یادآوری کنم که داری سعی می‌کنی ‫با میمی آشتی کنی؟
‫میمی جزو خانواده‌ست.
‫این کاملاً فرق داره. می‌فهمی؟
‫- شخصاً، دلم برای زنت می‌سوزه. ‫- هان؟
‫منم تو ازدواجم مثل میمی بودم.
‫من اون احمقی بودم ‫که تمام مدت بی‌خبر نگه داشته می‌شدم،
‫در حالی که زنم تو دلش ازم متنفر بود.
‫و می‌دونی دیگه چیه؟
‫چی بدترش می‌کنه؟ ‫قبلاً دیوانه‌وار عاشق شده بوده.
‫برای من دیگه کاری نمی‌شه کرد. ‫ولی برای میمی، هنوز وقت هست. پس تو...
صداقت داشتن درمورد احساسات یه حرکت محترمانه‌ست
‫نسبت به شریک زندگیت.
‫اون خشم وحشی و غریزی که ‫به طور طبیعی تو ژن‌هامون به ارث بردیم
‫باید آروم بشه.
‫و فقط اون‌وقته که ‫خونت به مغزت برمی‌گرده
‫و به قلبت، ‫تا بتونی رو عشق تمرکز کنی.
‫پس اگه درست فهمیده باشم، ‫به این می‌گی احترام؟
‫دقیقاً.
‫با آروم کردن این خشم، ‫زهری رو از بین می‌بری
‫که می‌تونه ازدواجت رو به خطر بندازه.
‫برای تو، فرق داشت.
‫پس شاید
‫ازدواج من اینقدر طول کشید ‫چون فریدا...
‫خودش رو با ورزش آروم می‌کرد.
‫فردا بعد از ظهر، ساعت 3 ‫یه وقت خالی برای فالکون پیدا کردم.
‫برو حوله‌های تمیز بیار، لطفاً.
‫- آقای فالکون. ‫- بله؟
‫فردا ساعت 3 براتون وقت گذاشتم.
‫خانم، ببخشید، ولی... ‫کل ماجرای ماساژ
‫فقط یه بهونه برای حرف زدن با شما بود.
‫- اسمتون چیه؟ ‫- اینگرید.
‫اینگرید. اون مرد رو اونجا می‌بینید؟
‫بهترین دوستمه. ‫زنش به تازگی ترکش کرده.
‫گفته 20 سال زندگیشون یه نمایش بوده.
‫می‌تونید تصور کنید؟
‫بهم گفت تنها کسی که ‫باهاش حرف می‌زنه، روکسانه.
‫باید براش یه گروه دوستی کاملاً جدید ‫پیدا کنم.
‫می‌دونید... برای خندیدن، ‫برای خوش گذروندن.
‫- می‌تونید کمکمون کنید؟ ‫- چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫بیاید با ما یه نوشیدنی بخورید.
‫ولی اولویت باز کردن کافه‌ست.
‫می‌دونم اونجا کار می‌کنی.
‫پس دیگه گردنت درد نمی‌کنه؟
‫چرا. درد می‌کنه.
‫ولی یه مرد باید کاری که ‫باید رو انجام بده.
‫واقعاً مشتاق دیدارتون بودم.
‫واقعاً؟
‫خیلی در موردتون شنیدم. چیز بدی نه.
‫چی شنیدید؟
‫که شما فوق‌العاده‌اید. ‫عملاً یه فرشته‌اید.
‫منظورتون چیه؟
‫می‌تونم صادق باشم؟
‫من ویلی رو از 17 سالگی ‫می‌شناسم.
‫با فریدا به مدرسه می‌رفت. ‫و بعد دانشگاه.
‫صدها بار دیدمش که ناخوش ‫برگشته خونه.
‫همه‌ش کنار استخر آفتاب می‌گرفت.
‫کار و بار خاصی نداشت.
‫و تمام اون سال‌ها، ‫با خودم دعا می‌کردم:
‫«خواهش می‌کنم نذار فریدای من ‫عاشقش بشه.»
‫خدا رو شکر نشد.
‫بعداً، زنش، مارتا رو دیدم.
‫اون خیلی رنج کشید.
‫خیلی رنج کشید، منظورتون... به طور کلیه؟
‫به خاطر مشکلات مداومش، عزیزم.
‫شب و روز، ‫ویلی مدام غیبش می‌زد
‫به بهونه کار یا هر چیز دیگه‌ای.
‫روزها غیبش می‌زد.
‫و مارتا دقیقاً می‌دونست.
‫فهمیدم.
‫من بهش می‌گفتم،
‫«عزیزم، بهتره تنهاش بذاری ‫تا بهش گیر بدی.»
‫چرا همچین حرف بدی می‌زدید؟
‫اگه هر هفته همین بود، ‫اون‌وقت بی‌اهمیت می‌شد.
‫متأسفانه، خیلی زود معلوم شد ‫که زنش هم براش بی‌اهمیت بود.
‫ولی نگران اون نباش. ‫تو... تو اون رو عوض کردی.
‫تو زنی هستی که اون رو نجات داده.
‫لحظه‌ای که دیدم با تو به اینجا اومد ‫این رو فهمیدم.
‫خیلی بهت افتخار می‌کرد.
‫و خیلی عاشقت بود.
‫و به همین دلیله که گفتم ‫تو یه زن فوق‌العاده‌ای.
‫دست بردارید...
‫ممنونم. ولی همیشه اینطور نبود.
‫بگو کجا اولین بار هم رو دیدید.
‫تو یه نمایش لباس.
‫نمایش لباس؟ تو اهل مُد هستی؟
‫نه.
‫نه، قبلاً مدل بودم.
‫مدل؟ چه جور مدلی؟
‫هر چیزی.
‫بعضی‌هاشون خیلی خاص بودن. ‫مثل نمایش‌ کفش‌های ویکتوریا سیکرت.
‫ویکتوریا.
‫می‌دونستی اسم من ویکتوریاست ‫و منم رازهای خودم رو دارم؟
‫ولی آماده نیستم با تو در میون بذارمشون. ‫هنوز نه.
‫تو زیبایی.
‫مِی‌دِی، مِی‌دِی. سوخت.
‫مِی‌دِی.
‫اینجا ام‌اف‌ام-342، پرواز شخصی.
‫حامل 11 غیرنظامی، ‫سه تاشون بچه هستن.
‫ما تو وضعیت اضطراری هستیم.
‫سوختمون تموم شده.
‫ببخشید، لطفاً. ‫دارم یه تماس اضطراری هواپیما دریافت می‌کنم.
‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست. صدام رو دارید؟
‫ام‌اف‌ام در یک پرواز شخصی.
‫تکرار می‌کنم. درخواست اجازه فرود ‫روی ناو هواپیمابر شما رو دارم.
‫یه پرواز غیرنظامیه. ‫به نظر میاد باید فرود بیان.
‫شنیدم گفت ‫سوختشون تموم شده.
‫ام‌اف‌ام-342، صدام رو دارید؟ ‫اینجا پارک زیرزمینی کیمراست.
‫کاپیتان ایگور ولکووا صحبت می‌کنه.
‫اجازه فرود رد شد.
‫خب کدومتون ‫این ایده رو داد؟
‫خب، من بودم.
‫فکر می‌کنم به درام احتیاج داره، ‫با ویژگی‌های بیانی،
‫ولی یه جور شعر هم لازم داره.
‫ما تو یه مأموریت نظامی هستیم.
‫اگه به ناو نزدیک بشید، ‫بهتون شلیک می‌شه.
‫تو اون هواپیما بچه هست.
‫یه هواپیمای پر از غیرنظامی،
‫که ناامیدانه سعی دارن جونشون رو نجات بدن ‫با فرود روی یه ناو هواپیمابر.
‫شاید بتونیم یه چیزی... ‫با نتیجه مثبت‌تر امتحان کنیم؟
‫یه جور پایان خوش.
‫خواهش می‌کنم وضعیت رو در نظر بگیرید! ‫داریم ارتفاع از دست می‌دیم!
‫نه. نمی‌خوایم مهمون‌هامون ‫هیچ امیدی داشته باشن. می‌خوایم...
‫...مثل سیم کشیده باشن.
‫می‌خوایم مدام رو لبه تیغ باشن.
‫مِی‌دِی، سوخت! مِی‌دِی، سوخت!
‫مِی‌دِی، سوخت! خواهش می‌کنم! بذارید فرود بیایم!
‫خواهش می‌کنم رحم کنید!
‫نمی‌خوایم آروم باشن، ‫چون وقتی آرومی،
‫شروع می‌کنی به فکر کردن،
‫«هی. چرا از اینجا نریم بیرون ‫و ببینیم چه خبره؟»
‫نمی‌تونیم بذاریم این اتفاق بیفته.
‫اجازه... رد شد!
‫سوخت! مِی‌دِی! سوخت!
‫مِی‌دِی! سوخت!
‫با محصولمون «پایان دنیا» ‫سرگرمشون نگه می‌داریم.
‫خواهش می‌کنم! مِی‌دِی! سوخت! ‫مِی‌دِی! سوخت! مِی‌دِی! سوخت!
‫سلام.
‫خوبی؟
‫ما قبلاً تو گروه درمانی ‫همدیگه رو دیدیم.
‫آره.
‫یه‌کم تکان‌دهنده‌‌ست، درسته؟
‫منظورم با اون،
‫جای دار زدن ‫و جای دستگاه شوک،
‫باید خیلی ناراحت‌کننده باشه.
‫نه. چیز خاصی برای دیدن نیست.
‫به سختی دیده می‌شه، یعنی...
‫باید با دقت نگاه کنی.
‫خب... برای استرست ‫بهت داروی ضداضطراب دادن؟
‫به من هیچی ندادن.
‫فکر کنم می‌ترسن ‫که شروع کنم به انبار کردنشون.
‫و بعد یه روزی، همه‌شون رو با هم بخورم.
‫می‌تونی چند تا بهم بدی؟ ‫تا کمکم کنه بهتر بخوابم؟
‫به محض اینکه بهم دادن خوردمشون. ‫هر دو تاش رو.
‫اولی رو خوردم.
‫و بعد... دومی رو.
‫النا.
‫اوضاع چطوره؟
‫دارم نهایت تلاشم رو می‌کنم.
‫می‌فهمم چی داری می‌کشی، ‫و ما برای کمک اینجاییم.
‫و در واقع، رافا گفت ‫نباید تو رو تنها بذاریم.
‫هماهنگ کردم کافه رو باز کنن.
‫نه برای مدت طولانی. چند تا نوشیدنی، یه گپ.
‫مایلی به ما ملحق بشی؟
‫آره، حتماً. البته. آره، آره، آره.
‫گیِرمو، چرا رفتی ‫وانمود کردی من اون همه حرف رو زدم؟!
‫برای نجات دادنت ‫از اون آشفتگی ذهنی‌ت.
‫باید با آدم‌های واقعی حرف بزنی.
‫- نه با روکسان. ‫- باشه.
‫و اگه فریدا من رو ببینه چی؟ اگه بیاد خونه، و من اونجا نباشم؟
‫می‌دونم می‌خوای من ادامه بدم، ‫ولی معتقدم می‌تونم زنم رو برگردونم.
‫متأسفانه این غیرممکنه.
‫چون ظاهراً، ‫هیچ‌وقت نتونستی به دستش بیاری.
‫ببخشید، رافا، ‫اگه فکر می‌کنی خیلی رُک هستم.
‫ولی فکر می‌کنم شانس بهتری داری ‫اگه برای خودت باشی.
‫شاید اینطوری، ‫فریدا دیگه تو رو
‫مثل یه بچه خوشگل ترسو نبینه.
‫رافا، شخصاً، فکر می‌کنم بهترین گزینه‌ت ‫صحبت با اون خانمه‌ست که خودکشی کرده.
‫اون به طرز فوق‌العاده‌ای مستأصله.
‫و زن‌های مستأصل... ‫دیوونه هستن.
‫اون‌ها تو رو به چشم یه مرد نمی‌بینن.
‫تو رو به چشم ناجی‌شون می‌بینن.
‫رافا، بهترین اتفاق عمرت رو خواهی داشت.
‫این خیلی عمیقه. ‫باید چهار پنج تا بخیه بزنم.
‫مکس، حواست رو جمع کن.
‫مکس، حواست رو جمع کن، باشه؟
‫اگه به زل زدن به من ادامه بدی، ‫تهش می‌افتیم تو جوب.
‫مکس؟
‫هی، همه چی خوبه؟
‫دژاوو داشتم.
‫دژاووی چی؟
‫هیچی.
‫یالا.
‫دقیقاً مثل آنه باهام حرف زدی.
‫یاد یه سفری افتادم که با هم ‫با موتور به «آلمریا» رفتیم.
‫مکس، حواست رو جمع کن، باشه؟
‫اگه به زل زدن به من ادامه بدی، ‫تهش می‌افتیم تو جوب.
‫خوبی؟
‫می‌خوای من انجام بدم؟
‫وقتی زندان بودم، خودم رو بخیه می‌زدم ‫تا برای دعوا تنبیه نشم.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم مکس. واقعاً نمی‌تونم
[دسترسی محدود]
‫چی شده؟
‫پخشش کن.
‫هی ویلی.
‫این یارو رو می‌شناسی؟
‫اسمش گونزالو پاسترانائه. ‫سفیر اسپانیاست
‫در فیلیپین.
‫می‌دونی این چیه؟
‫شماره تلفن‌شه.
‫پس یا فوراً بهم زنگ می‌زنی، ‫یا با پرواز بعدی میام مانیل،
‫و به خدا قسم، پیدات می‌کنم.
‫باید یه اتفاق جدی افتاده باشه.
‫و این فقط بدشانسی ماست ‫که اتفاق افتاده
‫در طول این سه هفته‌ای که اینجاییم.
‫می‌تونیم بهش پیام بدیم ‫و بپرسیم دقیقاً قضیه چیه.
‫فکر نکنم بتونیم با یه پیام ‫متوقفش کنیم.
‫معلومه که نه.
‫این یه تجارت بزرگه، ‫و اون کوسه فالکونه.
‫متوقف نمی‌شه.
‫هزاران جزیره تو فیلیپین هست.
‫پیدا کردنش تقریباً غیرممکنه.
‫زیرو، این یارو فقط باید دو تا زنگ بزنه.
‫یکی به سفیر فیلیپین، ‫و اون یکی به گمرک اسپانیا.
‫می‌دونی از این تماس‌ها ‫چی می‌فهمه؟
‫اولاً، اینکه فالکون هیچ‌وقت ‫به فیلیپین نرسیده.
‫و دوماً، اینکه اصلاً از اسپانیا ‫خارج نشده.
‫و قدم بعدی اینه که ‫گزارش مفقودی بده.
‫بعد از اون، بانکرت، ‫نقشه‌ت، کیمرات،
‫می‌تونی با همه‌شون خداحافظی کنی.
‫نمی‌ذاریم این اتفاق بیفته.
‫باید یه تماس تصویری با اسوالدو بگیریم، ‫با استفاده از یه کپی مجازی از فالکون.
‫کلون هنوز آماده نیست. ‫به زمان بیشتری برای ضبط
‫رفتار و حرکاتش نیاز دارم.
‫اطلاعات زیادی هست که روکسان ‫هنوز جمع نکرده. این خیلی ریسکیه.
‫انجام ندادنش ریسکی‌تره.
‫یه جایی، ‫فرستادن پیام کافی نخواهد بود.
‫می‌خوان ببینن‌شون.
‫- و ما می‌تونیم. ‫- از تلفن‌هاشون استفاده می‌کنیم.
‫با ویدئو کنفرانس ارتباط برقرار می‌کنن ‫مثل همیشه.
‫ولی خودشون نخواهند بود. ‫خودهای مجازی‌شون خواهند بود.
‫یه کلون مجازی که مثل اون‌ها حرف می‌زنه، ‫مثل اون‌ها حرکت می‌کنه.
‫کپی‌های دقیق، ‫قادر به مکالمه
‫حتی با آدم‌هایی که بهشون ‫نزدیک و صمیمی هستن،
‫بدون اینکه هیچ‌وقت بفهمن ‫دارن با یه ماشین حرف می‌زنن.
‫اون‌ها با روکسان، ‫هوش مصنوعی ما، حرف می‌زنن.
‫یکی از این‌ها جولیاست.
‫در حال حاضر، اون داره این تماس رو ‫از یه دفتر دیگه می‌گیره.
‫اون یکی کلون مجازی اونه، ‫که توسط ما ساخته شده.
‫کدومشون واقعیه؟
‫می‌تونید هر سؤالی که می‌خواید ازش بپرسید.
‫من. من چند تا سؤال دارم.
‫برای این یکی. جولیای شماره یک.
‫می‌خوام بدونم ‫تا حالا هیجان واقعی رو حس کردی؟
‫بله، و فکر کنم همه‌تون می‌دونید، ‫راز نیست که مثلاً یه بار عاشق شدم.
‫جولیای شماره دو، تو چی داری بگی؟
‫پارکر... یه‌کم بیا نزدیک‌تر.
‫من هیچ‌وقت اینطوری حس نکرده بودم.
‫عالیه.
‫باشه. بذار بگم، ‫یه سؤال دیگه برای تو.
‫یه سؤال مهم.
‫جولیای شماره یک، ‫از کجا می‌دونی که واقعیه؟
‫چه سؤال جالبی.
‫چون وقتی حرف می‌زنه... ‫همه چیز متوقف می‌شه.
‫و... حواسم پرت می‌شه.
‫وقتی بهم نگاه می‌کنه، هیچ چیز دیگه‌ای ‫تو این دنیا به نظر مهم نمیاد.
‫چون عاشق تماشای کارهای ساده و ‫روزمره‌ش‌ام که برای مردم خسته‌کننده‌ست.
‫قهوه خوردنش، که براش مقدسه.
‫یا... تماشای خشک کردن موهاش بعد از حموم،
‫تماشای ورزش کردنش...
‫تماشای خوابیدنش.
‫لعنتی.
‫این زیباترین منظره ‫تو این دنیاست.
‫و انگار هیچ‌وقت ازش خسته نمی‌شم. ‫در واقع، برعکس.
‫معتادش شدم.
‫- اوه. خیلی لوس به نظر رسید. ‫- یه‌کم.
‫باشه. جولیای شماره دو،
‫لطفاً بهم بگو ‫از کجا می‌دونی هیجان واقعی چیه.
‫چون مثلاً وقتی مینروا در مورد ‫این نقشه دیوانه‌وارش بهم گفت،
‫فرار نکردم.
‫فکر نمی‌کنم یه چیز خاص ‫وجود داشته باشه که ثابت کنه واقعیه.
‫شخصاً، همه اون چیزهای کوچیکه.
‫اون لحظاتی که ناگهان، ‫پر از شادی می‌شی.
‫وقتی همه چیز اطرافت ‫درست به نظر میاد.
‫و، مهم نیست کجا برم، ‫هنوزم می‌تونم عطرش رو حس کنم.
‫و وقتی هر آهنگی که تو رادیو می‌شنوم... ‫همیشه من رو یاد اون می‌ندازه.
‫تو نور خورشید...
‫و چون غرق در ‫احساس خوشبختی می‌شم،
‫فقط با بودن در حضورش،
‫و کنارش بودن.
‫و از لحظه‌ای که دیدمش، ‫احساس کامل بودن می‌کنم.
‫و به دلایل دیگه. ‫خب، بذار بگیم که دیگه خصوصیه.
‫فکر کنم کافیه.
‫اون. اون جولیای واقعیه.
‫- منم همینطور فکر می‌کنم. ‫- اوم...
‫جولیا، چرا نمیای پیش ما؟
‫این غیرممکنه... ‫چون من کپی مجازی جولیا هستم.
‫نه. باورم نمی‌شه.
‫خب؟
‫سؤال دیگه‌ای نیست؟
‫می‌دونی تو فیلیپین ‫ساعت چنده؟ حدس بزن.
‫ساعت 6 صبحه. ‫اون چیز نارنجی رو اونجا می‌بینی؟
‫خب، اسوالدو، شاید بتونی بهم توضیح بدی
‫اینجا چه خبره، ‫و چرا مدام بهم زنگ می‌زنی؟!
‫«اردونیا» می‌گه آماده فروشه.
‫اگه در مورد چیزی حرف بزنن ‫که فقط خودشون می‌دونن چی؟
‫چون هر چقدرم به روکسان ‫اطلاعات بدی، نمی‌تونه همه چیز رو بدونه.
‫چند تا گزینه مشخص ‫در دسترس ماست.
‫واضح‌ترین و ساده‌ترینش... ‫عدم آنتن‌دهی... و قطع شدن سیگنال.
‫هی؟ نمی‌شنوم...
‫- ویلی؟ ‫- الو؟ والدو؟ صدات رو ندارم.
‫روکسان، اردونیا کیه؟
‫خوزه مانوئل اردونیا، 83 ساله، مکزیکی.
‫رئیس شرکت تلیکسا.
‫یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های فناوری ‫در آمریکای لاتین.
‫در حال حاضر، مریضه.
‫در مراحل پیشرفته سرطان لنفاوی.
‫سال‌هاست که،
‫فالکون در تلاشه تا 18‏% ‫از شرکت رو بخره
‫تا کنترل کامل رو به دست بگیره.
‫باشه. اشتیاق بیشتری نشون بده.
‫شوخیت گرفته، والدو؟ ‫داری من رو مسخره می‌کنی؟
‫- قراره تاریخ‌ساز بشیم! ‫- تاریخ‌ساز، پسر!
‫- قراره تاریخ‌ساز بشیم! ‫- تاریخ!
‫پیرمرد بازنشسته می‌شه، ‫و حالا بالأخره آماده مذاکره‌ست.
‫من قبلاً چند باری باهاش حرف زدم.
‫چند تا پیشنهاد دیگه هم داشته،
‫ولی فکر می‌کنم الان ‫بهترین گزینه‌ش ماییم.
‫برو امضا کن. ‫منتظر چی هستی؟
‫امضا کن!
‫من اینجا می‌مونم. ‫فقط یه‌کم.
‫باید شوخیت گرفته باشه.
‫نارگیل خورده تو سرت؟ ‫باید بیای.
‫اگه این معامله رو امضا کنیم، ویلی،
‫از نصف بیشتر شرکت‌های فناوری ‫در سراسر جهان جلو می‌افتیم.
‫پیرمرد می‌گه ‫فقط با تو معامله می‌کنه.
‫- ویلی؟ کجایی؟ نمی‌بینم. ‫- اگه قطع شدن سیگنال جواب نده چی؟
‫اگه طرف دست از زنگ زدن برنداره چی،
‫یا بخواد برای سیگنال بهتر ‫بره تو لابی؟
‫اگه این اتفاق بیفته، ‫مکالمه رو شخصی می‌کنیم.
‫از جزئیات خصوصی استفاده می‌کنیم.
‫وقتی یه چیز خصوصی رو به اشتراک می‌ذاری،
‫داری پایه و اساس ‫همدلی رو ایجاد می‌کنی.
‫پس، همه چیزهای حرفه‌ای ‫فراموش می‌شه.
‫نمی‌تونم بیام.
‫اوضاع با میمی خیلی بده. ‫فکر کنم تموم کردیم.
‫تموم کردید؟ منظورت چیه؟ ‫شما که عالی بودید.
‫دعوامون شد، و کنترلم رو از دست دادم.
‫بهش گفتم هیچ‌وقت عشق ‫زندگی من نبوده و همه می‌دونن.
‫و اینکه بودن با اون ‫مثل یه فداکاری بود.
‫که ازدواج ما تلاقی ‫تنهایی دو طرفه بود.
‫مثل همزیستی تو مستندهای طبیعت.
‫مستندهای طبیعت؟ تو این رو گفتی؟
‫دقیقاً. و به همین‌جا ختم نشد.
‫عصبانی شدم...
‫گفتم از وقتی ازدواج کردیم، ‫همه چی به هم ریخته.
‫که قبلش، زندگی فوق‌العاده بود.
‫ولی بعد اون اصرار کرد که ‫بشه خانم گیِرمو فالکون.
‫وسواس پیدا کرد که همه ابعاد زندگیم رو کنترل کنه
‫و همه‌ی جادو از بین رفت.
‫آره، ولی می‌دونی...
‫تو ازدواج اوضاع همینه دیگه.
‫می‌خوای بدونی از کدوم ‫قسمتش واقعاً لذت می‌بردم؟
‫وقتی می‌رفتم بیرون آژانس ‫غافلگیرش می‌کردم.
‫یه جا توی رستوران ‫روبه‌رویی رزرو می‌کردم،
‫و اون بهشون می‌گفت ‫حالش خوب نیست
‫تا بتونه بیاد من رو ببینه.
‫و تمام روز با هم حرف می‌زدیم. زیبا بود.
‫می‌فهمم چی می‌گی، ویلی.
‫یادت باشه، من بودم که همیشه بهونه‌ت بودم.
‫حاضرم هر کاری بکنم ‫تا به اون روزها برگردم.
‫می‌فهممت. آره.
‫قسم می‌خورم، می‌فهمم.
‫ولی فقط یه روز لازم داریم. هان؟
‫جتت رو برمی‌داری، میای اینجا، ‫و معامله با اردونیا رو تموم می‌کنی.
‫- روکسان؟ ‫- یه روز، یه ساعت، و برمی‌گردی.
‫درام رو دو برابر کن.
‫فکر می‌کنی اردونیا الان ‫برام اهمیتی داره؟
‫روکسان، وقتشه تمام‌قد وارد شی.
‫می‌دونی الان باید چی کار کنیم؟
‫همه‌ش رو بفروشیم. نخریم.
‫بفروشش. شرکت‌های فالکوم و صنایع فالکوم.
‫بعد می‌تونیم بریم مدرسه بسازیم ‫و تو جهان سوم چاه حفر کنیم.
‫می‌تونیم تعاونی‌های کشاورزی تأسیس کنیم، ‫چیزهایی که واقعاً مهمن.
‫فراموش کن چی گفتم. فقط فراموش کن.
‫اردونیا رو فراموش کن و رو میمی تمرکز کن.
‫من همه چیز رو حل می‌کنم.
‫من باهاش حرف می‌زنم. هان؟ باشه؟
‫یه چیز دیگه.
‫گفت نمی‌فروشه ‫مگر اینکه بی‌جی3 بخشی از معامله باشه.
‫ویلی؟ ویلی؟
‫روکسان، باید تو تمام ‫شرکت‌های فالکون بگردی
‫دنبال تطابق با بی‌جی3.
‫متأسفم.
‫هیچ اطلاعاتی در مورد ‫بی‌جی3 تو پایگاه داده‌م ندارم.
‫دنبال تطابق تو عملیات‌های ‫مالی اخیر یا صندوق‌ها بگرد.
‫هیچ تطابق یا مرجعی پیدا نکردم.
‫زیر اسم‌های ثبت اختراع یا نرم‌افزار بگرد.
‫دنبال حروف اول بی‌جی3 بگرد. ‫بی‌جی1 و 2 رو هم چک کن.
‫هیچ تطابق یا مرجعی پیدا نکردم.
‫- قطعش کن. ‫- این داره دیوونه‌م می‌کنه. لعنتی!
‫چه خبره؟
‫چرا فرار کردی و من رو ‫با یه سوزن تنها گذاشتی؟
‫تنهات گذاشتم چون نمی‌تونم تحملت کنم.
‫چون تمام وجودم با چنان ‫خشم و نفرتی تو رو پس می‌زنه
‫که برام غیرممکن بود ‫سوگند بقراط رو نگه دارم.
‫چون نمی‌تونم فراموش کنم
‫که تو اون هیولایی هستی ‫که خانواده‌م رو نابود کرد.
‫هیولایی که ما رو محکوم کرد ‫به زندگی پشت پرده‌های بسته،
‫بدون اینکه بدونیم زنده‌ایم یا مرده.
‫در حالی که تو داشتی تو زندان ‫حبس می‌کشیدی،
‫تو جایی که بیشتر شبیه ‫یه اردوی تفریحی برای پیشاهنگ‌ها بود.
‫ولی این همه ماجرا نیست. ‫تو خواهر من رو کشتی.
‫اون تمام زندگیش رو پیش رو داشت.
‫و بعد زندگی من رو هم نابود کردی.
‫سعی کردم خودم رو کنترل کنم.
‫فقط می‌خواستم باور کنم ‫که می‌تونم فراموش کنم.
‫ولی غیرممکنه. ‫چون، مکس، من ازت متنفرم.
‫چون حالم رو به هم می‌زنی.
‫چون هر سلول و هر ‫استخوان بدنم داره فریاد می‌زنه،
‫«آسیا، ازش فرار کن. اون یه مریضیه.»
‫ولی من اینجا با تو حبس شدم.
‫و چاره‌ای ندارم جز اینکه موج تهوع رو ‫وقتی از کنارم رد می‌شی، تحمل کنم.
‫یا وقتی فکر می‌کنم ‫دارم همون هوایی رو نفس می‌کشم که تو می‌کشی.
‫یا وقتی باید چشمت رو بخیه بزنم، ‫و به زور تحملت کنم.
‫و ببینم نفس می‌کشی.
‫درحالیکه خواهرم دیگه نفس نمی‌کشه.
‫و باید اون انزجاری رو که ‫درونم بالا میاد، قورت بدم.
‫باید می‌مردی، ‫زیر زمین متلاشی می‌شدی.
‫ولی به جای اون، تو اینجایی،
‫تا دوباره زندگی کوفتی من رو نابود کنی.