.
‫موفقیت ما به یه چیز بستگی داره.
‫اون‌ها باید باور کنن که آخرالزمان ‫واقعاً داره اتفاق می‌افته.
‫خبر بد اینه که
‫مردم اینقدر پایان دنیا رو ‫تو فیلم‌ها دیدن،
‫که این یکی باید بی‌نقص باشه.
‫خبر خوب اینه که
‫تکنولوژی امروز مثل هیچ‌وقت دیگه‌ای نیست.
‫و اگه زمانی تو تاریخ وجود داشت
‫که می‌تونستیم یه چیز تقلبی رو ‫بهتر از واقعی‌ش بسازیم،
‫امروز همون روزه.
‫کِی نقشه رو اجرا می‌کنیم؟
‫وقتی که وضعیت ژئوپلیتیکی ‫به نقطه بحرانی برسه.
‫همیشه بحران و جنگ هست.
‫در حال حاضر چندین نقطه بحرانی ‫تو دنیا وجود داره.
‫ تایوان، روسیه.
‫به محض اینکه یکی از اون ‫درگیری‌ها شعله‌ور بشه...
‫شبیه‌سازی ما شروع می‌شه.
‫یه ساعت نامعلوم نصفه شب بهشون زنگ زده می‌شه ‫تا به عنوان احتیاط به بانکر بیان.
‫الو؟
‫اوضاع از قبل متشنج خواهد بود،
‫و ما این حس نگرانی رو ‫افزایش می‌دیم
‫با آدم‌هایی که دارن از شهر فرار می‌کنن ‫و چمدون‌های بزرگ حمل می‌کنن.
‫چمدون، عاشقشم.
‫«وارلا» سر چهارراهه.
‫توجه. چمدون‌ها... حالا.
‫اون‌ها تو تلویزیون در مورد ‫درگیری واقعی حرف می‌زنن،
‫ولی به محض اینکه سوار هلیکوپتر بشن، ‫تشدید جنگ ساختگی ما شروع می‌شه.
‫محدودیت‌های حریم هوایی ‫از ساعت 1 بعد از ظهر اعمال می‌شه.
‫پروازهای غیرنظامی ممنوعه.
‫تکرار می‌کنم، پروازهای غیرنظامی ممنوعه.
‫از اون لحظه به بعد، هر چیزی که ‫تو تلویزیون‌های بانکر ببینن
‫توسط ما کنترل می‌شه.
‫وزیر دفاع روسیه ‫این حمله رو یک اقدام جنگی توصیف می‌کنه.
‫و ما آماده خواهیم بود تا جنگ جهانی ‫سوم خودمون رو بهشون تقدیم کنیم.
‫- بزن بریم. ‫- همه آماده‌ان؟
‫سه، دو، یک...
‫لرزش.
‫فعال کردن پیستون‌ها.
‫دریافت شد.
‫بانکر ما روی یه ‫سکوی مکانیکی قرار می‌گیره،
‫شبیه اون‌هایی که برای ‫تست ایمنی در برابر زلزله استفاده می‌شه،
‫که ساختمون رو مثل یه شیکر ‫تکون می‌ده
‫بدون اینکه به سازه آسیبی برسه.
‫جلوه‌های صوتی تکتونیکی روی سطح چهار.
‫اون‌ها لرزش زمین رو حس می‌کنن.
‫و بعد یه چیز ‫خیلی شاعرانه‌تر اتفاق می‌افته،
‫که برادرم طراحیش کرده.
‫یه صخره به خاطر فشار تکتونیکی ‫از دیوار می‌زنه بیرون.
‫صحنه‌ای که تا آخر عمرشون ‫فراموش نمی‌کنن.
‫صخره. حالا!
‫بهش خورد؟
‫فقط 127 سانت بیرون میاد. ‫امکان نداره خورده باشه.
‫از شوک افتاد. ‫مشکل فنی نبود.
‫- جولیا! ‫- پیداش کردم.
‫- علائم حیاتی گیِرمو فالکون. ‫- بله.
‫ضربان قلب سریع، بالای 125.
‫- داره ثابت می‌شه. ‫- توجه.
‫ترک رو باز کن. حالا!
‫اوه، یالا!
‫جدی؟
‫می‌خوایم یه سیرک راه بندازیم ‫تا باورشون بشه جنگ هسته‌ای شده؟
‫خواهش می‌کنم!
‫بله. دقیقاً.
‫برای اون‌ها واقعی به نظر میاد، ‫هرچند فقط یه حقه مکانیکی‌ـه.
‫عقلتون رو از دست دادید؟
‫می‌دونید تو یه فاجعه زیرزمینی ‫چی بیشتر از همه مردم رو می‌ترسونه، آقای گارسیا؟
‫بگو ببینم.
‫هیچ ایده‌ای ندارم.
‫گرد و غبار.
‫توجه. گرد و غبار.
‫ریزش گرد و غبار.
‫و فواره‌های دود تحت فشار ‫ناشی از فروریختن صفحات تکتونیکی.
‫بگو ببینم، آقای گارسیا، اگه مجبور بودی فرار کنی...
‫بابا!
‫...از راهروهای پر از دود،
‫با چراغ‌های اضطراری...
‫به سمت گنبد بروید.
‫...مردمی که جیغ می‌کشن،
‫آژیرهایی که به صدا دراومدن، و حس کنی زمین ‫زیر پات داره ترک می‌خوره،
‫شک می‌کردی که واقعیه؟
‫فکر نکنم.
‫منم فکر نمی‌کنم.
‫ما دو تُن گرد و غبار و دود رو...
‫از طریق ترک‌هایی که با یه سیستم اصطکاکی .ایجاد شده، پمپاژ می‌کنیم
‫توجه، طبقه بالا.
‫پله‌ها رو مسدود کنید. حالا!
‫با آسانسور می‌ریم.
‫دارن میرن تو آسانسور. ‫آماده باشید.
‫وقتی تو آسانسور باشن،
‫یه بلبرینگ تقلبی رو ‫از ریل آزاد می‌کنیم.
‫لرزش.
‫سیستم جرقه می‌زنه، جیغ می‌کشه، ‫و کابین آسانسور رو به طرفین تکون می‌ده.
‫خروج از ریل. حالا!
‫جلوه‌های صوتی اصطکاک. جرقه‌ها.
‫در خطر خواهند بود؟
‫نه بیشتر از وقتی که ‫سوار ترن هوایی باشن.
‫ولی حس می‌کنن ‫که دارن سقوط می‌کنن.
‫وقتی بعد از یه سقوط آزاد 76 متری ‫نزدیک به برخورد باشن...
‫آماده فعال کردن ترمز اضطراری هستی؟
‫هنوز نه.
‫- زیرو. ‫- هنوز نه.
‫حالا!
‫ترمز اضطراری فعال شد.
‫و فکر می‌کنن که شانس آوردن.
‫ولی بدتر از این هنوز در راهه.
‫وقتی مثل موش‌هایی که از یه کشتی ‫در حال غرق شدن فرار می‌کنن، تو گنبد باشن،
‫من ورود باشکوه خودم رو انجام میدم
‫تا روی شبکه‌های تلویزیونی بزرگ ‫بین‌المللی بهشون نشون بدم،
‫آغازِ پایان دنیا رو.
‫هیچ‌کس شک نخواهد کرد...
‫خانم‌ها و آقایان...
‫...چون هیچ‌کس به واقعیتی که ‫با حواسش درک می‌کنه، شک نمی‌کنه.
‫ولی اگه هنوز آدم شکاکی باقی بمونه، ‫یه برگ برنده داریم، یه فیلم.
‫آقای نانو پارکر، از کجا بدونم ‫این فیلمی که می‌خوای بسازی
‫اون تأثیر آخرالزمانی که لازم داریم رو داره؟
‫من فیلم‌هات رو دیدم، و راستش، ‫تحت تأثیر قرار نگرفتم.
‫خواهرم هم همینطور.
‫به نظرم سرگرم‌کننده بودن.
‫می‌دونی چرا تایتانیک یا آواتار ‫مردم رو تحت تأثیر قرار می‌ده؟
‫چون 250 میلیون دلار ‫خرج ساختشون شده.
‫با نصف اون بودجه، من می‌تونم ‫شاهکار فیلم‌های فاجعه‌ای رو بسازم.
‫بدنشون به لرزه می‌افته.
‫تو برای یه فیلم هشت دقیقه‌ای ‫‏125 میلیون دلار می‌خوای؟
‫بیست تا هم کافیه.
‫باید دو سال زودتر فیلمبرداری کنیم
‫تا زمان برای اضافه کردن ‫جلوه‌های ویژه ترسناک باشه.
‫یه قارچ هسته‌ای ‫از یه انفجار اتمی اونجاست.
‫شماها باید حسابی بترسید.
‫برین تو حسش. از لحظه لذت ببرین.
‫اون‌ها فیلم من رو تماشا می‌کنن
‫داخل یه پناهگاه اتمی ‫‏300 متر زیر زمین،
‫در حالی که دنیای بالا سرشون ‫در لحظه داره فرو می‌پاشه.
‫فکر نمی‌کنی شگفت‌زده بشن؟
‫و این فیلم دقیقاً در مورد چیه؟
‫در مورد به اتمام رسوندن یه مأموریته.
‫چه مأموریتی؟
‫بیرون رفتن در حین یه آخرالزمان هسته‌ای ‫برای وصل کردن یه آنتن ماهواره‌ای.
‫و تو، سیندی، ‫قراره یکی از نقش‌های اصلی باشی.
‫اگه فقط چشم‌هام معلومه، ‫بازم می‌تونیم گریم و آرایش مو داشته باشیم؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫برج دریاچه و پل رو ‫تو یه معدن می‌سازیم.
‫به آخرالزمان خوش آمدید.
‫خب، لوکا، تو برو بیرون.
‫بچرخ و برو بیرون.
‫انگار رو ماه هستم.
‫یه ماشین سوخته اونجاست.
‫تصور کن داری فیلم می‌گیری.
‫نگاه می‌کنی. شوکه شدی. ‫آدم‌های مُرده.
‫با آتیش و دود واقعی فیلم می‌گیریم.
‫دود. و حرکت!
‫دود بیشتر. بیشتر!
‫بعداً با جلوه‌های کامپیوتری بهترش می‌کنیم.
‫مثل اینکه رو ماه می‌دوی. ‫زیاده‌روی نکن. نه. عادی بدو.
‫ولی هنوز غافلگیری نهایی رو داریم.
‫یه کاوشگر دستش رو روی نرده می‌ذاره.
‫آهن بالای 90 درجه حرارت داره. ‫می‌چسبه. تعلیق.
‫نباید پاره بشه.
‫تشعشع، دو برابر چرنوبیل.
‫دستش رو تکون می‌ده.
‫نمی‌تونه جداش کنه. ‫دستکش مثل آدامس چسبیده.
‫و تو فکر می‌کنی، «این یارو قراره زیر ‫آسمون قرمز تشعشعات بمیره.»
‫گاهی اوقات از اینکه چقدر یه صحنه رو ‫خوب فیلمبرداری می‌کنم، شگفت‌زده می‌شم.
‫تضمین می‌کنم وقتی این فیلم رو ببینن،
‫دیگه نمی‌خوان به سطح زمین برن.
[پناهگاه میلیاردرها]
‫نفس بکش. آروم نفس بکش.
‫از دماغت.
‫این رو، این طرف. این رو نگه دار.
‫باشه. الان برمی‌گردم.
‫نفس بکش.
‫چی شده؟
‫آروم باش. من رو نگاه کن. اسمت چیه؟
‫چیزی می‌خوای؟
‫نه، ممنون، تیرسو.
‫وایسا. من یه دونه گوشتی می‌خوام.
‫و یه دونه گیاهی، لطفاً.
‫ممنون.
‫می‌خوری، مادربزرگ؟
‫آره.
‫حالا می‌فهمم چرا وقتی ‫یه برادر می‌خواستم
‫همیشه می‌گفتی نه.
‫واقعاً قدردانی می‌کنم ‫که این مسائل رو به شوخی می‌گیری.
‫مخصوصاً با توجه به اتفاقی که داره می‌افته.
‫منظورت انفجار هسته‌ایه؟
‫هیروشیما رو بمباران کردن، ‫و هنوزم سر جاشه.
‫کافه‌هاش شلوغه.
‫پر از توریسته.
‫- در مورد چرنوبیل هم همینه. ‫- مکس...
‫چیه؟
‫یه راکتور با هفت تن ‫اورانیوم-235 منفجر شد.
‫دیوونگیه، مامان.
‫حالا مردم میرن اونجا ‫سلفی می‌گیرن و هنر خیابونی خلق می‌کنن.
‫یه پناهگاه حیوانات داره ‫با روباه‌ها و گوزن‌هایی که دور و بر می‌دون.
‫«بامبی» اونجا زندگی می‌کنه.
‫زندگی ادامه خواهد داشت. همیشه همینطوره.
‫در مورد خانواده‌ی ما هم همینطوره.
‫ما زنده می‌مونیم.
‫بله.
‫ما زنده می‌مونیم.
‫بهت قول می‌دم.
‫شنیدی زنم چی گفت؟
‫با من ازدواج کرده ‫چون اتفاقی سر راهش بودم.
‫«فریدا» وقتی این رو گفت ‫تحت استرس زیادی بود.
‫دلم می‌خواد عصبانی باشم. خشمگین باشم.
‫ولی فقط ترسیدم.
‫می‌تونی تصور کنی ‫اینجا تنها بودن چقدر غم‌انگیزه؟
‫از یه زاویه دیگه بهش نگاه کن.
‫چیزی که فریدا نفرت‌انگیز می‌بینه ‫شاید در واقع فوق‌العاده باشه.
‫باید این رو بهش بقبولونی.
‫- ببخشید؟ ‫- اون چی گفت؟
‫به تو پناه آورد. ‫همه چی می‌خوان؟
‫یکی که نذاره از لبه پرتگاه بیفتیم.
‫شیفتگی چقدر طول می‌کشه؟
‫سه ماه؟
‫بعد از اون، همه به جایی می‌رسن ‫که تو تمام عمرت بودی.
‫ما بیشتر از 20 ساله با همیم.
‫و تو اون رو از دست مادرش نجات دادی.
‫تو یه قهرمان لعنتی بودی.
‫دوباره بگو.
‫من اون زن رو برای 20 تا شام کریسمس ‫تحمل کردم.
‫و به فریدا یه زندگی جدید دادم.
‫آقای فالکون، اومدم حالتون رو بپرسم.
‫من رو نگاه کنید.
‫- سردرد دارید؟ ‫- نه.
‫- حالت تهوع؟ ‫- نه.
‫- سرگیجه؟ ‫- آره، وقتی بلند می‌شم یه‌کم سرگیجه دارم.
‫پس بهتره دراز بکشید.
‫باید مطمئن شیم که فشار داخل جمجمه ‫بالا نرفته باشه
‫یا مشکل تکلمی در کار نباشه.
‫البته. ممنون، دکتر.
‫ببخشید، اون دو نفری که ‫رفتن بیرون حالشون خوبه؟
‫دیدیم چطور دستکش یکیشون ‫به نرده چسبید. وحشتناک بود.
‫دیگه چیزی ندیدیم.
‫دستکش فقط یه سوراخ کوچیک داشت.
‫همکارمون الان تحت نظره، ولی...
‫فکر می‌کنیم تشعشع زیادی ‫بهش نرسیده.
‫نگران نباشید. واقعاً.
‫من تو بوداپستم، آنه.
‫قرار بود این شب سال نوی ما باشه.
‫پس به بابات بگو که یه آدم عوضیه
‫که تو رو به خاطر افتادن تو یه درس ‫تنبیه کرده.
‫اون که یه بچه نابغه داره، درسته؟
‫آسیا چند تا نمره عالی داره؟ هفت تا؟
‫همینه دیگه. تعادل برقراره.
‫یه دختر تو درس عالیه، ‫اون یکی تو لذت بردن از زندگی.
‫باید این شب سال نو رو طوری تجربه کنی ‫که انگار اینجایی.
‫حتی اگه تو یه هتل پنج ستاره‌ای، ‫و یه گردنبند مروارید زشت انداختی.
‫خیلی احمقی.
‫نگاه کن.
‫ولی، آره، فکر کردم می‌تونم ‫جسمم رو اینجا بذارم
‫اگه ذهنم تو بوداپست پیش تو باشه.
‫دلم برات تنگ شده.
‫به علاوه، الان قرار شام بابام ‫با همه دوست‌هاشه،
‫و من ازش وحشت دارم...
‫سال نو مبارک، عزیزم.
‫دوستت دارم.
‫آهای؟ حالت خوبه؟
‫کمک، لطفاً!
‫تو دستشویی!
‫کمک!
‫ولش کن!
‫یالا!
‫کابل رو ببر، زود باش!
‫- بلندش کن! ‫- لطفاً!
‫اوناهاش!
‫گرفتیمش!
‫خودشه.
‫باشه.
‫نبض نداره.
‫دکتر!
‫- خودش رو دار زده. نفس نمی‌کشه! ‫- برید کنار.
‫نبض نداره. ‫اپی‌نفرین لازم داره.
‫اینجا دارمش. ‫دستگاه شوک رو بیار. زود باش!
‫بیا، کمکم کن. محکم بکشش!
‫یالا!
‫بده من!
‫باشه، بذار ببینم...
‫یالا. بیا.
‫- شارژ 260. ‫- حالا!
‫دور شید. و...
‫جواب نمی‌ده. دوباره.
‫آماده؟ بریم. شارژ 300!
‫سلام.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫می‌تونی نفس بکشی؟
‫سلام.
‫چی کار کردی؟
‫چرا نجاتم دادی؟
‫مینروا صحبت می‌کنه.
‫خوشحالم بهتون اطلاع بدم که ‫پس‌لرزه دیگه‌ای ثبت نکردیم.
‫بنابراین، تیم امنیتی ما ‫دیگه لازم نمی‌دونه
‫که شما در گنبد بمونید.
‫می‌تونید به واحدهای خانوادگی‌تون برگردید. ‫خیلی ممنون.
‫مینروا.
‫- اون زن خوب شد؟ ‫- نزدیک بود بمیره.
‫خوب شد آسیا فالکون سریع عمل کرد.
‫خب، ما وضعیت رو تحت کنترل درآوردیم.
‫خودش رو از یه لوله دار زده بود.
‫اون‌ها تو یه وضعیت فاجعه‌بارن، ‫و فقط بدتر می‌شه. نگاه کن.
‫نگاه کن.
‫موارد اضطراب شدید، ‫حملات پانیک، آریتمی قلبی داریم.
‫نگاه کن! پانزده نفر ‫ضربان قلبشون بالای 135ـه.
‫می‌فهمی؟
‫وقتی داشتیم این رو آماده می‌کردیم
‫و من در مورد ترس، اضطراب، ‫و ایجاد حس‌های واقعی حرف می‌زدم،
‫فکر کردی منظورم چی بود؟
‫اون‌ها رو به جایی رسوندیم که می‌خواستیم ‫تا به نقشه‌مون ادامه بدیم.
‫من این شغل رو قبول نکردم که این کار رو بکنم
‫نه.
‫این یه شغل نیست.
‫این نقشه بزرگ‌ترین کاریه ‫که تا حالا انجام دادی.
‫پس، اگه ترسیدی، ‫خودت رو جمع و جور کن و ادامه بده.
‫راه رفتن‌شون رو نگاه کن.
‫با سنگینی پایان دنیا ‫روی دوش‌شون،
‫و هنوز، به راهشون ادامه می‌دن.
‫حالا مدرک انکارناپذیری می‌بینن ‫از اتفاقی که ممکنه براشون بیفته
‫اگه بانکر رو ترک کنن.
‫می‌خوای غافلگیری نهایی رو ببینی؟
‫باهام بیا.
‫بچه‌ها.
‫نظرتون چیه؟ ‫قرار گرفتن مستقیم در معرض حداکثر تشعشع.
‫پوستش رو خراش دادیم ‫و کاری کردیم سوخته به نظر برسه.
‫سوختگی درجه دو. نظرتون چیه؟
‫رطوبت بیشتری لازم داره. ‫خیلی خشکه. نمی‌بینید؟
‫باید ترشح داشته باشه.
‫آره، این واقعاً حال مردم رو بد می‌کنه. ‫تاول‌های چرکی.
‫باشه.
‫تو که اینجا نمی‌خوابی، درسته؟
‫آره، دقیقاً می‌خواستم همین کار رو بکنم.
‫رافا، نمی‌تونیم وانمود کنیم هیچی نشده ‫بعد از همه حرف‌هایی که زدم.
‫و مگه چی گفتی؟
‫که فقط بهم پناه آوردی؟
‫که من تو رو از یه زندگی ناخوشایند ‫با مادر روانیت نجات دادم؟
‫که من یه قهرمان بودم. درسته؟
‫فریدا، شاید ما با عشق ‫شروع نکرده باشیم، خب؟
‫ولی کی اهمیت می‌ده؟ عشق چقدر دووم میاره؟ ‫سه هفته؟ سه ماه؟
‫ما به نقطه‌ای از زندگی رسیدیم که همه زوج‌های ‫خوشبخت و باثبات در نهایت بهش می‌رسن.
‫- این خیلی بده؟ ‫- رافا.
‫نه.
‫بذار بهت بگم، ‫این چیزی‌ـه که همه آرزوش رو دارن.
‫من نه.
‫یعنی، وقتی با صدای بلند گفتمش، ‫فهمیدم دیگه راه برگشتی نیست.
‫چی می‌خوای؟
‫نه.
‫طلاق تو بانکر؟
‫دیگه چاره‌ای برام نمونده.
‫رافا، فکر می‌کنم این بهترین چیز برای ماست.
‫هر جدایی یه فرصته...
‫شروع نکن به این حرف‌های روانشناسی زرد، باشه؟
‫باید می‌فهمیدم.
‫که تو به ریکی، یوگا، و مدیتیشن نیاز داشتی
‫تا فقط بتونی با من تو یه خونه زندگی کنی.
‫عوضی.
‫باید واقعاً آدم وحشتناکی باشی
‫که یه زندگی کامل رو جعل کنی ‫و مردی که دوستت داشت رو بازی بدی.
‫چون، می‌دونی چیه؟ سورپرایز!
‫من عاشقت بودم، فریدا.
‫تو یه زندگی رو ازم دزدیدی، ‫وانمود کردی که عاشقی.
‫این حقیقت نداره.
‫رافا، همه می‌فهمن کی عشق واقعیه.
‫و تو همیشه می‌دونستی ‫که من زیاد دوستت نداشتم.
‫یا اصلاً نداشتم.
‫اینکه تو اونقدر بدبخت بودی ‫که این ازدواج رو قبول کنی، یه چیز دیگه‌ست.
‫فکر می‌کردم این روش تو برای دوست داشتن منه.
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌تونم بهت اطمینان بدم که نبود.
‫من وقتی به عشق فکر می‌کنم، دیوونه می‌شم.
‫در مورد چی حرف می‌زنیم؟
‫- هیچی. ‫- چی؟
‫کلاس یوگام.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫دارم میرم.
‫- کجا؟ ‫- پیش مادرم.
‫عالیه.
‫با من ازدواج کردی تا از دستش فرار کنی، ‫و حالا داری من رو ترک می‌کنی که برگردی.
‫تو نوجوانیت رو تو اون مدرسه آلمانی ‫با بالا آوردن گذروندی!
‫حالا می‌خوای تو بانکر مادرت ‫بالا بیاری!
‫شاهکار منطق!
‫می‌بینی؟
‫وقتی اینقدر بدبختی ‫نمی‌تونم دوستت داشته باشم.
‫من به تنفر ازت اعتراف می‌کنم، ‫و تو سرم داد می‌زنی که برگردم خونه.
‫تموم شد.
‫نه.
‫همه چی خوبه.
‫برگرد تو بانکرت. شب به‌خیر.
‫بابا، می‌خوای حرف بزنی؟
‫حرف بزنیم؟ نه، چرا؟ نه.
‫من و مادرت یه دعوایی کردیم، ‫ولی خوبه.
‫باشه. فقط پرسیدم ‫چون شاید آخرین دعواتون بوده باشه.
‫باورم نمی‌شه اینجا هیچ ‫خوراکی رایگانی بهمون ندادن.
‫نه کلوچه‌ای، نه حتی...
‫این! نگاه کن!
‫نگاه کن! قهوه و چای!
‫از دیروز هیچی نخوردم.
‫می‌دونی؟ من یه...
‫- بابا. ‫- آره؟
‫بابا.
‫یه چیزی برای خوردن می‌خوام.
‫ببخشید، ولی سالن غذاخوری بسته‌ست. ‫باید تا صبحانه صبر کنید.
‫من تو گنبد چیزی نخوردم، قسم می‌خورم.
‫و الان فقط یه چیزی می‌خوام ‫که معده‌م آروم بگیره.
‫متأسفانه امکانش نیست.
‫متأسفم، آقای وارلا.
‫می‌خوای بگی من میلیون‌ها پول ‫برای این بانکر لوکس دادم
‫و تو نمی‌تونی برام ‫یه ساندویچ کوفتی درست کنی؟
‫جیره‌بندی سفت و سختی برقراره.
‫جیره‌بندی؟ من دچار ‫یه اضطراب شدید شدم.
‫می‌دونی چطور باهاش کنار میام؟ ‫با خوردن.
‫تو سلف سرویس، به خاطر مادر زنم ‫چیزی نخوردم.
‫تو گنبد، اون نودل‌های کوفتی‌تون رو نخوردم.
‫پس الان، سهم خودم رو می‌خوام.
‫چیزی که حقمه.
‫سهم من. مال من!
‫چون من غذا نخوردم، می‌بینی؟ ‫من نخوردم!
‫رافائل وارلا از کنترل خارج شده. ‫دچار حمله پانیک شده.
‫تو سالن غذاخوریه!
‫بهشون بگو چک کنن...
‫فیلم دوربین‌های امنیتی رو چک کنید!
‫هی! بزن عقب و ببین...
‫یاکو، سالن غذاخوری.
‫من نخوردم!
‫بزن عقب ببین، لعنتی!
‫من هیچی نخوردم!
‫بیاین یه‌کم آروم باشیم، آقای وارلا.
‫هی، نمی‌تونی این کار رو بکنی.
‫نه.
‫خواهش می‌کنم.
‫آقا، غذا رو بذار زمین.
‫فوراً غذا رو بذار زمین.
‫بذارش زمین.
‫غذا رو بذار زمین!
‫سه ثانیه بهت وقت می‌دم ‫که بابام رو ول کنی.
‫سه،
‫دو،
‫یک.
‫حالتون خوبه، آقای وارلا؟
‫چیز دیگه‌ای می‌خوای، بابا؟ بردار.
‫من خوبم.
‫مکس، اون نگهبان رو ول کن.
‫یکی دیگه؟
‫چرا تو بانکر میلیونرها بیشتر ‫از زندان نگهبان هست؟
‫بازداشتش کنیم؟
‫اینجا زندان نیست.
‫یاکو، ولش کن.
‫- آروم باش. ‫- ولش کن.
‫و این؟
‫فردا که آروم شدی، ‫ازم بخواهش.
‫بریم، بابا.
‫روشن شده؟
‫این یه صفحه‌نمایشه.
‫ولی آره، باید حدود ساعت 6 صبح باشه.
‫این همون همزیستی‌ایه ‫که داشتی بهم می‌گفتی؟
‫چون من از تو مراقبت می‌کنم، ‫ولی تو دقیقاً برای من چی کار می‌کنی؟
‫تمام شب داشتم از خودم ‫همین رو می‌پرسیدم، می‌دونی؟
‫تو هیچ‌وقت قدر چیزی که ‫وقتی رفیق بودیم داشتیم رو ندونستی.
‫اون صمیمیت، اون رازداری...
‫چیزی که اون موقع داشتیم خیلی قوی‌تر بود.
‫تمام مدت به هم فکر می‌کردیم.
‫با هم آهنگ کشف می‌کردیم.
‫عشق ما همه چیز رو زیر و رو کرد.
‫بشین، لطفاً. ‫دکتر گفت باید استراحت کنی.
‫- نمی‌شینم. ‫- بشین!
‫نمی‌شینم ‫چون چیزی که داشتیم زیبا بود.
‫- خواهش می‌کنم. وگرنه سکته می‌کنی. بشین. ‫- چه اهمیتی داره؟
‫تو داری با چشم‌هات من رو می‌کشی.
‫وقتی رفیق بودیم .هیچ‌وقت این کار رو نمی‌کردی
‫و من با چشم‌هام تو رو تحسین می‌کردم.
‫نمی‌تونستم صبر کنم تا بعد از ‫کلاس‌های آوازم ببینمت.
‫دوبله پارک می‌کردم، و اگه کسی بوق می‌زد،
‫از ماشین پیاده می‌شدم .و دعوا راه می‌انداختم
‫چون تنها کاری که اون موقع می‌خواستم بکنم ‫این بود که اونجا باشم، منتظر تو.
‫وقتی میومدم دنبالت ‫از آژانس مدلینگت،
‫تو هتل روبه‌رویی منتظر می‌موندم، ‫تا از پنجره ببینمت،
‫و ما فقط... به هم نگاه می‌کردیم.
‫وانمود می‌کردم مریضم ‫تا بتونم بیام پیشت.
‫از خیابون رد می‌شدم، با قلبی که تند می‌زد،
‫تا به اون پارک برسم ‫و باهات حرف بزنم.
‫در حالی که اون‌ها با نورافکن‌ها منتظرم بودن
‫تا عکاسی رو ادامه بدیم.
‫و همه چیز به هم ریخت.
‫چون تو می‌خواستی زن من باشی.
‫تا ابد.
‫ما نمی‌فهمیدیم چقدر خوشبخت بودیم ‫وقتی هر لحظه پر از شادی بود.
‫نه.
‫حق با توئه.
‫بیا به گذشته برگردیم، عزیزم.
‫باشه؟
‫بیا برگردیم.
‫می‌تونیم طلاق بگیریم.
‫می‌تونیم به رفاقت‌مون برگردیم.
‫آخ! منگنه‌ها!
‫به این می‌گن «کافه خرابه».
‫ساختمون‌های یهودی که متروکه شدن
‫وقتی نازی‌ها در طول ‫جنگ جهانی دوم رسیدن.
‫تو دهه 80، تبدیل به کافه شدن،
‫و حالا مردم میان اینجا ‫تا خوش بگذرونن.
‫باورنکردنی نیست
‫که جایی که درد بود ‫حالا این همه شادی هست؟
‫به افتخارش یین و یانگ.
‫مکس!
‫دوستت دارم!
‫با توأم.
‫محشر بود.
‫باید بگم، بوداپست یه‌کم سرده.
‫باید گرم بشم.
‫حالا فقط من و تو هستیم.
‫می‌خوام تا صبح نگاهت کنم.
‫ولی چشم رو هم نذارم.
‫هنوز نه.
‫دست‌هام رو می‌ذارم
‫زیر سرم
‫تا راحت باشم،
‫و تو کم‌کم خوابت می‌بره.
‫و من همینطور نگاهت می‌کنم...
‫چون می‌دونم داری رویا می‌بینی.
‫و همین‌جا منتظر می‌مونم،
‫تا صبح شه.
‫خانم فالکون؟
‫بله؟
‫گروه خونی شما آ.ب منفیه؟
‫بله، فکر کنم. چرا؟
‫باید با ما بیاید.
‫باشه.
‫یه لحظه.
‫- کجا داریم می‌ریم؟ ‫- بریم.
‫هی!
‫کجا دارید می‌بریش؟
‫هی!
‫- کجا دارید می‌بریش؟ ‫- به بهداری.
‫چرا؟
‫چی شده؟
‫مجاز به گفتن نیستیم.
‫- می‌تونه با من بیاد؟ ‫- متأسفانه امکانش نیست.
[بهداری]
‫اگه مسئله پزشکیه، ‫من سال چهارم پزشکی‌ام.
‫چی شده؟
‫نمی‌تونید بهمون بگید؟
‫من می‌تونم باهاش برم تو.
‫دستور دادن تنها بره.
‫من اینجا منتظر می‌مونم.
‫چیه؟ به دردسر افتادی؟
‫سلام، مکس. نه، منتظرم.
‫چیه؟
‫چرا اون آدم‌ها میمی رو بردن؟
‫یه مشکل پزشکیه. ‫مجاز به گفتن نبودن.
‫چرا؟
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫گوشی آنه رو روشن کردی؟
‫آره، ولی نه برای مدت طولانی.
‫شروع کردم به دیدن ویدئوها، ‫ولی خیلی دردناک بود.
‫متأسفم که ناراحتت کرد.
‫خب، می‌تونی پسش بدی بهم؟
‫نه. نه، امکانش نیست.
‫چرا؟
‫چون از شرّ سیم‌کارتش خلاص شدم.
‫- چی؟ ‫- سوزوندمش.
‫یه فندک اتمی گرفتم و سوزوندمش.
‫- شوخی می‌کنی، درسته، آسیا؟ ‫- نه.
‫مکس، دارم بهت می‌گم خیلی دردناک بود.
‫نمی‌خواستم پیشم باشه.
‫چیزی که توش بود مال منم بود.
‫تو دادیش بهم، گفتی داری ‫خاطراتش رو برمی‌گردونی.
‫به من و بابام.
‫نمی‌تونی نظرت رو عوض کنی.
‫نمی‌تونی خاطراتش رو بهمون برگردونی ‫و بعد دوباره پسش بخوای.
‫این کار رو کردم چون عصبانی بودی.
‫تا هیچ‌وقت شک نکنی ‫که چیزی که ما داشتیم عشق واقعی بود.
‫عشقی مثل هیچ‌ چیز دیگه.
‫می‌دونی من در مورد عشق چی فکر می‌کنم، مکس؟
‫عشق یه بلوفه، یه کلاهبرداری بزرگ.
‫جدی می‌فرمایید؟
‫یه دروغ بزرگنمایی شده‌ی چند صد ساله
‫که توسط افسانه‌ها، قصه‌ها، ‫ادبیات رمانتیک، فیلم‌ها و تبلیغات جاودانه شده.
‫هنوزم ویکی‌پدیا می‌خونی، هان؟
‫من همه چیز می‌خونم. رمانتیسیسم فقط ‫یه راه برای پنهان کردن غرایز اولیه‌ی ماست.
‫فکر کنم این رو می‌دونی.
‫ما حیوونیم. تو پارک هم رو می‌بینیم، ‫یه بویی از هم می‌کشیم،
‫و بعد ازدواج می‌کنیم ‫و یه خونواده و چندتا بچه به دنیا میاریم.
‫البته، این کمتر از اینکه اسمش رو عشق بذاریم، ‫جذابه.
‫تو کدوم کافه‌ها می‌ری؟
‫من اهل کافه نیستم. جدی، مکس.
‫اگه قبول کنیم که این یه مسئله بیولوژیکی‌ـه، ‫کمتر رنج می‌بریم.
‫اوه، آره؟ چرا؟
‫چون دیگه اینجوری دل‌شکستگی وجود نداره.
‫ما باید فکر کنیم که فقط برای ‫ادامه‌ی نسل و تولید مثل
‫با کسی زندگی نمی‌کنیم، ‫بلکه چیزهای بیشتری هم هست.
‫یه برخورد جادویی،
‫پروانه تو دل، ‫و چرت و پرتای دیگه.
‫و می‌دونی اون انتظارات ‫کجا می‌رسوندت؟
‫رو مبل، ‫با ریمل پخش شده رو صورتت،
‫و یه ظرف بستنی.
‫تو این سه سال گذشته ‫چه بلایی سرت اومده؟
‫من پایه‌های منطقی و علمی ‫برای خوشبخت بودن رو ساختم.
‫و همین. تمام. آخر داستان.
‫ببخشید که اینقدر سریع ‫به اینجا فراخونده شدید،
‫ولی به کمک‌تون نیاز فوری داریم.
‫چی شده؟
‫هر سه شما گروه خونی‌تون آ.ب منفیه، درسته؟
‫اون مردی که دستکشش پاره شده بود ‫یادتونه؟
‫گروه خونیش اونم آ.ب منفیه، ‫و نیاز به تزریق خون فوری داره.
‫ولی چرا؟
‫شما گفتید تحت تأثیر ‫تشعشع قرار نگرفته.
‫اشتباه کردم.
‫باید فوراً عملش کنیم، ‫و... به چند کیسه پلاسما نیاز داریم.
‫با شما شروع می‌کنیم.
‫از همکاریتون ممنونم.
‫بریم.
‫لطفاً بشینید.
‫تأثیرپذیرترین مهمون‌ها رو انتخاب می‌کنیم
‫و می‌ذاریم رئیس حفاظت‌مون رو ‫تو یه انکوباتور ببینن،
‫مثل یه نوزاد تازه متولد شده.
‫اون‌ها بهترین طعمه‌ها برای ‫پخش ترس بین مهمون‌ها خواهند بود.
‫چی شده؟ مریضه؟
‫دست‌تون، لطفاً.
‫هرچی اطلاعات کمتری بهشون بدیم، ‫بیشتر احساس اضطراب می‌کنن.
‫- این روش کار ما خواهد بود. ‫- این کلید تعلیق تو سینماست.
‫چیزی که تصور می‌کنیم ‫ترسناک‌تر از واقعیت‌ـه.
‫هیچکاک این رو به ما یاد داد.
‫این حقیقت نداره.
‫و این فیلمساز اینجاست؟ ‫اون هیچی حالیش نیست.
‫چی داری می‌گی؟
‫هیچکاک برعکسش رو گفت.
‫باید به بیننده نشون بدی ‫که بمب زیر میزه،
‫تا نگران بشن ‫که الان منفجر می‌شه.
‫نه، اگه بمب رو ببینی...
‫می‌شه کلوپ فیلم رو تعطیل کنیم؟ ممنون.
‫ما مرموز خواهیم بود.
‫رازداری نگران‌کننده ‫باعث می‌شه از بدترین چیز بترسن.
‫با گوشی‌های بی‌سیم با صدای ‫به اندازه کافی بلند ارتباط برقرار می‌کنیم
‫که بعضی کلمات رو بشنون.
‫شکمش ورم کرده.
‫وحشتناک خواهد بود.
‫نشونه خونریزی داخلیه.
‫اگه سرگیجه ندارید، می‌تونید برید.
‫ضربان قلبش داره بالا می‌ره.
‫‏168 تاست!
‫به کما می‌بریمش.
‫باید برید.
‫زود باشید.
‫میمی، چی شد؟
‫ازمون خون خواستن.
‫فکر کنم داره می‌میره.
‫- داره می‌میره. ‫- کی؟ میمی، کی؟
‫مردی که رفت بیرون ‫آنتن رو درست کنه. یادت میاد؟
‫داره از تشعشع می‌میره.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫ما هیچ‌وقت از این مکان خارج نمی‌شیم.
‫- آره! ‫- موفق شدیم.
‫یه بوس بده، رفیق. خوشحالی، درسته؟
‫- آفرین! ‫- هورا!
‫- آفرین! ‫- آفرین!
‫دیدیش؟ مطمئنی؟
‫منم دیدمش.
‫چی شده؟
‫...که رفت بیرون. ‫تشعشع سوزوندش.
‫داره می‌میره.
‫تنم مور مور شد.
‫یعنی، نه...
‫کارتون عالی بود. اون تشنج‌ها...
‫واقعاً وحشتناک بود.
‫می‌خوام همه‌تون پیش مهمون‌ها باشید،
‫مراقب باشید و مطمئن شید ‫هیچ اتفاق غیرمنتظره‌ای نیفته.
‫و تو، لوکا، برو اون گریم رو پاک کن.
‫- جشن بگیریم؟ ‫- بریم.
‫- بریم غذا بخوریم. ‫- حتماً.
‫نزدیکم نیا.
‫این چه کوفتیه...؟ دور شو!
‫آروم باش.
‫همه چی درست می‌شه. می‌بینی.
‫با من نفس بکش.
‫فکر کن چقدر زحمت کشیدیم ‫تا به اینجا برسیم.
‫ولی قبل از اینکه چیزی بگی...
‫نه.
‫نمی‌تونم.
‫ببخشید. باید از اینجا برم، مینروا.
‫طبیعیه که احساس اضطراب کنی.
‫یه زن نزدیک بود زیر دست من بمیره.
‫و یکی دیگه از دیدن دلقک‌بازی من ‫شوکه شد،
‫که وانمود می‌کردم دارم یه مرد ‫با لباس مخصوص رو عمل می‌کنم.
‫من برای این کار دکتر نشدم.
‫ما داریم این آدم‌ها رو شکنجه می‌دیم.
‫آروم باش. خوبی؟
‫نه.
‫نه، ما تحت نظرشون خواهیم داشت.
‫اون‌ها به زندگی اینجا عادت می‌کنن.
‫خودت این رو گفتی، یادت میاد؟
‫انسان‌ها به همه چیز عادت می‌کنن.
‫اون‌ها قوی‌ترین حیوونی هستن که وجود داره.
‫یه یادگاری برات دارم.
‫نگاه کن.
‫برنات و مارک کمکم کردن. سلام کنید!
‫نظرت چیه؟
‫ما برای همیشه اینجا خواهیم بود.
‫هر اتفاقی بیفته.
‫تصمیمم رو گرفتم، مینروا.
‫من میرم.
‫کجا؟ برمی‌گردی بیمارستان «لا پاز» ‫تا عمل آپاندیس انجام بدی؟
‫امیدوارم!
‫نگران نباش.
‫هیچ‌وقت به هیچ‌کس در مورد ‫اتفاقی که اینجا می‌افته، چیزی نمی‌گم.
‫البته که می‌گی.
‫می‌ری بیرون و نظرت عوض می‌شه، ‫مثل همیشه.
‫یه روز یه پلیس میاد، ‫ازت می‌پرسه، و تو حرف می‌زنی.
‫چون تو دمدمی مزاجی.
‫امروز بیمارستان، ‫فردا بانکر.
‫امروز یه زندگی عادی می‌خوای، ‫فردا یه زندگی خارق‌العاده.
‫امروز لو نمی‌دی، ‫فردا حرف می‌زنی.
‫تو ثبات نداری.
‫ولی خوشبختانه، من دارم. ‫من به مسیرم وفادارم.
‫چون من قدرت تو هستم.
‫کجا داری میری؟
‫- کجا داری میری؟ ‫- تنهام بذار.
‫ولم کن، وگرنه قسم می‌خورم، ‫تمام حقیقت رو به مهمون‌ها می‌گم.
‫نه.
‫این ترسناک‌ترین قسمتشه.
‫وقتی ترن هوایی ‫به سراشیبی بزرگ نزدیک می‌شه.
‫باید محکم بچسبیم ‫چون سقوط آزاد در راهه.
‫همونطور که من به تو اعتماد دارم، ‫تو هم باید به من اعتماد کنی.
‫به این نگاه کن. نگاه کن.
‫من این رو ساختم.
‫یه شاهکار مطلق مهندسی.
‫یه مکعب روبیک بی‌نقص.
‫هیچ‌کس قبلاً این کار رو نکرده، ‫و هیچ‌کس قرار نیست بکنه.
‫و همه‌ش از سر من اومده. ‫هوایی که نفس می‌کشی، من فیلترش کردم.
‫آبی که می‌نوشی، من تصفیه‌ش کردم.
‫و تو همیشه بهم بله گفتی
‫چون با من یه زندگی ‫باورنکردنی داشتی.
‫و وقتی این تموم بشه، ‫زندگیت حتی بهتر هم می‌شه.
‫و باید از من تشکر کنی، ‫بارها و بارها، هر روز زندگیت.
‫من اونقدر برات اهمیت قائل بودم
‫که دنبالت اومدم، هیچ‌وقت ‫به توهماتت فکر نکردم،
‫چون خوشحال بودم.
‫ولی امروز، وقتی دیدم ‫چشم‌هات برق می‌زنه، به کارت افتخار می‌کنی،
‫در حالی که همه اون آدم‌ها برای ‫فامیل و دوست‌های مُرده‌شون عزادار بودن...
‫نه.
‫اونجا بود که فهمیدم اینجا تموم می‌شه.
‫- تنهام نذار. ‫- ولم کن.
‫تنهام نذار.
‫جولیا،
‫این رو برای اضطرابت آوردم.
‫لورازپام، دیازپام، و تریازولام.
‫هر کدوم رو که می‌خوای انتخاب کن.
‫منم که به تو دارو می‌دم.
‫نه برعکس.
‫نه!