.
‫چه خبره؟
‫این چیه؟
‫ببخشید آقای فالکون. اسب تکون خورد.
‫مرد 50 میلیارد دلاری
‫گیِرمو فالکون، 48 ساله.
‫از بدو تولد پولدار بود.
‫در یک خانواده آرژانتینی-یهودی به دنیا اومد، ‫او 3.7 میلیارد دلار به ارث برد
‫از سهام گروه فالکوم ‫از پدربزرگش.
‫اون‌ها عمدتاً در صنعت خودروسازی ‫فعالیت داشتن.
‫در 20 سالگی، شروع به تنوع بخشیدن ‫به کسب و کارهاش کرد.
‫شرکت هلدینگ با شعبه‌هایی ‫در بخش‌های...
‫قطعات الکترونیکی، ‫فناوری و دریانوردی گسترش پیدا کرد.
‫از جمله علایقش، ‫تیم مسابقات فرمول یک اونه،
‫فالکوم دی‌سی.
‫او در حال حاضر بر 64 شرکت ‫با دفتر مرکزی در بیش از 40 کشور نظارت داره.
‫در صورت وقوع اتفاق ناگواری اگه فردا ‫‏1‏% از ثروتش رو از دست بده،
‫حتی متوجه هم نمی‌شه.
‫ولی می‌دونید اون 1‏% از ثروتش با اسکناس‌های ‫‏50 یورویی چقدر فضا اشغال می‌کنه؟
‫چهار تا تریلی 18 چرخ.
‫اون‌ها بهترین لحظاتن...
‫اگه کسی ازم بپرسه ‫از پولدارها متنفرم یا نه، جوابم اینه...
‫بله، با تمام وجودم.
‫و می‌دونید چرا؟
‫چون اون‌ها برامون پاپوش درست کردن.
‫رویای آمریکایی وجود نداره. ‫نردبون موفقیت یه دروغه.
‫اگه موش به دنیا بیای، موش هم از دنیا می‌ری.
‫تو جوب.
‫و وقتی از این بی‌احترامی خسته می‌شیم، ‫دو تا اعتراض راه می‌ندازیم
‫و سه تا سطل آشغال آتیش می‌زنیم.
‫و بعد سریع برمی‌گردیم خونه ‫چون فرداش باید بریم سر کار.
‫دو تا انقلاب بود که ‫یه چیزی رو عوض کرد،
‫انقلاب روسیه و فرانسه.
‫می‌دونید چرا؟
‫همه چیز رو نابود کردن.
‫ولی این روزها دیگه ممکن نیست، ‫چون ما رو اهلی کردن.
‫با حقوق‌های هزار یورویی، ‫پیتزا دم در خونه، و نتفلیکس.
‫بذارید یه چیزی بهتون بگم.
‫در سال اول میلادی، ‫‏150 میلیون نفر تو دنیا بودن.
‫امروز نُه میلیارد نفرن.
‫این یعنی چی؟
‫منابع روز به روز کمیاب‌تر می‌شن؟
‫دقیقاً. و به این ترتیب، ‫تعداد فقرامون روز به روز بیشتر می‌شه.
‫می‌دونید آقای فالکون ‫پارسال چقدر درآمد داشت؟
‫یازده میلیارد دلار.
‫وقتی فهمیدم، ‫شروع کردم به وصل کردن نقطه‌ها به هم
‫و به یه کشف و شهود رسیدم.
‫نمی‌شه به هیولای سرمایه‌داری سیخونک زد.
‫باید باهاش متحد بشی.
‫ولی نه از طریق شورش.
‫اینجا هر کی به فکر خودشه.
‫و باید فقط دو تا چیز رو بفهمید.
‫اول، یه مرزی وجود داره
‫بین ما...
‫و گروه منتخب کسایی که ‫بیشتر از 250 میلیون دلار ارزش دارن.
‫و دوم،
‫شما فقط با عوض کردن طرفتون ‫طبقه اجتماعی‌تون رو عوض می‌کنید.
‫چون اینجا من پولدارم،
‫و اینجا، من یه موشم.
‫اینجا، تو فرودگاه کفش‌هام رو در نمیارم.
‫و اینجا، باید تو صف وایسم.
‫با جت شخصی پرواز می‌کنم.
‫از تاکسی اینترنتی استفاده می‌کنم.
‫خرچنگ. سیب‌زمینی.
‫پرادا. فیک.
‫خطی که ما رو از هم جدا می‌کنه تکون نمی‌خوره
‫ولی ما قراره اون جهش بزرگ رو انجام بدیم
‫و تبدیل به اعضای برجسته ‫گروه 250 بشیم.
‫بدون اسلحه،
‫بدون خطر،
‫و بدون تلفات.
‫روکسان، در رو باز کن.
‫مینروا، یه اتفاق وحشتناک افتاده.
‫دیروز خیلی ناراحت بود.
‫بعد از عمل، حالش خوب نبود.
‫نیومد با ما جشن بگیره.
‫مستقیم اومد به گنبد.
‫وقتی «آلن» امروز صبح پیداش کرد،
‫فیلم دوربین‌های امنیتی رو چک کردم ‫تا ببینم چطور به اینجا رسیده.
‫چرا اومد اینجا؟
‫یه مدتی داد و بیداد می‌کرد.
‫آشفته به نظر می‌رسید.
‫دور خودش می‌چرخید.
‫به نظر می‌رسید ‫دچار حمله‌ی پانیک شده.
‫می‌تونیم یه نگاهی به چیزی که دیدی بندازیم؟
[پناهگاه میلیاردرها]
‫داشتم فکر می‌کردم ‫من و تو قراره در مورد چی حرف بزنیم.
‫بعد از حرف‌هایی که به هم زدیم؟
‫اینکه من اینقدر سمی‌ام که حالت بد می‌شه ‫و شوهرت رقت‌انگیز و معمولیه.
‫لازم نیست کاری بکنیم، عزیزم.
‫ما از طبقه بالاییم.
‫می‌تونیم کثافت‌کاری‌ها رو زیر فرش قایم کنیم و به لبخند زدن ادامه بدیم
‫نه. دیگه فرشی در کار نیست.
‫یه چیزی هست که کاش ‫سال‌ها پیش بهت می‌گفتم، مامان.
‫اون موقع جشن می‌گرفتی. ‫ولی الان مثل یه شوخی تلخ به نظر میاد.
‫ولی من دارم یه شانس دوباره به زندگیم می‌دم. ‫بدون رافا.
‫خب...
‫من یه شانس دوباره با تو می‌خوام.
‫خیلی متأسفم که این رو تو ‫زمان و مکان اشتباهی بهت می‌گم.
‫اگه برای مراسم خاکسپاری من ‫می‌ذاشتی، اشتباه بود.
‫ولی هنوزم می‌تونیم مقداری از اون ‫زمانی که از دست دادیم رو برگردونیم.
‫حتی می‌تونیم یه‌کم بخندیم.
‫چهار دقیقه بعد، رفت بالا ‫روی پل و پرید.
‫می‌خوام فیلمش رو ببینم.
‫این کنجکاوی بیمارگونه‌ست، ‫یا به من اعتماد نداری، آقای گارسیا؟
‫من حتی به مادربزرگ خودمم اعتماد ندارم.
‫ویدئو رو پخش کن.
‫منم می‌خوام ببینم.
‫بیا ببینیم.
‫چیزی که بیشتر از همه من رو متعجب می‌کنه اینه ‫که هیچ‌کدومتون تو غم من شریک نیستید.
‫اینجا نشستید، سرد و بی‌روح، ‫و دنبال جوابید.
‫و تو، گارسیا، ‫داری بذر بی‌اعتمادی می‌کاری
‫وقتی باید متحد باشیم.
‫تصور کن چقدر متعهدم.
‫من با اعتماد به تو و برادرت ‫خودم رو تو این ماجرا انداختم.
واقعاً؟
‫آدم‌های زیادی این کار رو نمی‌کنن.
‫بی‌تعارف، ولی شما دو تا ‫از روز اول عجیب به نظر می‌رسیدید.
‫تنها چیزی که می‌خوام بدونم اینه ‫که آیا در اعتماد به شما اشتباه کردم یا نه.
‫صبح به‌خیر، فسقلی.
‫فسقلی؟
‫اینطوری صدات می‌کردم...
‫وقتی 12 سالم بود ‫و خواهر کوچیکه‌ی نامزدت بودم.
‫من دیگه اون دختر نیستم، ‫پس اینقدر از بالا به پایین نگاه نکن، باشه؟
‫باشه.
‫صبح به‌خیر، آسیا. خوب خوابیدی؟
‫آرشیو تلویزیون رو دیدی؟
‫‏5000 تا فیلم داره.
‫پس برنامه تلویزیونی بانکر رو چک کردی؟
‫«آرماگدون» رو دارن.
‫عاشق اون فیلمم.
‫آرماگدون؟
‫قسم می‌خورم، نمی‌دونم داری ‫سربه سرم می‌ذاری یا ذاتاً اینطوری هستی.
‫اوه نه. دارم سربه سرت می‌ذارم.
‫منم نمی‌دونم تو ذاتاً اینطوری هستی ‫یا اصلاً بلدی بخندی.
‫شاید برات مهم نباشه
‫که دوست‌های دو سه سال اخیرت
‫همین الان یه بمب رو سرشون افتاده.
‫ولی من اون بیرون دوست‌هایی دارم.
‫و این روی من تأثیر می‌ذاره.
‫من تو زندان یه کتاب خوندم.
‫«نویز ذهنی».
‫می‌گفت که 98‏% مواقع،
‫ما نگران چیزهایی هستیم ‫که هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتن.
‫شاید دوست‌هات همین الان ‫کاملاً خوب باشن.
‫به خاطر همینه که غذا نمی‌خوری؟
‫خب، می‌تونم بامیه و تخم‌مرغ تو رو بخورم؟
‫خوبه که بهت میوه دادن.
‫آره.
‫باید بری سینی بگیری.
‫هر مهمون فقط یکی می‌گیره.
‫یادداشت می‌کنن.
‫آسیا...
‫سلام.
‫ببخشید. باید سر میزی بشینید ‫که به واحد خانوادگی شما اختصاص داده شده.
‫درسته...
‫ببینید، یه جورایی...
‫واحد خانوادگی من دگرگون شده.
‫بی‌خیال. یه جای دیگه برای نشستن ‫پیدا می‌کنم.
‫ببخشید.
‫مهمانان عزیز، لطفاً برای یک جلسه ‫اضطراری به سمت گنبد بروید.
‫طبق تعهدمون به شفافیت،
‫می‌خوام دو اتفاق غم‌انگیز رو ‫بهتون اطلاع بدم.
‫اولیش درگذشت ‫رئیس حفاظت ماست
‫در نتیجه قرار گرفتنش در معرض تشعشع.
‫دومین ضایعه بزرگ...
‫درگذشت دکتر ما، جولیا بالدینی‌ـه
‫اضطرابی که در نتیجه ‫وقایع اخیر متحمل شد
‫غیرقابل تحمل بود.
‫و به زندگی خودش پایان داد.
‫بهتون هشدار دادم که ناامیدی ‫بدترین دشمن ما اینجا خواهد بود.
‫متأسفانه، باید طبق پروتکل عمل کنیم
‫و از قرنطینه پیشگیرانه ‫به قرنطینه نامحدود بریم،
‫با تمام عواقبی که داره.
‫همونطور که شاید متوجه شده باشید، ‫شروع به جیره‌بندی غذا کردیم.
‫آقای وارلا...
‫بیاید جلو، لطفاً.
‫- متوجه می‌شید چی می‌گم؟ ‫- بله.
‫فکر می‌کنم می‌فهمید که مرتکب ‫یه عمل غیرمسئولانه و خودخواهانه شدید
‫شبی که به انبار آذوقه هجوم بردید، ‫که برای همه مهمون‌هامون بود.
‫و شما تنها کسی نبودید که ‫قوانین رو زیر پا گذاشت.
‫پسرتون هم همین کار رو کرد.
‫مکس وارلا،
‫بیاید جلو، لطفاً.
‫شما تیم امنیتی پناهگاهمون رو ‫به چالش کشیدید وقتی جلوی یه افسر ایستادید،
‫با رفتاری خشونت‌آمیز، و به زور ‫سلاح سازمانیش رو گرفتید.
‫من این رفتار رو تحمل نمی‌کنم.
‫تو وضعیت ما، امنیت اساس کاره.
‫برای همه ما.
‫و اگه یه نفر کسایی که ‫مراقبش هستن رو به چالش بکشه،
‫دیگه امنیتی در کار نخواهد بود.
‫ده دقیقه دیگه شوکر رو ‫تو دفترم می‌خوام.
‫من دیروز اون دو نفر رو زنده دیدم.
‫از ذهنم بیرون نمی‌رن. ‫اینجا تو قلبم یه سنگینی حس می‌کنم...
‫وقتی حملات اضطراب داشتم،
‫و یه زمانی بود که ‫به اندازه کافی ازشون داشتم،
‫می‌نشستم و آلبوم‌های عکس رو نگاه می‌کردم.
‫سفرها و خاطرات رو دوباره زنده می‌کردم.
‫روزهای خوبی که داشتیم ‫وقتی شما دو تا بچه بودید.
‫همه ما، که تو ساحل می‌خندیدیم.
‫اینطوری، کم کم، ‫اضطرابم فروکش می‌کرد.
‫حالا می‌فهمم که ‫دیگه اون عکس‌ها رو نداریم.
‫و اینکه، شاید به تدریج، ‫همه اون تصاویر فراموش بشن.
‫سفرها.
‫جشن‌ها.
‫چهره‌ی خواهرت.
‫عزیزم،
‫اون خاطرات هیچ‌وقت تو رو ترک نمی‌کنن.
‫من میرم بیرون.
‫سلام. ببخشید.
‫می‌دونید این کانال‌های زباله ‫به کجا میرن؟
‫آره، به دستگاه فشرده‌ساز زباله.
‫می‌تونید من رو ببرید اونجا؟
‫نه. منطقه ممنوعه‌ست.
‫ببین، دستبند خواهرم رو ‫اتفاقی انداختم تو کانال،
‫و باید پسش بگیرم.
‫خواهش می‌کنم.
‫شاید اون بالا همه‌ش ‫آلوده به تشعشع باشه،
‫ولی باید هزاران جا باشه ‫که بتونیم دوباره شروع کنیم، درسته؟
‫و می‌دونی چیه؟ ‫من و تو هنوز اینجاییم، عزیزم.
‫ما زنده‌ایم.
‫ما خیلی خوش‌شانسیم.
‫یه چیزی بگو.
‫یه نفر چقدر می‌تونه ‫تو این مکان زنده بمونه؟
‫ده سال. حداقل، این چیزی‌ـه که ‫مشخصات ساختمون می‌گفت،
‫ولی می‌دونی که فروشنده‌ها چطور ‫در مورد شگفت‌انگیز بودن محصولاتشون اغراق می‌کنن.
‫باشه، پس. بگو هشت سال.
‫این گیِرمو هم یه چیزی‌ـه.
‫با وجود همه این‌ها هنوزم جوک می‌گه.
‫...نیمه پر لیوان.
‫به علاوه، می‌تونیم اینجا ‫خاطرات جدیدی بسازیم.
‫مثل...
‫نمی‌دونم، مثلاً صحبت کردن ‫رو تاب باغ ذِن.
‫وقتی اینقدر خوش‌بینی خیلی جذاب می‌شی.
‫همینه روحیه.
‫من میرم حموم.
‫چیزهای خوب ارزش صبر کردن رو دارن.
‫روکسان، «تکه‌ای از من» رو پخش کن.
‫روکسان، صدا رو زیاد کن.
‫- بله؟ ‫- من خاطره‌سازم.
‫- می‌تونم بیام؟ ‫- اختیار دارید.
‫فرض کنیم همه اون آدم‌ها ‫داوطلبانه وارد بانکر می‌شن.
‫و به دوست‌هاشون، خانواده‌شون، ‫یا شرکای تجاریشون نمی‌گن کجا میرن.
‫- عجیب می‌شه، درسته؟ ‫- نه.
‫چرا عجیب؟
‫این آدم‌ها تمام روز ‫سرشون تو گوشیه.
‫زندگی اجتماعی دارن.
‫آره. برای مردم عجیب نیست ‫که غیب‌شون زده؟
‫این مشکلی نخواهد بود.
‫همه اون‌ها یه ویدئوی خداحافظی ضبط کردن، ‫یه پیام نوشتن،
‫یا قبل از ورود یه ایمیل فرستادن.
‫بخشی از قرارداد خواهد بود.
‫و وقتی وارد بانکر بشن، ‫ما اون پیام‌های خداحافظی رو می‌فرستیم.
‫به پسرعموهاشون، ‫شرکاشون، و گروه‌های چتشون.
‫بله. همه‌شون از یه الگو پیروی می‌کنن.
‫یه سفر غیرمنتظره ‫به دلایل سلامتی یا شخصی.
‫اون کلماتی که همه ما یه زمانی گفتیم،
‫«من به یه تعطیلات احتیاج دارم.»
‫- باید از همه چیز دور بشم. ‫- در دسترس نخواهم بود.
‫دارم با بابام میرم سفر ‫برای چند هفته، باشه؟
‫آنتن ندارم. [سفر غیرمنتظره. نمیتونین تماس بگیرین]
‫نه ایمیل، نه گوشی، هیچی.
‫فقط چند روز.
‫- سفر غیرمنتظره. ‫- تغییر آب و هوا. [باشه، مراقب خودت باش]
‫- باید برم. ‫- نگران نباشید. ما خوبیم.
‫دلم براتون تنگ می‌شه.
‫- همه چیز دیگه دست شماست. ‫- دوست‌تون دارم.
‫اون‌ها می‌گن که برای ‫بیشتر از چهار هفته نمیرن.
‫متأسفم، ولی هر چقدرم ویدئو ‫و پیام بفرستن،
‫همیشه یکی پیدا می‌شه ‫که منظور رو نگیره.
‫که وسط اون تعطیلات ‫زنگ بزنه، درسته؟
‫آره، یه منشی، یه نفر از بانک...
‫یه دوست بی‌صبر.
‫چطور می‌تونیم مطمئن شیم اون تماس‌ها ‫به گزارش مفقودی ختم نشه؟
‫اگه هر کدوم از این‌ها اتفاق بیفته، ‫می‌تونیم در لحظه حلش کنیم.
‫می‌دونید چرا؟ ‫چون گوشی‌هاشون رو داریم.
‫اون‌ها رو به عنوان بخشی از پروتکل امنیتی ‫تو کمدهاشون می‌ذارن.
‫ولی اون‌ها جواب نمیدن. ‫و ما هم جواب نمی‌دیم.
‫«روکسان» تماس‌ها رو جواب می‌ده، ‫به پیام‌ها پاسخ می‌ده،
‫و حساب‌های شبکه‌های اجتماعی‌شون رو ‫که فعال باقی می‌مونه، مدیریت می‌کنه.
‫روکسان کیه؟
‫یه شگفتی تکنولوژیکی
‫که برادرم 11 سال گذشته رو ‫صرف تکمیلش کرده.
‫قادره مثل هر شخصی ‫تو پایگاه داده حرف بزنه.
‫و کی قراره تو پایگاه داده باشه؟
‫یه گروه منتخب ‫که قبلاً در موردش شنیدید.
‫مولتی‌میلیونرهای عزیزمون.
‫ما شب و روز ازشون فیلم می‌گیریم. ‫هر چی می‌گن، هر کاری می‌کنن.
‫لهجه‌هاشون، کلماتی که استفاده می‌کنن،
‫اصطلاحات معمولشون، آهنگ کلامشون، ‫سکوت‌ها و ریتم‌هاشون رو در میاریم.
‫فراتر از اون، تنها چیزی از اون‌ها رو ‫که نداشتیم به ما می‌ده.
‫زندگی خصوصی‌شون.
‫روکسان اون اطلاعات رو جذب می‌کنه ‫و مال خودش می‌کنه.
‫دقیقه به دقیقه بهتر می‌شه.
‫تا یه روزی، ‫یه نسخه بهتر از اون‌ها می‌شه.
‫این واقعاً ممکنه؟
‫بله، بهتون اطمینان می‌دم که هست.
‫من دیدمش.
‫مثل فیلم علمی-تخیلی به نظر میاد.
‫آره، ولی علمی-تخیلی دیگه تخیلی نیست.
‫آینده همین الانه.
‫جمعش کنیم؟
‫البته. آره. ‫با آسانسور خدمه برید پایین.
‫یکی یکی، لطفاً.
اشکالی نداره؟ آره؟
موفق شدیم
‫خیلی جذابی وقتی طوری حرف می‌زنی که انگار،
‫«من رئیس گروهم.»
‫هی، حواست سر کلاس پرت شده؟
‫این مباحث خیلی مهمن.
‫خب، شاید یه‌کم ‫حواسم پرت شده باشه.
‫باید بهم تدریس خصوصی بدی.
‫باشه.
‫کی به گیِرمو فالکون زنگ می‌زنه؟
‫اسوالدو فرناندز، ‫مدیر شرکت هلدینگ
‫و دست راست فالکون.
‫مغز متفکر شرکت هلدینگ. ‫این آدم ماست.
‫ما برای جواب دادن به اون تماس آماده نیستیم.
‫بذار بره رو پیغام‌گیر.
‫- گیِرمو رو کجا فرستادیم؟ ‫- فیلیپین.
‫اسوالدو یه پیغام صوتی گذاشته. ‫می‌خواید پخشش کنم؟
‫آره، پخشش کن.
‫می‌دونم در دسترس نیستی، ولی این از ‫خلوت معنوی تو فوری‌تره.
‫بهم زنگ بزن، لطفاً.
‫روکسان، باید به اسوالدو جواب بدی.
‫اگه گیِرمو بود، چی می‌گفت؟
[علایق - سن 53 سالگی]
‫«بهت گفتم سه هفته آفلاینم،
‫و تو سه روزه زنگ زدی، عوضی.»
‫«اگه کسی نمرده، ‫وقتی برگشتم می‌بینمت.»
‫- بفرستمش؟ ‫- بفرست.
‫پیام ارسال شد.
‫می‌دونی اون دختره از کجا اومده؟
‫کی؟
‫زن جدید گیِرمو.
‫میمی؟
،مامان، نمیدونم به چی فکر میکنی ولی فراموشش کن
‫اولاً، حتی 30 سالش هم نیست.
‫دوماً، کاملاً ‫عاشق گیِرموئه.
‫و سوماً، نه اینکه برای تو مهم باشه، ‫ولی اون کمی افسرده‌ست.
‫به روز باش، عزیزم.
‫این روزا هیچ‌کس غیرافسرده نیست. ‫همه کم و بیش همینطورن.
‫اینطور نیست، آنتونیو؟
‫بله. من آدم‌هایی رو دیدم ‫که سال‌ها درگیرش بودن.
‫مامان، تو سرطان داری.
‫باید آروم باشی و سخت نگیری. ‫باید تمرکز کنی.
‫رو چی تمرکز کنم؟ رو مُردن؟
‫مریض بودن نباید مانع من بشه ‫که یه رفاقت جدید داشته باشم.
‫نه، واقعاً، بس کن.
‫ببین...
‫کنار اومدن با این قضیه همیشه واسه من سخت بوده
‫کی سختی کشیدی؟
‫دوستم لورا.
‫می‌اومد خونه ما درس بخونه، ‫و تو باهاش رفیق شدی.
‫و بعد چندوقت دیگه بهش محل نذاشتی.
‫اون یه دختر مدرسه‌ای بود.
‫و بعد وقتی ناراحت شده بود تو عین خیالت نبود
‫تو خودت دختر داشتی.
‫و بعداً، وقتی بعد از فارغ‌التحصیلی ‫یه باشگاه باز کرد،
‫تو اولین کسی بودی که ثبت‌نام کردی.
‫‏14 کیلومتر دورتر بود.
‫یهو به تناسب اندام علاقه‌مند شدی.
‫و بعد، دوباره باهاش مهربون شدی.
شما دوتا خیلی باهم رفیق بودید بهم گفته بود
‫طوری می‌گی ‫انگار چیز بدی بوده.
‫پس نمی‌تونم با یکی رفیق باشم ‫چون دوست توئه؟
‫من از لورا خوشم میومد و اون من رو به چشمِ یه مادر نمی‌دید
‫کلی باهم خرید می‌رفتیم.
‫- من دیگه باهاش نگشتم، خیلی حسود بود. ‫- اوه واقعاً؟
‫این رو نمی‌دونستم.
‫یه چیزی بگو.
‫چند وقته هیچ دوستی نداشتی؟
‫ببین، مامان، اگه واقعاً می‌خوای بدونی،
‫من و رافا هیچ‌وقت تو رابطه‌مون ‫مشکلی نداشتیم.
‫- نه، کاملاً برعکس. ‫- نه.
‫مطمئن بودم تنها دلیلی که ‫‏20 سال با هم موندید
‫این بود که رفاقت و صمیمیت بین‌تونه.
‫که از قیافه‌ش معلوم نبود، واقعاً.
‫هرچند اون تیپ‌های مؤدب و اتوکشیده ‫تو خونه مهربون‌ان.
‫شاید آروم و بی‌خبر به نظر برسن،
‫ولی بلدن چطوری هوات رو داشته باشن.
‫باید به مسئول تعمیر و نگه‌داری زنگ بزنم.
‫تا دستگاه فشرده‌ساز رو ‫وقتی ما توشیم، روشن نکنن.
‫نگفتی هیچ‌کس نباید بدونه ما اینجاییم؟
‫درسته، ولی اگه بین این ‫و به خطر انداختن جونمون باشه...
‫همه درک می‌کنن.
‫نمی‌خوام با این قضیه مشکلی ایجاد کنم، واقعاً
‫حداقل نه امروز، ‫با توجه به درگذشت دکتر...
‫باشه.
‫ولی فقط یه دقیقه، باشه؟
‫یالا.
‫مواظب باش.
‫واقعاً شوکه شدم.
‫- تو؟ ‫- از چی؟
‫مرگ جولیا.
‫منم همینطور.
‫آسیا!
‫دستگاه فشرده‌ساز رو روشن کردن! ‫باید بریم بیرون!
‫عجله کن.
‫مواظب باش!
‫- حالت خوبه؟ ‫- من خوبم.
‫بهم نخورد.
‫- بیا بریم. ‫- فقط چند ثانیه دیگه.
‫خواهش می‌کنم.
‫- بیا بریم! ‫- دارم میام!
‫آسیا، داری چی کار می‌کنی؟
‫بیا بریم! عجله کن!
‫آره، دارم میام!
‫آسیا!
‫پیداش کردم!
‫عجله کن!
‫- یالا! ‫- باشه!
‫- دستت رو بده به من! ‫- باشه!
‫عجله کن!
‫دیدمت.
‫یه گوشی برداشتی.
‫نه.
‫دستبند بود. نگاه کن.
‫پشتت رو به من کردی، ‫گوشی رو برداشتی،
‫و گذاشتی تو جیبت.
‫بهم دروغ گفتی.
‫و ممکن بود له بشیم.
‫متأسفم.
‫گوشی خواهرمه.
‫اون مُرده.
‫و تنها تصاویری که ‫ازش برام مونده تو اینه.
‫- و چرا تو سطل آشغال بود؟ ‫- من انداختمش.
‫چرا؟
‫چون...
‫چون نمی‌تونم دست از نگاه کردن ‫به پیام‌هایی که نامزدش براش فرستاده، بردارم.
‫وسواس‌گونه این کار رو می‌کنم. تمام شب.
‫حرف‌هایی که بهش می‌زد، ‫موسیقی‌هایی که می‌فرستاد، و این داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫چون از اون پسره متنفرم.
‫اون خواهرم رو تو یه تصادف کشت.
‫اون یه عوضیه. بی‌قلبه.
‫حتی برای اتفاقی که اون بیرون می‌افته ‫همدردی نمی‌کنه.
‫بیشتر نگران صبحانه‌شه ‫تا احساسات انسانی.
‫نامزد خواهرت اینجاست؟
‫مکس وارلا.
‫اوه خدای من.
‫ولی بدترین قسمتش اینه که، منم که
‫انگار نمی‌تونم عمق فاجعه‌ای که ‫اون بیرون داره اتفاق می‌افته رو درک کنم.
‫ما تو یه پناهگاه اتمی گیر افتادیم،
‫در طول یه هولوکاست هسته‌ای ‫یا خدا می‌دونه چی،
‫که شاید زندگی قبلی من رو، نابود کرده باشه.
‫دوست‌هام رو.
‫و نمی‌تونم دست از فکر کردن ‫به دیدن اون ویدئوها بردارم.
‫و به جای گریه کردن، می‌خندم.
‫به حرف‌هایی فکر می‌کنم که وقتی ‫روبه‌روم سر صبحانه می‌شینه، می‌زنه...
‫و فراموش می‌کنم چه خبره.
‫و کی هستم.
‫خواهر دختری که اون کشت.
‫و خانواده‌ای که اون نابود کرد.
‫به نظرت باید چی کار کنم؟
‫خب...
‫یا باهاش کنار میای ‫و وانمود می‌کنی هیچی نشده،
‫یا، اگه واقعاً داره دیوونه‌ت می‌کنه، ‫ازش دوری کن.
‫اگه دیدیش، ‫به راهت ادامه بده و غیبت بزنه.
‫درسته، همینه.
‫این ایده‌ی بهتریه. ‫به راهم ادامه می‌دم و غیبم می‌زنه.
‫فکر می‌کنی نگران شده، ‫دنبال شوکر می‌گرده که تحویلش بده؟
‫نه، اینطور به نظر نمیاد.
‫وقتش تموم شده.
‫یاکو، پسش بگیر.
‫هیچ‌وقت درس نمی‌گیرم ‫چون نمی‌تونم بهت گوش بدم.
‫فقط نگاهت می‌کنم... و تحسینت می‌کنم.
‫هر جا بری دنبالت میام.
‫تو پارک منتظرتم، مینروا. ‫کافه بسته‌ست.
‫زیرو.
‫می‌تونیم حرف بزنیم؟ تو اون اتاق.
‫قصدم هل دادن جولیا نبود. ‫یه واکنش غیرارادی بود.
‫نمی‌خواستم بیفته، ‫ولی خیلی نزدیک نرده بود.
‫و هیچ لحظه‌ای عقلم رو از دست ندادم.
‫ولی محض احتیاط به خودم دارو دادم. ‫لیتیوم، 600 میلی‌گرم.
‫می‌دونم چه حسی داری. ‫منم متأسفم که جولیا مُرد.
‫کاش می‌تونستی دردی که من می‌کشم رو ‫حس کنی.
‫می‌تونم تصورش کنم.
‫یه دوستی 20 ساله
‫که تو هفت سال گذشته ‫تبدیل به همکاری هم شد.
‫ببخشید.
‫- آروم باش. ‫- من مثل 15 سال پیشم نیستم.
‫نه با اون ترس از فضای بازم ‫و نه با رفتارهای ضداجتماعی.
‫- اون تموم شده. ‫- بله.
‫می‌دونی که من هفت ساله ‫با آدم‌ها کار می‌کنم.
‫اینجا و تو اون آسمون‌خراش.
‫از پروژه کنار گذاشته شدم؟
‫الان برام سخته ‫به پروژه فکر کنم.
‫من جولیا رو کشوندم تو این ماجرا، ‫در حالی که می‌دونستم یه جایی می‌خواد تمومش کنه.
‫می‌خواستم باور کنم که اون من رو ‫تا آخر دنیا دنبال می‌کنه.
‫ولی هیچ‌کس، کسی رو اینقدر دنبال نمی‌کنه.
‫نه.
‫برام پخشش کن.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫سلام، عزیزم.
‫حالا که رفته، ‫تازه می‌فهمم چقدر شبیه هم هستن.
‫پنج سال ازش فیلم گرفتم.
‫هر لحن صدا، هر حرکتش... ‫اون بی‌نقصه.
‫مثل اون فکر می‌کنه، ‫مثل اون حرف می‌زنه، دقیقاً مثل اون حرکت می‌کنه.
‫زیرو، واقعاً، همیشه اینقدر متواضعی.
‫خب، عزیزم، ‫اوضاع تو بانکر چطوره؟
‫زیاد خوب نیست. ‫همه چی خیلی پیچیده شده.
‫به خودت بگو ‫چیزی که همیشه بهم می‌گفتی.
‫چی بود؟ یادم نمیاد.
‫«هیچ‌کس نگفت همه چیز آسون خواهد بود.»
‫حداقل هفته‌ای دو بار ‫این رو بهم می‌گفتی.
‫همه چیز رو یادت میاد؟
‫همه چیز در مورد تو، آره.
‫شاید یه دانش‌آموز حواس‌پرت به نظر بیام، ‫ولی همیشه قبول می‌شم.
‫هی، چی شده؟
‫چرا اینقدر ناراحتی؟
‫چون تو مُردی.
‫این...
‫می‌دونستیم دیر یا زود این اتفاق می‌افته.
‫ولی من اینجام.
‫همیشه با تو خواهم بود.
‫همیشه.
‫ده دقیقه‌ت تموم شد.
‫شوکر رو به مینروا تحویل ندادی.
‫پیداش نکردم.
‫بعد از اتفاقی که برای بابام افتاد، ‫اونقدر عصبی بودم
‫که از رستوران دویدم بیرون
‫و احتمالاً از جیبم افتاده.
‫می‌شه بس کنی؟
‫حتماً.
‫می‌تونم کل بانکر رو بگردم.
‫وقتی با وسایلت پیداش کنم، ‫می‌برمت زیرزمین.
‫چون اینجا، ‫ما برای احمق‌هایی مثل تو آماده‌ایم.
‫ولی بهتره خودت بهم بدیش ‫تا یه‌کم وقت صرفه‌جویی کنیم.
‫زیرزمین؟ حال بهم زن به نظر میاد.
‫یه اتاق ایزوله‌ست.
‫باشه، نمی‌خوام ‫برم زیرزمین.
‫حق با توئه.
‫پیش منه.
‫ولی بهت نمی‌دمش.
‫چطوره سرش بازی کنیم؟ ‫هر کی اول به ده برسه.
‫چرا سر 10 هزار تا ضربه نه؟
‫ده هزار تا ضربه خیلی زیاده.
‫می‌دونی چیه؟
‫من از جایی اومدم که اگه ‫تو تیزی داشته باشی و من نداشته باشم،
‫منم که بدبخت می‌شم.
‫پس شوکر رو نگه می‌دارم.
‫محض احتیاط.
‫می‌تونی بری به مینروا بگی.
‫شاید هنوز نفهمیدی ‫اینجا یه اردوی تابستونی نیست
‫که بعدش برگردی به عمارتت ‫و به اسب‌هات هویج بدی.
‫نمی‌دونم از اینجا بیرون می‌ریم یا نه، ‫ولی در این بین، تو...
‫کاری که من می‌گم رو می‌کنی.
‫پس اول،
‫خوب گوش کن.
‫یاکو، ولش کن!
‫وایسا، یاکو، وگرنه به مشکل می‌خوریم.
‫خوب بود.
‫آلن، برو به زمین بسکتبال. ‫برو دعوا رو تموم کن.
‫بسه!