.
[رویاهای قطار]
‫زمانی گذرگاه‌هایی به سوی ‫دنیای قدیم وجود داشت،
‫کوره‌راه‌های عجیب، مسیرهای پنهان.
‫پیچی را رد می‌کردی ‫و ناگهان خودت را رودررو می‌دیدی
‫با آن رازِ بزرگ، ‫با اساس و بنیانِ همه‌ی چیزها.
‫و با اینکه آن دنیای قدیم ‫حالا دیگر رفته است،
‫با اینکه مثل یک طومار لوله شده ‫و جایی گذاشته شده،
‫هنوز هم می‌توانی پژواکش را حس کنی.
‫مسیر امنه.
‫نامش رابرت گرینیر بود،
‫و بیش از 80 سال زندگی کرد
‫در حوالیِ شهرِ «بانرز فری» در آیداهو.
‫در زمانه‌ی خود، او تا غرب سفر کرد، ‫تا چند ده مایلیِ اقیانوس آرام،
‫هرچند هرگز خودِ اقیانوس را ندید،
‫و تا شرق، تا شهرِ لیبی، ‫چهل مایل داخلِ خاکِ مونتانا.
‫وقتی او را تنها به شهرِ فرایِ آیداهو فرستادند
‫شش ساله بود، یا شاید هم هفت ساله.
‫او هرگز سال یا روزِ دقیقِ تولدش را ندانست.
‫اینکه چطور والدین اصلی‌اش را ‫از دست داده بود،
‫هیچ‌کس هرگز به او نگفت.
‫یکی از اولین خاطراتش ‫تماشای تبعید دسته‌جمعیِ...
‫صد خانواده‌ی چینی یا بیشتر ‫از شهر بود.
‫گرینیر از بی‌تفاوتیِ موجود ‫در این خشونت گیج شده بود.
‫بیا بالا.
‫لطفاً، مرد جوان.
‫من پشتِ زانوم زخمی شده، ‫کارِ اون یاروئه که بهش می‌گن «اَلِ گوش‌گنده».
‫و باید بگم، ‫من... می‌دونم که اون کارم رو ساخته.
‫خاطرات دیگری هم بودند ‫که او از ذهنش بیرون می‌راند
‫هر بار که سر برمی‌آوردند.
‫او در اوایل نوجوانی ‫مدرسه را ترک کرد،
‫و دو دهه‌ی بعدی بدونِ هیچ ‫مسیر یا هدفِ خاصی گذشت.
‫او حس می‌کرد هیچ چیزی ‫توجهش را چندان جلب نمی‌کند
‫تا اینکه، البته، گلادیس اولدینگ را دید.
‫گلادیس خودش را معرفی کرد
‫انگار زن‌ها هر روز ‫چنین کاری می‌کنند.
‫سلام.
‫و شاید هم می‌کردند.
‫سلام.
‫من...
‫من... قبلاً شما رو اینجا ندیده بودم.
‫نه، من هیچ‌وقت، امم...
‫- بار اولتونه؟ ‫- پسرعموم، آره، اون من رو آورد.
‫خب، همسرش خیلی...
‫من... من رابرت هستم.
‫من... من گلادیس هستم.
‫- از دیدنتون خوشبختم. ‫- منم همین‌طور.
‫او ناگهان دریافت که ‫علاقه‌ی بیشتری به کلیسا دارد
‫نسبت به هر زمانِ دیگری.
‫...ناامیدت کند ‫او وعده داد
‫او را باور کن، و همه‌چیز درست خواهد شد
‫کمتر از سه ماه بعد، ‫آن‌ها جدایی‌ناپذیر بودند.
‫همین الان، حس می‌کنم می‌تونم ‫از همه چیزِ این دنیا سر در بیارم.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫خب...
‫داشتم فکر می‌کردم ‫که ما باید عروسی کنیم.
‫چی؟
‫ما زوج‌ایم.
‫تنها چیزی که لازم داریم یه مراسمه که ثابتش کنه
‫و کلبه‌مون باید یه پنجره داشته باشه ‫که رو به رودخونه باز بشه.
‫باشه.
‫ما یه سگ هم لازم داریم.
‫من همیشه دلم یه سگ می‌خواست.
‫باشه.
‫در رو باز کن. بیا.
‫چشم.
‫- سلام. بفرمایید تو. ‫- چه خونه‌ی محشری دارید.
‫می‌تونم بیام تو؟
‫اینجا رو ببین.
‫- تخت رو می‌ذاریم همین‌جا. ‫- رو به اینجا. و...
‫- پنجره؟ ‫- آره، اینجا.
‫یکی دیگه هم اینجا.
‫دلم می‌خواد یه بار دیگه اسمم رو بگی.
‫عاشقِ وقتی‌ام که از زبونِ تو می‌شنومش.
‫آوایِ صدات.
‫رابرت.
‫ناگهان، زندگی برای گرینیر ‫معنا پیدا کرد،
‫انگار تمام مدت داشت خلاف جهت پارو می‌زد
‫و حالا چرخیده بود ‫و هم‌مسیرِ جریانِ رود شده بود.
‫آن زوج کلبه‌ای در یک جریب زمین ساختند،
‫و آنجا، در کنار رودخانه‌ی «مویی»،
‫زندگیِ کوچکی را با هم آغاز کردند.
‫در آن سال‌ها، ‫کارِ گرینیر او را از خانه دور می‌کرد.
‫او دوشادوشِ مردانی کار می‌کرد ‫که از سرزمین‌های دوری آمده بودند،
‫جاهایی که حتی اسمشان را نشنیده بود،
‫جاهایی مثل شانگهای و چاتانوگا.
‫برای او مایه‌ی آرامش بود که چقدر راحت ‫با هم‌دیگر جوش می‌خوردند،
‫و تبدیل به خانواده‌های موقت می‌شدند.
‫اما بعد، در تابستان 1917،
‫او در پروژه‌ی ساخت ‫پلِ دره‌ی رابینسون کار می‌کرد
‫برای راه‌آهن بین‌المللی اسپوکن.
‫او قبلاً هرگز با ‫خدمه‌ی راه‌آهن همراه نشده بود،
‫و آرزو می‌کرد کاش هرگز نمی‌شد.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، اون همین‌جاست.
‫- اون پسره که روی اون تیرآهن کار می‌کنه. ‫- خودشه.
‫برید. بگیریدش.
‫بیاریدش اینجا.
‫هوی، بیا ببینم.
‫بیاریدش بالا.
‫مگه... مگه چی کار کرده؟
‫بیا بالا. بیا بالا.
‫- دست نگه دارید. ‫- هوی، با توام.
‫آره، ولی... چی کار کرده مگه؟
‫هی!
‫یک، دو...
‫بکشیدش بالا! همینه.
‫بیاریدش بالا. ببریمش اون‌ور.
‫واقعاً مگه چی کار کرده؟
‫منم نمی‌دونم.
‫چی؟ هی.
‫- یا خدا... ‫- هوی، داره چه غلطی می‌کنه؟
‫شما پسرها به این دره‌ی پیر نشون دادید ‫رئیس کیه.
‫شما کمک کردید اسپوکن اینترنشنال رو نجات بدیم
‫ قبلاً باید یازده مایل راه می‌رفتیم ‫تا این دره رو دور بزنیم.
‫و شما بخش جدیدی از کشور رو باز کردید.
‫می‌دونم این اهرامِ مصر نیست،
‫ولی فکر می‌کنم شما پسرها کار ‫واقعاً شگفت‌انگیزی کردید.
‫سال‌های سال بعد، ‫پلی از بتن و فولاد
‫ده مایل بالاتر ساخته شد،
‫و این یکی را از رده خارج کرد.
‫حالا،
‫ببینیم دوام میاره یا نه.
‫هورا!
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫منم دلم تنگ شده بود.
‫سلام.
‫گلادیس.
‫- خدایا. ‫- خدایا، آره.
‫هیس. هیس.
‫تازه خوابوندمش.
‫اون...
‫برو ببینش.
‫چقدر بزرگ شده.
‫داره شبیه تو می‌شه.
‫حداقل داره شبیه یکی‌مون می‌شه.
‫این دفعه انگشت‌هات نشکسته؟
‫فکر نکنم.
‫فکر نمی‌کردم به این زودی برگردی خونه.
‫فقط نتونستم از راه رفتن دست بکشم ‫تا وقتی برسم اینجا.
‫این رو ببین.
‫بعد از پولی که فرستادی ‫انتظار این‌قدر رو نداشتم.
‫آخراش به یه منبعِ خوب خوردیم.
‫اوه، راستی.
‫بیا امشب یه شام مفصل بخوریم.
‫نه، خودت رو زیاد به زحمت ننداز.
‫نه، بیا. بذار یه چیزی نشونت بدم.
‫هیچ‌کدوم از همکارهای قدیمی رو دیدی؟
‫آره. چند تاشون رو از پروژه‌ی اورگان دیدم.
‫داستان‌های خوبی تعریف می‌کردن؟
‫آره. داستان‌های خوبی داشتن، ‫حالا چه راست باشه چه دروغ.
‫داره شمع رو نگاه می‌کنه. ببین.
‫نگاه کن. می‌بینی؟
‫قشنگ نیست؟
‫هی، عزیزم.
‫آره.
‫می‌خوای بهت غذا بدم؟
‫یه‌کم از اون مرغ بهم بده.
‫بیا.
‫- باید بخوابه؟ ‫- آره.
‫آره.
‫نظرت چیه؟
‫گهواره‌ی خیلی بامزه‌ایه.
‫این تله‌ماهیه.
‫گهواره‌ست.
‫بیدار شد؟
‫گریه می‌کرد؟
‫نه خیلی بد.
‫فقط گرسنه‌اش شده بود بیدار شد.
‫به نظرت معنی همه‌ی گریه‌هاش رو می‌فهمی؟
‫بیشترشون رو، گمونم.
‫فکر می‌کنی چقدر حالیش می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫اندازه‌ی یه توله‌سگ؟
‫خب، یه توله‌سگ می‌تونه تنها زندگی کنه ‫بعد از اینکه مادرش از شیر گرفتش.
‫یه نوزاد نمی‌تونه همین‌جوری بره پی زندگیش ‫بعد از اینکه از شیر گرفته شد.
‫یه سگ بیشتر از یه نوزاد می‌فهمه ‫تا وقتی که نوزاد کلماتش رو یاد بگیره،
‫و نه فقط چند تا کلمه.
‫سگی که توی خونه بزرگ شده باشه ‫چند تا کلمه هم می‌فهمه...
‫...حداقل به اندازه‌ی یه نوزاد.
‫چه کلماتی؟
‫فقط دلم می‌خواد صدات رو بشنوم.
‫خب، بیار،
‫و بیا.
‫بخواب و بشین،
‫و غلت بزن.
‫هر کاری که بلد باشه بکنه، ‫کلمه‌اش رو بلده.
‫فکر می‌کنی می‌دونه ‫که من پدرشم؟
‫معلومه که می‌دونه.
‫تهِ دلش، می‌دونه...
‫حتی اگه هنوز ندونه که می‌دونه.
‫نگران نباش.
‫وقتِ زیادی داری ‫که پدرش باشی.
‫خوبه که خونه‌ای.
‫نمی‌خوام غیبت بزنه.
‫بیا.
‫آره.
‫- نه. نخورش. ‫- بوی خوبی میده؟
‫ببخشید. فقط یه دقیقه‌ی دیگه.
‫دستم رو بکنم توی جیبم؟
‫نظرت چیه؟
‫آها.
‫به نظر می‌رسید همین که ‫گرینیر به خانه بودن عادت می‌کرد،
‫فصلِ چوب‌بری دوباره از راه می‌رسید، ‫و وقتِ رفتن بود.
‫کارِ او پر بود از مردانِ خانه‌به‌دوش،
‫بیشترشان بی‌خانه، بی‌خانواده.
‫بسته به کار، از شغلی به شغلی، ‫از ایالتی به ایالتی می‌رفتند.
‫و با اینکه در این دنیا ‫توجه چندانی به آن‌ها نمی‌شد،
‫تأثیر ماندگاری ‫بر گرینیر گذاشتند.
‫او یک‌بار دو ماهِ تمام کنارِ مردی کار کرد
‫بدونِ اینکه حتی یک کلمه رد و بدل کنند.
‫گفتم: «رفیق، ‫من دنبالِ اون‌جور طلایی نبودم.»
‫تو چی جناب؟ ‫تا حالا رفتی سمتِ کالیفرنیا؟
‫توی این دنیا جایی پیدا نمی‌شه ‫که آدم بتونه یه‌کم آرامش داشته باشه؟
‫این‌ها تنها کلماتی بود که ‫گرینیر از آن مرد شنید.
‫و برای همیشه با او ماندند.
‫دیگری هنک هیلی بود، ‫که خانه‌اش را در تنه‌ی درختی ساخته بود.
‫و بهم آرامش میده، ‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫من یه مشکلی دارم...
‫«فرانکِ حواری» هم بود،
‫چوب‌بُری که چنان با صمیمیت ‫از انجیل حرف می‌زد
‫که انگار وقتی همه‌اش نوشته می‌شد ‫آنجا حضور داشته.
‫مثل اون پسره «بلعم» ‫توی انجیل.
‫گاهی خدا مجبوره راه‌های عجیبی پیدا کنه ‫تا چیزی که لازمه بشنوی رو بهت بگه.
‫گاهی یه الاغه که باهات حرف می‌زنه، ‫گاهی هم می‌دونه چی.
‫یه بار توی نبراسکا بودم.
‫خداوند به دلم انداخت، ‫بهم گفت برو اوماها.
‫وقتی از قطار پیاده شدم، ‫تابلو نوشته بود «اوپلیکا».
‫گفتم: «اوپلیکا؟»
‫و اونجا بود که فهمیدم ‫چشم‌هام ایراد پیدا کرده.
‫خدا رو شکر و هللویا.
‫فکر کنم همینه.
‫کلیتِ حرفم رو می‌گیری؟
‫پس زد به لگنش، خدا زد.
‫و یعقوب تا آخر عمرش، ‫با لنگیدنِ بدی راه می‌رفت.
‫ببین، یعقوب آدمِ همه‌فنی بود.
‫کارهای خودش رو راست و ریس می‌کرد ‫بدونِ کمکِ هیچ‌کس.
‫ولی آخرسر، این چیزی نیست که...
‫اون کیه؟
‫ببخشید، آقایون. ‫متأسفم که مزاحمتون می‌شم.
‫کسی بین شما هست که اسمش سَم لاوینگ ‫از نیومکزیکو باشه؟
‫یا اینکه به اسمِ، امم...
‫...سمِ پوست‌آهویی شناخته بشه
‫در آریزونای جنوبی ‫و بخش‌هایی از کالیفرنیا.
‫خیلی وقته که دنبالِ این مرد می‌گردم
‫تا پیغامی رو بهش برسونم.
‫لعنتی.
‫خدایا! بی‌خیال.
‫خداوندا.
‫چه خبره؟
‫اون مرد برادرم رو کشت،
‫مارتین براون، با خونسردی تمام ‫در گالِپ، نیومکزیکو،
‫‏5 اوتِ 93.
‫اون رو کشت ‫فقط به خاطرِ رنگِ پوستش.
‫اگه کسی از شما ناراحته ‫به خاطرِ کاری که الان اینجا کردم،
‫بیاید همین‌جا حلش کنیم ‫قبل از اینکه من برم.
‫من قصد ندارم باقیِ عمرم رو ‫با ترس و لرز بگذرونم.
‫بسیار خب پس.
‫متأسفم که کارتون رو قطع کردم.
‫درخت‌های بزرگیه. ‫نمی‌دونستم درخت‌ها می‌تونن انقدر بزرگ بشن.
‫در قلبِ برش‌گاه ‫مردی بود به نام آرن پیپلز،
‫یک آدمِ خوش‌گذران با اصالتی نامعلوم
‫که فایده‌ی واقعی‌اش ‫گاه‌به‌گاه اما خاص بود.
‫شما پسرهای مینه‌سوتا ‫شاید بهتر باشه گوش‌هاتون رو بگیرید.
‫- بومب. ‫- بهتون گفتم کار نمی‌کنه.
‫- دست نزنید بهش. ‫- آره. نمی‌زنیم.
‫- حتی چپ‌چپ هم نگاهش نکنید. ‫- نگاه هم نمی‌کنیم.
‫او در بیشترِ کارها پیرترین مرد بود،
‫همیشه در حالِ ورّاجی، ‫و دوری کردن از کارِ سخت.
‫اگه شما پسرها استراحت می‌خواید ‫بذارید من با اون تبر کار کنم.
‫من شروع به خرد کردن کنم، ‫فردا صبح که بیاید سرِ کار،
‫تراشه‌های چوبِ دیروز ‫هنوز روی زمین ننشسته.
‫من ساخته شدم واسه این چوب‌بریِ تابستونی.
‫چرخ‌دنده‌هام خوب نمی‌چرخه ‫مگر اینکه هوا بالای 38 درجه باشه.
‫خوبه.
‫این همه قشقرق واسه یه ذره بارون.
‫زمانِ ما، ‫ما تمامِ شبانه‌روز کار می‌کردیم،
‫نه فقط وقتی که به نفعتون باشه.
‫اون موقع‌ها، ‫تنه‌ی درخت رو با مته سوراخ‌سوراخ می‌کردیم.
‫بعضی‌ وقت‌ها مجبور بودیم یه هفته صبر کنیم ‫تا یه بادِ خوب اون غول‌تشن‌ها رو بندازه.
‫و بعد همه‌شون ‫یک‌دفعه با هم می‌ریختن پایین.
‫درخت‌هایی دو برابرِ بزرگ‌تر ‫از هر چیزی که اینجا می‌بُرید.
‫من روی یه قله کار می‌کردم ‫بیرونِ «بیزبی»، آریزونا،
‫که فقط 10، 12 مایل با خورشید فاصله داشتیم.
‫چهل و شش درجه ‫روی دماسنج.
‫و هر درجه‌اش سوزناک‌تر بود.
‫تازه اون توی سایه بود.
‫و هیچ سایه‌ای هم در کار نبود.
‫داره میاد بالا. اومدش.
‫هورا!
‫اگه خداوند یه درختِ سرخ‌چوب بود
‫سعی می‌کردی قطعش کنی؟
‫یا از شاخه‌های پرمهرش بالا می‌رفتی ‫و به اطرافت نگاه می‌کردی؟
‫اگه رودخونه اشک‌های ‫کسانی بود که رفته‌اند...
‫بسه دیگه آواز نخون! ‫دارم سعی می‌کنم بخوابم.
‫- آرن، برو بخواب. ‫- آواز نخون!
‫هی، آرن.
‫دیگه... دیگه نمی‌خونم.
‫نه، نه، نه.
‫تو به آدرین گفتی ‫که این چادرها مالِ جنگِ داخلی‌ان؟
‫درسته. پیاده‌نظامِ اتحادیه.
‫بعد از اون، رسیدن به سواره‌نظامِ آمریکا ‫واسه نبرد با سرخ‌پوست‌ها.
‫این چیزهای قدیمی بیشتر از آدم‌هایی که ‫توشون پناه گرفتن عمر کردن.
‫برزنتِ زبریه، ولی احتمالاً اینجا می‌مونن ‫خیلی بعد از اینکه ما رفتیم.
‫چی اونجا بیدارت نگه داشته؟
‫آرن، تو... تو فکر می‌کنی که...
‫کارهای بدی که می‌کنیم ‫توی زندگی دنبالمون میان؟
‫نمی‌دونم.
‫من دیدم آدم‌های بد بالا رفتن ‫و آدم‌های خوب به زانو دراومدن.
‫گمونم اگه می‌تونستم سر در بیارم،
‫الان کنارِ یکی بودم ‫که خیلی خوش‌قیافه‌تر از تو باشه.
‫اون آوازی که داشتی می‌خوندی چی بود؟
‫اون... اسم نداره. ‫همین‌جوری اومد توی ذهنم.
‫چرا یه‌کم دیگه نمی‌خونی؟
‫نه، نه. نمی‌خوام ‫پسرهای مینه‌سوتا رو ناراحت کنم.
‫خب، صبر کن. من...
‫بیا.
‫خدمه با هر کار شروع کردند به رفتن ‫به اعماقِ بیشترِ جنگل.
‫انگار پایانی برای ‫اشتهای دنیا به الوار نبود.
‫پس آن‌ها از طلوعِ خورشید ‫تا وقتِ شام کار می‌کردند،
‫قطع کردنِ کاج نوئل، سدر، و سیاه‌کاج، ‫داگلاس و کاجِ سفید،
‫و در این فرآیند چهره‌ی کوهستان را ‫کاملاً تغییر می‌دادند.
‫و در حالی که یک ارّه‌کشِ خوب ممکن بود ‫‏99 بار درست قضاوت کند که درخت چطور می‌افتد،
‫بارِ صدم ممکن بود تاوان داشته باشد.
‫درخت! هی!
‫- کمک! کمک! ‫- مراقب باش!
‫کمک!
‫- کمک بیارید! ‫- کمک!
‫کمک!
‫بیا.
‫حالا دیگه همین‌جوری از این دنیا نمیرن ‫بدون اینکه نشونه‌ای از بودنشون بمونه.
‫خب، لعنتی.
‫کاش می‌تونستم بذارم همه‌مون یه روز تعطیل کنیم، ولی دستِ شرکته
‫جنگ نیازش به چوب قطع نمی‌شه ‫فقط به خاطرِ اینکه ما روزِ بدی داشتیم.
‫گرینیر بیشتر و بیشتر نگران می‌شد ‫که اتفاقی وحشتناک او را تعقیب می‌کند،
‫که مرگ او را اینجا پیدا می‌کند،
‫خیلی دور از تنها جایی که ‫واقعاً دلش می‌خواست باشد.
‫هی...
‫چی داری اونجا؟
‫یه میوه‌ی کاج دارم.
‫یه میوه‌ی کاج داری؟
‫منم یه میوه‌ی کاج دارم.
‫بریم مرغ‌ها رو بگیریم؟
‫نگاه کن، یکیشون اونجاست.
‫مرغه اونجاست.
‫بیا اینجا، مرغه.
‫- دارن میرن تو. ‫- دارن میرن تو.
‫- دارن میرن تو! ‫- مرغ!
‫- مرغ!
‫مرغ!
‫قراره توی تختِ تو بخوابن، ‫و غذای تو رو بخورن.
‫هر بار که می‌بینمش ‫انگار یه آدمِ دیگه‌ست.
‫حس می‌کنم دارم کلِ زندگیش رو از دست میدم.
‫منم حسش می‌کنم.
‫همه‌ش داره خیلی سریع می‌گذره.
‫- می‌خوای شلیک کنی؟ ‫- نه.
‫فقط گوزن‌ها می‌خوان من شلیک کنم.
‫گلادیس.
‫شلیک نکن.
‫به من شلیک نکن.
‫سروصدا کنی، می‌زنم.
‫اوناهاش.
‫خوب زدی.
‫اگه ما باهات بیایم چی؟
‫به برش‌گاه.
‫به برش‌گاه؟
‫چی...
‫خب، من... من به درد می‌خورم.
‫من... من می‌تونم با شستن لباس‌ها ‫پول در بیارم.
‫حالا دیگه نگه‌داری ازش اون‌قدرها سخت نیست.
‫خب، می‌دونم به درد می‌خوری.
‫بهم گفتی بعضی‌ها ‫زن‌هاشون رو اونجا بردن.
‫نه، بعضی‌ها نه، ‫فقط همون یه پیرمرد بود.
‫چی، و اون زوجِ جوون ‫از کالیفرنیا؟
‫«دیک کلینتون» بعد از یه هفته غیبش زد.
‫و تازه، غیر از اون، ‫اون‌ها بچه کوچیک نداشتن.
‫اونجا...
‫اونجا واقعاً خطرناکه.
‫من فقط دارم سعی می‌کنم یه راهی پیدا کنم، همین
‫می‌دونم.
‫می‌دونم. می‌دونم. می‌دونم.
‫گرینیر سعی کرد نزدیکِ خونه ‫کاری پیدا کند،
‫و هر جا می‌شد کارهای متفرقه انجام می‌داد.
‫ولی جنگ تمام شده بود، ‫و کارِ با حقوقِ خوب به سختی گیر می‌آمد.
‫- ببخشید معطلت کردم، رابرت. ‫- آره، اشکالی نداره.
‫بسیار خب.
‫بفرما.
‫خیلی‌خب. ممنونم.
‫- متشکرم. ‫- متشکرم.
‫اگه چیزی لازم داشتی، ‫می‌دونی کجا پیدام کنی.
‫پول برایشان کمتر از ‫همیشه بود.
‫و با اینکه آن زمان نمی‌دانست،
‫همیشه به این دورانِ زندگی‌اش ‫به عنوان شادترین دوران نگاه می‌کرد.
‫چی داری اونجا؟
‫تخم‌مرغ.
‫آره، یه جورایی شبیه تخم‌مرغه.
‫بیا.
‫- خسته‌ای، کیتی؟ آماده‌ای واسه خواب؟ ‫- آره.
‫چقدر بزرگ شدی.
‫به زودی تو باید من رو بغل کنی.
‫شاید یه راه بهتری باشه.
‫شاید اون یه جریب زمین‌مون رو مزرعه کنیم.
‫من می‌تونم دو برابرِ الان محصول بکارم.
‫و اگه این کار رو کردیم، و اون‌قدر جمع کردیم ‫که یه چوب‌بریِ کوچیک راه بندازیم،
‫شاید بتونی بیشتر خونه باشی.
‫یه اسب یا قاطر قسطی می‌گیریم، گمونم.
‫آره، حتماً قسطی.
‫کارگاهِ چوب‌بری ‫یه‌کم بیشتر کار می‌بره، می‌دونی.
‫خیلی ارزون نیست، ولی...
‫آره. خب، نگفتم ارزونه.
‫نه، ولی ایده‌ی خوبیه.
‫ایده‌ی خوبیه.
‫آره.
‫بیا، کیتی. با بابا خداحافظی می‌کنی؟
‫کیتی، این رو ببین. آماده‌ای؟
‫من دیگه میرم.
‫- باشه. ‫- دوستت دارم.
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫منم دوستت دارم. خیلی‌خب.
‫بیا، کیت. به بابا بگو خداحافظ.
‫کیت. بیا.
‫کیتی، می‌تونی اون رو بذاری زمین؟
‫ببخشید. دنبالِ سرکارگر می‌گردم.
‫همین راه رو مستقیم برو.
‫ممنون.
‫او روزی چهار دلار در بیشترِ کارها می‌گرفت،
‫منهای هزینه‌ها ‫برای چیزهایی که شرکت تأمین می‌کرد.
‫او و گلادیس حساب کردند که بعد از ‫یک دوره‌ی طولانیِ دیگر در جنگل،
‫پولِ کافی خواهند داشت ‫تا ساختِ یک چوب‌بریِ کوچک را در خانه شروع کنند.
‫شماها میرید سرِ یه کارِ دیگه، ‫یا واسه این فصل تعطیل می‌کنید؟
‫نمی‌تونم تصمیم بگیرم.
‫من هیچ‌وقت خوشحال نمی‌شم ‫وقتی کار تموم می‌شه، به دلایلی.
‫فقط حس می‌کنم از درون کلافه‌ام.
‫به خاطر اینه که کارِ سختیه، آقایون، ‫نه فقط برای بدن بلکه برای روح.
‫ما تازه درخت‌هایی رو قطع کردیم ‫که 500 سال اینجا بودن.
‫این روحِ آدم رو آزار میده ‫چه قبولش داشته باشید چه نه.
‫من فردا صبح 200 دلار ‫توی جیبم دارم.
‫روحِ من رو آزار نمیده. حتی یه ذره‌ی لعنتی.
‫به خاطر اینه که شما پسرهای مینه‌سوتا ‫هیچی از تاریخ نمی‌دونید.
‫این درخت‌ها واقعاً انقدر قدیمی‌ان؟
‫تازه، بعضی‌هاشون حتی قدیمی‌ترن.
‫این دنیا به طرز پیچیده‌ای ‫به هم بخیه شده، پسرها.
‫هر نخی که می‌کشیم، نمی‌دونیم ‫چطور روی طرحِ همه چیز اثر می‌ذاره.
‫ما فقط کودکانی روی این زمینیم، ‫که پیچ‌های چرخ‌و‌فلک رو باز می‌کنیم،
‫و فکر می‌کنیم کاره‌ای هستیم.
‫این حرف مفته. ‫من واشنگتن هم بودم.
‫تا خودِ کانادا درخت قطع کردم ‫و برگشتم پایین.
‫اون‌قدر کُنده هست ‫که ما تا 1000 سال ببریم.
‫و وقتی آخریش بریده شد،
‫خب، اولی دوباره رشد کرده ‫به بزرگیِ هر چیزی که امروز هست.
‫یادمه وقتی جوون بودم ‫همین فکر رو می‌کردم...
‫دقیقاً همین فکر رو.
‫تو هم راهی می‌شی، رابرت؟ ‫یا جمع می‌کنی بری خونه؟
‫دارم جمع می‌کنم، میرم خونه.
‫دلم واسه خانمم و کوچولوم تنگ شده.
‫اسمش چیه؟ خانمت؟
‫گلادیس.
‫وِلزی. اسمِ اصیلیه.
‫منطقیه، اگه بشناسیش.
‫اون اسم‌های قدیمی قدرت دارن.
‫کسایی که اون اسم‌ها رو دارن برکت گرفتن.
‫تو جایی خانواده داری؟
‫خانواده‌ی من...
‫هر جاییه که یه صورتِ خندون باشه.
‫جایی نبوده که رفته باشم ‫و اونجا خانواده‌ای نداشته باشم.
‫غیر از کانزاس.
‫اون ایالت مجموعه‌ای از ‫دیوونه‌های وحشیه.
‫خوبه که اینجا هستی.
‫آدم‌های زیادی نیستن که توی این زندگی ‫بیشتر از یه بار راهم بهشون بخوره.
‫من این رو یه برکت می‌بینم ‫وقتی دوباره سر راه هم قرار می‌گیرن.
‫نمی‌دونم سال‌های عمر کجا میرن، آرن.
‫خب... اگه فهمیدی، به منم بگو.
‫دلم می‌خواد چند تاش رو پس بگیرم.
‫قطعاً به نظر می‌رسید که آرن پیپلز ‫این دنیا رو با یک پُفِ دود ترک می‌کنه
‫و با یک صدای مهیب.
‫ولی اون خیلی متفاوت رفت.
‫- یکی کمک بیاره! ‫- ما کمک لازم داریم!
‫- کیه؟ ‫- یکی زخمی شده!
‫هی، آرن!
‫آرن؟
‫- شاخه‌ی قاتل زدش. ‫- آرن؟ ‫(اصطلاحی برای چنین شاخه‌هایی)
‫هی، آرن؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫من خوبم. من فقط...
‫کمک کنید بشینم. کمک کنید بشینم.
‫خیلی‌خب. آروم.
‫- می‌شه یه‌کم آب بیارید؟ ‫- من خواهرم و شوهرش رو دیدم.
‫همین الان اینجا بودن. ‫می‌دونی از کدوم طرف رفتن؟
‫آرن...
‫او دچار چند سرگیجه شد
‫و در چند روزِ بعدی ‫دچارِ توهم و فراموشی شد،
‫و قبل از اینکه همه چیز تمام شود ‫حتی نامِ خودش را فراموش کرد.
‫اون صدا رو می‌شنوی؟
‫زیباست، مگه نه؟
‫واقعاً زیباست.
‫چی، آرن؟
‫همه‌ش.
‫ذره‌ذره‌اش.
‫آرن پیپلز دوستِ من بود.
‫اون... اون می‌گفت یه... یه درخت یک دوسته...
‫اگه کاری به کارش نداشته باشی.
‫ولی ثانیه‌ای که تیغه توش فرو بره، ‫جنگ شروع می‌شه،
‫و درخت یه قاتل می‌شه.
‫ولی اون کاری به کارِ اون درخت نداشت.
‫اون... اون فقط یه تنه‌ی خشک بود.
‫پس، من...
‫من... من نمی‌دونم چه معنایی ‫باید از اون برداشت کنم.
‫به نام عیسی مسیح...
‫- آمین. ‫- آمین.
‫با اینکه گرینیر مرگ را زیاد دیده بود،
‫هرگز کسی را به این نزدیکی از دست نداده بود.
‫او شروع کرد به حس کردنِ ترسی
‫که آن تنه‌ی خشک برای او مقدر شده بود،
‫که مجازاتی به دنبالِ او می‌گشت.
‫رابرت؟
‫اون چیه؟
‫خدای بزرگ.
‫- بیا این رو نگاه کن. ‫- اون کجاست؟
‫- داریم می‌ریم اون سمت؟ ‫- خیلی دور نیست.
‫- وای. ‫- وای.
‫هی.
‫اون چیه؟
‫مری!
‫مری، تو... تو گلادیس رو ندیدی؟
‫نه؟
‫گلادیس!
‫برای نزدیک به دو هفته، ‫او تمامِ شهرهای منطقه را گشت،
‫به دنبالِ گلادیس و کیت.
‫چهار و نیم دلار.
‫چون آن‌ها را هیچ‌جا نیافت،
‫به جریبِ زمینِ خودش برگشت ‫تا منتظرِ بازگشتشان بماند.
‫هی... صبر کن.
‫این مالِ توئه.
‫ممنون.
‫آب!
‫آب؟
‫می‌خوای واسه مامان به گل‌ها آب بدی؟
‫فکر نمی‌کنی زیاده‌روی باشه؟
‫چطور... چطور اون‌ها مستحقِ این بودن؟
‫چرا؟
‫چرا؟!
‫سلام، رابرت.
‫گرسنه‌ته؟
‫نمی‌دونستم اینجا چی پیدا می‌کنم.
‫باورت نمی‌شه چه داستان‌هایی ‫توی شهر راجع بهت می‌گن.
‫من پول همه‌ی این‌ها رو پس میدم. قول میدم.
‫من ازت نخواستم پس بدی.
‫خب، من واقعاً قدردانم که اومدی
‫تا بهم سر بزنی.
‫بیا قدم بزنیم.
‫اوه، اوه، اوه.
‫اینجا جایِ خوبیه واسه یه کلبه.
‫از جوری که اسمت رو صدا می‌زنم خوشت میاد؟
‫رابرت.
‫اون‌ها...
‫او...
‫اون‌ها...
‫اون‌ها دیگه برنمی‌گردن.
‫متأسفم.
‫من... من متأسفم.
‫نمی‌دونم یهو چم شد.
‫پوستش رو بکن.
‫گرینیر یک آلونک در زمینِ خانه‌اش برپا کرد،
‫و آنجا در طولِ باقیِ تابستان زندگی کرد،
‫مشغول صیدِ قزل‌آلای خال‌دار
‫و جستجو برای نوعی قارچِ کمیاب ‫و خوش‌طعم
‫که کانادایی‌ها به آن «مورل» می‌گفتند،
‫که در زمین‌های سوخته در آتش ‫می‌رویید.
‫با اینکه به هیچ‌کس اعتراف نمی‌کرد،
‫هنوز امیدِ کمرنگی داشت ‫که گلادیس و کیت شاید به‌نحوی برگردند.
‫و می‌خواست اگر برگشتند، ‫آماده باشد.
‫هیس!
‫بیا بیرون از اونجا.
‫شماها از کجا پیداتون شد؟
‫مالِ کی هستید؟
‫آهای؟
‫شما نباید توی شهر باشید؟ ‫شبیه سگ‌های شهری هستید.
‫بیاید.
‫امیدوارم همه‌تون ماهی دوست داشته باشید.
‫خیلی‌خب. چشم‌هاتون رو ببندید. آماده‌اید؟
‫خیلی‌خب، آزادید. بیاید.
‫این توله‌ها واقعاً مالِ تو هستن؟
‫شما اینجا چی کار می‌کنید؟
‫چقدر حالیتونه؟
‫غلت می‌زنی؟
‫می‌شینی؟
‫میری چیزی بیاری؟
‫کیتی!
‫اون رو دیدی؟
‫فکر می‌کنی چه جور سگی باشن؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی شبیه گرگن.
‫نیستن؟
‫منظورم اینه، شاید...
‫شاید «سگِ قرمز» با یه گرگ جفت شده اون بیرون
‫یه جایی تنهایی، می‌دونی؟
‫نه، غیرممکنه.
‫چرا نه؟
‫فقط یه گرگِ نر جفت‌گیری می‌کنه.
‫و اونم رئیسِ گله‌ی گرگ‌هاست.
‫و اون گرگِ ماده‌ای ‫که انتخاب می‌کنه توله‌هاش رو به دنیا بیاره
‫تنها ماده‌ایه که آماده جفت‌گیری می‌شه.
‫چی... اگه...
‫«سگِ قرمز» آماده بوده باشه چی؟
‫اون فقط یکی رو انتخاب می‌کنه.
‫خب، اگه... اگه اون با رئیسِ گرگ‌ها برخورد کرده باشه
‫درست در همون لحظه چی؟
‫می‌دونی منظورم چیه؟
‫ممکن نیست اون رو انتخاب کرده باشه ‫فقط به خاطرِ تازگیِ تجربه؟
‫«تازگیِ تجربه»؟
‫آره.
‫چی؟
‫«تازگیِ تجربه.»
‫می‌تونی زوزه بکشی؟ تو هم می‌تونی زوزه بکشی؟
‫بلدی زوزه بکشی؟
‫هی، رفیق.
‫هی. هی، کوچولو.
‫هی.
‫با کمکِ «ایگناتیوس جک»، ‫او چهار دیواریِ کلبه را بالا برد
‫دقیقاً همان‌جایی که دیوارهای قبلی بودند
‫سگِ قرمز؟
‫او نتوانست خودش را راضی کند ‫که اتاق‌خواب را بازسازی کند.
‫در آن سال، ‫ستاره‌ی دنباله‌دارِ بزرگی در آسمان ظاهر شد،
‫که خیلی‌ها می‌گفتند نشانه‌ی آخرالزمان است.
‫اما بعد از دو هفته، ‫همان‌طور بی‌سروصدا که آمده بود، محو شد.
‫کلبه‌ی بازسازی شده ‫خیلی شبیه اولی بود.
‫اما خالی بودنِ خانه ‫گاهی او را در هم می‌شکست.
‫سال‌ها گذشت، ‫و او دید که هنوز منتظر است.
‫هرچند دیگر، ‫نمی‌توانست بگوید منتظرِ چه.
‫خودتون رو تکون بدید برید سراغ ‫اون ردیفِ کاج‌های سفید!
‫من تک‌تکِ اون درخت‌ها رو می‌خوام ‫پایینِ این کوه
‫قبل از اینکه روزِ یکشنبه از خواب بیدار بشم!
‫بعد از اون، از حقوقِ هر کدوم از شما ‫روزی یک دلار کم می‌کنم!
‫بجنبید!
‫بزن بریم!
‫هی. حواست باشه، پیرمرد. ‫بده من ببینم اون رو.
‫برو یه اره دو سر یا یه چیزی بیار.
‫من فقط نمی‌دونم چی...
‫بپا! بپا! بپا!
‫مراقب باشید، بچه‌ها!
‫هی، خبرم کن اگه آب می‌خوای.
‫حالت خوب می‌شه.
‫کمک می‌خوای بلند شی؟
‫اشکالی نداره یه دقیقه گرم بشم؟
‫- بیلی؟ ‫- آره.
‫خودتی؟
‫بله. شما رو می‌شناسم؟
‫آره، ما چند سال پیش با هم ‫توی «سالمو-پریست» چوب می‌بریدیم.
‫من... من دوستِ «آرن پیپلز» بودم.
‫من رابرتم.
‫بله.
‫سلام، رابرت.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫منم همین‌طور.
‫یعنی، ‫باورم نمی‌شه هنوز این بیرونی.
‫من با این سنم به‌زور پا به پا میام.
‫خب، من فقط ‫مراقبِ موتور بخارم
‫و آب و روغنش رو چک می‌کنم.
‫کارِ دیگه‌ای ازم برنمیاد، ولی خب نون‌دونیه.
‫می‌گم بیلی، فکر نمی‌کنی ‫اینجا یه ذره عوض شده؟
‫نمی‌دونم عوض شده ‫یا همیشه همین‌طوری بوده.
‫شاید من خشن‌تر بودم ‫درست مثلِ این پسرها.
‫من، فقط یادم نمیاد.
‫خب، سوالِ قدیمی همینه دیگه،
‫مگه نه رفیق؟
‫سوال همینه.
‫آره.
‫می‌گم، حالِ... حالِ آرن چطوره؟
‫حالِ... حالِ...
‫من ندیدمش، خدایا...
‫حداقل یه سالی می‌شه، شایدم بیشتر.
‫آره. نه.
‫آره. من... منم ندیدمش.
‫روزگار همینه دیگه، نه؟
‫بذار کمکت کنم.
‫بیا.
‫دست‌هام امروز کار نمی‌کنن.
‫بیا.
‫من دارمت.
‫- ممنون. ‫- آره. حرفش رو نزن.
‫و با این اتفاق، ‫کارِ گرینیر به عنوان چوب‌بُر تمام شد.
‫در چند سالِ آخر،
‫او انتظار داشت مکاشفه‌ی بزرگی ‫درباره‌ی زندگی‌اش بر او نازل شود.
‫اون چیه؟
‫می‌تونی اون کار رو بکنی؟
‫ولی تا به حال، هیچ خبری نشده بود.
‫و او کم‌کم شک می‌کرد ‫که هرگز خبری بشود.
‫سلام.
‫علف‌های هرز رو وجین نکردی؟
‫این روزها، ‫کارِ زیادی در شهر بود
‫برای هر کسی که مایل بود ‫دنبالش برود.
‫او صاحبِ یک جفت اسب و یک گاری شد،
‫البته، در پیِ یک اتفاقِ غم‌انگیز.
‫اِیوری؟
‫بیماریِ قلبیِ اِیوری پینکام به‌راحتی ‫تشخیص داده و درمان می‌شد
‫اگر او یک نسل دیرتر به دنیا آمده بود.
‫آقای پینکام!
‫گرینیر با خانواده پینکام قرارداد بست
‫که اسب‌ها و گاری را ‫به قیمت 300 دلار قسطی بخرد.
‫و خودش را مشغول کرد ‫به عنوانِ نوعی باربر.
‫خودِ باربری بلیتی بود ‫برای نوعی نمایش،
‫متشکل از حماقت‌ها ‫و تلاش‌های همسایگانش.
‫اون پشت راحتید؟
‫بله.
‫این کار او را در تماس نزدیک‌تری ‫با آن‌ها قرار می‌داد
‫نسبت به تمام سال‌های گذشته.
‫و با این حال، او فقط احساسِ تنهاییِ بیشتری می‌کرد
‫نه؟
‫با خرگوش‌ها مهربون باش.
‫اون‌ها نمی‌دونن ‫که قرار نیست اذیتشون کنی.
‫کیتی.
‫خانم...
‫خانم تامپسون؟
‫کلر. شما باید رابرت باشید.
‫بله، خانم.
‫از دیدنتون خوشبختم.
‫آره. منم همین‌طور.
‫خوشبختم. داشتم توی ایستگاه قطار ‫دنبالتون می‌گشتم.
‫آره، من چند دقیقه منتظرتون شدم ‫قبل از اینکه تصمیم بگیرم پیاده راه بیفتم.
‫آره، واقعاً متأسفم.
‫یه‌کم طول کشید ‫تا این خانم‌ها رو امروز صبح راه بندازم.
‫و...
‫...هنوز مایلید که ‫ببرمتون بالا به برج دیدبانی؟
‫- اگه زحمتی نیست. ‫- نه، البته. بپرید بالا.
‫- می‌خواید...؟ ‫- بله.
‫باشه.
‫بسیار خب.
‫بسیار خب. آماده‌اید؟
‫بسیار خب.
‫اهلِ کدوم طرفایید؟
‫من همه‌جا بودم.
‫ولی مدت زیادی ‫توی مونتانا زندگی کردم. ناکسون.
‫من هیچ‌وقت مونتانا رو ندیدم.
‫سرزمین زیباییه. ‫آره، ارزشِ سفر کردن رو داره.
‫در مورد شما بهم گفتن، می‌دونید؟
‫کیا؟
‫آدم‌هایی که معرفیتون کردن.
‫و چی گفتن؟
‫که شما متفاوتید.
‫مگه همه متفاوت نیستن؟
‫نه.
‫متفاوت بودن چیزِ خوبیه.
‫حداقل از نظر من که این‌طوره.
‫خیلی خوشحالم که اینجام. ‫این دره خاصه.
‫همه‌ش زیر یخچال‌های طبیعی بوده، می‌دونید؟ ‫سه هزار فوت یخ.
‫وقتی شکست، ‫کل منطقه رو سیل برداشت.
‫تمام این دره‌ها رو کنده‌کاری کرد.
‫این همه دریاچه از اونجا اومده.
‫می‌تونید تصور کنید ‫اگه اون موقع اینجا بودید؟
‫این بلوکِ بزرگِ یخی، ‫هزاران فوت ارتفاع،
‫و فقط صدای ترک خوردن ‫و آبِ یخ‌زده.
‫حتماً حس می‌کردن ‫دنیا داره به آخر می‌رسه.
‫تمام اون افسانه‌ها از اونجا میاد، ‫می‌دونید؟
‫تمام اون داستان‌های سیل.
‫همه‌ی اون ادیانِ مختلف ‫در سرتاسر دنیا.
‫همه‌شون یه داستانن، ‫با روایت‌های مختلف.
‫هی، نمی‌خواستم بی‌احترامی ‌کنم
‫به اعتقادات شما ‫یا همچین چیزی.
‫من فقط، می‌دونید...
‫نه، نه، نه.
‫فقط برام جذابه.
‫دست خودم نیست ‫وقتی توی همچین جایی هستم. فقط...
‫دنیا جایِ کهنی‌ـه.
‫آره.
‫احتمالاً چیزی نیست که تا الان ندیده باشه.
‫کلر در اروپا کار کرده بود ‫به عنوان پرستار در جنگِ بزرگ. (جنگ جهانی اول)
‫حالا او در استخدام ‫سازمانِ تازه تأسیسِ جنگلبانی آمریکا بود
‫به عنوان بخشی از تلاش برای مدیریتِ قطعِ درختان ‫و جلوگیری از آتش‌سوزیِ جنگل.
‫ممنون.
‫از آشنایی باهات خوشحال شدم، رابرت.
‫- ممنون که رسوندیم. ‫- منم از آشنایی با شما خیلی خوشحال شدم.
‫آره. خداحافظ.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫کمک نمی‌خوای؟
‫- نه. ‫- نه؟ باشه.
‫مراقب خودت باش.
‫ترسوندمت؟
‫پسر.
‫رابرت.
‫کیتی!
‫درست می‌شه.
‫فقط می‌خوام پتو بندازم روی...
‫مامان...
‫خانم تامپسون؟
‫اون بالایید؟
‫رابرت؟
‫چه غافلگیری‌ای.
‫حالتون چطوره؟
‫خوبم.
‫آره. امیدوارم نترسونده باشم‌تون.
‫نه. اصلاً.
‫داشتم می‌رفتم بیرون ‫واسه بررسیِ عصرگاهی،
‫و... و شنیدم صدام زدید.
‫آره.
‫- آره، من... ‫- شما...
‫داشتم از اینجا رد می‌شدم
‫و فکر کردم فقط، ‫می‌دونید، یه سری بهتون بزنم.
‫این بالا ترسناک نیست؟
‫نه. به نظرم آرامش‌بخشه.
‫شکل‌گیری ابرها رو تماشا می‌کنم ‫و تغییرِ نور رو،
‫و بابتش بهم پول هم میدن.
‫این یه موهبته.
‫آره، معلومه.
‫چی شد اومدید سراغ این کار؟
‫آگهی استخدامش رو دیدم
‫درست وقتی که بهش نیاز داشتم.
‫بفرما، گل‌پر.
‫متشکرم.
‫مجبور شدم از یه دوستِ خانوادگی ‫توصیه‌نامه بگیرم.
‫به قولِ خودش،
‫«کلر تامپسون کاملاً عاری‌ست
‫از ترس و لرزی که معمولاً ‫به جنسیتِ او نسبت داده می‌شود.»
‫«او وجدانِ کاریِ بیش از حدی دارد...»
‫«...و از هر چیزی که راه می‌رود، می‌خزد، ‫یا پرواز می‌کند، نمی‌هراسد.»
‫چطوره؟
‫خوبه. ممنون.
‫همه چیز از این بالا خیلی کوچیک به نظر میاد.
‫آره.
‫می‌خواید نگاه کنید؟
‫همه چیز خیلی سریع رشد می‌کنه.
‫به‌سختی می‌شه گفت ‫اینجا آتیش‌سوزی شده.
‫انگار اصلاً اتفاق نیفتاده.
‫وقتی آتیش‌سوزی شد اینجا بودید؟
‫نه.
‫نبودم.
‫ولی...
‫همسرم و... بچه‌ام...
‫آره. اون‌ها... اون‌ها زنده نموندن.
‫اوه، رابرت.
‫آره. ببینید، بعضی‌ وقت‌ها...
‫حس می‌کنم این غم ‫می‌خواد زنده‌زنده من رو بخوره، ولی...
‫بعضی‌ وقت‌ها فقط... حس می‌کنم این... ‫این اتفاق واسه یکی دیگه افتاده.
‫ولی نه، من اینجا نبودم.
‫نه وقتی که...
‫وقتی که باید می‌بودم، گمونم،
‫و وقتی که... وقتی بیشترین نیاز رو بهم داشتن
‫بعضی‌ وقت‌ها صداشون رو می‌شنوم.
‫اون بیرون توی جنگل.
‫فقط دارن حرف می‌زنن و می‌خندن.
‫آره.
‫حتی نمی‌خوام سرم رو برگردونم ‫چون می‌ترسم...
‫که فراریشون بدم.
‫برای همین فقط گوش میدم...
‫تا وقتی که محو بشن و برن یه جای دیگه...
‫هر جایی که اون چیزها میرن.
‫هیچ‌وقت این رو به کس دیگه‌ای نگفته بودم.
‫فکر می‌کنید این یعنی دیوونه شدم؟
‫آره. منم شوهرم رو از دست دادم، ‫کمی بیشتر از یک سال پیش.
‫خیلی طول کشید.
‫و وقتی تموم شد، ‫انگار یه...
‫یه حفره توی دنیا به وجود اومد.
‫سوال‌هام بیشتر از جواب‌هام بود،
‫انگار هیچ انسانی تا حالا نمرده بود.
‫وقتی همچین چیزی رو تجربه می‌کنی، ‫هیچ‌کدوم از کارهات دیوونگی نیست.
‫فقط داری می‌گذرونی، هر طور که شده.
‫توی جنگل، ‫کوچک‌ترین چیز هم مهمه.
‫همه‌ش به هم وصله،
‫طوری که نمی‌شه گفت کجا یه چیز تموم می‌شه ‫و یکی دیگه شروع می‌شه
‫اگه واقعاً دقت کنی.
‫حشره‌های ریزی که حتی نمی‌بینی‌شون، ‫نقشی به حیاتیِ رودخونه دارن.
‫درختِ مرده به اندازه‌ی ‫درختِ زنده مهمه.
‫باید درسی توی این ‫برای ما باشه.
‫اگه دیگه چیزی برای ارائه نداشته باشی چی؟
‫اون وقت چی؟
‫دنیا به یه تارکِ دنیا توی جنگل همون‌قدر نیاز داره ‫که به یه واعظ روی منبر.
‫آره. آره.
‫من اینم؟
‫یه تارکِ دنیا؟
‫خب، یعنی، ‫من معتقدم هر دوتامون هستیم، به روشِ خودمون.
‫فقط منتظریم ببینیم ‫برای چی اینجا موندیم.
‫با اینکه می‌دانست باید غیرممکن باشد،
‫این فکر تمام وجودش را گرفت ‫که دخترش برگشته است.
‫کیتی؟
‫کیت.
‫کیتی؟
‫کیت.
‫باشه.
‫خدای من.
‫عزیزم، پات شکسته.
‫این یه‌کم درد داره، فقط واسه یه لحظه.
‫باشه.
‫کیتی.
‫نه.
‫باشه.
‫می‌خوای یه‌کم آب بخوری، عزیزم؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫بالا.
‫وای.
‫چی کار کردی؟
‫واسه چی این کار رو کردی؟
‫آب!
‫خداحافظ.
‫کیتی؟
‫کیت؟
‫کیت!
‫دیدن دوباره‌ی کیت به اندازه‌ی هر چیز دیگری ‫در زندگی‌اش واقعی به نظر می‌رسید،
‫حتی وقتی که با خودش فکر می‌کرد ‫آیا واقعاً برایش اتفاق افتاده است.
‫او روزها و عصرهای زیادی را ‫در جنگل‌ها و دشت‌های منطقه سرگردان بود،
‫به دنبالِ هر نشانی از او.
‫با اینکه هیچ نیافت،
‫باقیِ روزهایش را در انتظار گذراند
‫تا اگر او هرگز برگشت، آنجا باشد.
‫در سال‌های پایانی،
‫گرینیر هر از گاهی با قطارِ «گریت نورثرن» ‫به اسپوکن می‌رفت.
‫او در شهر بدون هیچ مسیر ‫یا هدفِ خاصی پرسه می‌زد،
‫انگار به دنبالِ چیزی می‌گشت ‫که خیلی وقت پیش گمش کرده بود.
‫دریافت شد، جاذبه‌ی صفر، و حالم خوبه.
‫کپسول داره می‌چرخه.
‫منظره فوق‌العاده‌ست.
‫اون مَرده داره چی کار می‌کنه؟
‫دریافت شد، کپسول...
‫اون توی فضاست.
‫می‌تونستم موشکِ بالابرنده رو موقعِ چرخش ‫درست چند صد یارد پشتِ سرم ببینم.
‫دریافت شد...
‫پس اون...؟
‫اون ماییم.
‫دریافت شد. مفهومه، پیش به سوی ‫حداقل هفت بار چرخش دورِ زمین.
‫...یه شتر که از دهنش طلا تف می‌کنه.
‫طلا!
‫شاهدِ «سان ژو» باشید، ‫مردِ مقدس از خاور دور.
‫سان ژو، مردِ مقدس، ‫رویاهای شما رو می‌خونه.
‫نمایش خواهرانِ بیتلرِ مشهور در جهان رو ‫تجربه کنید،
‫یا بهتر از اون، ‫یه سکه بدید تا یه هیولا رو ببینید.
‫شما. شما.
‫بیاید اینجا. بیاید اینجا. ‫آره. سنگ رو بندازید کنار.
‫داخلِ این سالن،
‫رازهای جهان مثل خفاش و حشره ‫بال‌بال می‌زنن.
‫اینجا، تمامِ جواب‌ها برای همه‌چیز هست. ‫یه بلیت بخرید...
‫آن شب در تماشاخانه، او به تماشای ‫نمایشِ عجایبی رفت
‫که وعده‌ی دیدنِ یک هیولا را می‌داد
‫اما فقط پسری در لباسِ مبدل بود.
‫او چهره‌ی خودش را در آینه دید ‫برای اولین بار در نزدیک به یک دهه.
‫حالا می‌توانست تاوانی که ‫سال‌ها از او گرفته بودند را ببیند.
‫او احساس کرد تازه دارد شروع می‌کند
‫به داشتنِ درکی کمرنگ ‫از زندگی‌اش،
‫با اینکه زندگی داشت ‫از دستش می‌لغزید و می‌رفت.
‫فقط چهار دلار، ‫دنیا را آن‌طور ببینید که فقط پرندگان می‌بینند.
‫هی، بهتره یه جایی رو بگیری.
‫رابرت.
‫زیباست، مگه نه؟
‫واقعاً زیباست.
‫وقتی رابرت گرینیر در خواب درگذشت
‫زمانی در نوامبرِ 1968،
‫زندگی‌اش همان‌قدر آرام پایان یافت ‫که آغاز شده بود.
‫او هرگز سلاحی نخرید ‫و در تلفنی صحبت نکرد.
‫او هیچ ایده‌ای نداشت ‫که والدینش چه کسانی بوده‌اند،
‫و هیچ وارثی از خود بر جای نگذاشت.
‫اما در آن روزِ بهاری،
‫همان‌طور که حسِ بالا و پایین را گم می‌کرد،
‫در نهایت، احساس کرد که به همه چیز متصل است.
["بر اساس رمانی از "دنیس جانسون]
[رویاهای قطار]