.
‫خیلی‌خب. تو جلسه‌ی امروز، ‫ده چیزی که در مورد همدیگه دوست دارین.
‫تئو، اول تو.
‫حتماً.
‫یک. ترجیح میدم ‫با اون زندگی کنم تا با یه گرگ.
‫گفتی گرگ؟
‫- آره. ‫- وای.
‫- خب... ‫- یک. اون بازو داره.
‫خب، یه بار یه مستند دیدم ‫درباره‌ی مردی بدون بازو
‫و به نظر زندگی سختی میومد، ‫مخصوصاً برای شریک زندگیش، پس...
‫دوست دارم که بازو داره.
‫آره. منصفانه‌ست.
‫بازوها.
‫دو، شکل سرش ‫تا حدودی خوشاینده.
‫از دور.
‫سه، خاطراتی از شوخ‌طبع بودنش دارم.
‫چهار، بوی خوبی میده. بعضی‌ وقت‌ها.
‫راستش برای نوشتن بیشتر از این به زحمت افتادم
‫دو. نفسش بوی ماهی مونده میده ‫که کل شب رو بیرون بوده.
‫سه، طرز خندیدنش ‫مثل خرخر سگ مریض دم مرگه.
‫چهار، پدر بدیه.
‫عاشق مزخرفیه. یه آشغال به تمام معنا.
‫یه قربانی. یه بازنده. یه بی‌عرضه.
‫شماره ده. «تئو، عجب عوضی‌ای.»
‫قرارمون این نبود.
‫این‌ها چیزهاییه که ازشون متنفری. خنده‌دار نیست
‫این... این راستش خیلی خنده‌داره.
‫من کلی رنجش ‫و حالت تدافعی می‌بینم.
‫ناتوانی در عذرخواهی.
‫در به اشتراک گذاشتن آسیب‌پذیری‌تون.
‫در دفاع از اون، اون یه بچه نق‌نقوئه، ‫پس این آسیب‌پذیری حساب می‌شه.
‫خشونت کلامی.
‫ما تو انگلیس بهش می‌گیم کل‌کل.
‫خودبرتربینی. تمسخر. ‫ناتوانی در پذیرش اشتباهات.
‫فکر نمی‌کنم شما ظرفیت ‫حل مشکلات‌تون رو داشته باشین.
‫وحشتناکه که چقدر نزدیک بودیم ‫به از دست دادن همدیگه.
‫خوش به حال ما.
‫همیشه خوش‌شانس بودیم.
‫یادته وقتی آشنا شدیم؟
‫روز خوبی بود.
[شروع ماجرا]
‫خب، فکر می‌کنم این یه لحظه‌ی ‫پرافتخار برای همه‌مونه.
‫فکر می‌کنم می‌تونیم خیلی ‫به این ساختمون افتخار کنیم.
‫- تبریک می‌گم، درن. ‫- تبریک می‌گم، درن.
‫به افتخار همه.
‫خدای بزرگ. اون واقعاً منظورش همینه.
‫تئو، چی گفتی؟
‫ببخشید. فقط داشت یادم میومد چطور از شر ‫بالکن‌های باغ آبشاری خلاص شدیم
‫تا انسان‌هایی رو که قراره
‫تو این 700 تا جعبه‌ی بی‌روح ‫زندگی کنن،
‫از شانس تعامل با هوای تازه، ‫دیدن افق،
‫یا شاید در پذیرش قاطعانه‌ی لحظه‌ای
‫که زندگی تو آپارتمان‌هاشون ‫باعث می‌شه بخوان بپرن پایین، محروم کنیم.
‫پس، واقعاً، دوستان، ‫وقتی بهش فکر می‌کنین،
‫ما جون آدم‌ها رو نجات دادیم.
‫به افتخار ما!
‫درسته. یعنی، قضیه‌ی بالکن ‫راستش یه مثال خوبیه، تئو.
‫یه رگه‌ای از تلخی توش حس می‌کنم،
‫ولی همه‌مون باید خودمون ‫و هوس‌هامون به عنوان معمار رو
‫با نیازهای بازار وفق بدیم...
‫ببخشید.
‫فقط یه لحظه وقت می‌خوام ‫تا خودم رو جلوی همکارهام نکشم.
‫جالبه. چطور این کار رو می‌کردی؟
‫این دور و برها چاقوی خیلی بزرگی داری؟
‫دارم.
‫ولی برای تموم کردن این لازمش دارم.
‫با کمال میل منتظر می‌مونم.
‫این چیه؟
‫کارپاچیو قزل‌آلا.
‫وایسا. با یه‌کم از این امتحانش کن.
‫خدایا!
‫خب، اعتبارش رو به اون نده. همه‌ش کار منه.
‫شاه‌توت خشک و ماهی آنچوی.
‫می‌خوام بذارمش روش ‫ولی سرآشپز نمی‌ذاره.
‫چطور می‌تونیم اینجوری زندگی کنیم؟
‫من، بدون بالکن‌های باغ آبشاری. ‫تو، بدون اون چیز خشکه.
‫من شخصاً، هفته‌ی دیگه دارم میرم آمریکا
‫تا آزاد زندگی کنم و سرآشپز بشم.
‫خب، شاید منم باید بهت ملحق شم.
‫ما که هنوز با هم آشنا نشدیم.
‫کم‌کم آشنا می‌شیم.
‫کاملاً درسته.
‫سرویس!
‫تو سردخونه بهم ملحق شو.
‫تئو.
‫آیوی.
[خانواده‌ی رُز] [یک داستان عاشقانه]
[بر اساس رمان جنگ رُزها اثر وارن ادلر]
[مندوسینو، کالیفرنیا]
[ده سال بعد]
‫کی می‌خواد راننده اتوبوس رو بخوره؟
‫من!
‫خیلی عجیبه، اتوبوس‌های دوطبقه.
‫و چرا قرمزن؟
‫تا بتونی ببینیشون چون خیلی مه‌آلوده.
‫خب دیگه اونجا خیلی مه‌آلود نیست.
‫از وقتی جک قصاب مرد، دیگه نیست.
‫ببین. پل برج رو امتحان کن. ‫خب این شیرین‌بیانه.
‫این شکلات تلخ رو اضافه کن، ‫این تمشک، و این...
‫به کسی نگو... پودر میگو.
‫یه ماهی؟
‫عمق طعم بدون بوی ماهی. ‫چشم‌هات رو ببند.
‫- خدایا! ‫- خدایا واقعاً!
‫ببین، می‌دونم یه موزه‌ست.
‫ولی قرار بوده نماد ‫بادبان کشتی باشه،
‫پس باید همچین حسی بده.
‫باید انتظار داشته باشی هر لحظه ‫دزدان دریایی از یه گوشه بیان بیرون.
‫نه. شوخی می‌کنم.
‫ببین، من بادبان رو می‌خوام.
‫سؤالی که باید از خودت بپرسی ‫اینه که چطور می‌خوای زندگیت رو بگذرونی؟
‫- با شجاعت یا بدون اون؟ ‫- بابا!
‫ممنون، پس شماره‌ها رو برات می‌فرستم.
‫بابایی!
‫داریم نمادهای بریتانیایی رو می‌خوریم.
‫کاخ باکینگهام با کارامل میسو.
‫آره. البته که همینطوره.
‫ببین. کوکی بیگ بن با شیسو و قهوه‌ی بوربون.
‫خوب به نظر میاد.
‫احساس سرگیجه می‌کنم و زبونم گزگز می‌کنه.
‫آره.
‫شگفت‌انگیزه، طبیعتاً.
‫ولی، فکر نمی‌کنی ممکنه ‫یه‌کم مشکل‌ساز باشه
‫که خونشون پر از شکر غلیظ بشه؟
‫سرزنش‌شون نکن به خاطر شکر.
‫ولی در درازمدت برای سلامتیشون بده.
‫و چاق می‌شن.
‫بودا هم چاق بود.
‫و عالی بود.
‫- عالی بود. ‫- آیوی.
‫ببین، یاد می‌گیرن خودشون رو مدیریت کنن.
‫اگه چیزها رو محدود کنی، ‫منجر به وسواس‌های عجیب می‌شه.
‫- حالم بده. ‫- دیدی؟
‫آره. می‌بینم دختری داره حد و حدودش رو یاد می‌گیره
‫درس گرفته شد. حد و مرز مشخص شد. ‫نکته‌ی تربیتی از طرف مامانی.
‫عزیزم. تو خوبی.
‫نمی‌تونی فقط قبول کنی اشتباه کردی؟
‫هروقت اشتباه کردم، می‌تونم.
‫ولی نه روزی که ساختمون تو رو ساختم،
‫که به‌زودی هشتمین عجایب جهان می‌شه، ‫اینجا تو کالیفرنیای شمالی،
‫با کیک اسفنجی تمشکی!
‫خدای من.
‫چطور این کار رو کردی، مامان؟
‫قشنگ نقطه ضعفم رو بلدی
‫خدای من. مامانتون فوق‌العاده نیست؟
‫البته که هست. ‫این یه سؤال بدیهیه.
‫- تو یه نابغه‌ای. ‫- آره. موافقم.
‫حس می‌کنم می‌تونم دوباره شروع کنم.
‫عجب معده‌ای.
‫رگ خواب ‫چطور بابایی رو سربلند کنی دستته.
‫- آماده‌ایم؟ ‫- بله.
‫صبر کنین.
‫- خدای من. ‫- این خیلی خوبه.
‫باشه. منم باید یه‌کم بخورم.
‫تمشک. ‫وایسا، وایسا، وایسا. تمشک.
‫دارم میام! ‫- مامان، تو حساسیت داری.
‫آماده‌ای؟
‫نه.
‫من یه نابغه‌ام.
‫واقعاً... مزه‌ش...
‫محشره.
‫دیوونه.
‫- ما می‌ریم ساحل! ‫- باشه.
‫- مسابقه می‌دیم! ‫- غرق نشین.
‫خب اینجا چی‌کار می‌کنیم؟
‫یادته وقتی بچه‌دار شدیم ‫و اون سیستم مردسالار اون یادداشت رو فرستاد
‫که می‌گفت، «رویاهات رو له کن ‫و به بچه‌ها و شوهر برس»؟
‫آره. یادم میاد اون یادداشت رو.
‫یه‌کم خشک بود. خیلی روح‌خراش.
‫موافقم.
‫خب، اینجا رو نگاه کن.
‫یه ساله که بسته‌ست. ‫شاید یه‌کم دور از مسیره.
‫ولی فکر می‌کنم باحاله، ‫و اون پول از طراحی رو دارم.
‫برای پیش‌پرداخت خونه‌ی رویاییمون.
‫نه.
‫عزیز دلم، بیشتر روزها داری ‫هفت تا دسر نمادین برای سه نفر درست می‌کنی.
‫ببین، سرآشپز فوق‌العاده‌ای که هستی ‫و همیشه می‌خواستی باشی
‫نباید رویایی باشه که ‫قربانی زندگی خانوادگی بشه.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫ولی من همه‌ی این‌ها رو دوست دارم.
‫یعنی، شاید ‫برای چند شب در هفته.
‫خدای من. ممنون.
‫فکر کنم این یعنی بله.
‫- و می‌دونم اسمش رو چی می‌ذاریم. ‫- می‌دونی؟
[ما خرچنگ داریم] [رستوران غذای دریایی]
‫- سلام رفقای خوش‌تیپ. ‫- باشه.
‫- عالیه! ‫- ممنون!
‫قربان. ما کوپن قبول نمی‌کنیم.
‫چرا، قبول می‌کنیم.
‫مال «بد بث اند بیاند»ـه. ‫(فروشگاه کالاهای خانگی)
‫قبول می‌کنیم.
‫جف. چهارشنبه شب ‫برای مسابقه‌ی فوتبال هتی می‌بندیم.
‫درسته. البته که می‌بندیم.
‫خداحافظ، جفری! یادت باشه که دوستم داری.
‫وقت ناهار شلوغی بود؟
‫خلوت و بی‌دردسر.
‫شاید به خاطر اسمه.
‫«قارچ داریم!» چطوره؟
‫جذابه.
‫خب، کجا قراره ‫دوست‌های آمریکایی فوق‌العاده‌مون رو ببینیم؟
[باشگاه تیراندازی]
‫- بری! ‫- اوناهاشن.
‫چه خبر، رفیق؟ نگران بودم. ‫شماها دیر کردین.
‫ببخشید. ‫اینجوری جنگ انقلاب رو باختین، ‫درست می‌گم؟
‫بالأخره کشوندیمتون اینجا.
‫- حتماً. ‫- اینجا رو داشته باش.
‫بزن بریم بترکونیم.
‫راستش من قرار نیست اون کار رو بکنم.
‫یالا.
‫باشه. این چیزی‌ـه که ‫هیچوقت اینجا بهش عادت نمی‌کنم.
‫مشکلی نیست. خوش می‌گذره.
‫لعنتی!
‫همه‌تون رو ثبت‌نام کنم.
‫عقاب‌ها فرود اومدن.
‫- سلام. ‫- هی.
‫- سلام! ‫- سلام، سلی.
‫همه‌شون تفنگ‌های خودشون رو دارن.
‫آره خب، دارن.
‫سلام، بچه‌ها. چطورین؟
‫م... می‌خوام بدونین.
‫من ضد اسلحه‌ام.
‫به طور کنایه‌آمیزی اینجام.
‫دارم این کار رو به عنوان ‫بیانیه‌ای علیه اسلحه انجام میدم.
‫یه گلاک می‌خوای؟
‫پدرم راستش با این یکی ‫یه مزاحم رو کشت.
‫یا یه اسمیت اند وسون قشنگ دارم ‫که می‌تونی قرض بگیری.
‫آره. فکر کنم این خوشگل مشکی رو ‫که قبلاً یکی رو کشته بردارم.
‫راستش، یه چیزی برات گرفتم.
‫ده ساله اینجایی. وقتش بود.
‫اوه... وای.
‫- وای. بری. ‫- آره.
‫این واقعاً نظر لطفته.
‫بهم نگفتی می‌خوای این کار رو بکنی.
‫- آره، گفتم. چند باری. ‫- زیر لبی حرف نزن، عزیزم.
‫به هر حال، همه‌مون از اسلحه متنفریم.
‫همه دارنش ‫پس چی‌کار می‌خوای بکنی؟
‫باید از خودت دفاع کنی.
‫درسته. مراقب باش. ماشه‌ش خیلی حساسه.
‫خیلی‌خب، نشونه‌گیری درست ‫کشاله ران، آرنج، چشم راست، به همین ترتیبه.
‫- روش تمرکز کن. ‫- آره.
‫نگاه کن! پنج تا شلیک. ‫همه‌ش به حنجره.
‫این خیلی خوشحالش می‌کنه.
‫آره. بازی این نبود. ‫گفتم اول کشاله ران.
‫آره. ولی من به حنجره تغییرش دادم ‫و بعد بردم.
‫یالا تئو و آیوی!
‫- باشه. ‫- آره.
‫این فاصله‌ی منه.
‫آره، سریع! داره فرار می‌کنه!
‫یعنی، واقعاً نمی‌تونم صبر کنم ‫تا این ساختمون رو ببینم، تئو.
‫سلی. ممنون.
‫حرفش تو شهره.
‫آیا تئو رُز می‌تونه ‫تاریخ دریایی ما رو
‫در فولاد، بتن، و چوب خلاصه کنه؟
‫می‌دونی چیه؟ شاید بتونم.
‫می‌دونی اون جزیره یه مکان تاریخیه؟
‫بهش اشاره شده.
‫گند نزن بهش. اینم اشاره شده؟
‫راستش، آره، یه مردی ‫تو خیابون این رو سرمون داد زد.
‫آره.
‫فکر کردم تو طرح‌ها ‫دیوانه‌وار قشنگ به نظر میومد.
‫ممنون، ایمی.
‫چی؟ به نظرم یه‌کم ‫سرسری و ساده‌انگارانه بود
‫در تلاشش برای ارائه ‫تاریخ کالیفرنیا به یه شکل سرگرم‌کننده.
‫توهین نباشه‌ها.
‫- کس دیگه‌ای هم این حس رو داره؟ ‫- روری.
‫هیچ توهینی دریافت نشد، به این دلیل ‫که تو خیلی، خیلی اشتباه می‌کنی.
‫من حس می‌کنم ساختمون‌ها باید سرگرم‌کننده باشن
‫و حس موقتی بودن و آشوبناک بودن ‫و زنده بودن و زیبا بودن بدن.
‫و به ما یادآور تمام کارهایی باشه رو که انسان‌ها می‌تونن بکنن ‫و باید در بهترین حالت خودشون باشن.
‫خدای من.
‫با همه‌ی این‌ها مخالفم. ‫ولی... موفق باشی.
‫من برات هیجان‌زده‌ام، تئودور.
‫خدایا. روری، چه مرگته؟
‫- مشکلی نیست. ‫- اون مهمون ما تو خونه‌ی منه.
‫- قضیه چیه؟ ‫- فکر کردم می‌تونم صادق باشم.
‫معمار به معمار.
‫اون یارو یه ستاره‌ست!
‫ببخشید. دست خودم نیست.
‫آره. ما برات هیجان‌زده‌ایم، تئو.
‫وقتی با هم کار می‌کردیم، من می‌گفتم، ‫«این یارو قراره یه کار خاص بکنه.»
‫چطور؟ چطور می‌دونستی؟
‫شاید بعد از این بفهمی.
‫به افتخار تئو. بله، بله.
‫آره. به افتخار تئو.
‫ممنون. ممنون.
‫این عجیبه.
‫باید... باید این رو جواب بدم.
‫- چیه؟ ‫- بیا از اینجا بریم.
‫باشه.
‫خدایا.
‫خدای من. ‫این خیلی... خیلی جدیه.
‫نه، میایم. آره.
‫م... ما باید بریم.
‫- همه‌چی خوبه؟ ‫- چی؟
‫خب... چند سال پیش تو انگلیس...
‫ما به یه زندانی فراری کمک کردیم ‫که تو زمین‌های بایر قایم شده بود.
‫بهش غذا دادیم، براش شعر خوندیم، ‫و بعد اون رفت. غیبش زد.
‫ولی، ظاهراً، ‫اون اینجا تو خونه‌ی ما پیداش شده،
‫و یه کوله پشتی پر از مواد ‫و یه شمشیر داره.
‫خب... بهتون زنگ می‌زنیم.
‫خب، اگه برای مواد ‫کمک لازم داشتین، خبرمون کنین.
‫واقعاً؟ یه کوله پشتی ‫پر از مواد و یه شمشیر؟
‫ممنون که اینقدر بد برام دروغ گفتی.
‫برای تو، عزیزم، هر کاری می‌کنم.
‫حرفت رو باور می‌کنم.
‫واقعاً می‌گم.
[موزه‌ی دریایی ایست‌بِی]
‫در موزه‌ی دریایی ایست بی، ‫معمار تئو رُز
‫فرم جدیدی خلق کرده،
‫طراحی‌ای پیشگامانه ‫که از آن ملوانانی تجلیل می‌کند
‫که به سوی ناشناخته‌ها رفتند.
‫و همانطور که آن‌ها از کالیفرنیا ‫به دریای آزاد رفتند
‫با شجاعت و کنجکاوی ‫درباره‌ی آنچه ممکن بود... [موزه‌ی دریایی ایست‌بِی]
‫خب، من حس کردم که ساختمون ‫باید همین کار رو بکنه.
‫اینا‌هاش.
‫تئو!
‫ساختمون شگفت‌انگیزیه، رفیق.
‫تو داری یه اثر پاک‌نشدنی ‫روی زمین به جا می‌ذاری.
‫رفیق. ممنون.
‫آره. همه این کار رو نمی‌کنن، می‌دونی.
‫بیشتر آدم‌ها فقط کاغذبازی می‌کنن ‫و حرف‌های معمولی می‌زنن، رابطه‌ی کسل‌کننده‌ای دارن.
‫هیچ اثری به جا نمی‌ذارن.
‫باعث می‌شه آدم فکر کنه. هدف چیه؟
‫تو خوبی؟
‫آره. من عالی‌ام. عالی.
‫- این رو تو یه پادکست یا یه چیزی شنیدم. ‫- باشه.
‫گفتم، «خدا رو شکر که من اینجوری نیستم!»
‫خبر فوری: طوفانی تاریخی ‫کالیفرنیای شمالی را درنوردید.
‫آزادراه‌های اصلی بسته شده‌اند
‫به دلیل بادهای شدید و باران‌های سیل‌آسا ‫در سراسر منطقه.
‫لعنتی.
‫فقط یه لحظه.
‫آزادراه رو بستن، پس دارن ‫ترافیک رو به این جاده هدایت می‌کنن.
‫یعنی، مشتری‌های واقعی.
‫لعنتی.
‫خودشه.
‫رک بگم، ‫ولی طوری که باد بادبان رو می‌گیره
‫خیلی خیال‌انگیز و خفنه.
‫آره.
‫آیوی‌ـه.
‫- سلام. ‫- کلی آدم اینجاست.
‫منتقد غذای «سان فرانسیسکو کرانیکل» ‫اینجاست.
‫این شگفت‌انگیزه.
‫نه. هیچ‌کدوم شگفت‌انگیز نیست.
‫شلوغ بودنِ اینجا بده.
اینکه اون اینجاست، بدتره
‫چیزی زدی؟
‫آره.
‫اون داره خم می‌شه؟
‫ببین. تو از پسش برمیای.
‫نه، مخالفم. فکر کنم ممکنه...
‫ممکنه تو آشپزخونه آتیش روشن کنم ‫و بذارم به سالن غذاخوری سرایت کنه،
‫و بعد همه‌شون میرن.
‫مشکلی نیست. من حواسم هست.
‫عزیز دلم، هیچ نقدی نمی‌تونه به کسب‌وکاری ‫که فقط سی تا مشتری در هفته داره آسیب بزنه.
‫راستش نکته‌ی خوبیه.
‫فقط جوری آشپزی کن که برای من می‌کنی.
‫انگار می‌خوام مخش رو بزنم.
‫آره!
‫آره، باشه.
‫دوستت دارم.
‫هیچوقت ترکم نکن، ولی وقتی کردی، ‫می‌شه موقع رفتن من رو بکشی؟
‫حتماً.
‫باشه، ممنون. خداحافظ.
‫نه.
‫خدای من!
‫اون لعنتی داره میاد پایین.
‫درست می‌شه. ‫درست می‌شه.
‫این یه بادبانه. برای حرکت ساخته شده.
‫- قرار نیست بیفته. ‫- فکر کنم ممکنه.
‫قرار نیست بیفته. ‫نه، نه. فیلم نگیرین، بچه‌ها!
‫جای باحالیه.
‫اول اون رو بخور و بعد اون رو.
‫این رو روی اون بچلون. ‫و اون نمکیه که من درست کردم.
‫من که اولین بار امتحان کردم، از خود بی‌خود شدم. ‫تو رو نمی‌دونم.
‫سلایق گسترده و منحصر به فرده ولی...
‫بخور و برو. باشه، خداحافظ.
‫درست می‌شه. قرار نیست بیفته.
‫- بسه! بسه! ‫- از دوستم فیلم نگیرین!
‫فیلم نگیرین! جدی. فیلم نگیرین!
‫یالا! بس کنین!
‫خدای من!
‫نه!
‫تئو!
‫وای!
[من خرچنگ گرفتم و عاشقش شدم]
‫تئو!
‫- باشه، یالا! فیلم نگیرین! ‫- قرار نیست بیفته.
‫باشه؟ بسه!
‫قرار نیست بیفته.
‫خدای بزرگ! یکی کمک کنه! خواهش می‌کنم!
‫بسه.
‫یالا، بچه‌ها. خنده‌دار نیست.
‫سلام!
‫نه! نه، نه، نه!
‫هنوز داری اون رو می‌بینی؟ ‫کل شب رو بیدار بودی.
‫- کمکم کنین! ازم فیلم لعنتی نگیرین! ‫- احتمالاً.
‫اون لعنتی داره میاد پایین.
‫باید دیدن اون رو متوقف کنی.
‫نمی‌فهممش. ‫باید مقاومت می‌کرد.
‫فقط یه طوفان عجیب بود.
‫فولاد لعنتی ارزون، حتماً از اونه، یا... ‫یه چیز دیگه؟
‫یعنی، من می‌خواستم حرکت داشته باشه، ‫فقط نه اینکه لعنتی بادبان بکشه.
‫می‌دونم. مطمئنی خوبی؟
‫آره. آره. خوب می‌شم.
‫می‌دونی، یه بدبیاری کوچیکه. ‫فقط یه دست‌انداز تو جاده.
‫ببخشید. می‌خواستی یه چیزی بهم بگی. ‫شنیدم داد می‌زدی.
‫هیچی. یادم نمیاد.
‫نقدت چطور بود؟
‫واقعاً ارزش خوندن نداره.
‫نه وقتی داری این وضع رو می‌گذرونی.
‫آیوی.
‫- این شگفت‌انگیزه. ‫- فقط یه نقد احمقانه‌ست.
‫اینم مثل قضیه‌ی توئه، عزیز دلم.
‫فردا فراموش می‌شه.
‫خبر امروز، فردا به درد لای جرز هم نمی‌خوره.
‫حالش خوبه؟ یعنی، چی می‌گه؟
‫واقعاً چیزی نمی‌گه، ‫و به نظر بی‌ادبی میاد بپرسم.
‫تو همسرشی.
‫و تو معمولاً از بی‌ادب بودن بدت نمیاد.
‫اون داغون و خجالت‌زده‌ست،
‫و نمی‌خوام با مجبور کردنش به حرف زدن ‫در موردش، اوضاع رو بدتر کنم.
‫♪ نمیفته ♪
‫♪ به نظرم ممکنه بیفته ♪
‫♪ نمیفته ♪
‫♪ لعنتی داره میفته ♪
‫گفتی می‌تونیم بریم رستوران ناهار بخوریم
‫یالا، بابا.
‫♪ به نظرم ممکنه بیفته ♪
‫باشه. میرم لباس بپوشم.
‫خدای من.
‫باید بیای بیرون رو ببینی.
‫خدای من! سلام!
‫چی می‌خوان؟
‫غذا.
‫غذای تو.
‫می‌دونید باید چی‌کار کنیم؟ ‫باید یه‌کم باهم آهنگ بخونیم.
‫حتماً.
‫چی بخونیم... «موزها»؟
‫- آره. ‫- قطعاً.
‫♪ بله، ما موز نداریم ♪
‫♪ امروز هیچی موز نداریم ♪
‫فهمیدم. اپرا چطوره؟
‫♪ بله، ما موز نداریم ♪
‫- نه. خیلی متأسفم. ‫- منظورتون ساعت نوزدهه؟
‫وب‌سایت از کار افتاده.
‫- رزرو برای کی؟ ‫- تا دو ماه دیگه جا نداریم.
‫نه، خیلی متأسفم.
‫شاید بتونیم بیشتر از سه روز در هفته باز کنیم
‫درسته. باشه. وای.
‫من فقط دارم همه‌جا انعام می‌بینم، ‫انگار که یه سلبریتی باشم
‫و یه همایش تو شهر باشه.
‫سرویس، جفری.
‫اومدم!
‫♪ امروز هیچی موز نداریم ♪
[دیوید جانسون]
‫♪ سلاااام ♪
‫سلام، تئو.
‫سلام، دیو.
‫سلام... رئیس. چطوری؟
‫خدا رو شکر کسی آسیب ندید. تو خوبی؟
‫نه، من خوبم. من... دوباره رو پا می‌شم.
‫نه با ما، نمی‌شی.
‫بهت گفتم اون بادبان مسخره ‫بالای ساختمون خطرناکه.
‫مهندس‌ها دارن تو رو مقصر می‌دونن.
‫یه نفر باید تاوان این رو پس بده.
‫ببین، شخصاً، دلم برات می‌سوزه.
‫یعنی، بعضی آدم‌ها ممکنه ‫فکر خودکشی به سرشون بزنه.
‫راست میگه، بابا؟
‫چی؟ نه!
‫فکر خودکشی یعنی چی؟
‫اون می‌خواد خودش رو بکشه.
‫به خاطر ساختمون؟
‫لعنتی. پیش بچه‌هاتی؟
‫ببینید... به حرف‌هاش گوش نکنید، باشه؟
‫باشه؟ من خوبم.
‫فقط یه ساختمونه.
‫اصلاً اهمیتی نمیدم.
‫برای همینه که افتاد؟ ‫چون اهمیت نمی‌دادی؟
‫نه، من پدرم در اومد براش. ‫اون همه‌چیز من بود.
‫لعنتی.
‫خدایا. اون بادبان کوفتی!
‫داره خودش رو می‌کشه؟
‫نمی‌تونم ببینم.
‫بچه‌ها.
‫- سلام، مامان! ‫- سلام!
‫وای! اینجا رو نگاه کن!
‫چرا کثیفی ‫و یه دسته‌هایی از موهات کنده شده؟
‫واقعاً؟ عجیبه.
‫پنجره‌ی ماشین باز بود. باد شدید.
‫راستش اخراج شدم.
‫و اون فکر خودکشی داره. ‫این ما رو یتیم می‌کنه؟
‫نه، شما هنوز من رو دارین.
‫- اخراج؟ ‫- برید پی کارتون.
‫ببین، تو خیلی مشغولی. ما می‌شینیم غذا می‌خوریم ‫و من دنبال یه کار جدید می‌گردم.
‫تو خوبی؟
‫آره، آره، آره. من خوبم. ‫یعنی، مثل مادربزرگم که می‌گفت،
‫«زندگی بی‌رحمه، هیچ‌کس واقعاً ‫تو رو به خاطر خودت نمی‌خواد،
‫و بعد تو با درد می‌میری در حالی که دنبال آرامشی ‫که هیچوقت نمیاد.»
‫پس... می‌دونی، ‫شاید توقعاتم زیادی بالا بود.
‫خدایا.
‫نوشیدنی می‌فروشین، و محدودیتی هست ‫که یه نفر چندتا می‌تونه بخوره؟
‫برو بشین. برو بشین.
‫- من دارم می‌برم. ‫- نه.
چرا
‫بهت گفتم.
‫- سلام. بچه‌ها. ‫- آفرین!
‫باشه. ممنون.
‫خیلی ممنونم. ممنون که اومدین.
‫ممنون.
‫اون‌ها عاشقتن.
‫ناجوره.
‫نه. فکر می‌کنم عالیه.
‫تو خوبی؟
‫- واقعاً اخراج شدی؟ ‫- آره.
‫تئو. خیلی متأسفم.
‫بله، خب...
‫فایده‌ای نداره به اون فکر کنی ‫وقتی تو یه موفقیت بزرگی.
‫باید به الان فکر کنیم.
‫به هر حال به یه استراحت احتیاج داشتی.
‫و منم یکی گیرم میاد چون ‫هیچ‌کس قرار نیست تا مدت‌ها من رو استخدام کنه.
‫خب، شاید بتونم بیشتر باز کنم ‫چون تلفن‌ها دیوونه‌وار زنگ می‌خورن.
‫می‌تونم این کار رو بکنم ‫و یه مدتی قبض‌ها رو بدم.
‫فقط یه مدت. و تو می‌تونی... ‫می‌تونی مراقب بچه‌ها باشی.
‫می‌تونم به جای خونه‌ها، ‫بچه‌ها رو بسازم.
‫عاشق آزادیشونم.
‫آره، خب، لذت ببر. ‫اون‌ها به‌زودی دستگیر می‌شن.
‫و ما فقط برای یه مدت کوتاه این کار رو می‌کنیم. ‫همیشگی نیست.
‫شاید زیادی در برابر نبوغم مقاومت کردم.
‫- من همیشه این رو گفتم. ‫- آره.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو شکست بده، تئو.
‫منم همیشه این رو گفتم.
‫موفق باشی.
‫گارسون. گارسون.
‫سرآشپز.
‫- چرا تو انجامش نمیدی؟ ‫- فکر کنم تو باید انجامش بدی.
‫- تو مسئولی. ‫- آره. اون‌ها می‌خوان...
‫اون‌ها می‌خوان از تو بشنون.
‫سلام. من آیوی‌ام، و شما کارکنان هستین.
‫خب، من آدم خیلی سلسله‌مراتبی‌ای نیستم.
‫پس، می‌دونین.
‫بچه‌های خوبی باشین
‫باشه. مرخصین. عالیه.
‫فکر کردم الهام‌بخش بود.
‫انگار اوباما تو اتاق بود.
‫آره، اون رو نگاه کن. خوبه.
‫سلام، بچه‌ها.
‫بابایی اینجاست.
‫من دارم کار آدم‌ها رو راه می‌ندازم،
‫و این یه خدمته، ‫و تو خدمت کردن لذتی هست.
‫تو بار سنگین توقع از خودم لذتی نیست.
‫نیاز بی‌پایان به اینکه ‫همه‌چیز حول محور من بچرخه.
‫اون خودمحوری لعنتی همه‌چیز.
‫ساختمون من، نبوغ من، ‫حرفه‌ی من، ارزش من.
‫یعنی، این عطش برای موفقیت چیه ‫و ما رو به کجا رسونده؟
‫چیزی که هست، یه غول کور رقصانه.
‫چون بحران اقلیمی، ‫یه زمین رو به مرگ و ویران شده،
‫نابرابری، مسکن‌های انبوه، ‫رشد کوفتی بی‌پایان،
‫و دستگاه‌های فروش کاپ‌کیک.
‫می‌خوای بخشی از اون باشی، ‫ای مرد سمّی مزخرف،
‫با اون زهر جاه‌طلبی مردونه‌ت،
‫که داری تو صورت بشریت می‌ریزی؟
‫نه، نه نمی‌خوام.
‫حالش خوبه؟
‫فکر کنم بهش کمک می‌کنه.
‫می‌خوام بخشی از تغییر باشم.
‫بیاین اینجا، عزیزان من.
‫ما حالمون خوب می‌شه.
‫نه. بیشتر از خوب.
‫دوی سرعت. برین!
‫بپیچین چپ، کرم‌های کوچولوی من!
‫لیمو لازم دارم.
‫یکی می‌تونه برام چندتا لیمو بیاره؟
‫- رزرو دارین؟ ‫- و هنوز ظرف‌ها رو پیشخوان هستن.
‫و دارم تو چشم‌هام عرق می‌کنم.
‫جین!
‫ببخشید.
‫معلومه، من اشتیاقتون رو تحسین می‌کنم.
‫باید بدونین ممکنه به اخراج‌تون منجر بشه.
‫احتمالاً یه قانون بهداشتی ‫در این مورد وجود داره.
‫فقط به هیچی دست نزنین.
‫باشه. همونطور که بودین خوبه.
‫ادامه بدین. آفرین.
‫ایول!
‫مامان ناهار خوبی داشت.
‫‏134 تا مشتری.
‫تو یه موفقیت بزرگ درست حسابی هستی.
‫- واقعاً هستم. ‫- هستی.
‫به شلوارک بزرگتری احتیاج پیدا می‌کنم.
‫آدم‌های بیشتر، پول بیشتر.
‫- عجب شبی. ‫- آره.
‫- ممنون. ‫- آره.
‫می‌شه لطفاً خط رو نگه دارین؟
‫برای مجله نیویورک عکس می‌گیری؟
‫- پول میدن؟ ‫- فکر نکنم.
‫به هر حال انجامش میدم.
‫- الان باید برم و از حال برم. ‫- برو استراحت کن، مامان.
‫هی، بچه‌ها!
‫دلم براتون تنگ شده بود.
‫سلام. ببینین چی دارم.
‫ساندویچ‌های بستنی مرنگ شکلاتی ‫و شاه‌توتی!
‫نمی‌تونیم.
‫عمراً.
‫چی؟
‫ما با بابا یه قرارداد امضا کردیم.
‫بیشتر از یه قرارداد، یه تعهده.
‫درسته.
‫بیاین این‌ها رو بخوریم در حالی که در مورد ‫مسخره بودن اون بحث می‌کنیم.
‫اون گفت که این کار رو می‌کنه.
‫ما فقط مؤدبانه رد می‌کنیم.
‫ما مؤدبانه رد می‌کنیم.
‫مجبورشون کردی قرارداد امضا کنن؟
‫بیشتر یه تعهده.
‫اون‌ها بچه‌ان. باید خوش بگذرونن.
‫خب، کار کردن برای یه هدف سرگرم‌کننده‌ست.
‫نه. ساندویچ بستنی نصف شب سرگرم‌کننده‌ست.
‫نه وقتی دشمن هدفه.
‫نمی‌تونی با زور «وادار به تسلیمشون کنی»، ‫به نقل از بوکوفسکی.
‫راستی، داری براشون بوکوفسکی می‌خونی؟
‫- خب... ‫- اون‌ها نمی‌فهمن اون کوفتی یعنی چی.
‫باید هری پاتر یا دکتر زئوس کوفتی بخونن.
‫یه‌کم آشفته به نظر میای.
‫فکر نمی‌کردم مجبور باشم ‫برای سلامتی بچه‌هام بجنگم.
‫فکر کردم می‌تونم بهت اعتماد کنم که اون‌ها رو ‫به روشی مهربون و درست حسابی شکل بدی.
‫باشه. بچه‌ها!
‫سلام. واقعاً لازم نیست به این کار ادامه بدین.
‫مشکلی نیست، بچه‌ها.
‫- ما قرارداد امضا کردیم. ‫- بیشتر یه تعهده.
‫آره، ولی مجبور نیستین.
‫ولی پس چه فایده‌ای داره که انجامش بدیم؟
‫این چی به ما یاد میده؟
‫یعنی، اون یه درس خیلی بده.
‫- وای! ‫- وای! اون حرف بد از کجا اومد؟
‫من همین الان شنیدم که سر بابا کلی داد و بیداد کردی ‫و، راستش، خیلی خفن به نظر میومد.
‫نه، اون کوفتی... نه، خفن نبود.
‫باشه. برگردین تو تخت‌تون، شما دو تا.
‫خوب بود، آیوی.
‫من میرم بخوابم.
‫فرض می‌کنم کل قضیه منتفیه؟
‫آره. خوب حدس زدی.
‫یه بحث سه ساعته‌ی دور باطل ‫که به جایی نمی‌رسه چطوره؟
‫بامزه بود.
‫ببین، متأسفم. باید بهت می‌گفتم.
‫ما فقط روش‌های متفاوتی با اون‌ها داریم.
‫دلم براشون تنگ شده.
‫خب، می‌تونم فردا بفرستمشون بدوئن تا رستوران
‫اون 20 کیلومتر دویدن براشون خوبه.
‫خدای من.
‫اون‌ها به طرز عجیبی خیلی دوستش دارن.
‫باشه. اون قضیه.
‫ولی زود تمومش کن تا بتونم بخوابم.
‫تو و اون حرف‌های شیرینت.
‫حس خوبی میده، نه؟
‫- نه! ‫- نه!
‫درد فقط ضعفیه که داره از بدن خارج می‌شه.
‫بیاید. یالا.
‫تقریباً رسیدیم؟
‫آره. دو تا بچه. ‫اون‌ها واقعاً موجودات بهشتی‌ای هستن.
‫من بعضی‌ وقت‌ها فکر می‌کنم ممکنه بال دربیارن
‫و خودشون رو به عنوان فرشته نشون بدن ‫و بعد پرواز کنن برگردن به بهشت.
‫دیوید چنگ واقعاً میاد؟ ‫(سرآشپز و رستوران‌دار آمریکایی)
‫- فکر کنم آره. ‫- وای.
‫می‌تونی فقط اون رو یه‌کم ‫به سمتم خم کنی؟
‫عالی.
‫خدایا. مثل طاعونه.
‫می‌تونی وقتی چندتا پیدا کردی بهم نشون بدی؟
‫چطور می‌میرن؟
‫خب، نرم‌کننده گیجشون می‌کنه، ‫و بعد من از رو شونه برشون می‌دارم
‫و کمرشون رو می‌شکنم.
‫این واقعاً عالیه.
[آیوی]
‫- الو؟ ‫- سلام! حدس بزن کجام؟
‫بیرون چون نوبت توئه که مراقب بچه‌ها باشی
‫و نیم ساعت دیگه ‫تو مشق‌هاشون کمک‌شون کنی؟
‫حتی نزدیکم نیست. ‫من با دیوید چنگ تو یه جت به سمت لس آنجلسم.
‫ما عکس‌برداری رو انجام دادیم و اون گفت،
‫«بی‌خیال! بیا بریم لس آنجلس ‫و با نانسی سیلورتون شام بخوریم.» ‫(سرآشپز آمریکایی)
‫- درسته. شگفت‌انگیزه. ‫- نه؟ و بعد...
‫فقط یه‌کم کالباس ‫و نوشیدنی بیشتر برای من، لطفاً؟
‫و بعد صبح می‌ریم مالیبو تا ماهی بگیریم ‫و رو ساحل کباب کنیم.
‫- تو اینستاگرامم می‌ذارم. ‫- حتماً حواست بهش باشه.
‫خب، کی میای خونه؟ فردا؟
‫آره. می‌دونم باید زنگ می‌زدم و می‌پرسیدم.
‫خوب می‌شد.
‫و بعد فکر کردم، چی بپرسم؟ ‫اجازه بگیرم؟
‫چون ما فقط می‌خوایم اون زوجی باشیم ‫که عاشق همن
‫و به همدیگه اجازه میدن فرصت‌هایی ‫که زندگی میده رو بقاپن.
‫مگه نه؟
‫آهان. از اون سوال‌ها بود که برای مچ‌گیریه
‫ولی آره، آره، آره، آره. ‫نه، نه، البته که همینطوره. آره
‫بهم بگو، عزیزم. روزت چطور بود؟ ‫و بچه‌ها چطورن؟
‫خب، سگ همسایه تو لباسشویی کثافت‌کاری کرد.
‫بچه‌ها شپش گرفتن.
‫و چشم چپم می‌پره چون ‫خیلی ناجور خسته‌ام،
‫- سرما خوردم، ولی می‌دونی... ‫- ببخشید، عزیزم. چی گفتی؟
‫نه. هیچی. هیچی. تو برو خوش بگذرون.
‫عاشقتم و عاشق اون قلب بزرگ و بخشنده‌ت.
‫ممنون.
‫عاشقتونم، بچه‌ها! وقت خواب بهتون زنگ می‌زنم
‫چرا اینقدر از دستش عصبانی‌ای؟
‫چون من یه آدم مزخرفم.
‫- ممنون، لئون. خداحافظ. ‫- خواهش می‌کنم.
‫مزخرف نباش. مزخرف نباش.
‫مزخرف نباش. براش خوشحال باش.
‫سلام، عزیز دلم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫عجب شبی. خیلی بهم خوش گذشت.
‫یادم نمیاد آخرین باری که خوش گذروندم کی بود
‫درسته، عالیه. خوش گذروندن. عالیه.
‫و آدم‌های شگفت‌انگیزی برای حرف زدن. ‫آدم‌هایی که کار مهم می‌کنن، می‌دونی؟
‫فکر می‌کنن. چیزهای شگفت‌انگیز.
‫فقط بیرون تو دنیا، کاری می‌کنن.
‫واقعاً؟
‫اون لحن معنای خاصی داشت؟
‫نه آخه یه ساعت ‫مشغول شستن این لباس‌ها بودم
‫تمام راه برگشت از فرودگاه ‫به فکر وقت‌گذرونی با تو بودم.
‫خوبه. واقعاً. آره.
‫فقط...
‫دارم پدر خودم رو در میارم از کار.
‫واقعاً؟ می‌خوای اون کار رو بکنی ‫به جای وقت‌گذرونی با من؟
‫چون منم سخت کار می‌کنم.
‫و قدرش رو می‌دونم.
‫- می‌دونی؟ ‫- بله، می‌دونم.
‫گفتی قدرش رو می‌دونم وقتی گفتم ‫دارم پدر خودم رو در میارم از کار؟
‫نه. پس، سؤال این می‌شه: تو می‌دونی؟
‫بله، قدرش رو می‌دونم، عزیزم.
‫یه‌کم بی‌روح به نظر میومد، مثل...
‫نمی‌دونم، شاید ‫مجبورت کرده بودن.
‫خوش گذروندم، همین. ‫ازم دریغش می‌کنی؟
‫خوشحالم خوش گذروندی. خیلی عالیه.
‫این‌ها رو برات گرفتم.
‫- رفتی «بابز». ‫- آره.
‫یه ساعت و نیم از مسیرم دور شدم تو ‫ترافیک سنگین لس آنجلس تا برات دونات بابز بگیرم.
‫لعنتی.
‫بی‌فکر بودم، می‌دونم. عجب آدم مزخرفی‌ام.
‫این یه پیروزی بزرگ کوفتی برای توئه، ‫مگه نه؟
‫من خوب می‌دونم.
‫خیلی متأسفم. خیلی متأسفم.
‫به خاطر این بود که حسودیم شد ‫و خوش گذرونیت رو ازت دریغ می‌کردم،
‫که جالب نیست، جذاب نیست.
‫می‌دونم. مشکلی نیست.
‫بخور عزیزم. و بعد قراره ‫حسابی خوش بگذرونیم.
‫اون مال منه؟ نه، مال توئه. جینه.
‫اون گفت، «دونات‌های بابز رو گرفتی؟ ‫اون ایده‌ی بستنی دوناتی عالیه.»
‫«بیا ساعت ده صبح تو آشپزخونه امتحانش کنیم. ‫بوس، بوس.»
‫آره.
‫خب، نه، چون اون‌ها برای توئن، ‫ولی اول... ایده‌ی اول تو بودی
‫و بعد ایده‌ی دوم اون... ‫ایده‌ی بستنی بود، ولی...
‫حتماً.
‏42، 43
‏44، 45، 46، 47
‏48، 49، 50
‫از مدالشون خوشم میاد.
‫اون‌ها واقعاً هیچوقت درشون نمیارن.
‫چرا باید در بیاری وقتی قهرمان ایالتی؟
‫من می‌گم تو شکوه غرق شو.
‫دقیقاً!
‫هرچند یه روزی، ‫شکوه تموم می‌شه، اما...
‫کار ادامه داره!
‫باید بگم، شماها عالی به نظر نمیاین.
‫آره. انرژی‌های خیلی ناهماهنگی اینجاست.
‫- درسته؟ ‫- آره. درسته.
‫اون درک شهودی بود، بری.
‫- ممنون، عزیزم. ‫- خوب بود.
‫خب، چقدر بده، تئو؟
‫چی؟
‫این... همه‌چی عالیه.
‫می‌دونی، رستوران یه موفقیت غول‌آساست، ‫و بچه‌ها دارن می‌ترکونن.
‫اون‌ها واقعاً نمی‌ذارن ‫تمرین‌شون متوقف بشه
‫تا وقتی که سرگیجه بگیرن و بالا بیارن.
‫- پس این... این تعهده. ‫- آره.
‫و من راستش... من واقعاً عاشقشم.
‫آره.
‫ولی تو هنوز یه شکست‌خورده‌ای. ‫زن‌ها این رو دوست ندارن.
‫- من بوی دردسر حس می‌کنم. ‫- منم همینطور.
‫آره. آره.
‫اگه به یه شونه... ‫یا یه همدم برای تکیه کردن احتیاج داری.
‫آره.
‫چی؟
‫بر، شوخی می‌کنم.
‫من هستم.
‫من و آیوی خوبیم.
‫شدیده، نه؟
‫- چطور اون‌ها... ‫- نمی‌دونم.
‫چطور؟
‫خب، همه‌چی خوبه؟
‫چی؟ آره، چرا؟
‫به نظر میاد یه جریان پنهان نارضایتی ‫بینتون هست.
‫می‌تونی یه قایق رو تو اون جریان شناور کنی
‫چی؟ واقعاً؟ ‫خب، من اینقدر سرم شلوغه، متوجه نشدم.
‫آیوی. تو باید یه رابطه رو گرامی بداری ‫و تغذیه‌ش کنی.
‫مگه تو تو پارکینگ‌مون ‫با راننده کامیون‌ها الکی نمی‌پلکی؟
‫و برای همون ده دقیقه...
‫من از زندگیم لذت می‌برم.
‫ما خوبیم.
‫- به نظر میاد همه فکر می‌کنن... ‫- ما از هم متنفریم؟
‫خب، عبارت «جریان پنهان نارضایتی» بود، ‫ولی آره. دیوونگیه.
‫گمونم بعضی‌ وقت‌ها ازت متنفرم.
‫بامزه بود.
‫نه، جدی.
‫- چی؟ ‫- تو این حس رو نداری؟
‫وقتی کل بدنت توسط موج‌های سرگیجه‌آور ‫نفرت کوفتی تسخیر می‌شه؟
‫خدایا!
‫واقعاً؟ تو این حس رو نداری؟
‫فکر کردم همه‌مون داریم، آدم‌های متأهل.
‫و، می‌دونی، فقط باید بذاریش بره.
‫و مثل موجی که یه جایی تو ساحلی ‫تو اقیانوس آرام می‌شکنه، می‌گذره.
‫یعنی، به خود گرفتن رو بذار کنار.
‫نفرت سرگیجه‌آوری که ازم داری رو ‫بذارم کنار؟
‫نفرت سرگیجه‌آور پراکنده.
‫تو واقعاً اصلاً همچین حسی ‫نسبت به من نداری؟
‫خب، من... اون روز فکر کردم
‫اگه چارلز منسون من رو به پیک‌نیک دعوت کنه ‫و اگه تو من رو به پیک‌نیک دعوت کنی،
‫من با چارلی میرم.
‫چارلز منسون.
‫آره، چارلز منسون تو یه روز خوبش.
‫چی، یه روز کل‌کل با بیچ بویز
‫در مقابل یه روز نقشه‌ی کشتار کشیدن؟
‫به خودت نگیر.
‫منسون.
‫آره، حق با توئه. ‫فکر کنم هردومون این حس رو داریم.
‫درسته.
‫فکر می‌کنی باید سعی کنیم بفهمیم ‫چرا این حس رو داریم؟
‫خب، نه، اگه طبیعیه، نه. نه.
‫درسته. باشه.
‫این به‌خاطر کاره. کار زیادیه.
‫و بچه‌ها. یعنی، عاشقشونم،
‫ولی دارن تا مغز استخون ‫روح لعنتی من رو می‌مکن.
‫و من... من هنوز عاشق خودمون هستم.
‫من از همه جز خودمون متنفرم.
‫منم همینطور. دلم برات تنگ شده.
‫دل منم برات تنگ شده.
‫باید یه کاری بکنیم.
‫فرار کنیم؟
‫نه بچه. نه کار.
‫نیویورک. فقط من و تو.
‫با فکر کردن بهش سرگیجه می‌گیرم.
‫به افتخارش.
‫خیلی خسته‌ام.
‫بخواب.
‫نه، می‌خوام کنار تو باشم.
‫بخواب.
‫من حواسم بهت هست.
‫تئو.
‫سلام!
‫سلی.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫من واقعاً خوبم، ممنون، آره.
‫- چطور... چطوری؟ ‫- شگفت‌انگیز.
‫من دارم یه محوطه‌ی جدید خفن رو ‫طراحی می‌کنم
‫برای یکی از شرکت‌های فناوری ‫تو سیلیکون ولی.
‫- وای. ‫- آره.
‫این... این عالیه.
‫آره. تو چی؟
‫کار آزاد.
‫باحاله.
‫خدای من. اون ویدیوی لعنتی.
‫«قرار نیست بیفته.»
‫«اون... اون قرار نیست بیفته.»
‫خب... خب... خب خنده‌دار بود.
‫اینقدر وقت پیش بود که ‫راستش فراموشش کردم.
‫فکر کنم بیشتر آدم‌ها فراموش کردن.
‫هیچ‌کس فراموشش نکرده، رفیق.
‫- یعنی، نه تو کار ما. ‫- من...
‫به اندازه‌ی کافی در مورد تو حرف زدیم. ‫اینجارو داشته باش.
‫می‌خوای بودجه‌ش رو بدونی؟
‫- حتماً. حتماً. ‫- نمی‌تونم بهت بگم.
‫لعنتی.
‫لعنتی!
‫اون تو خوبی؟
‫سلام. ‫دو تا نوشیدنی می‌خواستم، لطفاً.
‫یه صدایی شنیدم.
‫صدایی بود؟ در خطریم؟
‫- نه، من... ‫- خیالم راحت شد.
‫خب، دو تا نوشیدنی؟
‫بیدارش کنم؟
‫در یک ازدواج متفکرانه،
‫یه شریک خوب نوشیدنی اون یکی رو می‌خوره ‫وقتی اون خوابه.
‫فکر کنم اون یکی دیگه می‌خواد.
‫منم همینطور.
‫- قربان، خواهش می‌کنم! ‫- پسش... بده!
‫نه! قربان، یه بار دیگه ازتون می‌خوام.
‫- پسش بده! ‫- نه، قربان، خواهش می‌کنم!
‫- اون طراحی‌های من رو دزدیده. ‫- چه خبره؟ تئو؟
‫اون طراحی‌های من رو دزدید ‫و بعد انداختشون تو سطل آشغال.
‫- من فقط داشتم کارم رو می‌کردم. ‫- کار تو این نیست که چیزها رو غیب کنی.
‫خدایا، تئو، چرا همچینی؟
‫همچین هم خودش یه چینه.
‫چی؟
‫دیدی؟ بهت گفتم.
‫خدا رو شکر. شوکر داری؟
‫سردردت چطوره؟
‫حواسم رو از خجالت پرت می‌کنه.
‫بابت همه‌ی اون‌ها معذرت می‌خوام.
‫مشکلی نیست.
‫شام چند ساعت دیگه آماده‌ست.
‫اُلی دابوس اینستاگرام من رو دید
‫و من رو به رویداد موقتش دعوت کرده ‫و بعد شام تا هشت آماده نیست.
‫نه.
‫خیلی دوست دارم توام بیای.
‫ت... تو برو، عزیزم.
‫اون‌ها خیلی باحالن، ‫پس خوش می‌گذره، کار نیست.
‫م... من فکر کنم...
‫فکر کنم فقط می‌خوام، می‌دونی...
‫یه نگاهی به مسابقه‌ی گلفی بندازم ‫که واقعاً برام مهم نیست.
‫ببین، برو تحویلت بگیرن، خوش بگذرون. ‫شام می‌بینمت.
‫باشه. تا شام برمی‌گردم.
‫باشه. امروز دیگه شاهکار کردی.
‫این خیلی قشنگه.
‫شگفت‌انگیزه.
‫آره، آره، آره.
‫تو چندتا ساختمون قشنگ کوفتی ساختی.
‫آفرین به تو.
‫امروز اینجا خبر خاصی نیست
‫ممنون!
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم، خانم.
‫تئو!
‫تئونی.
‫تئودوروس. تئو.
‫سلام.
‫زندگی ضربه‌هایی می‌زنه.
‫آدم‌ها زمین می‌خورن.
‫بعضی‌ها بلند می‌شن و بعضی‌ها نه ‫و اون موقع‌ست که یهو می‌گی،
‫«لعنتی. یکی از اون‌هایی گیرم اومده ‫که دیگه بلند نمی‌شم.»
‫نه، من برای بچه‌هامون بلند می‌شم.
‫نصف شب ‫و صبح...
‫مثل بچه‌های ننر نباش. ‫فقط یه نظر بود.
‫حالم داره بد می‌شه.
‫زیباست.
‫خلاصه... نمی‌خوام ‫قضیه رو بزرگش کنم.
‫ولی من کوفتی دیگه از اینکه این ‫تو پس‌زمینه‌ی زندگیمون باشه خسته شدم.
‫شکست خوردی، پس یا باهاش کنار بیا ‫یا روش مسلط شو.
‫باشه، انجامش میدم.
‫فقط می‌خوام اینجا دراز بکشم.
‫آره، همین کار رو بکن.
‫سعی می‌کنم جلوی خودم رو بگیرم ‫یه چیز سنگین روت نندازم.
‫خیلی احمقی، آیوی.
‫فقط برو و عذرخواهی کن.
‫احمق بی‌شعور.
‫خدایا.
‫یعنی، فشار زیادیه ‫و یه‌کم غیر واقع‌بینانه‌ست
‫که انتظار داشته باشی یه نفر کاملاً ‫افکارش رو بیان کنه
‫به روشی سنجیده تو یه ازدواج طولانی.
‫ای... این یعنی «ببخشید»؟
‫بله و همچنین یه تفکر فلسفی.
‫ببخشید، نمی‌خوام دیگه حرف بزنم.
‫به نظر بالغانه میاد.
‫این بچه‌ها هیچ لباس درست حسابی‌ای ندارن؟
‫عاشق این‌هام.
‫خونه‌ی رویایی.
‫ممنون.
‫شاید باید جامون رو عوض کنیم.
‫همیشه قصدمون همین بود.
‫می‌دونی، م... من برمی‌گردم سر کار،
‫و تو می‌تونی برگردی ‫به کاری که همیشه عاشقش بودی،
‫آشپزی برای یازده نفر تو یه شب ‫و سیگار کشیدن کنار دریا.
‫می‌تونی کار پیدا کنی؟
‫وای.
‫یعنی این رو به روشی خنثی ‫و جویای اطلاعات می‌پرسم.
‫خب، باید دوباره ‫از پایین شروع کنم، گمونم.
‫می‌دونی؟
‫تحمل فکر کردن بهش رو ندارم، ‫ولی می‌کنم، باید بکنم،
‫چون این کاریه که قرار بوده انجام بدم.
‫راستی، من تو نیویورک یکی رو دیدم ‫که می‌خواد شریک سهام بشه
‫و رستوران‌های بیشتری باز کنه ‫مثل دیوید چنگ.
‫آره.
‫پس، ت... تو نمی‌خوای جامون رو عوض کنیم.
‫به عنوان یه فمینیست، نمی‌تونم.
‫و به عنوان کسی که عاشق شغلشه
‫و معتاد تحسین عمومیه، ‫نمی‌تونم.
‫درسته. پس من به این احتیاج دارم و تو به اون
‫پس یه نفر باید خودش رو ‫قربانی ازدواج کنه، ولی...
‫اون کی قراره باشه؟
‫مگه اینکه...
‫خدای من، ‫عاشق اون مکث معنی‌دار شدی؟
‫مطمئن نبودم قراره کوتاه بیای یا نه. ‫می‌خواستی کوتاه بیای؟
‫- م... ‫- خب، نه، بهتره جواب ندی.
‫خب، من یه چیزی دیدم ‫که فکر کنم ممکنه کمک‌مون کنه.
‫یالا.
‫- تقریباً رسیدیم. ‫- باشه.
‫باشه.
‫باشه، اونجا وایسا.
‫باشه، نگاه کن.
‫وای.
‫می‌خوام برامون ‫شگفت‌انگیزترین خونه‌ی تاریخ رو بسازی.
‫اینجا؟ الان؟
‫پس اون کشتن غرورم و کار مزخرفم چی؟
‫و آروم آروم برگشتن ‫و رستگاریم؟
‫نشون دادن نبوغت به دنیا چطوره؟
‫و به تو که من یه شکست‌خورده نیستم.
‫تو برای ساختن چیزها به دنیا اومدی.
‫از پس هزینه‌ش برمیایم؟
‫اگه شعبه‌ی جدیدم رو باز کنم، می‌تونیم.
‫آیوی، این...
‫یالا، بگو. فکر کنم لیاقتش رو دارم.
‫وای!
‫[ستاره‌ی نوظهور، آیوی رز، ‫در جمع ده آشپز برتر ساحل غربی]
‫[بهترین خرچنگ تاریخ ‫- دیوید چانگ]
‫[بهترین غذای دنیا - هنر سرآشپز] ‫[ برای خوردن این خرچنگ بدو - کالیفرنیا شف ]
‫[مندوسینو]
‫[سان فرانسیسکو]
‫[لس‌آنجلس]
‫و باید بتونیم ‫همیشه دریا رو ببینیم.
‫البته.
[سه سال بعد]
‫یک، دو، سه، چهار.
‫یک، دو...
‫- ادامه بده! ‫- سه، چهار.
‫تئو!
‫وای.
‫- م... ‫- این قراره شگفت‌انگیز بشه.
‫- خیلی قشنگه، نه؟ ‫- شوخیت گرفته؟
‫آیوی مردونگیت رو بهت برگردوند.
‫حس یه شانس دوباره رو میده.
‫- آره. ‫- می‌دونی، وقتی 29 سالم بود،
‫تشخیص دادن که ‫یه بیماری خودایمنی دارم.
‫آره. وحشتناک بود، م... عقلم رو از دست دادم.
‫- داشتم کارهای ناجور می‌کردم، این... ‫- عزیزم، در مورد این حرف زدیم.
‫عفونت‌های قارچی مزمن ‫بیماری خودایمنی نیست.
‫خب، بازم اذیت کرد، بری.
‫اصل مطلب اینه، تئو، خودشه.
‫قراره همه‌چی رو از نو شروع کنی، بترکونی، ‫و تا آخر عمر به خوبی و خوشی زندگی کنی.
‫فقط می‌خوام یه چیزی بسازم ‫که لایق آیوی باشه، می‌دونید،
‫تا بدونه که من ‫یه اشتباه بزرگ کوفتی نبودم.
‫- درسته. ‫- خیلی شیرینه.
‫بذار حمایتت کنم. بیا اینجا.
‫موجود شیرین.
‫- یکی به حمایت احتیاج داره. ‫- ممنون.
‫بله، این... به نظر میاد اوضاع داره ‫از کنترل خارج می‌شه.
‫داریم در قلب‌مون رو، رو به دنیا باز می‌کنیم
‫اون هنوز جای کار داره، ‫کله‌پوک.
‫عزیزم؟
‫عزیزم.
‫من همین الان رسیدم خونه‌ام. ‫گفتی کِی داریم شعبه‌ی شیکاگو رو باز می‌کنیم؟
‫تو ساعت چهار باهاشون تماس داری.
‫همچنین، دارم برات ‫قبض‌های این هفته‌ی خونه رو می‌فرستم،
‫و اگه اجازه بدی ‫نظر شخصی بدم...
‫لعنتی، رفیق. باید جلوش رو بگیری.
‫ولی می‌خوام اون شانسش رو داشته باشه. ‫یعنی...
‫- لعنتی! ‫- دقیقاً.
‫بیست و هشت هزار تا برای خزه‌ی ایرلندی، تئو؟
‫آره، برای سقف سمت غربه.
‫آمریکا خزه نداره؟
‫سبزیِ خزه ایرلندی واقعا منحصر به فرده
‫خب پولی که برای خزه ایرلندی دادی
‫هم واقعا منحصر به فرده
‫لازمش داریم. برای اون دیدگاه حیاتیه.
‫می‌فهمی که ما ‫پول نامحدود نداریم؟
‫اون ایده‌ی درخت محصور تو ‫ویترین شیشه‌ای کنار آشپزخونه رو بهت نشون دادم؟
‫نامردیه.
‫خدای من.
‫بی‌عرضه!
‫آیوی...
‫کدوم یکی از این سه تا کاشی رو... دوست داری؟
‫قراره برن پشت... ‫شومینه‌ی هیزمی، پس...
‫عاشقشم.
‫ولی سه تا هستن. ‫کدومش؟
‫- آره، الان می‌فرستمشون. ‫- سه تا هستن...
‫اصلاً نگاهشون نکردی.
‫- چی؟ ‫- و من دارم سعی می‌کنم باهات حرف بزنم
‫- و تو تلفن رو برمی‌داری... ‫- سلام.
‫آره، همین الان به فلورا گفتم، ‫ارقام بودجه آماده‌ست.
‫ارقام بودجه، آره.
‫- تا وقتی داری رو ارقام بودجه کار می‌کنی... ‫- بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫خواهش می‌کنم اینم اضافه کنی ‫که من یه میز خریدم
‫از یه صومعه‌ی اسپانیایی قرن پونزدهمی؟
‫راستش یه خنجر توش فرو رفته ‫از دوران تفتیش عقاید اسپانیا.
‫گرونه، ولی فکر کنم ضروریه. ‫حس ظاهر...
‫آیوی!
‫فقط دارم چک می‌کنم.
‫خدای بزرگ، آیوی.
‫تو بعضی‌ وقت‌ها یه بچه‌ی کوفتی هستی.
‫مامان؟ بابا؟
‫شیر داریم؟
‫- بله، عزیزم، البته که شیر داریم. ‫- آره. البته، عزیزم. آره.
‫- آره. ‫- آره.
‫آره.
‫و یه، و دو، و سه، چهار.
‫سلام!
‫مامان؟
‫منم دارم میام.
‫باشه. عالیه.
‫مامان، داریم دوی سرعت اینتروال دو کیلومتری می‌زنیم
‫همچنین، یه خبر.
‫من دیروز حالم بد شد.
‫عزیز دلم. الان خوبی؟
‫من وسط جشن تولد بالا آوردم.
‫خیلی خجالت‌آور بود.
‫مردم زل زده بودن، من گریه کردم.
‫چرا بهم زنگ نزدی؟
‫به بابا زنگ زدم. اون بهترین بود.
‫بهترین.
‫از کجا می‌دونستی چی‌کار کنی؟
‫والدگری غریزی.
‫گوگلش کرد.
‫خیلی‌خب، شما دو تا. و، برین!
‫باورم نمی‌شه اینجوری شده.
‫آره، ناجور بود.
‫اون داغون بود، بیچاره.
‫کاش اونجا بودم.
‫ولی هیچوقت نیستی، مگه نه؟
‫دهن زشت احمقت رو ببند.
‫بابا!
‫میای؟
‫آره.
‫- سلام، مامان. ‫- سلام، عزیزم.
‫زیبا به نظر میای.
‫- درخشانی. ‫- مال عرقه.
‫- چی‌کار می‌کردی؟ ‫- بالا رفتن آزاد از حصارها
‫برای ساختن عضلات پشتم ‫و تمرکز کلی.
‫باحاله.
‫از بابا دوری می‌کنی؟
‫نه، البته که نه. ‫فقط دارم یه‌کم خلوت می‌کنم.
‫شما دو تا به کمک احتیاج دارین.
‫مسخره‌ست.
‫هتی، وقت نوشیدنی پروتئینته.
‫بهش نگو من... ‫بهش نگو من اینجام.
‫مامان این پایینه.
‫خائن.
‫ببخشید.
‫ولی هنوز دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫هیچوقت حس می‌کنی که ‫ما تو یه چیزی گیر افتادیم؟
‫که ما این ماشین بیش از حد پیچیده
‫و بی‌پایان در حال چرخش رو خلق کردیم ‫که نمی‌تونیم ازش خارج شیم؟
‫چی می‌شه اگه همه‌چی رو ول کنیم، یه ون بگیریم، ‫و دور آمریکای جنوبی رانندگی کنیم؟
‫آره، خب، قانع کردن اون‌ها ‫برات سخت می‌شه.
‫اون‌ها هدفشون بورسیه‌های ‫تو میامی‌ـه.
‫ولی منظورم همینه. اون‌ها 13 سالشونه، ‫و یهو می‌خوان خونه رو ترک کنن.
‫آخرین باری که نگاه کردم شش سالشون بود.
‫ببین، تو فقط خسته‌ای.
‫ما تو قسمت سختشیم.
‫خوبه، چون اگه این قسمت آسونشه، ‫من رو با بالش خفه کن.
‫حتماً.
‫یه‌کم زیادی سریع گفتی به نظرم.
‫یه آشغال به تمام معنا. ‫یه قربانی. یه بازنده. یه بی‌عرضه.
‫شماره ده. «تئو. عجب عوضی‌ای.»
‫قرارمون این نبود.
‫من کلی رنجش می‌بینم،
‫خودبرتربینی، تمسخر، ‫ناتوانی در پذیرش اشتباهات.
‫فکر نمی‌کنم شما ظرفیت ‫حل مشکلات‌تون رو داشته باشین.
‫تو واقعاً اجازه داری این رو بگی؟
‫این غیرحرفه‌ای به نظر میاد.
‫بله. مثل قصور پزشکی.
‫- چی؟ نه... ‫- ما انتظار یه تخفیف حسابی داریم.
‫- وقت تمومه. ‫- واقعاً؟
‫- خب، تا وقتی ادامه داشت سرگرم‌کننده بود. ‫- خیلی سرگرم‌کننده بود.
‫من هنوزم انتظار دارم پارکینگم ‫مهر تأیید رایگان بخوره.
‫- ظالمانه بود. ‫- کلاهبرداری محض.
‫- راستی، لیست تو بهترین بود. ‫- ممنون، عزیزم.
‫مال تو دومین بهترین بود.
‫می‌تونستیم مهربون‌تر باشیم.
‫من می‌تونستم.
‫منم همینطور.
‫بیا سعی کنیم.
‫بابا! ما قبول شدیم!
‫میامی! هردومون قبول شدیم!
‫- بورسیه‌هامون رو گرفتیم! ‫- آره!
‫نابغه‌های کوچولوی من. آره. آره!
‫بیاین برای جشن پنکیک بخوریم. ‫ما موفق شدیم.
‫کار ادامه داره.
‫آره.
[فرودگاه بین‌المللی سان فرانسیسکو]
‫همین الان دلم براتون تنگ شده.
‫بیا بغلم، قهرمان.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ، عزیزم.
‫دوستت دارم.
‫- وقتی رسیدیم بهتون زنگ می‌زنیم. ‫- آره، لطفاً بزنین.
‫- باشه. ‫- آره، لطفاً.
‫حالا، یادتون نره اون حرکات کششی ‫که بهتون گفتم رو انجام بدین
‫بعد از اینکه از هواپیما پیاده شدین، لطفاً؟
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- دوست‌تون دارم. دوست‌تون دارم. ‫- خداحافظ، دوست‌تون دارم.
‫خداحافظ.
‫خب، خدا رو شکر که رفتن.
‫تئو، شوخی می‌کنم.
‫هتی‌ـه. بله؟
‫یادم رفت، می‌تونی... ‫دوباره قضیه‌ی تغذیه رو برام توضیح بدی؟
‫بله. بله، تغذیه، بله، البته.
‫خب، می‌دونی، ‫یه‌کم شبیه خرگوش بودنه
‫تو یه بوفه‌ی لاس وگاس.
‫اول می‌خوای بری سراغ میز سالاد، ‫آره؟ درسته؟
‫بله و بعد...
‫خب، مثل یه خرگوش فکر کن، ‫کلی سبزیجات بخور، و بعد...
‫خب، باید خیلی مراقب ‫جهش‌های قند خونت باشی.
‫خب، می‌تونی پروتئینت رو بخوری ‫و بعد می‌تونی کربوهیدراتت رو بخوری
‫مثل یه راننده کامیون بین‌شهری.
‫آره، جین، بیا یه رستوران دیگه باز کنیم.
‫شومینه رو روشن کن، لطفاً، هل.
‫و صدا موسیقی رو پنج درصد زیاد کن.
‫عالی به نظر میاد. نوشیدنی می‌خوای؟
‫نه، ممنون، داشتم با لیوانم خوش می‌گذروندم.
‫فکر کنم به همون بچسبم.
‫ماشین نزدیک می‌شه. آئودی نقره‌ای. ‫دو تا مهمون.
‫هنوزم عجیبه چطور این کار رو می‌کنه.
‫ممنون، هل.
‫هل، نوشیدنی می‌خوای؟
‫من خواسته یا نیازی ندارم.
‫با من ازدواج کن.
‫بامزه بود.
‫یعنی، وای.
‫خزه‌ی سبز روی سقف،
‫پیشروی آبی خونه ‫که به اقیانوس وحشی می‌رسه.
‫یعنی، عاشق اینم که چطور فضای نشیمن
‫یه جور مرکز ثقل ‫برای کل مجموعه فراهم می‌کنه.
‫شماها دارین کلماتی می‌گین، ولی می‌دونین ‫که هیچ معنی‌ای نمیدن، درسته؟
‫فرصت دیدگاهت رو پیدا کردی، تئو، ‫و ترکوندی.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم تماشای یه مرد سفیدپوست ‫که قدرتش رو باز پس می‌گیره بتونه اینقدر تأثیرگذار باشه.
‫چطوری؟
‫خیلی عالی.
‫خونه فقط...
‫این... خیلی قشنگه.
‫اون یه نابغه‌ی لعنتیه.
‫چرا این اجاق گاز قدیمیه و یه‌کم داغونه؟
‫نیست.
‫این اجاق گاز اصلی جولیا چایلد ‫از فرانسه‌ست.
‫از حراجی خریدمش.
‫- بس کن. ‫- می‌دونم.
‫یه زیبایی شکننده‌ست.
‫وای. باورنکردنیه.
‫- جولیا چایلد. ‫- آره.
‫اون مُرده، درسته؟
‫و چی، یه جورایی بدجنس بود؟
‫نه. احتمالاً باید بری ‫و به بقیه ملحق شی،
‫چون دارم رازیانه رنده می‌کنم، و این ‫درجه‌ی بالایی از تمرکز لازم داره
‫تا فقط مچ‌هام رو ‫تو سالاد رنده نکنم.
‫هیچوقت دلت نمی‌خواد فقط رها کنی؟
‫خب، برای همینه که انگلیسی‌ها ‫سرکوب کردن احساساتشون رو اختراع کردن.
‫تو خیلی خشکی.
‫فقط وقتی شوهرم بهم نگاه می‌کنه.
‫- بازم شروع کردی. ‫- آره.
‫چشم‌هات رو ببند. چشم‌هات رو ببند.
‫عاشقتم، دخترکم.
‫اینجا جای باحالی می‌شد ‫برای پایین پریدن.
‫خیلی قشنگه.
‫من برمی‌گردم تو.
‫می‌خوام ببینم چطور دیوار با این وضوح ‫خودش رو تو فضا جا میده.
‫منم می‌خوام اون رو ببینم.
‫خب، دوست من، تو چیزی ساختی ‫که من دوست دارم بهش بگم یه خونه‌ی درست‌حسابی.
‫- باعث افتخاره. ‫- ببخشید که تعریف می‌کنم.
‫اینکه تو حالا هر بار ‫که وارد خونه‌ی خودت می‌شی ناراحت می‌شی
‫برای من کافیه.
‫این قضیه خیلی قبل از اینکه ‫تو این رو بسازی هم بود.
‫راستی، زندگی مشترک چطوره؟
‫این... خوبه.
‫اینقدر بده؟
‫امیدوار بودم خونه التیام‌بخش باشه
‫- به روش آروم و کافی خودش. ‫- آره.
‫اون اجاق گاز کوفتی چند سالشه، تئو؟
‫فقط اون اجاق گاز کوفتی رو نادیده بگیر.
‫یه‌کم پرخاشگری منفعلانه به نظر نمیاد، نه؟
‫این همه زیبایی، بعد اجاق گاز ‫جولیا چایلد مزخرف رو میاره وسط؟
‫نه، بعضی‌ وقت‌ها یه اجاق گاز فقط یه اجاق گازه
‫اجاق گازه بد به نظر میاد، تئو.
‫اون... خوبه.
‫هی، عزیزم، می‌تونی برام یه نوشیدنی بیاری؟
‫تو همین الانشم یه نوشیدنی داری.
‫برای همینه که خدا بهم دو تا دست داده.
‫فکر کردم برای این بود که بتونی ‫در حالی که از یه نوشیدنی لذت می‌بری، آشپزی هم بکنی.
‫معلومه، شوخی می‌کنم.
‫اون از انجام کارهای خونه ‫حالش بهم می‌خوره.
‫لعنتی می‌پرستمت.
‫بری.
‫این آدم‌ها...
‫وایسا... باشه، لطفاً دوباره بگو.
‫هر روز صبح، اون یه لیوان نوشیدنی سنگین ‫و چهار تا ماهی دودی سفارش می‌داد
‫- و با کارکنان بدرفتاری می‌کرد. ‫- خدای من، عاشقشم.
‫ماهی دودی یه چیز ناجوره؟
‫اگه نماینده‌ی حزب محافظه‌کار باشی، قطعاً.
‫ولی نمی‌دونم اون یعنی چی.
‫کی اهمیت میده، سل؟ فقط خیلی خوب به نظر میاد
‫تمام این مدت، ‫هنوزم دارم عاشق اون لهجه‌ی جذابتون می‌شم.
‫یه جور حسِ....
‫وقیحانه؟
‫ببخشید، نمی‌خواستی اون کلمه رو بگی؟
‫اشتباه من بود. خلاصه...
‫شام! بیاین غذا بخوریم.
‫- یه نوشیدنی دیگه؟ ‫- نه، ممنون، عزیزم. یکی دارم.
‫نکته‌ی منم همین بود.
‫برای کسی که چهار تا نوشیدنی خورده ‫زیادی ظریف بود.
‫می‌تونم به میز چوبی خوشگل ‫تو اتاق اشاره کنم؟
‫عاشق این میزم. یعنی، یالا.
‫بله. قرن پونزدهمی ‫از یه صومعه‌ی اسپانیایی.
‫ظاهراً اون خنجر تو دوران ‫تفتیش عقاید اسپانیا استفاده شده.
‫چقدر باحاله؟
‫این احتمالاً آغشته به ‫خون یه مرتد شکنجه‌شده بوده؟
‫تو فقط صبح‌ها با لبخند بیدار می‌شی، آیوی؟
‫واقعاً آره.
‫ما خیلی خوش‌شانسیم.
‫خیلی چیزها برای شکرگزاری هست.
‫به افتخار این خونه‌ی شگفت‌انگیز ‫و به افتخار تو، عزیز دلم.
‫- نه، به افتخار تو. ‫- نه، به افتخار تو.
‫نه. به افتخار تو.
‫شماها خیلی بامزه‌این.
‫مثل یه گونی بچه گربه.
‫نزدیک یه رودخونه‌ی خروشان.
‫اون رو نمی‌فهمم.
‫ممنون، آیوی، ‫که همه‌ی این‌ها رو ممکن کردی.
‫طعنه‌آمیز به نظر میاد، ‫ولی واقعاً منظورش همینه.
‫آره، فقط لهجه‌ست.
‫لهجه‌ گیج‌کننده‌ست.
‫بعضی‌ وقت‌ها آیوی از دستم عصبانیه، ‫و من حتی نمی‌تونم بفهمم.
‫بعضی‌ وقت‌ها با منه، ‫ولی انگار اصلاً حسش نمی‌کنم.
‫خیلی‌خب، حالا شام داره جالب می‌شه.
‫خب، آیوز، می‌خوای من چی، ‫یه لیوان از این با گوش‌ماهی بزنم؟
‫آره، این نوشیدنی ژاپنی ‫با طعم ترخونه،
‫پس یه‌کم تلخی اضافه می‌کنه.
‫آیوی دوست داره یه‌کم از خودش رو ‫تو هر کاری که می‌کنه به جا بذاره.
‫عاشق این کل‌کل بامزه‌ایم که شماها می‌کنین.
‫ما هم باید امتحانش کنیم، سلی، یالا.
‫باشه.
‫چرا سعی نمی‌کنی بعضی‌ وقت‌ها اینقدر اذیتم نکنی
‫و با حرف‌هات خفه‌م نکنی، آشغال؟
‫نوبت توئه.
‫زنیکه‌ی عوضی.
‫یه همچین چیزی؟
‫خیلی باحاله.
‫این کاریه که شماها می‌کنین، درسته؟
‫من متخصص نیستم.
‫آیوی؟
‫می‌بینی، برای همینه که دوست ندارم.
‫می‌دونی، باید مجله‌ی معماری رو ‫بیاری اینجا، درسته؟
‫ممنون، سلی، خیلی مطمئن نیستم ‫که اهل تحسین عمومی باشم.
‫دیگه.
‫حتماً.
‫بچه‌ها یه مدتیه رفتن؟
‫چطور بوده؟
‫سخت؟ وحشتناک؟ رهایی‌بخش؟
‫بچه‌های شما همین الان سن دانشگاهن؟
‫نه، نه، نه.
‫اون‌ها فقط اتفاقاً ‫از نظر جسمی خیلی بااستعدادن،
‫و این بورسیه‌ها رو بردن ‫برای این مدرسه تو میامی
‫برای ورزشکاران حرفه‌ای.
‫تو 13 سالگی.
‫- شگفت‌انگیزه. ‫- آره. رویای اون‌هاست.
‫هست؟
‫فکر کنم می‌فهمم چه حسی داری، ‫چون وقتی تصمیم گرفتیم بچه‌دار شیم،
‫من یه‌کم مطالعه کردم، ‫دیدم حتی سوشی هم نمیشه خورد،
‫- مجبور شدیم بی‌خیالش شیم. ‫- شروع شد.
‫خیلی تاریک بود. من زونا گرفتم.
‫من آبله میمونی گرفتم. از غمی که حس کردم.
‫آره... م... هنوز برام خیلی تازه‌ست.
‫درکت می‌کنم، دخترکم.
‫خب الان نُه تا رستوران دارین؟
‫ما یه امپراتوری هستیم.
‫و اون جایزه‌ی جیمز بیرد رو برد...
‫- ایول. ‫- که مثل یه اسکار غذاست.
‫- همه‌ش درسته. ‫- من با بیرد آشنام.
‫خوش‌شانس بودیم. ‫یه جای خالی تو بازار پیدا کردیم.
‫سطح بالا، ولی نه ترسناک.
‫پس، یه جورایی طیف وسیعی ‫از قشرها رو پوشش میده.
‫می‌خوایم به جنوب بریم.
‫مثل راهپیمایی شرمن با پیش‌بند خرچنگ.
‫ببخشید، عزیزم، توجه یه دقیقه از روت برداشته شد؟
‫شروع کردی به پژمرده شدن؟
‫فکر کنم مهمون‌ها دارن پژمرده می‌شن، ‫عزیز دلم،
‫به خاطر ماهیت یکنواخت ‫خودشیفتگی زننده‌ت.
‫دارن دوباره انجامش میدن، و من عاشقشم.
‫هی، عوضی آشغال، لیوانم رو پر کن
‫تو نمی‌تونی حتی یه کار رو ‫بدون کمک من درست انجام بدی.
‫وای.
‫خیلی‌خب، این کل‌کل به نظر نمیاد.
‫این فقط به نظرم بی‌ادبی میاد.
‫مثل بچه گریه کن مثل کاری که کردی ‫وقتی سگمون مرد، کله‌پوک.
‫چه کوفتیه؟
‫من یه همدلم، ‫و دارم سر این میز اذیت می‌شم.
‫می‌شه نکنی؟ ایمی به دود حساسیت داره.
‫من به ایمی حساسیت دارم، واقعاً.
انگشتم کهیر زده
‫بامزه. می‌تونیم فقط مهربون باشیم، لطفاً؟
‫تو عصبی‌ای، و داری یه...
‫اگه بخوام تو یه کلمه تعریفش کنم، ‫یه‌کم آدم مزخرفی هستی.
‫البته، عزیزم.
‫ما اینجا یه کار شگفت‌انگیز کردیم. ‫بیا جشنش بگیریم.
‫دسری هست؟
‫هل، نپالم دث پخش کن.
‫آیوی، یه‌کم بلنده.
‫این خودِ خونه‌ست.
‫خدای من.
‫برای تو. برای تو. برای تو.
‫دخترکم، سهم دو برابر.
‫قراره تو مکالمه ‫مکث‌های طولانی بذارم،
‫تا تو یه عذرخواهی جا بدی.
‫برای چی، عزیزم؟
‫خودت رو خجالت‌زده کردی.
‫متأسفم که این حس رو داری. ‫من این کار رو برای تو کردم، عزیزم.
‫تو یه آدم خسته‌کننده‌ی نیازمند و وحشتناکی،
‫و من یه حواس‌پرتی ایجاد کردم ‫مبادا در موردت فکر بدی بکنن.
‫قراره چندتا مکث جا بدم ‫تا ازم تشکر کنی.
‫تو فقط نمی‌تونی عذرخواهی کنی، می‌تونی؟
‫خب، این کار رو کردم. ‫گفتم متأسفم که این حس رو داری.
‫اون عذرخواهی نیست.
‫خب، جمله به معنای واقعی کلمه ‫حاوی کلمه‌ی «متأسفم» بود.
‫نمی‌تونی با احساس عذرخواهی کنی،
‫با پذیرش درد ایجاد شده ‫یا آسیب وارد شده.
‫خدایا، من که ایان مک‌کلن نیستم. ‫(بازیگر بریتانیایی)
‫خیلی متأسفم. عمیق‌ترین تأسف‌های من از آنِ شما، قربان
‫آره، خب، تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫کیک رو امتحان کردی؟
‫خدایا، تئو، چیز مهمی نیست. ‫سر شام عصبی شدم.
‫تو بچه‌های لعنتی من رو ازم دزدیدی، ‫و حالا اون‌ها رفتن.
‫انتظار داری من از این خوشحال باشم؟
‫من بچه‌هامون رو ندزدیدم.
‫ولی من بزرگشون کردم.
‫تو بهشون یاد دادی ربات‌های عرق‌کرده باشن.
‫اون‌ها فقط می‌تونن در مورد تکرارها ‫یا سطح سدیم یا یه کوفتی دیگه حرف بزنن،
‫و حالا رفتن.
‫آره، خب، باید به اون فکر می‌کردی ‫وقتی رفتی سر کار
‫تا امپراتوری لعنتی خودت رو بسازی، ‫یعنی معبدی برای خودت.
‫من اون کار رو کردم تا پول این رو بدم، ‫معبد تو برای خودت.
‫قرار بود مال ما باشه، ولی مال تو شد.
‫اون مزخرفه چون من آماده بودم ‫دوباره از پایین شروع کنم،
‫ولی تو به من با این خونه رشوه دادی ‫تا در خدمت نمایش آیوی باشم.
‫و تو حتی نمی‌تونی ببینی من ‫برای بچه‌ها چی‌کار کردم.
‫نوبت دکتر، نوبت دندانپزشک، ‫متخصص پوست.
‫کی رفت پیش متخصص پوست؟
‫لعنتی! جدی؟
‫آره، نه، م... من اون قضیه رو یادمه.
‫قضیه. کدوم قضیه؟ قضیه‌ی کی؟
‫قضیه. قضیه‌ای ‫که مربوط به پوست بود که...
‫کی؟ کی، آیوی؟ ‫یعنی، فقط دو نفرن.
‫تو شانس 50-50 داری.
‫روی!
‫متأسفم خانم، شما از بازی بیرونین.
‫هتی، اگزما ترک‌خورده و خونریزی‌کننده ‫رو انگشت‌های پاش.
‫بله...
‫اینجا چه خبره؟
‫پات داره از روی صخره‌ی دلخوری لیز می‌خوره
‫همین که می‌فهمی ‫هیچ اساس واقعی‌ای براش وجود نداره؟
‫خیلی دوست داشتم ‫من اونی باشم که اون کار رو کرده، نکته‌ی من اینه.
‫می‌دونی چرا نمی‌تونم عذرخواهی کنم؟
‫روشن‌مون کن.
‫چون تو زیادی بهش احتیاج داری.
‫تو به عذرخواهی، و تحسین، و توجه، ‫و اون کارها، و مبلمان ایتالیایی،
‫و خزه‌ی ایرلندی کوفتی ‫رو سقف کوفتی احتیاج داری!
‫تو یه چاله‌ی بی‌انتهای نیازی!
‫آره، خب، حق با توئه.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫منظورت چیه، حق با منه؟
‫من به ارتباط احتیاج دارم.
‫و یه تبادل صمیمیت
‫و تأیید شدن طبیعت ‫ناقص کسی که هستم
‫همینطور که تو این زندگی سفر می‌کنم به این امید
‫که یه نفر ممکنه من رو ببینه، ‫دوستم داشته باشه، و دستم رو بگیره.
‫آهان، فهمیدم.
‫تو فیلسوف خردمندی، ‫و من اون آدم بدم.
‫دقیقاً. و من رفتم.
‫منِ پیروز.
‫تئو، خیلی متأسفم.
‫انقدر ناراحتم که دارم از درون خالی میشم
‫حس می‌کنم نصف زندگیشون رو از دست دادم.
‫و نمی‌دونم بدون اون‌ها چی‌کار کنم.
‫فقط... فکر کنم فقط می‌خوام ‫پیشم باشی
‫یا یه چیز رقت‌انگیز مثل اون.
‫صبح به‌خیر.
‫فکر کنم فقط برم برای دویدن.
‫لعنتی.
‫ت... تو جای اشتباهی هستی، رفیق.
‫تو مُردی؟
‫اونجا وایسا.
‫وایسا. می‌شه وایستی، لطفاً؟
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، وایسا، وایسا، وایسا
‫وایسا!
‫دویدن خوب بود؟
‫آره.
‫آره، خوب بود.
‫فقط می‌خوام دوش بگیرم.
‫هی، جین.
‫اون چی‌کار کرد؟
‫یه نهنگ رو نجات دادی؟
‫تنها نبودم.
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫عصبانی‌ای چون از نهنگ‌ها متنفری؟
‫بهم نگفتی.
‫- نه. ‫- چرا نه؟
‫مشغول به نظر میومدی.
‫اون بهونه رو نیار. ‫از پرسیدم دویدنت چطور بود،
‫و تو گفتی، «خوب بود،» ‫نه، «خوب بود، یه نهنگ رو نجات دادم.»
‫- من... ‫- فقط بهم بگو چرا بهم نگفتی.
‫نمی‌خواستم خرابش کنی.
‫چطور خرابش می‌کردم؟
‫چون تو هیچی رو جدی نمی‌گیری، ‫و اون جدی بود.
‫و راستش خیلی معنوی بود.
‫امتحانم کن. من می‌تونم عمیقاً معنوی باشم.
‫من با مدیتیشن‌های دیپاک چوپرا رانندگی می‌کنم
‫- فکر کنم نکته‌م رو ثابت کردی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫می‌دونم می‌تونم یه‌کم عوضی باشم، ‫ولی بهم یه شانس بده.
‫خب...
‫دست‌هام رو روی این موجود زیبا گذاشتم،
‫و انگار داشتیم ارتباط برقرار می‌کردیم.
‫همینطور که تو آب با نهنگ ایستاده بودم،
‫توسط این آدم‌ها احاطه شده بودم، و...
‫فقط حس می‌کردم همه‌چی یکی بود.
‫ما، نهنگ، دریا.
‫و یه اتفاقی افتاد...
‫عمیقاً تو وجودمون.
‫و زیبا بود.
‫و بعد من هنوز اونجا ایستاده بودم،
‫تا کمر تو آب، ‫داشتم شنا کردن و دور شدنش رو تماشا می‌کردم.
‫و...
‫شروع کردم به گریه کردن، فقط چون...
‫فقط...
‫خوشحال بودم.
‫گریه کردی؟ زیباست.
‫و بعد این سؤال تو وجودم شکل گرفت.
‫چی بود؟ شگفت‌انگیزه.
‫این خیلی توئه. مثل توی قدیمی.
‫این بود، «تو فقط یه زندگی داری.
‫پس چرا با آیوی هستی، مرتیکه؟»
‫خدایا.
‫نمی‌خوام بی‌ادب باشم.
‫داشتم سعی می‌کردم پسش بزنم، ‫چون نمی‌خوام سؤال رو بپرسم،
‫ولی جواب رو می‌دونم.
‫باید برم.
‫به جایی که تو حرف نمی‌زنی.
‫ما تموم‌ کردیم، آیوی.
‫من کوفتی می‌گم کی تموم می‌کنیم.
‫گور بابای تو و اون دوست نهنگ توجه‌طلبِ خواهانِ خودکشی تو
‫جدی می‌گم، ما تموم کردیم.
‫ما رو نگاه کن.
‫باشه. تموم کردیم. ‫ولی تموم کردیم چون من تصمیم گرفتم!
‫نه تو.
‫تو... ‫تو وکیل خوبی هستی، درسته؟
‫آره. یعنی، بیشتر املاک و مستغلات،
‫ولی طلاق بیشتر در مورد املاک و مستغلاته.
‫چی، پس تو... تو هیچوقت این کار رو نکردی؟
‫نه دقیقاً، ولی تقریباً ‫همه‌شون مثل همن. آروم باش.
‫- روز غم‌انگیزیه، رفیق. ‫- آره.
‫چطور تو و ایمی ‌کنار میاین؟
‫نمی‌دونم. با کاری نکردن.
‫چی؟ فکر کردم شماها خوبین.
‫نه، هستیم. ما خوبیم.
‫مثل اینه که، وقتی جوون بودیم،
‫مثل این بود که می‌دونستم چی می‌خواد بگه ‫حتی قبل از اینکه بگه.
‫و حالا، بعضی‌ وقت‌ها نمی‌دونم ‫چی گفت حتی بعد از اینکه می‌گه.
‫درسته.
‫ولی، می‌دونی، عاشقشم.
‫خب، اینم هست.
‫خیلی‌خب. بیا این رو ببریم.
‫آره.
‫حرف نزن.
‫- برونو، بشین. ‫- ببخشید، چه خبره؟
‫الینور، نمی‌تونی سگ رو بیاری تو.
‫این حیوان حمایتی منه.
‫این یه سگ خطرناکه.
‫فقط وقتی حس کنه من تهدید شدم.
‫این یه تاکتیک مزخرفه، و خودتم می‌دونی.
‫این یه‌کم کلیشه‌ی عجیبی نیست؟
‫می‌دونی، ‫قضیه‌ی وکیل طلاق وحشی.
‫آره، ولی فقط...
‫آیوی، این اونه؟
‫آره، این اونه. اسم من تئوئـه.
‫خب، این یه نظر شخصیه،
‫ولی اینکه اون اصلاً گذاشته باهاش باشی
‫باید کافی باشه تا اون ‫تا قرون آخر پول‌ها رو ازت بگیره.
‫- وای. ‫- خدایا.
‫باشه، بذار توضیح بدم ‫قبل از اینکه این مشنگ من رو از خستگی بکشه.
‫اون داشته زندگی می‌کرده و این تیکه‌ی آشغال ‫انگل صفت رو حمایت می‌کرده،
‫شکست‌های کوفتی بی‌پایانش رو تحمل می‌کرده
‫و عذاب نیازمند و «مامانی کمکم کن»ش ‫رو برای 15 سال.
‫پس فقط موافقت کن که گورت رو گم کنی،
‫دیگه هیچوقت نمی‌بینیمت، ‫و اون صد هزار تا جلوت پرت می‌کنه.
‫باشه...
‫نظرات من، چطوره 25 درصد ‫از رستوران‌ها رو بگیریم
‫و خونه رو، و حله؟
‫باشه، ببین، من فقط خونه رو می‌خوام.
‫- حرف نزن. ‫- تو خونه رو نمی‌گیری.
‫حرف نزن. باشه، خب به نظر میاد ‫تو محدوده‌ی ماست، پس بیا...
‫باشه، وایسا، موکل من طراحی و ساخت
‫اون خونه‌ی کوفتی برنده‌ی جایزه رو،
‫که موکل جامعه‌ستیز عوضی تو ‫الان ادعای مالکیتش رو می‌کنه.
‫- بری! ‫- بری! عوضی؟
‫چی؟ فکر کردم وکلا ‫داشتن بی‌ادبی می‌کردن.
‫اینطور نیست... نه؟
‫بخشی از نمایشه. ‫خواهش می‌کنم حرف نزن، خیلی تضعیف‌کننده‌ست.
‫بیا یه‌کم بیشتر بریتانیایی باشیم ‫در مورد این قضیه.
‫مؤدب، با نزاکت، منطقی.
‫آره، انگار تو خون ما نیست
‫که غارت کنیم، بکشیم، و به بردگی بکشیم ‫فرهنگ‌های دیگه رو تا به چیزی که می‌خوایم برسیم.
‫- حرف نزن. ‫- حرف نزن.
‫باشه، ما همه‌چی رو می‌خوایم. تمام.
‫این مذاکره نیست.
‫نه، این بردنه.
‫صد هزار تا، و اون از اینجا میره بیرون ‫در حالی که قیافه‌ش سرجاشه.
‫درسته، برونو؟
‫نمی‌تونی خونه رو داشته باشی، آیوی. ‫من طراحیش کردم. من ساختمش.
‫این تمام چیزی‌ـه که می‌خوام. ‫می‌تونی همه‌چی رو داشته باشی. هر چیز دیگه‌ای.
‫من خونه رو می‌گیرم. ‫ما از اینجا می‌ریم بیرون، محکم دست می‌دیم،
‫- و به زندگیمون ادامه می‌دیم. ‫- ما قبول می‌کنیم.
‫- نه. ‫- نه؟
‫تو طلاق رو می‌خوای، ‫من خونه رو می‌خوام.
‫ما اینجا داریم می‌بریم.
‫تو شرکت رو می‌گیری، یه خونه‌ی جدید می‌خری.
‫نه.
‫می‌تونم بشنوم چی دارن می‌گن.
‫باشه، ما خونه رو هم می‌گیریم. تمام.
‫نه! معامله‌ای نیست.
‫برونو، بشین و خفه شو.
‫خب، چی؟ به جایی نرسیدیم.
‫اینطور به نظر میاد.
‫بری، تو و ایمی میرین ‫جشنواره‌ی ماه برداشت؟
‫آره، ایمی عاشقشه.
‫منم همینطور.
‫یه‌کم زیادی برای من ‫صدای طبل قبیله‌ای داره
‫چون من وزوز گوش دارم، ‫ولی میایم.
‫- خوبه. ‫- ببخشید، می‌شه لطفاً رو ما تمرکز کنیم؟
‫خیلی‌خب. باشه. بله.
‫ولی الان به عنوان دوست‌تون حرف می‌زنم.
‫شاید بهتره در این مورد تجدید نظر کنین، بچه‌ها
‫یعنی...
‫می‌دونم خیلی چیزها گذشته، ‫ولی شماها عالی هستین.
‫و با هم عالی هستین.
‫یعنی، حتماً، بعضی روزها وحشتناک به نظر میاد، ‫و می‌خواین پوست همدیگه رو زنده زنده بکنین،
‫ولی بعضی روزها اینطور نیست، درسته؟
‫خوبه که یه نفر رو داشته باشی.
‫و نصیحت من اینه که...
‫سعی کنین رو اون روزها تمرکز کنین،
‫یه سر تکون بدین، ‫و فقط بگین، «چه کوفتیه؟»
‫و همیشه وقتی با هم هستین ‫به بدبختی آدم‌های دیگه فکر کنین.
‫اون استاندارده.
‫می‌تونین درستش کنین.
‫خب، اون خیلی دوست‌داشتنی بود، بری.
‫ما هنوزم اون خونه‌ی کوفتی رو می‌گیریم.
‫بریم، آیوی.
‫اون واقعاً خوبه... تو وکالت.
‫من تیکه تیکه‌ت می‌کنم ‫تا وقتی که التماس کنی این خونه رو بگیرم.
‫خب، من می‌تونم کلی بدبختی رو تحمل کنم. ‫این ثابت شده‌ست.
‫اصلاً نمی‌فهمی ‫چقدر باهات خوب بودم، آقا.
‫من خونه رو می‌گیرم، آیوی.
‫من طراحیش کردم، و من ساختمش.
‫و من پولش رو دادم.
‫- چی رو داری می‌سوزونی؟ ‫- کتاب‌های آشپزیت رو.
‫این یه چاپ اول 1907 از «اسکوفیه»ـست، ‫کتاب آشپزی بی‌عرضه‌ی فرانسوی.
‫این رو تو بنزین خیس کردم، ‫پس فکر کنم اصطلاح درستش «شعله‌ور» باشه.
‫تماس ورودی از هتی و روی.
‫- بهشون گفتی؟ ‫- دلم نیومد.
‫منم همینطور.
‫جواب بده.
‫سلام، مامان. سلام، بابا.
‫سلام!
‫هی. شنیدیم دارین طلاق می‌گیرین.
‫چطور؟
‫اینستاگرام بری.
‫ما خیلی براتون خوشحالیم.
‫- شما... ‫- چی؟
‫رویای این رو داشتیم.
‫فقط می‌خواستیم بگیم ‫شجاعت‌تون رو تحسین می‌کنیم
‫که همدیگه رو از اون مارپیچ مرگ ‫کابوس‌وار رها کردین
‫که تو دهه‌ی گذشته توش بودین.
‫باید بدوئم. واقعاً. 32 کیلومتر.
‫- عاشقتونیم! خداحافظ! ‫- بعداً حرف می‌زنیم.
‫اون چیه؟
‫دارم خزه‌ی سبزت رو می‌سوزونم.
‫دودش رنگ قشنگیه.
‫از خزه‌ی آمریکایی همچین چیزی گیرت نمیومد.
‫هی، هل. پولکا رو با صدای بلند ‫به صورت تکراری تو اتاق 14 پخش کن.
‫بدون اجازه‌ی لغو آیوی.
‫هل! خاموشش کن!
‫- در اتاق 14 رو قفل کن. ‫- هل! خاموشش کن!
‫- برای پنج ساعت. ‫- تئو!
‫عوضی! تئو!
‫- صدا رو کم کن، هل. ‫- خدای من!
‫آیوی، این یه توافق‌نامه‌ست ‫که خونه رو به من میده.
‫خواهش می‌کنم امضاش کن.
‫صدای بلند لطفاً، هل.
‫- ببخشید، عزیزم. نمی‌شنوم. ‫- می‌خوام رو بالشتت خرابکاری کنم!
‫گم‌شو!
‫- ایمی؟ ‫- سلام. خوبی؟
‫بری نگران بود که شماها دارین ‫سعی می‌کنین همدیگه رو نابود کنین.
‫فقط اگه لازم باشه.
‫امیدوارم وقتی گوش‌هاش شروع به خونریزی کرد، ‫منطقی بشه.
‫باید انرژیت رو چک کنم. ببخشید.
‫ببخشید.
‫اون خیلی تاریکه، تئو. خیلی تاریک.
‫لازمش دارم، ایمی. من خونه رو می‌گیرم.
‫ولی یه خونه در مقایسه با خونه‌ای ‫که بدن ماست چیه؟
‫شاید باید با یه دوست ‫بری مکزیک.
‫و توهم‌زا بخوریم. نوشیدنی بخوریم.
‫و خوش بگذرونیم و خوش بگذرونیم.
‫و بعد تاکو بخوریم پشت تاکو ‫پشت تاکو.
‫خیلی جذابه.
‫باشه. ممنون بابت پیشنهاد مهربانانه، ‫اگه استعاره‌ی گیج‌کننده‌ای بود،
‫ولی من خونه‌م رو ترک نمی‌کنم.
‫واقعاً همینجوری بری رو ول می‌کردی و می‌رفتی؟
‫ول کردن بری؟ چی؟ نه، نه، نه.
‫دنبال یه‌کم خوش‌گذرونی‌ام، باشه؟
‫تا بتونم فراموش کنم که چهل و خورده‌ای سالمه ‫و صورتم داره آب می‌شه.
‫و اعضای بدنم احتمالاً دارن یه ‫مرحله‌ی چهارم چیزی رو همین الان که حرف می‌زنیم می‌پرورونن.
‫ولی، می‌دونم چی می‌خوام ‫من رو درمان کنه
‫و اون شوهر گنده، خنگ، ‫احمق منه، بری.
‫خلاصه، وقتی منطقی شدی بهمون زنگ بزن.
‫هل، منم آیوی.
‫بله، آیوی.
‫می‌شه تقویمم رو باز کنی، لطفاً؟
‫لعنتی.
‫همه‌ی سفارش‌های ماهیمون برای کل زنجیره ‫تو کل کشور لغو شده؟
‫دفتر برنامه‌هام خالیه.
‫- برای امروز؟ ‫- هر روز.
‫چرا دو تن پنیر فرآوری‌شده ‫و چهار تن مارشمالو سفارش دادیم؟
‫- عوضی. ‫- هیجان‌انگیزه. هر چی که هست.
‫ای نابغه‌ی دیوونه.
‫خوبه. بیداری.
‫ببین، داشتم هوش مصنوعی یاد می‌گرفتم.
‫این تویی.
‫بذار یه راز بامزه‌ی بامزه بهت بگم.
‫من عمداً ساختمون رو خراب کردم.
‫آره. من مهندسیش کردم که از هم بپاشه، ‫مثل لگوی کوفتی.
‫مردم باید یاد بگیرن هیچی جامد نیست.
‫جز این سنگ.
‫ای... این پیپ مواد‌ه؟
‫بهش می‌گن دیپ فیک. باحال نیست؟
‫همچنین، پایان تمدن غرب.
‫آیوی، چی‌کار داری می‌کنی با... ‫این مال منه...
‫گوشیت؟ آره، خوب ترسیدی.
‫می‌خوام این رو ‫برای همه‌ی مشتری‌هات بفرستم با این عنوان،
‫«حقیقت رو دود کنین، آشغال‌ها.»
‫مگه اینکه همین الان خونه رو به نامم بزنی.
‫بامزه‌ست. تو...
‫زیادی کُندی!
‫لعنتی.
‫وقتی شکست می‌خوری بامزه می‌شی.
‫هی، چطوری؟ غذای بیشتر بخور.
‫سلام. خیلی ممنون. ‫خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
‫سلام، آیوی.
‫هر زمستون، ‫من این زگیل رو بین انگشت‌های پام درمیارم.
‫وقتی تو خورشتت رنده بشه، ‫لعنتی عالیه.
‫قارچ ساده رو اضافه کن. ‫قارچ-قارچ-قارچ!
‫اون برگه‌های لعنتی رو امضا کن، آیوی، ‫وگرنه هیچوقت تموم نمی‌شه.
‫خدایا، نه!
‫و اون سس موله. خب، قهوه‌ایه.
‫- موله حاضره. ‫- نه! حاضر نیست. موله حاضر نیست.
‫- چی‌کار داری می‌کنی؟ ‫- کی قارچ‌ها رو خورده؟
‫همه.
‫نه، نه! اصلاً و ابداً. نخورش.
‫نه، نخور. بده من اون‌ها رو!
‫نه، ببخشید. اون رو نخور!
‫نه، نه، نه، نه.
‫لباست رو مرتب کن!
‫اینقدر حال‌بهم‌زن نباش!
‫اون لعنتی رو نخور!
‫کار نمی‌کنی؟
‫رستوران با دستور بهداشت بسته شد، ‫پس امشب تعطیله.
‫حیف.
‫تو چی؟
‫همه‌ی مشتری‌هام اخراجم کردن.
‫چه خوب.
‫عالی به نظر میاد.
‫ریزوتوی گزنه درست مثل اونی ‫که تو اون رستوران کوچیک تو ایتالیا خوردیم.
‫بیا.
‫- معرکه‌ست. ‫- اون چی؟
‫جنگل سیاه از «دنینگز». بله، می‌تونی بخوری.
‫بذار یه خونه‌ی شگفت‌انگیز برات طراحی کنم ‫هزاران کیلومتر دورتر از اینجا،
‫و بعد تو سند ‫این خونه رو بهم بدی.
‫حتی می‌تونیم یه بار سفر ‫خداحافظی نوستالژیک داشته باشیم.
‫بعد قبول کنیم که دوران خوبی داشتیم ‫و بعد افتادیم تو چاله،
‫که ما رو از ریخت انداخت و عشقمون رو کشت.
‫ولی حالا، داریم ‫وارد یه فاز جدید می‌شیم.
‫یه زندگی شادتر.
‫اون تو چیه؟ این...
‫تمشکه؟ آره. قاطیش کردم.
‫ولی طعم گیلاس خوب می‌پوشونتش،
‫ولی خب، ‫تو هم ذائقه‌ی فوق‌العاده‌ی معروفی داری.
‫لعنتی. تو حساسیت داری، نه؟
‫هول نکن. همه‌چی تحت کنترله، عزیز دلم.
‫این اپی‌نفرینیه ‫که راه‌حل مشکلته.
‫- چی‌کار داری می‌کنی... ‫- و اینم یه قرارداد تازه‌ی جدیده،
‫که خونه رو به نام من می‌زنه.
‫عوضی. باورم نمی‌شه...
‫ما واقعاً باید از هم جدا شیم. ‫این غیرقابل تحمله.
‫ساده‌ست. ‫اون رو امضا کن. من این رو بهت می‌زنم.
‫- ما به زندگیمون ادامه می‌دیم. ‫- هیچوقت.
‫من واقعاً فکر می‌کنم این ‫بهترین راه‌حل برای ماست.
‫اگه تو بمیری، به هر حال خونه به من ارث می‌رسه
‫پس، در هر صورت، این یه وضعیت برد-برد ‫شیک برای منه.
‫آیوی. خدایا. فقط اون برگه رو امضا کن.
‫دیوونه نباش. فقط امضاش کن!
‫خدا رو شکر.
‫می‌ذاشتی بمیرم.
‫نه. می‌دونستم امضاش می‌کنی.
‫و ازت ممنونم.
‫- از کی؟ ‫- چی؟
‫از کی ممنونی؟
‫زندایا؟
‫می‌دونی من هیچوقت ‫نمی‌ذاشتم بمیری، آیوی. من...
‫اگه دنبال پرچم‌های سفیدی، ‫فکر کنم تو اتاق رختکنن.
‫دارم فکر می‌کنم که اوضاع ‫داره یه‌کم از کنترل خارج می‌شه.
‫- فکر می‌کنی؟ ‫- فقط یه حسه.
‫اون تفنگ رو بذار کنار، آیوی.
‫باید از خونه بری، تئو.
‫وگرنه چی؟ بهم شلیک می‌کنی؟
‫خب، نه اگه بری.
‫مطمئنم که به هر حال ‫هیچوقت پُرش نکردیم...
‫- مطمئنم که پرش کردیم. ‫- خدایا! آیوی!
‫- برو، تئو! ‫- چی شدی تو؟
‫یعنی، فقط به خودت نگاه کن!
‫فکر می‌کنی خودم نمی‌دونم؟
‫تلاش برای دوست داشتن تو ‫من رو کج و کوله کرده
‫چون تو یه آدم لعنتی ‫غیر ممکنی!
‫معلومه، تفنگ داری ‫چون خیلی بی‌ملاحظه‌ای، آیوی!
‫این چیزی‌ـه که ما رو کشته. خودخواهیت.
‫نوشیدنی خوردن‌های بی‌پایان نصف شب ‫با گارسون‌ها.
‫میلیون‌ها انتخاب لعنتی ‫که خودمون توش نبودیم!
‫باید اینجا می‌بودم ‫و تماشا می‌کردم که داری با کاشی‌های فرانسوی حال می‌کنی
‫در حالی که تصویر خودت رو جلا می‌دادی
‫با بازسازی بچه‌هامون ‫و این خونه‌ی لعنتی!
‫تو من رو رها کردی. باید یه چیزی می‌داشتم!
‫هیچوقت بهم نگاه نکردی، تئو.
‫بعضی شب‌ها یه ساعت منتظر می‌موندم، ‫شاید دو ساعت، فکر می‌کردم،
‫«قراره بهم نگاه کنه؟ ‫لعنتی می‌خواد بدونه من کی هستم؟»
‫می‌دونستم کی هستی. ‫فقط دیگه برام مهم نبود.
‫این یکی رو من نزدم، ‫ولی زمان‌بندی مناسبی به نظر میومد.
‫لعنتی!
‫یادت باشه، این ماشه‌ش حساسه. ‫خیلی خطرناکه!
‫اگه جای تو بودم می‌رفتم، تئو.
‫لعنتی! فقط داری عصبانی‌ترم می‌کنی!
‫آیوی. هردومون چیزهایی گفتیم ‫که منظورمون نبود.
‫- منظورم بود! ‫- منظور منم بود!
‫خدای من! برات مهم نیست اگه بمیرم!
‫تو یه تفنگ لعنتی داری، آیوی!
‫من میوه و ظروف دارم.
‫آره، ممنون که یادم انداختی!
‫اجاق گاز لعنتی زشت جولیا چایلد!
‫نه اجاق گاز! نه اون! نه! نه اون!
‫تفنگ رو بنداز!
‫باشه! می‌شه...
‫هل، چراغ‌ها خاموش.
‫هل، چراغ‌ها روشن.
‫زدمش! زدمش! نشونه گرفتم و زدمش!
‫آیوی. داری مسخره بازی درمیاری.
‫فقط خونه رو بهم بده. ‫تو کسب‌وکار رو می‌گیری.
‫هردومون چیزی که دوست داریم رو می‌گیریم
‫من باید اون چیزی باشم که دوست داری.
‫بودی.
‫توی لعنتی همه‌چیز من بودی.
‫بعد دست برداشتی. ‫نباید دست برداری
‫- تو دست برداشتی ‫- اول تو دست برداشتی
‫- من هیچوقت دست برنداشتم! ‫- دروغگو!
‫آروم‌تر!
‫- هل، در رو قفل کن. ‫- هل، در رو باز کن.
‫- هل، در رو قفل کن. ‫- در رو باز کن!
‫هل، در رو قفل کن.
‫منظورت از حرفی که الان زدی چی بود، ‫که هیچوقت دست برنداشتی؟
‫یا فقط به خاطر اینکه داشتم ‫با تفنگ دنبالت می‌کردم، درسته؟
‫نه. نه، منظورم همون بود.
‫پس چرا ترکم کردی؟
‫چون ازم متنفر بودی ‫و نمی‌تونستم تحملش کنم.
‫نبودم.
‫به نظر نمی‌رسید به اندازه‌ی کافی درد بکشی ‫برای اتفاقی که برامون افتاده بود.
‫می‌کشیدم.
‫هنوزم می‌کشم.
‫فقط...
‫فقط نشون دادنش سخته، می‌دونی؟
‫دیدنش سخته.
‫هل، در رو باز کن.
‫حقیقت اینه، شک دارم ‫بتونم بدون تو زندگی کنم به هر حال.
‫و منم، بدون تو.
‫خب، پس پیمان مرگ دوتایی؟
‫ما تو حرف زدن خیلی خوبیم.
‫و با این حال هیچوقت نتونستیم ‫حرف‌هایی که لازم داشتیم رو پیدا کنیم.
‫من نسبت به تو بی‌دقت بودم.
‫تو آسیب دیده بودی و من اینقدر غرق ‫درد خودم بودم که نتونستم بهت برسم.
‫من بی‌رحم بودم.
‫فکر می‌کردم ما آسیب‌ناپذیریم، ‫و تو آدم من تو دنیا بودی.
‫خیلی متأسفم.
‫خدایا.
‫خدایا واقعاً.
‫یعنی، ما تقریباً...
‫می‌دونم.
‫لعنتی!
‫اگه مثل یه بچه‌ی نفس‌بریده پرت نمی‌کردی.
‫یا تو مثل یه موش کور گیج شلیک نمی‌کردی.
‫ولی بازم شجاع بودی که ‫اونجوری ظاهر شدی.
‫می‌خواستم یه بار دیگه امتحان کنم.
‫وحشتناکه که چقدر نزدیک بودیم ‫به از دست دادن همدیگه.
‫عجب روزی.
‫خوش به حال ما.
‫همیشه خوش‌شانس بودیم.
‫یادته وقتی آشنا شدیم؟
‫روز خوبی بود.
‫تا مرگ ما رو جدا کنه.
‫هل... آهنگ ما رو پخش کن و شومینه رو روشن کن
[خانواده‌ی رُز]