.
[نگهبان]
‫یعنی به این می‌گی موسیقی پانک؟
‫خدای من.
‫تو یه پانکی.
‫من پانک نیستم.
‫آره، تو یه پانکِ کله‌خرابی.
‫نه، من یه پانکِ کله‌خراب نیستم. من یه...
‫یعنی، ‫نمی‌دونم چی هستم، ولی...
‫خب کجا داری میری؟
‫ام... به... حومه شهر...
‫با... مالکوم.
‫فکر کنم یه کلبه‌ست. ‫یعنی، کلبه‌ی اونه.
‫یه بچه شهری مثل تو
‫توی یه کلبه وسط جنگل؟
‫آره، اولین بارمه ‫که میرم اون جاها.
‫عجب. ‫خیلی وقته ازدواج کردید؟
‫آره، تقریباً یک سال.
‫واو، این باید، مثلاً...
‫موندگار شده باشه.
‫نه، بس کن.
!نُچ‌نُچ، بهتره بچه‌دار شید
‫نه، نُچ‌نُچ نکن.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫هیچی.
‫خب، چی می‌خوای بپوشی؟
‫آدم تو کلبه ‫چی می‌پوشه؟
‫مثلاً، طرح چهارخونه؟
‫برام یه ژاکت بافتنی گرفته.
‫نکنه... نکنه رنگش بژ باشه؟
‫هست. رنگش بژه.
‫فکر نکنم تا حالا شنیده باشم ‫کلمه "بژ" رو به کار ببری.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم
‫- اهلِ این‌جور چیزها باشی. ‫- خودم هم نمی‌دونستم.
‫خب، بچه می‌خواد؟
‫نمی‌دونم... ما... ‫ما در موردش حرف نزدیم.
‫فکر نمی‌کنی باید حرف بزنید؟
‫خب، می‌دونی که، من هیچوقت
‫خودم رو در نقش یه مادر ندیدم.
‫پس... خوشحالی؟
‫آره.
‫و اون هنوزم یه زن و بچه‌ی دیگه رو
‫توی زیرزمین قایم نکرده؟
‫نه. خبری از خانواده‌ی مخفی نیست.
‫فقط... خودشه و...
‫فقط ما دوتاییم.
‫لعنتی، خیلی...
‫خیلی عجیبه که دارم ‫اینطوری باهات حرف می‌زنم.
‫بعضی‌ وقت‌ها بهم زنگ بزن، باشه؟
فکرش هم نکن
‫اینجا خونه خودته.
‫اول از همه، کارِ اصلی.
‫شاهکارِ تو.
‫هر جا دوست داری بذارش.
‫بیا. اوه.
‫بفرمایید.
‫یکی برات کیک گذاشته.
‫آره، سرایدار.
‫آره، یه جور رسمه.
‫روشِ اون برای جبرانِ اینکه
‫توی رسیدگی به خونه خیلی بده.
‫هی، بیا نگاه کن!
‫جواهرِ سلطنتیِ ‫کلکسیونِ من!
‫خب، نظرت چیه؟
‫همین؟
‫- خوب شده. ‫- خوبه.
‫خوبه. عالیه. ‫عاشقشم.
‫کارت درسته.
‫یعنی، واقعاً، واقعاً درسته. ‫می‌دونستی؟
‫همینطوره.
‫کی اونجا زندگی می‌کنه؟
‫فقط پسرعموم، دَرِن.
‫مایه افتخارِ خاندانِ ما ‫نیست، ولی...
‫کاری به کارمون نداره.
‫پسرعمو دَرِنِ عجیب و غریب و بداخلاق؟
‫راستش، بیشتر به اسمِ...
‫پسرعمو دَرِنِ عوضی شناخته می‌شه.
‫در واقع، اون فقط یه
‫عوضیِ معمولیه.
‫ولی، ماشینش رو ندیدم، پس...
‫من میرم ‫وسایل شام رو آماده کنم
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫مالکوم؟
‫چیزی گفتی؟
‫نه. هیچی.
‫باشه.
‫من پانک نیستم.
‫پانک نیستم.
‫نه، نمی‌دونم ‫چی هستم، ولی...
‫فکر می‌کردم از دیدن ‫تابلوت روی دیوار خوشحال‌تر بشی.
‫می‌دونی چه حسی بهش دارم.
‫تزئینیه، ‫و این اشکالی نداره.
‫نه. نه، ولی تو خلقش کردی، ‫می‌فهمی؟
‫اگه من می‌تونستم کاری که تو می‌کنی رو بکنم،
‫فکر نکنم ‫می‌تونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫فقط همه‌ش انجامش می‌دادم،
‫دوباره و دوباره و دوباره ‫و دوباره و دوباره.
‫تو... تو شبیه ‫اون جوکِ قدیمی شدی.
‫چی بود؟
‫اگه مردها قدرتِ مادرها رو داشتن دیگه انقدر به زن‌ها سخت نمی‌گذشت
‫آره. آره، خب، ‫اگه مردها از این قدرت‌ها داشتن...
‫قطعاً رُم ‫یک روزه ساخته نمی‌شد.
‫منتظرِ کسی هستی؟
‫نه.
‫سرایدار... یا هر چی؟
‫این وقتِ شب؟ ‫نه، نه، معلومه که نه.
‫- خیلی اصرار داره. ‫- لعنتی.
‫- پسرعمو دَرِن‌ـه. ‫- نه.
‫و نامزدش.
‫نه!
‫می‌تونم ببینمتون.
‫میرم راهش بدم تو.
‫باشه.
‫مالکوم!
‫هی هی هی!
‫چه خبره؟
‫پسرعمو دَرِن، لیز.
‫- لیز، پسرعمو دَرِن. ‫- سلام.
‫- بله! هه. ‫- و...
‫مینکا!
‫مینکا مدل هستش.
‫- مینکا. ‫- جالبه.
‫- آره. ‫- سلام، مینکا.
‫تلاشت رو بکن. ‫آره، آره..
‫ولی، حتی یه کلمه انگلیسی هم ‫بلد نیست ایشون.
‫حرف نمی‌زنه.
‫می‌بینی؟
‫مالِ اروپای شرقیه.
‫از اون کشورایی که آخرش "آنیا" داره.
‫ترانسیلوانیا نه، ‫ولی نزدیکای ترانسیلوانیا.
‫- مگه نه، عزیزم؟ ‫- واو.
‫نه؟ کی اهمیت میده؟
‫ولی عاشقِ، ‫عاشقِ، عاشقِ مالیِ خودشه،
‫مگه نه، عزیزم؟
‫آره، آره.
‫کاش بهم می‌گفتی ‫که قراره سر بزنید.
‫- غذا بیشتر درست می‌کردم. ‫- مشکلی نیست.
‫ما شام خودمون رو خوردیم. ‫نمی‌شد صبر کرد!
‫تازه، نمی‌خواستیم مزاحمِ ‫شام ویژه‌ی...
‫شب شما بشیم.
‫آره.
‫مالکوم آدمِ رمانتیکیه.
‫همیشه بوده. مردِ با حوصله.
‫پسرعمو، یه لحظه ‫تو اتاقِ بغلی کارت دارم؟
‫یه لحظه ببخشید.
‫خوبی؟
‫مزه زهر مار میده.
‫خب!
‫وقتِ رفتنه. ‫یا علی.
‫بذاریم شام عاشقانه‌شون رو بخورن.
‫دخترِ خوبیه، پسرعمو.
‫گند نزنی ‫که این یکی هم از دستت بپره.
‫ای وای!
‫درست شد. ‫حالت خوبه.
‫پاشو، پاشو، پاشو.
‫خوبی. آره. ‫از در برو بیرون. آفرین.
‫شب به‌خیر. یالا دیگه.
‫خوبی؟
‫نه. لیز، لیز دیگه‌ اینجا نیست.
‫مجبور شدن مغزش رو دربیارن
‫تا هیکلش رو میزون کنن.
‫ببین، فقط می‌تونم بابتِ پسرعموم ‫معذرت بخوام.
‫می‌دونی، یه زمانی جذاب بود،
‫ولی الان فقط یه ‫عوضیِ ظاهربین و بزدله.
‫اما...
‫...تو اینطوری نیستی، مگه نه؟
‫تو دنبال اون‌هایی که ‫از نظر ظاهر 10 از 10 هستن نمیری...
‫یا هر کوفت دیگه‌ای...
‫که یه‌سره آینه دست‎شونه...
‫با دو سه تا ‫جمله ضبط شده.
‫کجا بریم؟
‫الان بریم مهمونی؟
!ای بابا، دست بردار
‫پسرعموی من، اون یه... ‫اون فقط یه جعبه‌ی خالیه،
‫می‌دونی، با یه... ‫با یه روبانِ احمقانه روش.
‫و، اون جعبه ‫قراره خالی بمونه
‫- مگر اینکه اون حاضر باشه یه... ‫- ولی من چی؟
‫جعبه‌ای که منم ‫یه چیزی توشه.
‫آره، لب به لب پره.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫واسه همینه که عاشقتم، لیز.
‫و...
‫و حتی نگران کننده‌تر اینه که...
‫ازت خوشم میاد.
‫من واقعاً، واقعاً...
‫ازت خوشم میاد.
‫عجیبه که بابتِ تابلو ‫بهم پول دادی.
‫فروشی بود. ‫یه برچسب قیمت کنارش بود،
‫و هیچ نقطه قرمزی نبود که بگه
‫کسی قبل از من خریده باشتش.
‫و باهام حرف زد، می‌دونی؟
‫گفت... "من رو ببر خونه."
‫پس گوش کردم، ‫چون وقتی تو رو دیدم زمان برام ایستاد.
‫ما پول رد و بدل کردیم
‫بعد از اینکه دل دادیم
‫و کلی چیزهای دیگه.
‫آره. فقط پوله، ‫لیز، می‌دونی؟
‫اگه انقدر ناراحتت می‌کنه،
‫می‌دونی، ‫می‌تونی بدیش به خیریه.
‫نه، نه، نه، نه.
‫می‌خوام پول رو نگه دارم.
‫می‌خوام همه‌ی... ‫پولِ وست‌بریج رو نگه دارم
‫تا بتونم یه روزی ‫بکوبمش تو صورتت.
‫فکر کنم از این کار خوشم بیاد.
‫آره، شرط می‌بندم خوشت میاد.
‫صبر کن.
‫فقط صبر کن.
‫کیک.
‫- کیک؟! ‫- فقط... عاشقش می‌شی.
‫فقط خواهش می‌کنم، بشین، بشین. ‫دو ثانیه.
‫باشه.
‫سرایدار، ‫اون... اون نمی‌تونه...
‫جلوی موش‌ها رو بگیره ولی...
‫ولی اون... اون کیک‌های
‫واقعاً معرکه‌ای درست می‌کنه.
‫- من شکلات دوست ندارم. ‫- چی؟ از کی تا حالا؟
‫از... همیشه،
‫از وقتی بچه بودم،
‫از تمامِ مدتی که ‫با هم بودیم.
‫خب، لعنتی.
‫من...
‫من احمقم.
‫فکر می‌کردم همه زن‌ها ‫شکلات دوست دارن.
‫پسرِ کلاسیکِ خانواده وست‌بریج.
‫انگار بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کردم ‫به پسرعموم رفتم.
‫ولی واقعاً خوشمزه‌ست.
‫خب؟
‫مزه خاک میده.
‫از بیرون بودن متنفرم.
‫لعنتی. کاش تاکسی بود.
‫سلام؟
‫لعنت به همه‌تون، عوضی‌ها!
‫اینجایی.
‫ببخشید.
‫صبح به‌خیر.
‫حالت خوبه؟
‫آره. ام...
‫یه بیمار دارم که داره از
‫کمای مصنوعی خارج می‌شه امروز،
‫و...
‫و فقط منتظرم
‫تا یکی بهم بگه ‫حالش خوبه.
‫خانم پورتنوی. آره.
‫پیرزنِ نازنینیه، و من...
‫امیدوارم خوب بشه.
‫داری چی می‌کشی؟
‫هیچی.
‫مالکوم؟
‫لعنتی!
‫لعنتی. خبرِ... خبرِ... خبرِ بدیه، عزیزم.
‫چی شده؟
‫خانم پورتنوی، اون...
‫به هوش نمیاد. آره.
‫بچه‌هاش تو بیمارستانن.
‫دخترش آروم و قرار نداره.
‫لعنتی!
‫- آره. ‫- خب که چی؟
‫خب من... من باید... باید برم. ‫باید برم بهش رسیدگی کنم.
‫آره، متأسفم. ‫من... من... من...
‫واقعاً متأسفم.
‫ولی وظیفه‌ا‌مه.
‫ام، می‌دونی، ‫و اگه... اگه همه چی پیش بره
‫اونطوری که این چیزها ‫معمولاً پیش میره...
‫این چیزها معمولاً چطور پیش میره؟
‫بیدار می‌شه، می‌دونی؟
‫ولی من... من نگران ‫اون نیستم.
‫نگران توام.
‫چیزی نیست.
‫فکر کنم فقط شاید...
‫...اینجا بمونم.
‫باشه.
‫باشه. اون... اون... یخچال پره.
‫تو آشپزخونه نوشیدنی هست.
‫و...
‫تو زیرزمین نوشیدنی‌های ‫خوب هست،
‫اگه خواستی جشن بگیری.
‫کی برمی‌گردی؟
‫شیش.
‫با ترافیک، ‫نهایت هفت.
‫اشکالی نداره.
‫حالم خوبه.
‫از پس خودم برمیام.
‫تو برو. برو به قسمِ پزشکیت عمل کن.
‫منم همین‌جا می‌مونم، ‫کشوهای تو رو می‌گردم.
‫باشه.
[مگی]
‫الو؟
‫دارم همسایه‌های ‫پولدار رو دید می‌زنم.
‫و... گفتی زنگ بزنم، پس...
‫توی کلبه‌تی؟
‫کلبه من نیست.
‫هنوز نه.
‫خب، چیه، ‫مثلاً، یه قلعه‌ست، یا...
‫نه، تقریباً.
‫حریم خصوصی، مثلاً، ‫اینجا معنی نداره.
‫دستشویی تنها جاییه ‫که درش قفل می‌شه،
‫و پر از پنجره‌ست ‫بدون هیچ پرده‌ای.
‫وحشتناکه!
‫آره. تازه، حس می‌کنم ‫قارچِ جادویی زدم.
‫خب، شاید به‌خاطر اینه ‫که قارچ زدی؟
‫و مردِ خونه،
‫اون چی کار می‌کنه؟
‫الو؟ لیز؟
‫نه، هستم.
‫مالکوم رفت شهر،
‫واسه همین من یه جورایی... ‫دارم فضولی می‌کنم، شایدم نه.
‫صبر کن، اونجا تنهات گذاشت؟
‫آره. ولی خوبه، واقعاً.
‫لیز.
‫نمی‌خواست بره. ‫باید می‌رفت سرِ کار.
‫آره، کار داشت... باید می‌رفت ‫به وظایف خونوادگیش می‌رسید.
‫چی زر می‌زنی، مگز؟
‫گوش کن، من فقط ‫حقیقت رو بهت می‌گم!
‫- می‌دونی چی هستی. ‫- خب چی هستم؟
‫- نمی‌خوام بگم. ‫- آره، پس نگو.
‫تو نفرِ دومی، لیز.
‫جالبه. ممنون. ‫خوشحالم که می‌تونم روت حساب کنم.
‫می‌خوای بیام دنبالت؟
‫- تو که ماشین نداری. ‫- این چیزی نیست
‫که قرار بود باشی، ‫یه زنِ دوم تو یه خونه.
‫دوم؟ مزخرفه. برو گم شو.
‫- لعنتی یه لحظه صبر کن... ‫- نه، خوبه. خداحافظ.
‫دختره‌ی عوضی.
‫خدای من!
‫چی؟
!لعنت بهت
!یا خدا
‫چطوری اومدی تو؟
‫من الان توام.
‫منم همینطور.
‫آره...
‫چه خبره؟
‫تو می‌دونی چی هستی.
‫دَرِن باهاته؟
‫بچه‌ها رو بیدار می‌کنی.
‫از کجا اومدی؟
‫گذشته‌ی دور.
‫اونجا.
‫اونجا دلیلیه که بچه‌ها فکر می‌کنن ‫تو مادرشون هستی.
‫لعنتی.
‫لعنتی!
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی!
‫باشه.
‫می‌تونم ببینمت!
‫یه پسرِ خوبِ وست‌بریجی باش
‫و در رو باز کن.
‫گذشته‌ها گذشته، رفیق.
‫من نوشیدنیِ سنتی‌مون رو آوردم!
‫خونه نیستش.
‫چی... چی بود اسمت؟ ‫نکنه... نکنه... لیندا؟
‫نه، لیز هستم.
‫مالکوم کجاست؟
‫مجبور شد برگرده شهر ‫تا یه مریض رو ببینه.
‫هر لحظه ممکنه برگرده.
‫توی تعطیلاتِ بزرگتون ‫تنهات گذاشته اینجا؟
‫این... خوب نیست.
‫مینکا... با توئه؟
‫می‌شه در رو باز کنی؟
‫آره، من، من...
‫شاید بهتره ‫بعداً بیای.
‫وسطِ چرت زدن بودم، ‫و من...
‫آره، نظرت چیه بذاری بیام ‫توی خونه‌ی خانواده‌ی خودم؟
‫ممنون. زود میرم.
‫لعنتی.
‫گفت کجا میره؟
‫بیمارستان ‫تا یه مریض رو ببینه.
‫و تو فقط، ‫اینجا می‌پلکی؟
‫آره.
‫اینجا رو دوست داری؟ ‫حسِ خوبی داری؟ یا...
‫آره، خوبه.
‫خب شامِ خوبی خوردید؟
‫نظرت راجع به ‫کیکِ سرایدار چی بود؟
‫ام، خوب بود.
‫آره؟
‫و، خوابت میاد؟
‫گفتی داشتی چرت می‌زدی؟
‫من عاشق چرت زدنم.
‫ولی می‌دونی چی ‫این مهمونی رو راه میندازه؟
‫چی؟
‫نوشیدنی!
‫واقعاً حوصله‌ش رو ندارم.
‫هه.
‫مالکوم راست می‌گه، می‌دونی.
‫یه چیزِ خاصی ‫در مورد تو هست.
‫تو مثلِ بقیه دخترها نیستی.
‫آره، اون این رو می‌گه.
‫یه لیوان؟
‫بی‌خیال.
‫باشه. به جهنم.
‫می‌دونی ‫لیوان‌ها کجان؟
‫کجا میری؟
‫- دستشویی. ‫- باشه.
‫برو گم شو!
‫لعنتی!
‫ولی اشکالی نداره.
‫نیازی نیست بهم زنگ بزنی، داداش.
‫با صندوق صوتیِ...
‫دکتر مالکوم وست‌بریج تماس گرفتید.
‫ام، مالکوم...
‫پسرعموت اینجا بود.
‫انگار تعجب کرد که من اینجام.
‫می‌شه فقط بیای دیگه؟
‫مالکوم؟
‫باشه. درست شد.
‫سلام.
‫لعنتی، متأسفم. می‌شه...
‫هنوزم حاضری بیای دنبالم؟
‫چی شده؟
‫من... من... من فقط باید ‫هر چه زودتر از اینجا برم.
‫یه چیزی...
‫نمی‌دونم، این...
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫- می‌تونی بیای اینجا؟ ‫- ام...
‫آره. ‫آره، فکر کنم. البته...
‫...بذار فقط... ‫بندازمش...
‫از حومه شهر متنفرم.
‫صدات قطع و وصل می‌شه؟
‫چی؟
‫فقط دارم... راستش رو می‌گم.
‫داری... داری ‫میای دنبالم؟
‫نه.
‫تو مادرشونی.
‫داری چه زری می‌زنی؟!
‫فقط بهم بگو ‫که داری میای دنبالم.
‫بگو که همین الان داری ‫یه ماشین جور می‌کنی.
‫مگی؟
‫خدای من!
‫لیز.
‫کلی بهت زنگ زدم.
‫یه کسایی اینجا بودن. ‫من دارم میرم.
‫خب، نه... چی؟ کسایی...
‫نه. منظورت چیه، داری میری؟
‫هی، چه خبر شده؟
‫اون زنه کی بود ‫که یهو پیداش شد؟
‫کدوم زن، چه زنی؟
‫یه پیرزن ‫با یه کیسه روی سرش؟
‫نکنه اون... ‫نکنه اون سرایداره؟
‫نمی‌فهمم. یه... یه کیسه؟ ‫اون... یه کیسه گذاشته بود؟
‫خیلی وحشتناک ‫و داغون بود!
‫یه...
‫یه کیسه پلاستیکی لعنتی ‫روی صورتش بود!
‫آره. خیلی بد به نظر میاد.
‫متأسفم عزیزم، ولی می‌شه ‫خواهشاً آروم باشیم؟
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫پسرعموت... پسرعموت هم اینجا بود!
‫- همین‌طوری سر زده اومد تو. ‫- چی؟
‫- آره! ‫- دَرِن او...؟
‫آره، اونم خیلی ‫تعجب کرده بود
‫که منم اینجام. ‫چه خبره مالکوم؟!
‫هنوز اینجاست؟ دَرِن!
‫نه! نمی‌دونم.
‫یهو پیداش شد
‫و بعدش هم بدون اینکه ‫چیزی بگه رفت.
‫ساعتش رو هم توی ‫اون سینکِ لعنتی جا گذاشت.
‫از من نپرس!
‫چی؟ نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه، نه. ‫خواهش می‌کنم، لطفاً، لطفاً، لطفاً.
‫- نه، من میرم. ‫- نمی‌تونی همین‌طوری بذاری بری.
‫میرم. حالم خوش نیست.
‫من... من... این جا...
‫اینجا جای من نیست.
‫باشه. باشه. باشه.
‫فقط... بیا فقط...
‫باشه؟ فقط نیم ساعت. ‫فقط نیم ساعت وقت می‌خوام.
‫فقط باید یه... ‫من... من... باید چندتا کار انجام بدم.
‫فقط... ولی چی کار کنم؟ ‫بگو می‌خوای چی کار کنم.
‫برو خونه رو بگرد!
‫خونه رو بگردم؟ باشه.
‫مطمئن شو ‫که اون‌ها... همه رفتن!
‫باشه. باشه. مطمئن می‌شم. ‫حتماً. بسیار خب.
‫باشه، کتت رو دربیار. ‫لطفاً، عزیزم.
‫خدای من.
‫کسی اینجاست؟
‫سلام؟
‫کجایید، ‫عوضی‌های آب‌زیرکاه؟
‫کسی اینجا نیست؟
‫- پخ! ‫- وای خدا.
‫چی دستته؟
‫آره.
‫ببین چی پیدا کردم.
‫شرمنده‌ام که تنهات گذاشتم.
‫آره، باید هم باشی.
‫- تو یه عوضی هستی. ‫- بله، هستم.
‫آره.
‫یه لیوان می‌خوری؟
‫- یه لیوان؟ ‫- آره.
‫بیا.
‫عاشقِ خندیدنتم.
‫تو یه دروغگویی.
‫چی؟
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫تو یه دروغگوی پستی.
‫چی؟
‫گفتی ‫خیلی دیرتر میای.
‫خب، چی بگم؟
‫ترافیکی روی پل نبود.
‫خانم پورتنوی چطوره؟
‫خانم پورتنوی کیه؟
‫آها.
‫قلبِ یه دکتر ‫چقدر می‌تونه سرد باشه.
‫چقدر سریع می‌تونم ‫کار رو بذارم کنار وقتی...
‫وقتی... دارم به زنی نگاه می‌کنم ‫که عاشقشم.
‫- اون مُرد. ‫- نه.
‫آره، مُرد. ‫مُرد، ام، در آرامش.
‫- بچه‌هاش کنارش بودن. ‫- آخی.
‫فکر کنم... فکر کنم ‫این... بیشترین چیزی‌ـه که...
‫- آره. ‫- ...هر کدوم از ما می‌تونیم بخوایم.
‫آره، خوبه.
‫آره.
‫- بازم می‌خوای؟ ‫- آره.
‫هی، هی! ‫کجا داری میری؟
‫بگو چی می‌خوای. بگو ‫چی می‌خوای، من میارم.
‫- دستشویی. ‫- باشه.
‫خب، اونجا رو دیگه نمی‌تونم کمک کنم.
‫احمق، احمق، کودنِ بی‌شعور.
‫حالت خوبه؟
‫هی، یه لحظه.
‫توروخدا نگو که ‫ناخوشی.
‫نه، حالم خوبه. ‫فقط دستشویی‌ام.
‫چرا نمیای بیرون ‫تا بتونیم در موردش حرف بزنیم؟
‫در مورد چی حرف بزنیم؟
‫اونطور که فکر می‌کنی نیست.
‫پس یه زن دیگه نداری؟
‫الان تو شهر پیش اون نبودی؟
‫من تو شهر ‫پیش اون زنم نبودم.
‫زن دیگه‌ای ندارم.
‫ببین، لیز، ‫من گند زدم و تو مچم رو گرفتی.
‫بیا، فقط در رو باز کن.
‫فقط می‌خوام ‫در موردش باهات حرف بزنم.
‫واقعاً قفل نمی‌شه.
‫فقط، اینطوری مهمان‌نوازتره ‫که حس کنی قفل می‌شه.
‫این... این چیه؟
‫- می‌شه ببینمش؟ ‫- این کیه؟
‫این چه خریه؟
‫مالِ خیلی وقت پیشه.
‫این تویی، مگه نه؟ ‫آخه چطور ممکنه تو باشی؟
‫من... من... من می‌خوام برم.
‫من...
‫درک می‌کنم، ‫ولی نمی‌تونم بذارم بری.
‫نمی‌تونی بذاری برم؟!
‫تو چه خری هستی؟!
‫من مالکوم وست‌بریجم.
‫دوستتم. همسر‌تم.
‫من همون مردی‌ام ‫که یک ساله می‌شناسی.
‫دکترم. ‫آدمِ محترمی‌ام.
‫وقتی بتونم جونِ آدم‌ها رو نجات میدم. ‫وقتی نتونم، خب نمی‌شه.
‫ولی خب یه مشت ‫چیزهای دیگه هم هست.
‫می‌خوام برم.
‫می‌فهمم. ‫فقط...
‫می‌شه فقط بشینیم ‫توی اتاق پذیرایی،
‫می‌دونی، ‫فقط یه دقیقه حرف بزنیم؟
‫من اونجا نمی‌شینم.
‫با توجه به شرایط، ‫پیشنهادِ خیلی خوبیه.
‫بیا.
‫فرقی می‌کنه ‫اگه بگم، ام...
‫هیچوقت نمی‌خواستم زجر بکشی؟
‫چون دوستت دارم. واقعاً دارم.
‫و اتفاقی که قراره بیفته ‫بیهوده نیست.
‫این... ‫زیباترین فداکاریِ عاشقانه‌ایه
‫که یه نفر می‌تونه انجام بده.
‫تو داری بهم زندگی می‌بخشی.
‫مالکوم، هر چیزی که فکر می‌کنی ‫لازمه بهم بگی رو بی‌خیال، فقط...
‫فقط برگرد پیش خانواده‌ت.
‫و بذار من برم.
‫یک گاز از کیک. فقط یکی!
‫یک گاز از کیک،
‫و شیر تبدیل به بره می‌شه، ‫سست و بی‌حال.
‫قرار بود ‫بیهوشت کنه.
‫ولی تو برداشتی
‫همه‌ش رو خوردی.
‫تو... باید می‌دونستم ‫که تو متفاوتی.
‫خودشون رو به شکلِ زن ‫بهت نشون میدن، مگه نه؟
‫چون زن نیستن.
‫در حقیقت، من... من... من ‫نمی‌دونم چی هستن، ام،
‫و من خیلی وقته می‌شناسمشون، ‫خیلی وقته.
‫- مالکوم... ‫- بله، لیز؟
‫داری چه چرندیاتی ‫بهم می‌بافی؟
‫آره، دَرِن و من، ‫ما... ما بچه بودیم
‫وقتی مادرشون رو پیدا کردیم...
‫توی همون برکه‌ای که دیدی.
‫این مالِ ‫بیشتر از 200 سال پیشه.
‫ولی یه جورایی، ‫تو دقیقاً شبیه اونی.
‫زنِ زیبایی بود،
‫مادرشون.
‫ولی به زمینِ پدرم
‫بی‌اجازه وارد شده بود.
‫ما بارها دیده بودیمش،
‫که زیر نورِ ماه کنار رودخونه می‌نشست.
‫و این کار ممنوع بود.
‫انداختیمش ‫پیشِ حیوون‌ها...
‫...بدون اینکه اهمیتی بهش بدیم
‫یا به اون بچه‌ی شومی ‫که توی شکمش داشت.
‫وقتی برگشتیم، ‫دیدیم زایمان کرده.
‫ولی چی زاییده بود؟
‫مالکوم...
‫ف... فقط بذار برم.
‫فقط بذار برم.
‫اونطور که تو افسانه‌ها اومده،
‫ماهیگیرِ حقیر ‫نخش رو می‌کشه بالا
‫و می‌بینه یه ماهی ‫به قلابش گیر کرده.
‫ماهی با ماهیگیرِ حقیر ‫صحبت می‌کنه،
‫با صدایی که از... ‫گلوی سفید و لرزانش بیرون میاد.
‫ماهیِ در حالِ مرگ می‌گه،
‫"تمنا می‌کنم، ای مردِ مهربان،"
‫"من رو به اقیانوسم برگردون،"
‫"تا سه تا از آرزوهات رو برآورده کنم."
‫چرا ماهی ‫آرزوی رهاییِ خودش از قلاب رو نمی‌کنه؟
‫چرا آزادیِ خودش رو ‫به خودش هدیه نمیده؟
‫شاید چون می‌دونه...
‫چیزی بیشتر از یه ماهی نیست.
‫موجوداتی ‫که تو این خونه زندگی می‌کنن،
‫توی این جنگل...
‫اون‌ها ماهیِ توی قلابن،
‫ناتوان از تصورِ آزادیِ خودشون.
‫در حالی که ما، پسرهای بی‌نقصِ خانواده وست‌بریج
‫آرزوهامون تا ابد برآورده می‌شه.
‫به ما زندگیِ جاودان داده شده
‫در حالی که اون‌ها می‌لرزن و وحشت می‌کنن
‫و تو سایه‌های خونه‌های ما ‫تغذیه می‌کنن،
‫نادیده و بدونِ عشق،
‫ایستاده در کثافتِ خودشون.
‫و وقتی گرسنه می‌شن،
‫وقتی ناله‌ی
‫دردِ گرسنگی‌شون اونقدر بلند می‌شه
‫که همسایه‌ها ممکنه بشنون،
‫ما بهشون غذا می‌دیم.
‫مالکوم...
‫تو دوستم داری.
‫خودت گفتی.
‫بله، و اون... ‫اون... اون دلیلیه که
‫من... من نمی‌مونم تماشا کنم ‫یا گوش بدم وقتی اتفاق میفته.
‫مالکوم، بیا برگردیم عقب.
‫می‌خوام برگردم عقب...
‫به قبل.
‫به وقتی که همدیگه رو ‫نمی‌شناختیم،
‫به اون موقع.
‫می‌شه این کار رو بکنیم؟
‫می‌شه فقط همین کار رو بکنیم؟
‫فقط وقتی که... ‫نمی‌دونستیم...
‫هیچ‌کدوم از این‌ها رو نمی‌دونستیم؟
‫تو قراره بمیری، لیز.
‫وای، خدا...
‫تا من بتونم...
‫کمی بیشتر زندگی کنم.
‫قراره تو این خونه اتفاق بیفته.
‫یه جعبه چوبی برای تابوتت.
‫کاش اینطوری نبود.
‫واقعاً دلم می‌خواست نبود.
‫ولی هست.
‫خداروشکر کن که مثل همسایه‌هام
‫بالای جاده تیکاپ نیستم.
‫در مقایسه با اون‌ها، ‫من و دَرِن
‫جنتلمن‌های واقعی بودیم.
‫اون‌ها خونه رو مُهر و موم می‌کنن.
‫نپرس چطوری، ‫جادوی اون‌هاست.
‫لعنتی!
‫نه، نه، نه...
‫حدس بزن چی پیدا کردم؟
‫سلام، جولیا.
‫سلام، لزلی.
‫فرانسیس.
‫لوئیز.
‫با لیز آشنا بشید.
‫چه خبره؟
‫شما چی هستید؟
‫بچه‌های تو.
‫و تمام زن‌هایی ‫که قبل از تو اومدن.
‫نه!
‫نه! نه...
‫کمک!
‫هی!
‫کمک!
‫صبح به‌خیر.
‫لیز؟
‫خدایا شکرت.
‫من رو از اینجا بیار پایین.
‫خواهش می‌کنم.
‫لطفاً!
‫لیز، اون‌ها چه بلایی سرت آوردن؟
‫ازم خواستن بمونم.
‫ولی این...
‫این خونه‌ی منه.
‫من اربابِ اینجام!
‫تو اینجایی ‫چون من اینجام.
‫نه... نمی‌خوام.
‫مالکوم.
‫نمی‌خوام.
‫مالکوم، گوش کن...
‫این چنگال قراره ‫بره تو دهنت
‫چه بخوای چه نخوای.
‫پس بهتره خوشمزه باشه.
‫من هیچوقت نمی‌خواستم بهت آسیب بزنم.
‫نزدی. حالم خوبه.
‫حالا هواپیما داره میاد.
‫آفرین پسرِ خوبِ خانواده وست‌بریج.
‫مالکوم.
‫تو همونی بودی...
‫که واقعاً دوستش داشتم.
‫شرط می‌بندم این رو ‫به همه دخترها می‌گی.