.
[هشدار رفتار و کلام خشونت‌آمیز]
[بیگانه: زمین]
‫لعنتی.
‫هی.
‫کی روی یه سفینه‌ی در حال سقوط جراحی می‌کنه؟
‫فکر نمی‌کنم تو سقوط مُرده باشن.
‫به صورت‌هاشون نگاه کن.
‫شبیه خفگیه.
‫یا شاید فشار کابین افت کرده. ‫یهو داشتن فضا تنفس می‌کردن.
‫نه، لب‌های آبی رو می‌بینی؟
‫مال نوعی سمّه.
‫هی.
‫یه سری اجسام خارجی ‫دستگاه گوارشش رو پوشونده بودن.
‫یه کد حادثه داره.
1562
‫به نظر میاد الان از بین رفتن.
‫باشه، یالا.
‫ما تیم جستجو و نجاتیم.
‫بذار بخش جنایی این گندکاری رو ‫مثل آگاتا کریستی حل کنه.
‫جستجو و نجات!
‫رشیدی.
‫‏1562، اجسام خارجی...
‫آره، این رو گفتی.
‫وضعیت بده.
‫چقدر بده؟
‫صبر کن، منظورت از خارجی چیه؟
‫بیگانه.
‫امروز همینجوری ‫هی بهتر و بهتر می‌شه.
‫بالا یا پایین؟
‫رئیس گفت بریم پایین، ‫پس ما می‌ریم پایین.
‫بجنبید.
‫هی.
‫خب، من واقعاً وندی رو دوست دارم چون ‫می‌دونم اون مثل یه خواهر بزرگ‌تر برای منه،
‫یکی که هیچوقت نداشتم،
‫و می‌دونم که همه واقعاً مهربونن ‫و من همه‌ی بچه‌ها رو دوست دارم. [پرادیجی - جزیره‌ی تحقیقاتی ناکجاآباد]
‫من واقعاً بی‌صبرانه منتظرم که ‫دیگه مریض نباشم.
‫خیلی بده.
‫واقعاً ازش متنفرم.
‫نمی‌تونم صبر کنم تا خیلی باهوش ‫و خیلی خردمند بشم.
‫که بتونم هر مشکلی رو حل کنم.
‫من هیجان‌زده‌ام...
‫می‌ترسم، ولی...
‫فکر کنم ارزشش رو داشته باشه.
‫چه پتانسیلی.
‫مردم این رو ‫در مورد بچه‌ها می‌گن.
‫اینکه چی می‌تونن بشن.
‫تو داری در مورد دستاورد حرف می‌زنی.
‫ولی قضیه در مورد «تبدیل شدن»ـه.
‫اینکه یاد بگیرن بهترینِ خودشون باشن.
‫هوم.
‫ترس از ‫هوش مصنوعی اینه که،
‫می‌دونی، ‫ما یه ماشین فوق‌العاده می‌سازیم
‫که اون یه ماشین باهوش‌تر می‌سازه، ‫و همینطور ادامه پیدا می‌کنه...
‫تا اینکه دیگه خبری از ما نباشه.
‫کاری که ما اینجا داریم می‌کنیم، من و تو،
‫شکوفا کردن پتانسیل انسانه.
‫بعدش می‌بینیم اون‌ها چی می‌سازن ‫قبل از اینکه ماشین‌ها همه چیز رو نابود کنن.
‫این یه مسابقه‌ی هوشه.
‫ولی اگه اون‌ها انسان باقی نمونن، ‫پس ما چی رو بردیم؟
‫جدی می‌گم.
‫ما کاری رو کردیم که ‫هیچ‌کس فکر نمی‌کرد ممکن باشه.
‫ما به مرگ پایان دادیم.
‫حالا باید کیفیت ‫زندگی‌شون رو بهتر کنیم،
‫وگرنه تنها کاری که کردیم اینه ‫که مصرف‌کننده‌ها رو جاودانه کردیم.
‫قضیه پول نیست.
‫مردم همیشه فکر می‌کنن ‫قضیه برای تریلیونرها پوله.
‫یا خودخواهی.
‫ولی می‌دونی... می‌دونی ‫من واقعاً چی می‌خوام؟
‫می‌خوام با یکی که از من باهوش‌تره حرف بزنم.
‫ممنون.
‫خب، تو باهوشی.
‫فقط باهوش‌تر از من نیستی.
‫و «کِرش»؟
‫«کِرش» از لحاظ اطلاعاتی باهوشه.
‫اطلاعات رو با تفکرات ‫هر فیلسوف بزرگی تطبیق میده،
‫ولی اسمش خِرد نیست.
‫برای یه بار تو زندگیم، ‫می‌خوام به قله‌ی کوه صعود کنم
‫و با کسی بحث کنم که مغزم رو منفجر کنه.
‫و تو فکر می‌کنی اون‌ شخص بین بچه‌هاست.
‫شاید.
‫حداقل، امیدم اینه که...
‫... با دادن یه ابرکامپیوتر به عنوان مغز ‫به وندی
‫و آموزش توسط بهترین نابغه‌هایی ‫که با پول می‌شه خرید،
‫بالأخره بتونم یه گفتگوی ‫لعنتی جالب داشته باشم.
‫واقعاً یه سفینه سقوط کرده؟
‫جسدهای مُرده هم قراره باشه؟
‫نه...
‫به اون فکر نکن.
‫خودت به چی فکر می‌کنی؟
‫یه رازه.
‫باشه؟
‫من یه برادر دارم.
‫اون تو شهر کار می‌کنه. ‫یه... یه پزشک‌یاره، مثل یه دکتر؟
‫و تو کارش هم خیلی خوبه.
‫و الان اون پایینه ‫و داره جون آدم‌ها رو نجات میده،
‫ولی اگه...
‫اون مثل ما نیست، «اسلایتلی». ‫اون ویژه نیست.
‫اون می‌تونه بشکنه و خونریزی کنه و... و بسوزه، ‫و من مجبورش کردم بمونه.
‫پس می‌خوام پیداش کنم.
‫بابای من سرما خورد و تو بمبئی مرد.
‫و ما اون رو روی یه توده‌ی هیزم سوزوندیم، ‫که خیلی مقدسه.
‫ولی هر شب بعد از اون، نگرانم، ‫اگه نمرده باشه چی؟
‫و... و ما به هر حال سوزوندیمش.
‫آماده شید.
‫تجهیزات‌تون رو بپوشید.
‫نگران نباش. پیداش می‌کنیم.
‫- کی رو پیدا کنیم؟ ‫- برادرش رو. اون پایین یه دکتره.
‫راز بودها.
‫باید بپریم.
‫گور باباش.
‫«سای»، یالا.
‫این رو نگاه کن.
‫«سایبرین»!
‫- من رو نندازی لعنتی. ‫- دارمت.
‫«هرمیت».
‫هی! سریع بیا!
‫باشه. باشه.
‫لعنتی.
‫اینجا «هرمیت». صدام رو می‌شنوید؟
‫اینجا پزشک‌یار «پرادیجی» «هرمیت». صدام رو می‌شنوید؟
‫درخواست نیروی کمکی دارم.
‫من تو... تو آسانسور جنوبی‌ام. ‫دارم میرم بالا.
‫یه... موجود،
‫اون... آزاده، ‫تقریباً دو و نیم متر قد داره.
‫زره‌پوشه.
‫کسی صدام رو می‌شنوه؟
‫لعنتی. لعنتی.
‫باشه.
‫حالا نوبت شماره 21801 است.
[یک روز قبل]
‫پزشک‌یار «پرادیجی» «هرمیت»،
‫لطفاً دلیل ‫مراجعه امروز خود را بیان کنید.
‫آره، من برای پیگیری ‫فرم‌هایی که برای استعفا فرستادم اومدم.
‫لطفاً منتظر بمانید، پزشک‌یار «پرادیجی» «هرمیت».
‫واحد در حال بررسی درخواست شماست.
‫طبق پرونده شما، هفت ماه ‫از قرارداد شما باقی مانده است.
‫درسته.
‫من به دلیلی... ‫درخواست مجوز ویژه دارم.
‫چون به پدرم قول دادم ‫که به دانشکده پزشکی برگردم.
‫فرانک جی. هرمیت. ‫در تاریخ 16 ژانویه سال گذشته درگذشت.
‫آره، اون آخرین بازمانده‌ی...
‫داستانش طولانیه.
‫آدمی نیست که بتونم باهاش حرف بزنم؟ ‫یه انسان؟
‫ببینید، من دو بار زخمی شدم و...
‫اون هر روز داره تماشاش می‌کنه. ‫گاهی دو یا سه بار.
‫من باید به زندگیم ادامه بدم.
‫باید به قولم عمل کنم.
‫فکر می‌کنی اشتباه بود ‫که بهش دسترسی دادیم؟
‫که به...
‫فکر کنم حواس‌پرت‌کن‌ـه.
‫آرومش می‌کنه.
‫این تبعیضه.
‫یه جا برای من هست.
‫ببین؟ تو مدرسه، دانشکده پزشکی تو مریخ.
‫بهم بورسیه تحصیلی دادن،
‫ولی کلاس‌ها ماه بعد شروع می‌شه، پس...
‫من آخرین نفرم، باشه؟
‫باید همین الان این کار رو بکنم.
‫یه‌کم انصاف داشته باشید.
‫یا با خشم من روبه‌رو می‌شیم.
‫با پشم روبه‌رو می‌شیم؟
‫چی گفتی؟
‫اون الان...
‫الان چه اتفاقی افتاد؟
‫اون... اون کد رو یه جوری بازنویسی کرد.
‫اون... ما می‌دونستیم؟
‫ما این رو بهش دادیم، این مهارت رو؟
‫اون به شبکه‌ی «پرادیجی» وصله ‫تا بتونیم تنظیماتش رو کنترل کنیم
‫و جریان داده‌ها دو طرفه‌ست، ولی ‫هیچوقت به ذهنمون نرسید که اون...
‫چی گفتی؟
‫تو الان...
‫ممنون، پزشک‌یار «پرادیجی» «هرمیت». ‫درخواست شما رد شد.
‫شما زمان قراردادی توافق شده خود ‫را در این مکان به پایان خواهید رساند.
‫روز پرباری داشته باشید.
‫اون رو می‌شنوی؟
‫چی رو؟
‫مثل یه صدای وزوزه.
‫سرهنگ «نگ»، تیم مدیریت بحران.
‫«کرش»، دانشمند ارشد، «پرادیجی یک».
‫از این طرف.
‫این یه برج 100 طبقه‌ست. ‫‏80 طبقه بالای زمین، 20 طبقه زیر زمین.
‫ارتباطات هنوز قطعه.
‫گزارش خسارت درحال تکمیله.
‫نگران لوله‌های گاز و آتش‌سوزی‌ام.
‫همچنین نگرانم که منبع سوخت ‫سفینه ناپایدار باشه.
‫مهمات، ناامن.
‫در مورد تشعشعات هم که دیگه نگو.
‫سه ساعت پیش بهمون قول نیروی کمکی ‫از شهر رو دادن،
‫و تنها چیزی که من می‌بینم شما هفت نفرید.
‫ما یه واحد ویژه‌ایم ‫که اینجا تحت دستورات بنیان‌گذار هستیم.
‫چه جور دستوراتی؟
‫لازم نیست بدونی.
‫هی.
‫رئیس.
‫- اون داره چی کار می‌کنه؟ ‫- یه پزشک‌یار تو واحدت داری؟ «هرمیت»؟
‫اون تو تیم «رشیدی»ـه. ‫خبری ازشون نشده.
‫بنجامین رشیدی، 32 ساله، گروهبان.
‫اون داره چی کار می‌کنه؟
‫این طبقه چنده؟
‫شصت و پنج.
‫وندی؟ وندی.
‫«اسلایتلی»،
‫باهاش برو.
‫- من؟ ‫- بقیه‌تون با من.
‫سریع حرکت می‌کنیم.
‫خسارت رو ارزیابی کنید بازمانده‌ها رو نجات بدید
‫می‌خوام مختصات زخمی‌ها ‫به فرماندهی گزارش بشه.
‫... پزشک‌یارهای بیشتری الان تو راهن.
‫هر وقت خبر جدیدی بشه، ‫بهتون اطلاع می‌دیم.
‫امداد و نجات دارن دنبال ‫علائم حیاتی می‌گردن، ولی نه...
‫اون‌ها پایینن.
‫داده‌ها داره سرازیر می‌شه.
‫حس کریسمس رو داره.
‫قربان، «یوتانی» رو پشت خط دارم.
‫روز خیلی پرخرجی بوده.
‫آره، داری به من می‌گی؟
‫از جون‌های از دست رفته که نگو.
‫البته.
‫تو یه چیزی داری که مال منه.
‫انصافاً، اون از آسمون افتاد ‫و یکی از ساختمون‌های من رو خراب کرد.
‫غرامت پرداخت می‌شه. ‫فقط برامون یه صورت‌حساب بفرست.
‫آدم‌های من الان تو محل هستن و دارن محل سقوط رو ایمن می‌کنن
‫چیزی هست که لازم باشه بدونیم در مورد سفینه؟
‫یه سفینه تحقیقاتی اعماق فضاست.
‫ناگفته پیداست که هر چیزی ‫که توشه باید انحصاری تلقی بشه.
‫می‌خوام اجازه بدی یه تیم بفرستم.
‫برای ایمن کردن سفینه و برداشتن چیزی که مال ماست
‫من... امم، متأسفم ‫که فعلاً نمی‌تونم اجازه بدم.
‫می‌دونی که، امم، ‫برج هنوز خیلی ناپایداره.
‫و من متأسفانه باید اصرار کنم.
‫لازم نیست بهت یادآوری کنم ‫که...
‫... هرگونه ورود به قلمرو «پرادیجی» ‫به عنوان یک اقدام خصمانه تلقی می‌شه.
‫وکلا برای همین‌ان.
‫می‌دونی، وکلای تو با وکلای من حرف بزنن،
‫و بعدش درمورد یه معاهده ‫مذاکره می‌کنیم.
‫حالا، ببخشید. جای دیگه بهم نیاز دارن.
‫قابل پیش‌بینی بود.
‫من چیزی که تو اون سفینه‌ست رو می‌خوام.
‫یه چیزی اینجاست.
‫دلم برای حمام تنگ شده.
‫قبلاً از حمام متنفر بودم ولی الان دلم براش تنگ شده
‫ساکت باش حالا.
‫ترس برای حیواناته.
‫شما حیوان نیستید.
‫حالا حرکت کنید.
‫- شگفت‌انگیزه. ‫- می‌خوام الان برم خونه.
‫شبیه یه گیاهه.
‫این یه هیولاست. بیا بکشیمش.
‫دانشمندها چیزی رو نمی‌کشن.
‫مواظب باشید. ‫این یه گونه‌ی غیرزمینی‌ـه.
‫نمی‌دونیم ‫چه قابلیت‌هایی داره.
‫«کرلی»، تو جلو برو.
‫«اسمی» و «نیبز» رو بردار و ببین می‌تونی ‫چیزی برای گرفتنش پیدا کنی.
‫«نیبز»، نگاه نکن.
‫هی، اون چیه؟
‫هیولا.
‫هیولا... هیولاها!
‫باید... ‫قرار نبود بگیریمش؟
‫صبر کن، اون خون بود؟
‫بازم هست.
‫هی. چندش‌آوره.
‫- نه! نه! ‫- هی! هی!
‫هی! هی!
‫بندازش پایین!
‫«نیبز»، خواهش می‌کنم،خواهش می‌کنم.
‫اون چیه؟
[جو هرمیت، پزشک‌یار]
‫از این طرف رفته.
‫اه!
‫اون‌ها...
‫اون‌ها خراشن؟
‫مثل ناخن؟
‫مثل پنجه.
‫پنجه‌ی خرس.
‫صبر کن. اینجا خرس هست؟
‫اینجا پزشک‌یار «پرادیجی» «هرمیت». ‫صدام رو می‌شنوید؟
‫«رشیدی»، «سایبرین».
‫کسی صدام رو می‌شنوه؟
‫«برگرفلد».
‫همه گور به گور شدن؟ ‫ارتباطات قطعه.
‫کل این ساختمون انگار ‫داره می‌ریزه.
‫هیچ حیوونی دیدی؟
‫- حیوون؟ چه جور حیوونی؟ ‫- مثلاً، حیوون‌های بزرگ.
‫مثل حیوون‌های خونگی؟
‫نه، قطعاً مثل حیوون‌های خونگی نه.
‫من همه‌ی آپارتمان‌های دیگه ‫این طبقه رو گشتم.
‫جستجو و نجات!
‫خدمات امنیتی! در رو باز کنید!
‫صدا. خیلی صداست.
‫قربان، ما داریم ساختمون رو تخلیه می‌کنیم.
‫لطفاً نزدیک‌ترین آسانسور رو پیدا کنید ‫و برید پایین.
‫ما یه مهمونی شام داریم. ‫«کاسپین‌ها» اینجان.
‫یه سفینه تو لابی هست.
‫فکر کنم «کاسپین‌ها» درک کنن.
‫خب، مطمئنم اگه مشکل جدی‌ای باشه، ‫«بوی کاوالیر» شخصاً بهم زنگ می‌زنه.
‫ما تو یه باشگاه عضویم.
‫خب، قربان، من در اون مورد نمی‌دونم.
‫ولی این رو می‌دونم که راه‌پله‌ی شمالی خرابه
‫و سیستم اطفاء حریق ‫کار نمی‌کنه،
‫و تا وقتی نتونیم ‫ساختار ساختمون رو چک کنیم...
‫قربان!
‫حرکت کن.
‫چی...
‫عزیز من!
‫صدا... صدا... ‫خیلی صدا.
‫ممنون.
‫به نظر گیاه میاد، ولی ممکنه جانور باشه.
‫«کرش». «کرش»؟
‫اینجا بمون.
‫حواست به این باشه.
‫«کرش»؟
‫«کرش»!
‫تو... تو گربه بود.
‫چی تو گربه بود؟
‫نه!
‫سریعه.
‫مثل یه باغ وحشه، ‫ولی حیوون‌هاش فرار کردن.
[مگینات]
‫این یه سفینه‌ی تحقیقاتی‌ـه.
‫مدل اعماق فضا.
‫حتماً داشتن نمونه جمع می‌کردن.
‫فکر می‌کردم ‫نمونه‌ها باید «مُرده» باشن.
‫قربان، باید ‫ساختمون رو همین الان ترک کنید.
‫پله‌ها بسته‌ن، ‫پس فکر کردم می‌تونم...
‫یه سقوط رخ داده. ‫همه باید همین الان برن.
‫البته.
‫- فقط باید بدونم از کدوم طرف... ‫- تو کیف چیه؟
‫لوازم.
‫- این دیگه چه کوفتیه؟ ‫- دست‌ها!
‫- فقط آروم باش. ‫- دست‌ها بالا. حالا!
‫دارید اشتباه می‌کنید.
‫لعنتی. اون یه سایبورگ‌ـه.
‫تکون نخور. پلک نزن.
‫لعنتی.
‫فقط آروم باش، دوست من. ‫اون‌ها ترس رو حس می‌کنن.
‫من دوست تو نیستم.
‫دست‌هات رو بذار پشتت.
‫و انگشت‌هات رو حالا تو هم قفل کن.
‫فقط جهت اطلاع، ‫من کمترین مشکل توام.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫لعنتی! حرکت کن!
‫لعنتی!
‫آتیش!
‫هی! هیس.
‫نه، حالا.
‫یالا.
‫- «اسمی». ‫- ها؟
‫تو رو اونجا می‌خوام.
‫تو به وندی ملحق می‌شی.
‫منطقه رو امن کن. هیچ‌کس وارد یا خارج نمی‌شه ‫تا تیم مواد خطرناک برسه.
‫ب... باشه.
‫هی.
‫یه خرس هست.
‫- چرا؟ ‫- رو حالت جنگجو.
♪ نیمه‌ی پُر لیوان رو ببین ♪
♪ نیمه‌ی خالی رو ولش کن ♪
♪ اگه ازت تعریف کردن ♪
♪ ...قبول کن ولی نذار ♪
[رِجی جکسون] [مسابقات جهانی 1977]
‫- «رجی جکسون» دو تا پرتاب دیده... ‫- وای.
‫... امشب تو منطقه‌ی استرایک.
‫دو تا. و هر دوتاشون رو کوبیده تو سکوها.
‫این رو نگاه کن، بابا.
‫«رجی جکسون»، بازی ششم، ‫سری جهانی 1977.
‫نیویورک یانکیز ‫در برابر لس آنجلس داجرز.
‫«رجی جکسون» سه تا هوم ران می‌زنه.
‫بالا و...
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ!
‫چه ضربه‌ی محکمی!
‫چه راهی برای به اوج رسوندنش!
‫دیگه فراموش کنید که باارزش‌ترین ‫بازیکن سری جهانی کیه.
‫این مرد چطور تحت فشار بازی کرده.
‫چه لبخندی رو صورتشه.
‫چطور می‌تونی سرزنشش کنی؟
‫اون جواب کل دنیا رو داده.
‫احتمالش چقدره؟
‫چه ضربه‌ی عظیمی...
‫با کی حرف می‌زنی؟
‫بابام.
‫تو زخمی شدی.
‫- من؟ ‫- بذار ببینم.
‫با بابا حرف می‌زنی؟
‫خب، می‌دونم اون... اون اینجا نیست.
‫ولی، امم...
‫این توپ و بازی رو می‌بینی...
‫ما با هم ‫صحنه‌های منتخب قدیمی رو می‌دیدیم.
‫بهش می‌گفت مدرک.
‫می‌گفت گاهی دنیا ‫یه لحظه بهت فرصت درخشیدن میده.
‫و اگه بدرخشی، خب...
‫برای اونجور قهرمان‌ها یه اسمی هست.
‫بهش می‌گفت آقای اکتبر.
‫آقا؟
‫بریدگی کجاست؟
‫بریدگی‌ای در کار نیست.
‫یه خرس هست. ‫آدم‌های تو سالن رو خورد.
‫یه خرس؟
‫ما که به هر حال خونریزی نمی‌کنیم.
‫دیگه قرمز نیست.
‫تو بدنمون همه‌ش سفیده.
‫- شما مصنوعی‌ هستید. ‫- ما این کلمه رو دوست نداریم.
‫شما هر دوتون مصنوعی ‌هستید.
‫نه، ما...
‫- یه چیز متفاوتی هستیم. ‫- یه چیز خاص.
‫- وندی؟ ‫- آره، «کرش»، ما اینجاییم.
‫ما، امم... ما پیداش کردیم.
‫برام مهم نیست.
‫می‌خوام برید به ‫بخش جلویی سفینه.
‫- یه محموله هست که می‌خوام ایمنش کنید. ‫- امم...
‫«اسمی» الان تو راهه.
‫نمی‌شه بمونه برای بعد؟
‫نه... نمی‌شه.
‫این‌ها گونه‌های مهاجمن.
‫اگه حبس‌شون نکنیم، ‫ممکنه فرار کنن، تولید مثل کنن.
‫و بعدش دیگه خیلی دیر می‌شه.
‫باید بریم. ‫«اسمی» دوست نداره تنها باشه.
‫مثل بچه‌ها رفتار نکنید.
‫- جون آدم‌ها در خطره. ‫- ما دیگه بچه نیستیم.
‫باید برید، حالا.
‫تو با ما میای؟
‫من باید برگردم.
‫اونجا کلی آدم هست، ‫خونی، زخمی، منفجر شده.
‫ما داریم می‌ریم بخش جلویی.
‫خواهش می‌کنم؟
‫باشه.
‫وندی...
‫آره، باشه. من...
‫عقب نمونی‌. ما سریع حرکت می‌کنیم.
‫از این طرف.
‫ببخشید.
‫منظورش چی بود که ‫شما دیگه بچه نیستید؟
‫ما بچه‌ایم.
‫چی... نمی‌فهمم.
‫- من 11 سالمه، و وندی تازه 12 ساله شده. ‫- «اسلایتلی».
‫اون تویی؟ اسمت «وندی»ـه؟
‫نه، اون اسم ماشینی‌شه.
‫وقتی بچه بودیم، ‫خیلی مریض شدیم.
‫بعدش این بدن‌های بزرگ رو بهمون دادن، ولی ‫اسم من در واقع «آروش»ـه و اون «مارسی»ـه.
‫اسم خواهر من هم «مارسی»ـه.
‫- رفیق. ‫- جرأت نداری بگی.
‫- اون خواهرته. ‫- «اسلایتلی»، راز بود. برو.
‫- تو بهش نمی‌گفتی. ‫- برو. برو بالا، حالا.
‫«جو».
‫منم.
‫پیدات کردم.
‫من... من تمام مدت ‫از رو صفحه‌ها تماشات می‌کردم.
‫تماشا می‌کنم میری سر کار، ‫تماشا می‌کنم تو قایق‌ها سوار می‌شی.
‫تو به آدم‌ها کمک می‌کنی.
‫با خشم من روبه‌رو شو.
‫یادته؟
‫و من متأسفم. تقصیر منه.
‫تو می‌خواستی بری مریخ.
‫- و من نتونستم... من نخواستم... ‫- نه، نه، نه.
‫تو مُردی.
‫من رفتم مراسم خاکسپاریت.
‫نه. بابا...
‫بابا گفت...
‫«جو»، وقتی مریض بودم، ‫پسر نابغه اومد دیدنم.
‫و به بابا گفت که می‌تونه کمکم کنه، ‫ولی باید از پیشتون می‌رفتم.
‫پس اون‌ها من رو بردن تا با ‫«کرش» و «خانم سیلویا» زندگی کنم.
‫نمی‌فهمم.
‫ولی این تنها راهش بود.
‫«جو».
‫وگرنه می‌مردم.
‫گفتن من خاصم.
‫بابا بهم گفت...
‫بابا گفت حرف نزن.
‫بابا گفت ‫باید یه راز باشه.
‫گفتن حالم خوب می‌شه.
‫ولی هیچوقت نمی‌تونم برگردم خونه.
‫- کی گفت؟ ‫- پسر نابغه.
‫اسمش رو یونیفرمت هست.
‫بچه‌ها، «کرش» گفت باید بریم.
‫خواهش می‌کنم.
‫- فکر کنم تو باشه. ‫- روز اول مهدکودکت.
‫بابا اومد دنبالت.
‫کثیف بودی و لبت خونریزی داشت.
‫چی گفتی؟
‫من براشون عصبانی‌ام.
‫بذار من.
‫منم می‌تونستم اون کار رو بکنم.
‫صبح کریسمس.
‫هفت سالت بود.
‫قبل از طلوع آفتاب بیدارم کردی.
‫چی گفتی؟
‫من هنوز فکر نمی‌کنم انگشت شست پام ‫شبیه انگشت شست دستم باشه.
‫بچه‌ها؟
‫اون رو می‌شنوی؟
‫صدای خم شدن فلز رو می‌شنوم ‫انگار سفینه داره میفته.
‫گزارشش کن.
‫شبیه تخم مرغه.
‫پس فکر کنم...
‫نه!
‫«جو»!
‫«اسلایتلی»؟
‫- باید بپریم؟ ‫- «اسلایتلی». «اسلایتلی»!
‫اینجا بمون.
‫من رو نگاه کن. مواظب خودت باش.
‫- نه. ‫- از تخم‌ها محافظت کن.
‫نه، نه، نه. وندی!