.
‫صبر کن.
[بیگانه: زمین]
[جین میتا]
[استیون دیمارکو]
[مارسی هرمیت]
‫این فقط درد رشده، همین.
‫- امنه. ‫- شما خوبید؟
‫اینجا امن نیست، خانم. بیاید... ‫بیاید شما رو به تأسیسات برگردونیم.
‫ارتباطات قطع شده.
‫فکر می‌کنیم سایبورگ کابل ‫اصلی زیر آب رو قطع کرده.
‫یوتانی داره روی ماهواره‌ها پارازیت می‌ندازه
‫ما گیر افتادیم.
‫پرسنل غیرضروری... ‫تخلیه شدن.
‫دورگه‌ها در سلول ‫نگه‌داری شماره یک حبس شدن...
‫ولی اونجا برای موجودات ‫مصنوعی طراحی نشده.
‫مطمئن نیستم چقدر دوام بیاره
‫اگه تصمیم بگیرن فرار کنن.
‫ما هیچ کنترلی روی ‫زنومورف بالغ نداریم.
‫نیروهای پرادیجی دارن جزیره رو پاکسازی می‌کنن
‫ولی با کمبود نیرو مواجه‌ان.
‫اون هی داره می‌کشتشون.
‫وضعیت مهار بقیه موجودات ‫فعلاً خوبه.
‫ولی ما کمبود پرسنل داریم.
‫و متغیرهای منفی دارن افزایش پیدا می‌کنن.
‫فکر کنم باید به تخلیه فکر کنید.
‫قربان؟ قربان؟
‫من دارم میرم ماه؟
‫نه، عزیزم.
‫تو قراره اولین کسی باشی ‫که از یه بدن انسانی منتقل می‌شه...
‫به یه بدن مصنوعی.
‫کاش می‌تونستم صدات رو بشنوم.
‫چیزهایی که دیدی.
‫آره، اون واقعاً می‌تونست ‫یه گفتگوی لعنتی جالب باشه.
‫چی کار کردی؟
‫باشه، می‌دونم چرا اون‌ها اینجان.
‫نمی‌دونم تو چی کار کردین، ‫احتمالاً یه کار احمقانه.
‫ولی من عزیزدردونـه‌ام، ‫نباید اینجا باشم.
‫- شاید چون خبرچینی کردی. ‫- خبرچینی؟
‫- من خبرچینی نکردم. ‫- خبرچینی کی رو؟
‫اون‌ها دقیقاً می‌دونستن ما رو کجا پیدا کنن ‫چون تو دویدی و گفتی.
‫- نخیر. ‫- وایسا، تو... تو ما رو هم لو دادی؟
‫نه، من حتی نمی‌دونم شما چی کار کردید.
‫تو تنها کسی بودی که بهش گفتیم.
‫باشه، من نگفتم.
‫شاید اگه گفته بودم، ‫با شما اینجا نبودم.
‫ما قبرهامون رو پیدا کردیم.
‫رُز، مارسی، کریس، آروش...
‫و جین.
‫- تو. ‫- من نمرده‌ام.
‫اون به هر کدوم‌مون یه گل داد ‫و بعد می‌رفتی روی تخت.
‫نه، اون‌ها ما رو نجات دادن، ‫و حالا ما نمی‌تونیم بمیریم.
‫آیزاک مُرد.
‫اون مُرد.
‫اسمش استیون بود.
‫مامانش استیو صداش می‌کرد.
‫باشه، خب، این اتفاق برای ما نمیفته.
‫می‌تونه بیفته. یه حشره صورتش رو خورد!
‫نه، خب؟ من عزیزدردونـه‌ام. ‫قرار نیست اینجا باشم.
‫نه، تو کتاب، وندی دارلینگ ‫عزیزدردونه‌ی پیتر پنه.
‫و بعد اون بزرگ شد.
‫و این پیتر رو عصبانی کرد، ‫و برای همین اون دخترش، جین، رو دزدید.
‫ما همه‌مون تو این سلولیم ‫چون دیگه نمی‌تونیم بچه باشیم.
‫ولی اون‌ها نمی‌ذارن بزرگسال باشیم.
‫ما همه‌مون روحیم.
‫روح‌ها چی کار می‌کنن؟
‫خونه‌ها رو تسخیر می‌کنن.
‫تمام این مدت،
‫ما از اون‌ها می‌ترسیدیم.
‫ولی فکر کنم اون‌ها باید از ما بترسن.
‫هان؟
‫نه، نه.
‫نه.
‫- کرش. ‫- قربان؟
‫تصاویر امنیتی قطع شده. ‫موجودات سر جاشون هستن؟
‫ما اینجا منبع تغذیه خودمون رو داریم. ‫همه چراغ‌ها سبزه.
‫دارم زنومورف جدید رو وفق میدم.
‫و سایبورگ؟
‫تو یه سلول با برادر وندی زندانیه.
‫خطرناکه. یوتانی میاد دنبالش. ‫تا جایی که می‌دونیم، سفینه‌ها تو راهن.
‫آره. پس فکر می‌کنی ‫باید همین‌طوری پسش بدم؟
‫اون اومد اینجا تا همه‌مون رو بکشه ‫و اسباب‌بازی‌هامون رو بدزده!
‫تو عصبانی‌ای.
‫عصبانی نباش. باهوش باش.
‫من؟
‫با مغزی به اندازه یه سیاره.
‫چرا یه‌کم جربزه به خرج نمیدی؟ ‫اون می‌خواد با من در بیفته؟
‫یوتانی، ها؟ بزن بریم!
‫قربان، یه نشونه بارز ‫بیش‌فعالیِ حاد شما
‫مشکلات کنترل تکانه‌هاست.
‫و انتخاب‌هایی که کردید...
‫...دورگه‌ها...
‫کرش؟
‫داروهاتون...
‫کرش؟ کرش؟
‫احمق‌ها. همه‌شون... ‫همه‌شون احمقن.
‫در مورد چشم‌هات چه حسی داری؟
‫قربان؟
‫اتم رو پیدا کن.
‫بهش بگو باید ارتباطات و دوربین‌ها رو ‫راه‌اندازی کنیم، و بیاد پیش من.
‫محض احتیاط، ‫فکر کنم یه آدم ضعیف رو بهت بدم بخوری.
‫- امنه. ‫- من خوبم، واقعاً.
‫درها رو قفل نگه دارید.
‫وضعیت هشدار نارنجی شدیده.
‫داریم پرسنل غیرضروری رو برای ‫تخلیه آماده می‌کنیم.
‫من داوطلب می‌شم روی بال پرواز کنم.
‫تمومش کن.
‫باید بقیه نیروها رو پیدا کنیم ‫و از آقای کاوالیر محافظت کنیم.
‫اینجا بمونید، خانم. به زودی برمی‌گردیم.
‫اینجا شگفت‌انگیزه. ‫همه خیلی خودمونی هستن، و خیلی دنج و راحته.
‫واقعاً مطمئن نیستم. احساساتم ‫مخلوطه چون حس می‌کنم...
‫واقعاً مطمئن نیستم.
‫حس می‌کنم که می‌تونم کارهای ‫واقعاً باحالی انجام بدم،
‫و مثلاً، قدرت‌های خارق‌العاده داشته باشم.
‫واقعاً دوست دارم نامرئی باشم
‫چون اون وقت می‌تونم یواشکی ‫پشت سر مردم برم
‫و تنهایی ‫به جاهای واقعاً باحالی برم.
‫ما حالمون خوب می‌شه.
‫مگه نه؟
‫ما حالمون خوب می‌شه.
‫مگه نه؟
‫ما حالمون خوب می‌شه.
‫مگه نه؟
‫ما حالمون خوب می‌شه.
‫هی.
‫اشکالی نداره. بذار یه نگاهی بندازم.
‫این بهترین حسیه که کل روز خواهم داشت. ‫بذار ازش لذت ببرم.
‫خوبی؟
‫روزهای بهتری هم داشتم.
‫واقعاً تو اون سفینه بودی ‫که سقوط کرد؟
‫این حرف‌ها مال قبله.
‫من به گذشته نگاه نمی‌کنم.
‫تو به من شلیک کردی.
‫من جونت رو نجات دادم.
‫ریه‌ات چطوره؟
‫اون پسر بهم گفت.
‫آروش.
‫حس خوبی داره، نه؟
‫بیشتر از انسان بودن.
‫هرمیت، یه بهایی داره.
‫وقتی شرکت بهت چیزی میده، ‫همیشه یه بهایی داره.
‫می‌دونی بهاش چیه؟
‫همه چیز.
‫"همه چیز" حتی شروع ماجرا هم نیست.
‫فرماندهی، اینجا تی‌آر-1، صدام رو داری.
‫فرماندهی...
‫ارتباطات قطع شده. ‫چی کار باید بکنیم؟
‫پروتکل اینه که تو اسلحه‌خونه طبقه یک جمع بشیم
‫با اون چیزهایی که دارن این‌ور اون‌ور می‌دون؟
‫فقط با جنگی که جلوته ‫بجنگ.
‫- هی. من نمی‌خوام اینجا بمیرم. ‫- هی. من حواسم بهت هست.
‫شام یکی دیگه بشم؟ ‫همچین قول و قراری با کسی نذاشته بودم.
‫بیا فقط بریم اسلحه‌خونه ‫و تفنگ‌های بزرگ رو برداریم.
‫تو گفتی آسانسور بیاد؟
‫فکر کنم خدا من رو از زحمتش نجات داد.
‫بیا دیگه.
‫داری هوای سرد رو بیرون میدی.
‫مراحل خودتخریبی آغاز شد.
‫- این آسانسور در 30... ‫- در رو باز کن! در رو باز کن!
‫- ...بیست و نه، بیست و هشت... ‫- در رو باز کن!
‫- بجنب! بجنب! ‫- ...بیست و هفت، بیست و شش.
‫بیست و پنج، بیست و چهار.
‫- من رو ببر بالا. ‫- بیست و سه...
‫- عجله کن! ‫- بیست و دو...
‫- بیست و یک. ‫- هی. مسخره‌بازی رو تموم کن.
‫بیست.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫ازش عصبانی‌ای؟
‫اون نیبز رو زد.
‫آره، چون اون یکی رو کشت.
‫- اون، اون‌ها رو انتخاب کرد. ‫- آره، ولی...
‫اون یکی از ماست.
‫جوی عزیز،
‫امیدوارم خوب باشی.
‫خوبی؟
‫ما خوبیم، فکر کنم.
‫پرستارهای اینجا خوبن،
‫به جز یکیشون.
‫اون کلمه "خ" رو... زیاد استفاده می‌کنه.
‫پوره سیب‌زمینی‌هاش خیلی خوبه ‫و ژله‌اش.
‫گیلاسی مورد علاقه‌امه.
‫بابا بیشتر وقت‌ها خونه‌ست.
‫سرفه‌اش بدتر شده.
‫و همینطور پاش.
‫اون می‌گه چیزی نیست،
‫ولی بد به نظر میاد، و نمی‌تونه زیاد بیاد ملاقاتم
‫ببخشید که فقط خبر بد می‌گم. ‫دارم سعی می‌کنم شاد بمونم،
‫ولی اینجا خیلی تنها می‌شم،
‫و شب‌ها می‌ترسم.
‫جلسات پرتو درمانی وحشتناکه، ‫و بعدش خیلی حالم بد می‌شه.
‫کاش می‌تونستی بیای خونه.
‫نمی‌تونی همین‌طوری بیای خونه؟
‫باید مراقبش باشی.
‫دوست‌دار تو، مارسی.
‫باید مراقبش باشی، ‫مگه نه، مارسی؟ آره.
‫صبر کن.
‫رفیق، تو سیگار برگ نداری، ‫داری؟ یه کوهیبای خوب؟
‫خفه شو.
‫آره، حق با توئه، ولی من کار واجب دارم ‫و این عوضی کمکی نمی‌کنه.
‫لعنتی!
‫وایسا. داری می‌کشیش.
‫بهم دست نزن!
‫من اون‌هایی رو که می‌تونم نجات میدم.
‫بهتره بچه‌ها رو نجات بدی
‫چون من اینجا رو ‫تا خاکستر به آتیش می‌کشم.
‫داستان جان هنری ‫و چکش‌های پنج کیلوییش رو می‌دونی؟
‫تمام شب، اون فولاد رو کوبید،
‫با ماشین‌ها می‌جنگید.
‫تا ببینه کی می‌تونه عمیق‌تر، سریع‌تر ضربه بزنه؟
‫در آخر، انسان همیشه برنده می‌شه. ‫مسئله اراده‌ست.
‫جان هنری از خستگی ‫نمرد؟
‫خب، من تازه شروع کردم.
‫نیروهای یوتانی جوان ‫همین الانش هم تو راهن.
‫و از طرف اون، ‫من چیزی که حق ماست رو پس می‌گیرم.
‫بچه‌ها!
‫خب، لعنتی.
‫این افتضاح غم‌انگیز رو ببین، ها؟
‫همه پسران گمشده من...
‫تو یه قفس حبس شدن.
‫من قراره با کی بازی کنم؟
‫می‌خوای بازی کنی؟
‫خب، بذار ما بیایم بیرون.
‫آره، ولی خوب بازی می‌کنید؟
‫چطوره به جاش یه داستان بگم؟
‫نه.
‫تو یه دروغگویی. ‫گفتی من عزیزدردونتم.
‫گفتم؟ از من بعیده.
‫شاید... شاید گفتم. ‫من... کی می‌تونه یادش بیاد؟
‫داستان چیه؟
‫گوش کنید.
‫وقتی کوچیک بودم، بابام یه آدم معتاد بود.
‫آره، آخرین نفر از یه نسل طولانی ‫از آدم‌های نفهم،
‫هر کدوم بدجنس‌تر از قبلی.
‫و از این انسان اولیه یه معجزه به دنیا اومد.
‫یه پسر نابغه که سرنوشتش ‫حکومت بر جهان بود.
‫مگر اینکه بابای حسودش اول می‌کشتش.
‫پس اون پسر، من، یه ماشین ساختم.
‫اولین مصنوعی من. شش سالم بود.
‫من اون رو، می‌دونی، یه مرد بالغ ساختم.
‫برجسته.
‫و...
‫آره، یه روز، بابام... ‫از کارخونه اومد خونه.
‫و مصنوعی من اونجا بود...
‫روی مبل نشسته بود.
‫و اون پایان بابا بود.
‫یا باید بگم بابای قدیمی ‫چون اون شب ما نقل مکان کردیم
‫و مصنوعی شد بابای جدیدم.
‫می‌بینید... هیچ‌کس...
‫هیچ‌کس به یه بچه شش ساله ‫امپراتوری خودش رو نمیده، پس...
‫من فقط برای خودم یه سرکرده ساختم.
‫- تو پدرت رو کشتی؟ ‫- نه. نکته این نیست کی، کی رو کشت.
‫نکته اینه که من دارم ‫یه کسب و کار چند تریلیون دلاری رو می‌چرخونم،
‫و این قبل از اینه که مردم بفهمن ‫می‌تونن با یه قیمت پایین، جاودانه بشن.
‫ما به تو تعلق نداریم.
‫البته...
‫که دارید. عزیزان من...
‫شما مدل‌های ویترینی هستید.
‫این جسم‌های زیبا می‌تونن مال شما باشن ‫اگه الان اقدام کنید، ولی دارید گند می‌زنید.
‫دارید گند می‌زنید! ‫و من... من نمی‌تونم این رو قبول کنم.
‫بخوابید رو زمین.
‫حالا مواظب باشید.
‫حالا.
‫بدو.
‫قایم باشک، یادتونه؟
‫نیبز،
‫تو سیلویا رو پیدا کن.
‫من حساب "کاوالیر" رو می‌رسم.
‫اصمی، اسلایتلی...
‫شما کرش و سایبورگ رو پیدا کنید.
‫کرلی.
‫تو ترتیب سربازها رو بده.
‫جین.
‫اسم من جینه.
‫هیچ‌کس به برادرم دست نمی‌زنه.
‫آقای هرمیت. دنبالتون می‌گشتم.
‫آقای کاوالیر از من خواست ‫شخصاً شما رو پیدا کنم.
‫اون یه پیشنهادی داره که می‌خواد مطرح کنه.
‫خواهرتون پیش اونه.
‫لطفاً.
‫از این طرف.
‫فکر کنم از حرف‌هاش خوشتون بیاد.
‫فکر می‌کنی هنوز اونجاست؟
‫کی؟
‫آرتور.
‫ما همینطوری ترکش کردیم.
‫بهش فکر نکن.
‫ما کار بدی کردیم، اسلایتلی.
‫تقصیر ما نیست.
‫اون‌ها ما رو مجبور کردن.
‫تقصیر ما نیست.
‫حرکت کنید، حرکت کنید، حرکت کنید!
‫ده دقیقه پیش کجا بودی؟
‫چرا رو زمینه؟
‫کمرش شکسته.
‫این رو بگیر و ببندش.
‫سریع، قبل از اینکه به هوش بیاد.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫زمان شما تموم شده. الان زمان ماست.
‫فقط می‌خوام بدونی ‫من به مادرت آسیب نزدم.
‫نمی‌خوام سورپرایز رو خراب کنم، ولی...
‫فکر کنم ...از پیشنهاد آقای کاوالیر خوشت بیاد
‫من بدون خواهرم نمیرم.
محالـه همچین چیزی ازتون بخوایم
‫ما هیولا نیستیم.
‫می‌فهمیم که خواهرت حقوقی داره.
‫بذار حدس بزنم، ریه حالا آزاده...
‫ولی می‌خوای همه چیزهای دیگه‌ رو بگیری.
‫بفرمایید تو.
‫می‌ذارم یه‌کم تنها باشید.
‫سلام.
‫آهای؟
‫کمک!
‫من بهش گفتم این هدر دادن تکنولوژیه.
‫کی بچه‌ها رو جاودانه می‌کنه؟
‫یه ابدیت از سوالاتی مثل، "هنوز نرسیدیم؟"
‫ولی اون قلباً یه بچه‌ست.
‫بنیانگذار ما. خدا حفظش کنه.
من که عقلم قد نمیده
‫ولی اگه برنامه‌نویسی من ‫اجازه می‌داد، بهش می‌گفتم...
‫"من که بهت گفته بودم."
‫نه!
‫من می‌گم حالا چی می‌شه.
‫دیگه نمی‌تونی به ما آسیب بزنی.
‫جو. جو؟
‫چش شده؟
‫اون مکانیکیه، و به شبکه وصله، ‫درست مثل درها، و دوربین‌ها.
‫می‌تونم کاری کنم که هر چی می‌خوام انجام بده
‫آها.
‫مارسی، من... من در مورد نیبز متأسفم.
‫من...
‫چاره‌ای نداشتم.
‫تو باید به مردم کمک کنی.
‫کمک کردم.
‫نیبز داشت به دوست‌هام آسیب می‌زد.
‫- داری می‌گی نیبز... آدم نیست؟ ‫- من این رو نگفتم.
‫- شاید باید من رو هم "ربات" صدا کنی. ‫- بس کن!
‫من دنیا رو اینطوری نکردم. ‫داری مثل یه بچه حرف می‌زنی.
‫بهتر از اینه که طمع‌کار باشی ‫و به همه دروغ بگی.
‫از من می‌خوای چی کار کنم؟ ‫دنیا...
‫پیچیده‌ست. زندگی پیچیده‌ست.
‫می‌خوای بدونی چرا از اون‌ها خوشم میاد؟
‫بیگانه‌ها.
‫صادقن.
‫شکارچی‌ان.
‫ما براشون غذاییم.
‫نه، تو براشون غذایی.
‫من...
‫نمی‌دونم چی هستم.
‫من یه بچه نیستم.
‫من یه بزرگسال نیستم.
‫من مارسی نیستم.
‫وندی هم نیستم.
‫و نمی‌تونم چیزی باشم ‫که همه ازم می‌خوان.
‫باشه. متأسفم.
‫گند زدم. ‫نمی‌دونستم دیگه چی کار کنم.
‫- پیچ... ‫- نگو پیچیده.
‫این چیزی‌ـه که آدم‌های بی‌قدرت می‌گن ‫تا هیچ کاری نکردن رو توجیه کنن.
‫و من بی‌قدرت نیستم.
‫باید بریم. ‫داریم بزرگسال‌ها رو جمع می‌کنیم.
‫"پسر" کجاست؟
‫قایم باشک.
‫یه نفر خاص رو فرستادم دنبالش.
‫هو!
‫خب، بنیانگذار صحبت می‌کنه.
‫دارم به سمت سفینه هوایی میرم. ‫محافظم از پا در اومد.
‫یه میلیون دلار میدم به اولین کسی که ‫من رو پیدا کنه.
‫وای! فکر کنم خودم رو خیس کردم.
‫یه‌کم کمک کن، بچه.
‫ها؟
‫آماده باشید.
‫اینجا جای بدیه.
‫من میرم سمت چپ.
‫خدمات امنیتی.
‫کسی اینجاست؟
‫لعنتی!
‫رهبر یوتانی در حال ورود. ‫برای تهاجم و بازیابی آماده شوید.
‫وندی... عزیزم.
‫- هر کاری کردم، متأسفم. ‫- نه، نیستی.
‫فکر می‌کنی آدم خوبی هستی ‫که کارهای خوبی کرده.
‫تنها کاری که کردی این بود که شش تا بچه ‫رو تو قبر گذاشتی.
‫فهمیدم.
‫بازی تو رو.
‫تو پیتر پن نیستی.
‫اون پسری بود که هیچوقت بزرگ نشد، ولی تو...
‫تو هیچوقت پسر نبودی.
‫تو همیشه یه مرد بودی.
‫یه مرد کوچولوی بدجنس و عصبانی...
‫که تصمیم گرفت از همه متنفر باشه.
‫درست مثل بابات.
‫این...
‫می‌خوای بذاری اون...
‫می‌خوای بذاری با من اینجوری حرف بزنه؟
‫ها؟
‫هیولای گیاهی ‫و اون چشم‌ماننده فرار کردن.
‫ولی اون‌ها نمی‌تونن به ما آسیب بزنن.
‫حالا چی کار کنیم؟
‫حالا ما حکومت می‌کنیم.
[پایان فصل اول]