.
‫سایه‌ات را ‫به نام‌های بسیاری خوانده‌اند.
‫جن،
‫دیو،
‫پری.
‫او فرزند فراموش‌شده‌ی توست.
‫اما طبیعت ‫فرزندانش را رها نخواهد کرد.
‫به آن‌ها موسیقی‌ای هدیه می‌دهد ‫که تنها در رویا شنیده می‌شود.
‫اگر بخواهی، ‫می‌توانی این موسیقی را بشنوی.
‫اما باید فراتر از ترس، ‫گوش بسپاری.
‫فراتر از درک،
‫فراتر از شرم.
‫به خاک گوش بسپار.
‫به تاریکی فرو برو، ‫و گوش کن.
‫چرا که زمین یک بدن است،
‫و بدن ‫جایی‌ست که رازهایت در آن نهفته.
[تله‌ی خرگوش]
‫ای بابا.
[کمری] [سال 1976]
‫باید یه فکری به حال ‫این برق بکنیم.
‫واقعاً مصیبتی شده.
‫این خونه‌های قدیمی رو ‫انگار
‫برای برق‌کشی نساختن.
‫شاید بتونم یه موتور برق ‫اضطراری راه بندازم.
‫آره، ‫ولی سر و صداش خیلی زیاد نمی‌شه؟
‫نکته‌ی خوبیه.
‫احساس می‌کنم هر وقت ‫کارم داره راه میفته،
‫دقیقاً همون موقع برق ‫تصمیم می‌گیره قاطی کنه.
‫دیروز چطور بود؟
‫- ساعت‌ها داشتی ضبط می‌کردی. ‫- آره، ولی همه‌ش آشغال بود.
‫من به درد هیچی نمی‌خورم.
‫تو این‌طور نیستی.
‫شاید بهتره چند هفته ‫برگردم لندن،
‫آلبوم رو اونجا تموم کنم.
‫هی، من درستش می‌کنم.
‫مطمئن باش.
‫- چیزی خوردی؟ ‫- نه، نه، فقط...
‫می‌خوام کار کنم.
‫یه چیزی می‌دونم ‫که شاید خوشحالت کنه.
‫اون روز چی گفتی در مورد... ‫
‫چشم‌ها و گوش‌ها؟
‫با چشم‌هات...
‫وارد دنیا می‌شی.
‫با گوش‌هات...
‫دنیا وارد تو می‌شه.
‫نه.
‫بفرما.
‫داری به چی گوش میدی؟
‫دوباره داشتی ‫کابوس می‌دیدی.
‫متأسفم.
‫بد بود؟
‫آره.
‫به نظرم باید بهش گوش بدی، ‫دارس، این...
‫وحشتناکه.
‫صدام رو ضبط کردی؟
‫آره.
‫شاید اگه صدای خودت رو بشنوی، ‫یه چیزهایی یادت بیاد.
‫چرا باید بخوام همچین کاری کنم؟
‫می‌خوای از این ‫تو آهنگ‌هات استفاده کنی؟
‫قضیه اینه؟
‫نه.
‫چون اگه بخوای ‫می‌تونی.
‫باشه.
‫مهم نیست. ‫نگرانش نباش.
‫خوبی؟
‫می‌شه اینقدر ازم نپرسی ‫خوبم یا نه؟
‫واقعاً حوصله‌سربره.
‫ببخشید.
‫تا حالا دلت نخواسته ‫فقط محو بشی؟
‫همین‌طور در دل زمین ذوب بشی؟
‫دارس، این چیه؟
‫شگفت‌انگیزه.
‫دارس؟
‫یکی داره خونه رو می‌پاد.
‫چی؟
‫بیرون. ‫یه نفر اونجاست.
‫- کی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شما کی هستی؟
‫کی داره حرف می‌زنه؟
‫در باغچه مدفون،
‫زیر لایه‌ای از خواب.
‫گوش کن.
‫صدا...
‫کهن‌ترینِ اسطوره‌ها.
‫پیش از زبان. پیش از جسم.
‫پیش از نام.
‫او اینجا بود.
‫چشم‌هایت گوش‌اند.
‫دست‌هایت گوش‌اند.
‫حتی غرایزت هم گوش‌اند.
‫شما کی هستی؟
‫کی داره حرف می‌زنه؟
‫هی! هی!
‫وایسا، هی. وایسا، وایسا!
‫خدای من، ببخشید.
‫حالت خوبه؟
‫اذیتت که نکردم؟
‫ببخشید. بیا، بلند شو.
‫چرا داشتی ‫خونه‌ی ما رو می‌پاییدی؟
‫اسمت چیه؟
‫دارسی.
‫تو چی؟
‫گفتی «خونه‌ی ما».
‫دیگه کی اونجا زندگی می‌کنه؟
‫همسرم.
‫- اسمش دافنی‌ـه. ‫- ولی بچه‌ای ندارین.
‫نه، نه... هنوز نه.
‫من دنبال موسیقی اومدم.
‫- صداش رو می‌شنیدی؟ ‫- بله.
‫- اینجا صدا خوب می‌پیچه. ‫- بابتش متأسفم.
‫ما همین چند ماه پیش ‫اومدیم اینجا،
‫فکر نمی‌کردیم ‫تا کیلومترها کسی باشه.
‫این سومین باره که ‫عذرخواهی می‌کنی.
‫خب...
‫بهتره من دیگه برم.
‫من... من واقعاً بابت، می‌دونی...
‫- نمی‌دونم... ‫- این شد چهار بار.
‫شاید فکر کردی ‫من یه دزدم
‫که اومدم ازتون دزدی کنم.
‫شایدم همین‌طور بود.
‫- نیستی، هستی؟ ‫- دزد؟
‫- آره. ‫- نه، هرگز.
‫من یه شکارچی‌ام.
‫جدی می‌گی؟
‫می‌خوای ببینی؟
‫چی... منظورت چیه؟
‫نشونت میدم. خوشت میاد.
‫تو که از من نمی‌ترسی، ‫می‌ترسی؟
‫نه، فقط...
‫باید دیگه ‫برگردم. می‌دونی، برای همین...
‫یه مرد عجیب و معذرت‌خواه ‫تو دره پیدا شده،
‫که هر وقت دلش می‌خواد ‫بچه‌های بی‌گناه رو نقش زمین می‌کنه.
‫اگه قرار باشه کسی بترسه، ‫اون منم که باید از تو بترسم،
‫این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫واقعاً با این ‫خرگوش شکار می‌کنی؟
‫اگه خوش‌شانس باشم.
‫یا اگه اون‌ها بدشانس باشن.
‫بعد از اینکه گرفتیشون، ‫اون‌وقت چی؟
‫می‌خورمشون، معلومه.
‫تو خودت غذات رو شکار نمی‌کنی؟
‫بهم نشون بده ‫این تله‌ات چطور کار می‌کنه.
‫اگه بخوای یه خرگوش ‫یا هر موجود دیگه‌ای رو به دام بندازی،
‫باید بدونی ‫گرسنه‌ی چیه.
‫و همون رو بهش پیشنهاد میدی.
‫به عنوان یه هدیه.
‫و باید از ته دل باشه.
‫بعد فقط منتظر می‌مونی ‫تا خرگوشه گرسنه‌اش بشه
‫و خودش رو به دام می‌ندازه.
‫ببین،
‫خرگوشه لی‌لی‌کنان میاد، ‫هاپ هاپ هاپ...
‫بوی طعمه رو حس می‌کنه،
‫شکمش قار و قور می‌کنه،
‫یواشکی میاد روی این،
‫ولی وقتی پاش ‫به این اهرم بخوره...
‫اون‌ها خاصن
‫چون بین دنیاها ‫در رفت و آمدن.
‫ولی زیر زمین زندگی می‌کنن...
‫توی لونه‌ها...
‫توی دالان‌ها...
‫توی جاهای تاریک.
‫اون‌ها با خورشید ‫بالا میان و پایین میرن...
‫و پیام رد و بدل می‌کنن ...بین اینجا
‫و دنیای زیرین.
‫و اگه یه خرگوش بگیری،
‫پیامی که حمل می‌کنه رو ‫به دست میاری.
‫چی می‌گن؟
‫مطمئن نیستم ‫باید بهت بگم.
‫به کسی نمی‌گم.
‫خب، راستش،
‫بیشتر خرگوش‌ها ‫یه چیز رو می‌گن.
‫اون چیه؟
‫راستش، یه مشت حرف بی‌معنیه.
‫ببخشید. ببخشید، بیدارت کردیم؟
‫- نگران نباش. ‫- ایشون یکی از همسایه‌هامونه.
‫امروز صبح با گل ‫و تخم‌مرغ اومده بود.
‫خیلی لطف کرده، نه؟
‫در واقع، من و دارسی ‫از قبل با هم دوستیم.
‫جدی؟
‫بله. ما دیروز آشنا شدیم.
‫اتفاقی به هم برخوردیم، ‫مگه نه؟
‫هی، این رو که به من نگفتی.
‫بهتره من دیگه برم.
‫نمی‌خوام مزاحم باشم.
‫چه حرفیه.
‫هر وقت خواستی سر بزن.
‫بچه‌ی عجیبیه.
‫جالبه.
‫و فکر می‌کنم...
‫تنهاست.
‫پس، باهاش خوب باش.
‫من که خوبم.
‫نگفتم خوب نیستی.
‫ممنونم.
‫اسمش رو فهمیدی؟
‫نه.
‫حیف شد!
‫بدم میاد اینجوری می‌شه.
‫فقط می‌خوام ببینم...
‫چه شکلی می‌شی...
‫...50 سال دیگه.
‫خیلی خوش‌تیپ.
‫آره؟
‫حالا راضی شدی؟
‫باشه.
‫می‌خواد من رو با خودش ‫ببره ضبط میدانی.
‫آخه کدوم بچه‌ای ‫دوست داره همچین کاری کنه؟
‫آره، اون... ‫اون فکر می‌کنه تو باحالی.
‫فکر می‌کنه من باحالم؟
‫همینطوره. برای همینه ‫می‌خواد بهش یاد بدی،
‫تا بتونه پیشت باشه. ‫می‌تونی دوست باحالِ...
‫بزرگترش باشی یا...
‫عموی باحالش.
‫آره.
‫شاید برات خوب باشه.
‫شاید.
‫چیه؟
‫چی کار کردم؟
‫ببخشید، ولی واقعاً ‫به یه هوای تازه احتیاج دارم.
‫نه.
‫تحسین‌برانگیزه.
‫مواظب باش.
‫- باشه. ‫- لیزه.
‫صدمه دیدی؟
‫نه، فقط غرورم جریحه‌دار شد.
‫- دافنی معروفه؟ ‫- چی گفتی؟
‫دافنی، معروفه؟
‫با سبک موسیقی اون ‫واقعاً نمی‌شه معروف شد.
‫فکر کنم بیشتر تأثیرگذاره.
‫تأثیرگذار... ‫از این خوشم اومد.
‫این رو از اینجا رد می‌کنی،
‫هد ضبط، ‫هد پخش اینجاست. اینطوری.
‫دور اون، ‫خیلی محکم می‌کشیش.
‫مطمئن شو که سفت شده.
‫برو، برو.
‫بالاتر، بالاتر، بالاتر.
‫وقتی یه صدا می‌میره، ‫چه اتفاقی میفته؟
‫کجا میره؟
‫فکر نمی‌کنم یه صدا ‫از اولش هم زنده باشه.
‫اون ارتعاشِ یک رویداده.
‫سایه‌ی نامرئی...
‫یک تبادل انرژی.
‫صدا یک خاطره‌ست...
‫که در هوا حک شده.
‫یه روحه...
‫فقط یه موجودِ ترسیده‌ی...
‫گمگشته...
‫...که مستأصلانه ‫دنبال جایی برای پنهان شدنه...
‫حتی برای یک لحظه،
‫قبل از اینکه محو بشه.
‫و وقتی صدایی رو می‌شنوی، ‫تو خانه‌اش می‌شوی.
‫بدن تو...
‫خانه‌ای است که تسخیر می‌کند.
‫بیا اینجا.
‫فوق‌العاده بود.
‫خیلی تأثیرگذار بود.
‫عالی بود.
‫سلام.
‫لعنتی.
‫براتون گرفتمش، خودم گرفتم.
‫بهترین خرگوش کل جنگل.
‫دیگه مال شماست.
‫نزدیک بود یادم بره.
‫بیا.
‫شکوفه خارخاسک چیدم.
‫این از همونایی‌ـه که جلوی دره؟
‫بله.
‫می‌تونی باهاش چایی درست کنی.
‫خوشت میاد.
‫خوشمزه‌ست.
‫می‌دونستم خوشت میاد.
‫برای سلامتی هم خوبه.
‫«تیل‌ویت تگ» رو دور می‌کنه.
‫چی رو؟
‫تیل‌ویت تگ.
‫اون‌ها از این چیزها متنفرن.
‫احتمالاً برای همینه
‫که اینقدر از این‌ها ‫دور و بر خونه‌‌تون هست.
‫هر کی قبلاً اینجا زندگی می‌کرده ‫حتماً باهاشون مشکل داشته.
‫ولی خیلی زیادن. ‫باید بسوزونیشون.
‫اگه بخوای می‌تونم کمکت کنم.
‫یه نوع حیوان خاصه؟
‫نه، اون‌ها حیوان نیستن.
‫اون‌ها کهن‌سالان هستن.
‫تعداد زیادی ازشون نمونده،
‫ولی اگه بدونی کجا رو بگردی، ‫هنوز هم هستن.
‫اگه بدونی کجا گوش کنی.
‫ولی نگران نباش.
‫اگه سر راهشون قرار نگیری، ‫اون‌ها هم سر راهت قرار نمی‌گیرن.
‫احتمالاً.
‫تو در مورد خرافات ‫محلی زیاد می‌دونی؟
‫من در مورد طبیعت می‌دونم.
‫همین.
‫ببخشید. آره، منظورم... ‫منظورم همون بود.
‫به ما نشون میدی؟
‫چرا که نه.
‫یک پرده وجود داره...
‫بین این دنیا...
‫و سرزمین پریان.
‫راه‌هایی هست ‫برای عبور از این پرده...
‫تا حقیقتی که ‫اونجا نهفته رو پیدا کنی.
‫موسیقی...
‫قارچ‌های جادویی...
‫عشق.
‫بیا دیگه.
‫آره، ببخشید.
‫اگه به پریان ‫اجازه‌ی ورود بدی،
‫اون‌ها تو رو راهنمایی می‌کنن...
‫به جایی که ازش می‌ترسی،
‫به خانواده‌ای که بهش نیاز داری...
‫به خانه.
‫من قبلاً یکی از ‫این‌ها رو دیدم.
‫مطمئنم دیدم.
‫وایسا. وایسا!
‫این یه حلقه‌ی پریانه.
‫نباید واردش بشی.
‫من یه برادر داشتم...
‫خیلی وقت پیش.
‫یه نوزاد بود.
‫چهار دست و پا رفت ‫توی یه حلقه‌ی پریان.
‫بعد از اون، سریع‌تر از ‫اون چیزی که باید، رشد کرد.
‫مثل یه وزغ باد کرد.
‫واقعاً همینطور شد.
‫چند روز بعد، غیبش زد.
‫«تیل‌ویت تگ» بردش.
‫یعنی دیگه هیچوقت ندیدیش؟
‫نه.
‫اون‌ها برای همیشه بردنش.
‫به «آنون».
‫«آنون» کجاست؟
‫عالم زیرین.
‫می‌دونی، وقتی ما...
‫خیلی کوچیکیم...
‫درک کردن... سخته.
‫درکِ اتفاقات سختی که برامون ‫میفته. برای همین...
‫مغزمون داستان‌هایی می‌سازه تا...
‫اون‌ها رو منطقی جلوه بده.
‫ولی اون‌ها فقط داستانن.
‫و...
‫باید یاد بگیریم که... ‫اون‌ها رو رها کنیم.
‫می‌خوام برگردم خونه.
‫از این طرف.
[ماه تنها] [دافنه دوون‌پورت]
‫این تویی.
‫آره.
‫- یا یه نسخه‌ای از من. ‫- نه.
‫این خودِ واقعی توئه.
‫تو زیبایی.
‫خب، قبلاً موقع اجراهای زنده ‫اینطوری لباس می‌پوشیدم.
‫برای ترس از صحنه خوبه.
‫هرچند دیگه واقعاً ‫اجرای زنده ندارم.
‫تصمیم گرفتم برای مدتی ‫دیگه تور نذارم.
‫یه جا ساکن بشم. ‫آدم حوصله‌سربری بشم.
‫تو یکی از اسطوره‌های وحشی هستی.
‫هرگز نباید اسیر بشی.
‫هرگز اهلی نشی.
‫تو برای این کارها زیادی باارزشی.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫تو فوق‌العاده‌ترین آدمی هستی
‫که تا حالا دیدم.
‫تو زندگی بعدیم، ‫می‌خوام تو باشم.
‫چرا بچه ندارین؟
‫- مگه باید داشته باشیم؟ ‫- بله.
‫- تو نمی‌خوای؟ ‫- تکون نخور.
‫دارسی... مشکل داره.
‫چرا این رو می‌گی؟
‫این چیزی‌ـه که خودش باورش داره.
‫اون این رو بهت گفت؟
‫فقط یه حسه.
‫تو مادر فوق‌العاده‌ای می‌شی.
‫مطمئنم که می‌شی.
‫این واقعاً حرف قشنگیه.
‫ولی حقیقته.
‫ببخشید.
‫اگه دوست داشته باشی می‌تونی ‫وانمود کنی مامانمی.
‫اینم می‌شه راز بین خودمون.
‫باشه؟
‫اگه من تو رو بدزدم، ‫مامانت حسودی نمی‌کنه؟
‫اون خیلی وقت پیش از دنیا رفته،
‫پس براش مهم نیست.
‫- خوشحال هم می‌شه. ‫- متأسفم.
‫اینقدر گذشته که دیگه ‫چهره‌اش یادم نمیاد.
‫ولی هنوز صداش یادمه.
‫یه لالایی بود که وقتی ‫بچه بودم می‌خوند.
‫تو هنوز بچه‌ای.
‫- من از درون خیلی پیرترم. ‫- آره، من...
‫آره، حدس می‌زنم که همینطوره.
‫دوست داری بشنویش؟
‫اون لالایی رو.
‫شبیه یه ورد جادوییه.
‫خب اگه باشه چی؟
‫برات یه چیزی درست کردم.
‫صبح بخیر
‫ساعت چنده؟
‫این‌ها رو برای تو ‫و دافنی چیدم.
‫می‌تونی بذاریش کنار تخت.
‫ممنون.
‫ببین، الان...
‫وقت مناسبی نیست.
‫می‌شه بعداً بیای؟
‫گفتی هر وقت خواستم ‫می‌تونم بیام.
‫ما... ما گفتیم. ولی...
‫اون یه تعارف بود.
‫پس هیچ معنی‌ای نداشت؟
‫فقط...
‫فقط معنیش دقیقاً ‫همون چیزی که می‌گی نیست.
‫پس چرا اصلاً می‌گیدش؟
‫به دافنی بگو من اینجام.
‫اون می‌خواد من رو ببینه، ‫مطمئنم که می‌خواد.
‫حرف دافنی، حرفه.
‫دافنی خیلی دوست داره ‫تو رو ببینه، حتماً.
‫منم همینطور. ‫فقط نه الان. باشه؟
‫باشه؟
‫قبل از اینکه برم...
‫می‌شه یه لیوان شیر بخورم؟
‫راه خیلی طولانی‌ای تا اینجا اومدم، ‫و راه برگشت هم خیلی طولانیه.
‫حرومش کردی.
‫نه.
‫نتونستم بفهمم چطور ‫پوست این حیوون رو بکنم،
‫بعد هم زمان ‫از دستم در رفت.
‫پس گذاشتی بگنده.
‫من اون خرگوش رو کشتم.
‫جونش رو گرفتم ‫و دادمش به تو.
‫تا بخشی از وجودت بشه.
‫ولی تو هیچ احترامی قائل نیستی.
‫- بیا... ‫- ولش کن.
‫بذار مگس‌ها بخورنش.
‫هی، هی.
‫می... ‫می‌بینم که ناراحتی.
‫دافنی!
‫- دافنی! ‫- هی، هی، هی!
‫- دافنی! ‫- هی. این کار رو نکن.
‫- دافنی! دافنی! ‫- داری چی کار می‌کنی؟ بس کن.
‫- بس کن. ‫- دافنی!
‫- داری اذیتم می‌کنی. ‫- باشه.
‫- دافنی! ‫- باید همین الان بری.
‫- دافنی! ‫- برو بیرون.
‫دافنی!
‫- باید بری! ‫- دافنی!
‫- هی، چه خبره؟
‫- دارسی. ‫- نذار. نذار بیاد تو.
‫دافنی!
‫سلام. هی.
‫می‌خواستم ‫یه چیزی نشونت بدم.
‫برای موسیقیت.
‫یه جای خاص ‫با یه صدای خاص.
‫می‌خواستم ببرمت اونجا.
‫شما دو تا خیلی ‫به من لطف داشتین.
‫خواهش می‌کنم من رو بیرون نکنین.
‫ما بیرونت نمی‌کنیم. ‫چرا باید این کار رو بکنیم؟
‫چون من به اینجا تعلق ندارم.
‫اجازه بده سریع لباسم رو عوض کنم،
‫بعدش می‌تونی من رو ‫ببری اون جای خاص.
‫باشه؟ چطوره؟
‫خرگوش...
‫خرگوش رو بیار.
‫آهای؟
‫داف؟
‫دافنی؟
‫اون چیه؟
‫الان یه دقیقه‌ی دیگه ‫می‌رسیم اونجا.
‫از این طرف. بیا.
‫ما... ما چطوری...
‫- ما کجاییم؟ ‫- خیلی نزدیک شدیم.
‫منتظر ما هستن.
‫کی؟ کی منتظر ماست؟
‫تیل‌ویت تگ.
‫اینجا باغ اون‌هاست.
‫بیا دیگه.
‫بیوه‌های جنگل.
‫اون‌ها زیبان.
‫می‌دونستم اینطور فکر می‌کنی.
‫اگه بخوای می‌تونم ازشون بخوام ‫برامون آواز بخونن.
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫فقط بگو لطفاً، ‫تا منم قشنگ ازشون خواهش کنم.
‫لطفاً.
‫دارسی...
‫گوش کن.
‫درون تو تباهی هست.
‫کی اون رو اونجا گذاشت؟
‫یا از اول همون‌جا بود؟
‫تو داری می‌پوسی...
‫و اون هم داره با تو می‌پوسه.
‫آره.
‫که نمی‌خوای پخشش کنی، ‫می‌خوای؟
‫پیش من بمون.
‫اینجا، زیر لایه‌های ‫سایه، و خاک...
‫و راز.
‫حالا باید سقوط کنی.
‫باید؟
‫تو همین الانش هم در حال سقوطی.
‫فقط بیشتر سقوط کن.
‫بابا؟
‫دارسی.
‫مامان؟
‫مامان، چی شده؟
‫اینطوری... اینطوری... ‫اینطوری صدام نکن.
‫چرا نه؟
‫چی...
‫نرو. ببخشید. ببخشید.
‫مامان، ببخشید.
‫مامان، ببخشید!
‫مامان!
‫نرو! برگرد!
‫دافنی!
‫مامان!
‫مامان، برگرد! ‫ببخشید. برگرد!
‫نه، نه، نه، نه، نه...
‫لعنتی.
‫می‌دونستم بدون من ‫راهت رو گم می‌کنی.
‫ترسوندیم.
‫من که ترسناک نیستم، هستم؟
‫چیزی هست که ‫بخوای ازم بپرسی؟
‫می‌شه راه خونه رو نشونم بدی؟
‫کلمه‌ی جادوییش چیه؟
‫لطفاً.
‫البته.
‫خانواده برای همین وقت‌هاست.
‫اگه تو هم می‌خوای ‫آب هنوز گرمه.
‫باید بری ‫تا هوا تاریک‌تر نشده.
‫می‌تونم پیشت بمونم ‫تا دارسی برگرده خونه.
‫آره، مشکلی نیست. من... ‫لازم نیست این کار رو کنی.
‫می‌شه قبل از اینکه برم ‫یه چیزی برای خوردن داشته باشم؟
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، ‫می‌شه بری خونه؟
‫ولی من گرسنه‌مه.
‫چرا نگاهم نمی‌کنی؟
‫- از دستم عصبانی‌ای؟ ‫- نه.
‫ازم می‌ترسی؟
‫نه.
‫پس بهم غذا بده.
‫یه خداحافظی گرم ‫نصیب ما نمی‌شه؟
‫شب به‌خیر، مامان.
‫نمیره.
‫چی؟ هی.
‫چی شده؟
‫نمیره. ‫نمیره. نمیره.
‫در رو باز کن!
‫نمی‌شه یه‌کم بیشتر بمونم؟
‫باید بری.
‫بچه خوبی می‌شم. بچه خوبی می‌شم. ‫قول میدم.
‫در رو باز کن!
‫ما نمی‌خوایم ‫اذیتت کنیم.
‫فقط باید بری. باشه؟
‫ولی اینجا خونه‌ی منه.
‫نه، نه، نه، نیست. نیست.
‫می‌تونه باشه.
‫می‌تونه خونه‌ی من باشه!
‫- می‌تونه خونه‌ی من باشه! ‫- نیست. بیا.
‫تو دیگه چرا کمک نمی‌کنی؟ ‫بیا دیگه!
‫بیا.
‫باید بری. ‫باید بری!
‫هی، هی، بیا.
‫ما خانواده‌ایم. ‫ببین؟ تو بهم لباس دادی.
‫بهم غذا دادی. من رو حموم بردی.
‫ما حتی اسمت رو هم نمی‌دونیم.
‫بهم یه اسم بده.
‫هر چی که بخوای.
‫اون‌وقت مال تو می‌شم.
‫فقط اسمم رو بگو.
‫اسمم رو بگو!
‫داف...
‫چیزهایی هست که من...
‫بهت نگفتم...
‫یا به هیچ‌کس دیگه‌ای.
‫نمی‌خواستم...
‫نمی‌خوام بهشون اسمی بدم
‫مبادا که باعث بشه...
‫واقعی بشن.
‫هر کاری که می‌تونستم کردم تا...
‫فراموش کنم، ولی...
‫بدنم به یاد داشت.
‫پرسیدی تا حالا خواستم...
‫در دل زمین ذوب بشم.
‫هر روزِ خدا.
‫داره خارخاسک‌ها رو می‌سوزونه.
‫داره راهشون رو باز می‌کنه.
‫راه کی رو باز می‌کنه؟
‫شما کی هستی؟
‫کی داره حرف می‌زنه؟
‫کهن‌ترینِ اسطوره‌ها.
‫داف، چی کار کنیم؟
‫مامان.
‫خواب بدی دیدم.
‫تو من رو نمی‌خواستی.
‫من رو بیرون کردی.
‫تو دیگه برای این کارها ‫بزرگ شدی، واقعاً.
‫بیا اینجا پس.
‫- یخ کردی. ‫- ببخشید.
‫می‌تونم برم.
‫اینطوری بهتره؟
‫بله.
‫اگه بخوای یه خرگوش ‫یا هر موجود دیگه‌ای رو به دام بندازی،
‫باید بدونی ‫گرسنه‌ی چیه.
‫و همون رو بهش پیشنهاد میدی،
‫به عنوان یه هدیه.
‫و باید از ته دل باشه.
‫مواظب باش! مواظب باش!
‫آره، آره.
‫کدوم خصوصیتم رو ‫بیشتر از همه دوست داری؟
‫من همه‌چیزت رو دوست دارم.
‫دوست داری یه داستان بشنوی؟
‫برای اینکه خوابت ببره؟
‫بله.
‫بله، خیلی دوست دارم.
‫روزی روزگاری یه خرگوشی بود...
‫که از تاریکی می‌ترسید.
‫حالا این برای یه خرگوش ‫چیز خیلی ناجوریه
‫که ازش بترسه...
‫چون همونطور که همه می‌دونیم...
‫خرگوش‌ها باید ‫زیر زمین زندگی کنن.
‫چرا خرگوشه ‫از تاریکی می‌ترسید؟
‫تو چرا فکر می‌کنی می‌ترسید؟
‫شاید چون به نظر خالی میومد.
‫و از تنها بودن می‌ترسید.
‫این منم می‌ترسونه.
‫ولی خوشبختانه...
‫این خرگوش ‫یه دوست پیر و دانا داشت...
‫خفاش.
‫و می‌دونی اون ‫بهش چی گفت؟
‫گفت: «خرگوش عزیزم،
‫لازم نیست از تاریکی بترسی،
‫چون همچین چیزی ‫وجود نداره،
‫نه برای اون‌هایی ‫که یاد می‌گیرن ببینن...
‫با گوش‌هاشون.»
‫و اینطور شد که...
‫اون رو به سمت مغاک برد،
‫و چشم‌هاشون رو بستن، ‫و گوش کردن.
‫صدای مادرش رو شنید...
‫که از اعماق میومد.
‫از درون زمین...
‫نه تنها جایی که تاریک بود،
‫بلکه جایی که ‫نور هرگز بهش نتابیده بود.
‫مکانی پیش از نور.
‫مکانی وحشی از صدای ناب.
‫و این چیزی بود که ‫به پسرش گفت...
‫خرگوشی ‫که از تاریکی می‌ترسید.
‫«گوش کن، عزیزم.»
‫«به صدای من گوش کن ‫و بدان که این صدای من است.»
‫«وقتشه به خانه برگردی،
‫و زبان سکوت رو یاد بگیری.»
‫«اگه این بهت آرامش میده...
‫بیا پایین و با من استراحت کن.»
‫«می‌ذاریم بدن‌هامون بخوابه،
‫و به سکوت برمی‌گردیم.»
‫«جسم‌هامون ‫در خاک فرو می‌ریزه،
‫و رازهامون ‫با هم درآمیخته می‌شه.»
‫«و بعد اگه بخوایم...
‫به مرور زمان...
‫به عنوان یک موجود واحد ‫دوباره متولد می‌شیم.»
‫«یه قارچ،
‫یه بلوط، یه شاهین.»
‫- یا یه انسان. ‫- یا یه انسان.
‫«مهم نیست ‫چون با هم خواهیم بود.»
‫«یک موجود...
‫که خودش رو کاملاً می‌شناسه...
‫و از میان تاریکی می‌شنوه.»
‫«خرگوش...
‫هنوز از تاریکی ‫می‌ترسی؟»
‫بله.
‫«با این حال به من ملحق می‌شی؟»
‫اسمم رو صدا کن...
‫تا به خونه بیام.
‫قدرتش رو ندارم این حرف‌ها رو ‫حضوری بزنم.
‫هنوز نه.
‫برای همین، ضبطشون کردم.