.
‫خواننده‌ی عزیز، از خودت بپرس، ‫آیا من از آن کلمات نفرین‌شده
‫دلسرد نشدم؟
‫فکر می‌کردم دیگر هرگز ‫به زمین باز نخواهم گشت.
‫آنچه از قلبم نوشته‌ام
‫و آنچه همچنان از قلبم می‌نویسم، نباید
‫و نمی‌تواند حتی به اندازه‌ی یک بخیه، تغییر کند
‫تا بازتابی از قلب دیگری باشد
‫یا بازتابی از آن قلب پلاستیکی و مصنوعی
‫این بازار، که زمانی یک دنیا بود.
‫کتاب‌های من را نمی‌توان ویرایش کرد، ‫همانطور که نمی‌توان
‫پنجه‌های یک پلنگ را مانیکور کرد.
‫مثل حرفی که فاکنر زد، من سرخوش می‌شم.
‫عصبانی می‌شم، از اسب پرت می‌شم پایین.
‫هزار جور بلا سرم میاد، ‫ولی کارم ویرایش نمی‌شه.
‫ترجیح می‌دم ببینم کتابم کف اصطبل .باشه تا اینکه کسی کارم رو ویرایش کنه
‫حقیقته. بهترین ویراستارها، ‫ویرایش نمی‌کنن، اون‌ها هم‌دستی می‌کنن
‫تا برای هنرمند، آزادی و منفعت به ارمغان بیارن
...‫خب، آقای فارنر
‫وقتی اون رو می‌نوشتین ‫به چی فکر می‌کردین؟
‫پول. عالی نیست؟
‫گفت پول. پول. درسته.
‫درسته. فقط یه هنرمند
‫واقعاً برای عزیزانش کار می‌کنه
‫و مهم‌تر از اون، برای نوادگانش،
‫چون اون‌ها تنها کسایی هستن که
‫اون چک حقوق کوفتی رو می‌بینن.
‫به ما ساعتی یا هفتگی یا ‫ماهانه یا سالانه پول نمیدن.
‫حقوق ما رو بعد از مرگه که میدن، ‫وقتی که دیگه زیر خاکیم.
‫بی‌خیال این حرف‌ها، این‌ها چیه؟
‫این.
‫من هیچوقت کاری که می‌خوام رو انجام نمیدم،
‫و این کاریه که می‌خوام انجام بدم.
‫این یه ترجمه از «کمدی الهی» هست.
‫من... من این شعر رو خیلی خوب می‌شناسم.
‫حس می‌کنم خودم نوشتمش.
‫ده ساله که دارم روش کار می‌کنم.
‫آسترش رو عوض کردی، نه؟ آره.
‫بعد از این همه سال هنوزم خوش‌تیپی. ممنونم.
‫خیلی ممنون.
‫نگران نباش پسرجون. وقتی باد بیاد
‫یه کت تنت می‌کنیم.
‫دانته کیه؟
‫یه نویسنده از گذشته‌ها.
‫اون... یه شعر خیلی معروف نوشته،
‫«کمدی» که بعداً بهش گفتن «کمدی الهی».
‫اوم... آره.
‫ولی ببین دانته، اون... گیر افتاد.
‫خودش رو تو این صفحه‌ی پر از قافیه و وزن حبس کرد
‫و امید کوفتی تو این کار کجاست؟
‫پس فهمیدم، کم‌کم فهمیدم که اونم ناقصه.
‫این اثر ناقصه چون اونم جنگیده.
‫نمی‌فهمم منظورت چیه.
[در دست دانته]
‫هی، پیرمرد.
‫- سلام، عمو انگار جن دیدی -
‫چی شده؟
‫یه بچه رو کشتم.
کِی؟ - همین الان -
‫کجا؟
‫پایین، نزدیک کارخونه شیشه‌سازی.
چطوری؟
‫گلوش رو بریدم.
‫بچه‌ی محل بود؟
‫- تاحالا ندیده بودمش. خب، اون لعنتی کجاست؟ -
‫چاقو. چاقویی که باهاش کشتیش کجاست؟
‫انداختمش تو فاضلاب.
‫ - چرا این کار رو کردی؟ یه چاقوی گنده داشت -
‫و ازم پرسید می‌خوام بمیرم یا نه.
‫پس تو شروع نکردی. اون شروع کرد؟
‫- آره. چه حسی داری؟ -
‫ببین، می‌خوای این کاره بشی؟
‫می‌خوای با این کار ‫برای خودت اسم و رسمی دست و پا کنی؟
‫الان حس می‌کنی خیلی گردن کلفت شدی؟
نه - خوبه -
‫چون نیستی. یادت باشه ‫چی بهت گفتم،
‫قانون طلایی، همسایه‌ات رو دوست داشته باش.
‫- درسته. ...و تو نباید -
‫شبیه اون بچه‌ای بشی که به پستت خورد.
‫ - درسته. نه به کسی شر و ور تحویل میدی -
‫بقیه‌ش چی بود؟ همونطور که بهت گفتم،
‫نه شر و ور تحویل بده
‫و نه از کسی شر و ور تحویل بگیر.
‫دیدی؟ پس تو شر و ور تحویل نگرفتی.
‫ - درسته و مطمئنی که بچه‌ی محل نبود؟ -
‫تاحالا ندیده بودمش.
‫عمو، باید چیزی که بهت گفتم رو ‫به کس دیگه‌ای هم بگم؟
‫کجا باید اعتراف کنم؟
‫داری از چی حرف می‌زنی؟ اعتراف.
‫برای اولین مراسم عشای ربانی‌م،
‫همه‌ی این‌ها.
‫آره. خدا همه جا هست.
‫درسته، درسته، درسته. و اون ‫همه چیز رو می‌شنوه. درسته؟
‫درسته. همه چیز رو می‌بینه. ‫همه چیز رو می‌شنوه.
‫آره. پس کی مهم‌تره؟ خدا یا کشیش؟
‫- خدا. پس خدا همین الان اعترافت رو شنید -
‫ببین، با صدای بلند گفتیش.
‫من شنیدم. خدا هم شنید.
‫پس تو اینجوری انجامش میدی؟
‫من اینجوری انجامش میدم. آره.
‫آره. تموم شد. گناه من پاک شد.
‫کدوم گناه؟ تو گناه نکردی. اون توله‌سگ
‫بی‌دلیل برات چاقو کشید.
‫اون بود که گناه کرد ‫و خدا مجازاتش کرد.
‫از طریق تو.
‫ - ممنون عمو ما رفیقیم، درسته؟ -
‫ - آره. رفیقیم فقط یادت باشه -
‫چیزی که بین ما و خدا اتفاق میفته،
‫چیزهای اینطوری خاص هستن.
‫نمی‌تونی در مورد این چیزها به کسی بگی.
‫اون گناهه. اون یه گناه بده.
‫خب، باشه.
‫سینک اون پشته.
‫دست‌هات رو بشور، کثیف به نظر میان.
ممنون
‫من فهمیدم. و مهم‌تر از همه، بخشیده شدم.
‫و هیچوقت به کسی نگفتم ‫که به چه چیزی اعتراف کردم.
‫شکوفه‌های یاسمن سفید کرمی ‫و شکوفه‌های بنفش
‫و شکوفه‌های سرخ، و شکوفه‌های صورتی
‫و شکوفه‌های زرد بی‌شمار گل دیگر،
‫و بی‌شمار عطر دیگر ‫در آفتاب و سایه پدیدار شدند
‫از میان آن سبز عمیق و پرپشت.
‫آنجا بناهای یادبود روبازی برای ‫جادوی تاریک‌تر خورشید برپا بود.
‫سنگ‌نگاره‌های رنگ‌پریده،
‫و محراب‌های مرجانی برجسته ‫و صاف و ساییده‌شده، جایی که مراسم
‫قربانی کردن انسان تا ‫قرن نوزدهم به صورت پنهانی رواج داشت،
‫و عطر پیشکشی خون
‫و هم‌نوع‌خواری، با عطرهای
‫شکوفه‌های سفید و شکوفه‌های بنفش،
‫و شکوفه‌های سرخ، و شکوفه‌های صورتی
‫و شکوفه‌های زرد درآمیخته بود.
‫نُه آسمان وجود داشت، ‫نه بهشت، بلکه آسمان‌ها.
‫تمام حقیقتی که دانته می‌دانست ‫با این مکاشفه آغاز شده بود.
‫اولین آسمانی که او ‫به شناختش رسیده بود،
‫در طول آن سال‌ها به نایاب‌ترین ‫آسمان‌ها بدل شده بود.
‫این آسمان بزرگ بی‌کرانگی بود،
‫که آمدنش را در بر می‌گرفت.
‫بودنش را، گذشتنش را و شبش را.
‫دانته فرزند...
‫آن تپه‌ی جادویی بود، اما من هم بودم.
‫و یکی از آن نُه آسمان، همان آسمانی‌ست
‫که یک مرد تنها یک بار ‫در روز مرگش خواهد دید. [با عرض پوزش بسته‌ایم]
‫چله‌ی ماه آگوست بود.
‫همان زمانی در نیویورک ‫که آسمان روز، درخششی
‫خفقان‌آور، کم‌ارتفاع و سفید داشت.
‫و تاریکی شب، غباری از ‫خاکستر بی‌ستاره و رنگ‌پریده بود.
‫لویی آن را حس می‌کرد. با آن یکی بود.
‫سیگاری روشن کرد و کامی گرفت.
‫دیروقت بود، اما نه برای او.
‫داری گشت می‌زنی، رفیق من.
‫اینطوری صدام نکن. یه نوشیدنی ‫و یه زیرسیگاری بهم بده.
‫هی، این نوشیدنی جدیده رو داریم. عالیه.
‫برو بابا. اون آشغال‌ها رو واسه مشتری‌های ساده‌لوح نگه دار
‫همون همیشگی رو با یخ برام بیار.
‫زیرسیگاری رو بی‌خیال از زمین استفاده می‌کنم
‫خب اوضاع چطوره، لو؟
‫آره، می‌دونی، قدیما وقتی بچه بودم،
‫پیرمردها می‌گفتن،
‫هرچی سبیل کلفت‌تر، مرد بزرگ‌تر.
‫حالا این روزها، یه مرد با سبیل می‌بینم،
‫با خودم می‌گم یا پلیسه یا یه آدم بی‌بخار، یا هردوش
‫خب، پس فکر کنم بهتره بزنمش، هان لو؟
‫نه، بذار باشه. بابات پلیسه، درسته؟ آره.
‫شاید اون رگه‌ی نیمچه پلیس بی‌بخار رو تو هم داری
‫بهت میاد، سبیله رو می‌گم.
‫می‌دونی عموت... یه آدم کاملاً به‌دردنخوره.
‫یعنی، اشتباه برداشت نکن، تو هم به‌دردنخوری.
‫ولی تو یه نمه فرق داری.
‫ولی عموت، یه آدم کاملاً به‌دردنخوره اینجا رو داشت
‫یه مدت هم خوب کار کرد.
‫همه چیز رو تو شرط‌بندی به باد داد.
‫بعد میاد پیش دوست‌های من اون‌ها هم کمکش می‌کنن
‫اونم هی گند می‌زنه میاد اینجا گریه زاری می‌کنه
‫تا چک‌هاش رو پاس کنن.
‫از هر سه بار یه بار اخطار قطع برق می‌گیره.
‫نه، دوست‌های من از این چیزها خوش‌شون نمیاد.
‫هی، لو، فکر نمی‌کنی بهتره اون رو بذاری کنار؟
‫اگه یه پلیس رد شه و داخل رو نگاه کنه چی؟
‫آخرین باری که یه پلیس رو در حال راه رفتن دیدی کی بود؟
‫دیگه راه نمیرن.
‫اون‌ها هم مثل بقیه این...
‫آدم‌های بی‌مصرف میرن باشگاه، ولی راه نمیرن.
‫آخرین پلیسی که دیدم گشت می‌زد یه پیرمرد بود
‫قد 157 سانتی‌متر، از بهترین‌های نیویورک.
‫مثل بابای تو. یه آدم بی‌ارزش، زشت و نکبت.
‫به‌هر حال، دوست‌های من فکر کردن شاید من بتونم
‫این کثافت رو یه‌کم بترسونم.
‫عموی تو، شاید اینجوری پیام رو بگیره.
‫هی، آروم باش، هان؟ آروم باش.
‫مثل حرف بودای بزرگ، اعتدال در همه چیز.
‫طریقت هشت‌گانه. تاحالا... مواد امتحان کردی؟
‫هان؟
‫باید یه بار امتحانش کنی. ازت مرد می‌سازه.
‫پس، همونطور که می‌گفتم،
‫تو و عموت، هر دوتون از یه قماشین،
‫دوتا دروغگوی پست و بی‌همه چیز.
‫می‌دونم که ازش دزدی می‌کردی،
‫جنس‌ها رو به جاهای دیگه می‌فروختی.
‫می‌دونی، چند تا شیشه اینجا،
‫چند تا شیشه اونجا، کارهای بزدلانه.
‫ولی خب، تو هم یه آدم بزدل و پستی.
‫و مادرت، خدا بیامرزتش، اونم پست بود،
‫تازه اونقدرها هم خوب نبود.
‫قیافه‌ی مسخره‌ای داری، می‌دونستی؟
‫چطور تونستی یه زن رو راضی به ازدواج با خودت کنی؟
‫اون حتماً از تو هم بازنده‌تره.
‫یعنی، من هیچوقت ندیدمش بچه‌هات رو هم همینطور
‫عکس‌شون رو داری؟
‫آره.
‫اینه؟
‫آره. اونم قیافه‌ی مسخره‌ای داره.
‫می‌دونی، تو شبیه یکی از اون‌هایی.
‫اسمشون چیه؟ یکی از اون راسوها.
‫و اونم شبیه گرازه.
‫اگه الاغ و اسب رو با هم جفت بندازی، قاطر به دست میاری
‫فکر کنم این نتیجه‌ی ازدواج
‫یه راسو و یه گرازه، هان؟
‫دختر کوچولو چند سالشه؟
‫ماه دیگه ده سالش می‌شه.
‫خب، همونطور که گفتم، من هیچوقت ندیدمشون.
‫شاید باید یکی از این روزها یه سر به جرسی بزنم
‫ادای احترام کنم و دختر کوچولو چند سالش بود؟ گفتی ده سال
‫خنده‌داره، می‌دونی، هرچی پیرتر می‌شی،
‫بچه‌ها رو بیشتر دوست داری.
‫منظورم رو که می‌فهمی
‫ازم می‌خوای چی کار کنم؟
اول از همه
‫و همونطور که افسر بازداشت‌کننده می‌گه،
‫قبل از جواب دادن با دقت به این فکر کن،
‫چون ممکنه مهم‌ترین جوابی باشه
‫که تو کل زندگیت دادی.
‫چقدر پول الان تو این خراب‌شده هست؟
‫فقط دخل امشب؟ حدود 1200 تا.
‫ - مضحکه این روزها همه با کارت حساب می‌کنن -
‫چقدر از این 1200 تا رو تا الان برداشتی؟
‫ - تا الان برش داشتی. لو جیب‌هات رو خالی کن -
‫خب. بقیه‌ی 1200 تا کجاست؟
‫ - تو آشپزخونه‌ست بزن بریم -
‫خیلی‌خب. من...
‫یادته داشتیم در مورد مرد ساختن از تو حرف می‌زدیم؟
‫زانو بزن، عوضی.
‫هر کاری بخوای برات می‌کنم.
‫فقط انجامش بده.
‫حالا چشم‌هات رو ببند... مثل یه پسر خوب.
‫عالیه.
‫خوبه.
‫من اکنون به عنوان محصولی از ‫«ای.او.ال تایم وارنر» با شما سخن می‌گویم.
‫هیچوقت تصور نمی‌کردم ‫آنقدر زنده بمانم
‫تا این کلمات را بر زبان بیاورم که هم منزجرکننده
‫و هم به طرز عجیبی سرگرم‌کننده‌اند.
‫خیال‌پردازی پایان می‌یابد
‫و سرنوشت دو چهره دارد، که هیچ‌کدام
‫تا پایان رونمایی نمی‌شود.
‫پرده هنوز کنار نرفته است.
‫اما می‌توانم و خواهم گفت ‫که چه چیزی مرا به اینجا کشاند.
‫آره، دختر منه.
‫اون غم رو تو وجودش تشخیص میدم.
‫لعنتی. اوم، بذار من ‫هزینه‌ی تحصیلش رو بدم.
‫ولی بهش نگو. باشه. من هزینه‌ش رو میدم.
‫می‌خواد باستان‌شناس بشه. خوبه.
‫بازم پول تو راهه.
‫مگه قراره چی کار دیگه‌ای کنم؟ ‫باهاش اینقدر بنوشم تا بمیرم.
‫فقط بگیرش.
‫برات بازم پول میارم. باشه.
‫اولش من رو «نیک» صدا می‌کرد،
‫بعد شروع کرد به صدام کردن «بابایی».
‫و ازم پرسید که اشکالی نداره اینطوری صدام کنه
‫و منم بهش گفتم این بهترین ‫چیزی‌ـه که تاحالا شنیدم.
‫وقتی برای خداحافظی نگاهش کردم، فهمیدم
‫که لبخندش دیگه اون غم پنهان رو نداره
‫که اولین بار که عکسش رو دیدم حس کرده بودم.
‫و با خودم فکر کردم چقدر وقت بوده که اون غم رفته
‫لبخند او لبخند سعادت بود،
‫و من احساس خوشبختی می‌کردم ‫که بخشی از وجودم در او بود،
‫و از طریق او، این بخش
‫از وجودم به چیزی بهتر ‫از آنچه من هرگز خواهم بود، تبدیل می‌شد.
‫و از طریق او، طعم خلوصی
‫در نفس‌هایش را می‌چشید که من هرگز نخواهم شناخت
‫نمی‌دونم لبخند خودم چه شکلی بود،
‫ولی حس خوبی داشت.
‫و بعد تمام شد، ‫و من هیچوقت اون قاتل
‫عوضی که این کار رو کرد، پیدا نکردم.
‫هیچ حسی به این صخره‌های عریان ندارم
‫یا به مهربانی تو.
‫لعنت به تو، دنیا.
‫لعنت به تو.
لعنت بهت
‫آره،
‫تازه یه پیتزا سفارش دادم.
‫خوشحالم می‌بینمت، لو.
‫این یه سلف پرتره واقعی از رامبرانده؟
‫می‌دونی، اگه من موقع کشیدن سلف پرتره
‫اون شکلی بودم،
‫فکر کنم یه‌کم با رنگ جراحی
‫زیبایی روی خودم انجام می‌دادم.
‫چیزی مثل این چقدر می‌ارزه؟
‫می‌شه روی یه چیز زیبا قیمت گذاشت؟
‫از این نقاشی خوشت میاد؟
‫اگه بخوام کاملاً صادق باشم، نه.
‫فکر می‌کنم یه تیکه‌ی زشت و بی‌ارزشه، ‫و می‌دونم تو هم همین فکر رو می‌کنی.
‫وگرنه، اون رو روی دیوار اون طرف می‌ذاشتی.
‫که بتونی ببینیش اینجا بالای سرت آویزونش کردی
‫مثل یه تاج، تا بقیه ببیننش.
‫ده میلیون دلار زشتی باورت می‌شه همچین چیزی؟
‫دنیای عجیبیه لو. دنیای خیلی عجیبی.
‫خب، حداقل می‌دونم تو برای این ‫ده میلیون دلار پول ندادی.
‫با اون پول می‌تونستی یه چیز خوب بخری.
‫می‌دونم حق با توئه. ‫حرفم اینه که دیوانه‌کننده‌ست
‫که مردم برای چه چیزهایی پول میدن.
‫و عجیبه که مردم برای چی پول زیادی میدن.
‫وقتی می‌گم زیاد، منظورم خیلی زیاده.
‫به همین دلیله که امشب ‫پیتزات رو خراب کردم، لو.
‫پیتزات رو خراب کردم تا بهت بگم
‫که قراره مرد خیلی ثروتمندی بشی.
‫این ممکنه سخت‌ترین کاری باشه ‫که تا حالا انجام دادی،
‫ولی وقتی تموم بشه، اگه ‫این یکی رو به سرانجام برسونیم،
‫دیگه هیچوقت لازم نیست ماشه بکشی
‫تو زندگیت، مگه اینکه ‫با یه کت پشمی بری بیرون
‫و یه قرقاول شکار کنی.
‫این کاره بزرگیه لو.
چقدر بزرگ؟
‫ بزرگتر از چیزی که هرکسی
‫حتی تو خوابش دیده باشه.
‫داریم از چه پولی حرف می‌زنیم؟
‫سهم تو؟
‫سهم من؟
‫ بین یک تا دو میلیون شاید هم بیشتر، بدون مالیات
‫اسکناس‌های تمیز و نو.
‫باید چی کار کنم؟ یه ارتش رو بکشم؟
‫مجبورم چندتا شاخ و برگ رو هرس کنم،
‫چندتا لالایی هم این وسطا بخونم.
کی پول رو می‌گیریم؟ - چند ماه بعد از اینکه شروع کنیم -
‫ - کی شروع می‌کنیم؟ به زودی -
‫تازه خبری که منتظرش بودم بهم رسیده.
‫بعدش بهت زنگ زدم قراره این یارو رو بیارن تو کار
‫یه نویسنده می‌شناسه، یکی از دوست‌هاشه.
‫یه جورایی کارش درسته. آدم کلیدی ماست. ‫لازمش داریم تا کار رو پیش ببریم.
‫دوستش. خب، حالا ما هم دوست پیدا کردیم این یارو کیه؟
‫نمی‌دونم. یه نفر به اسم نیک.
‫نیک. نیک. این دنیا پر از نیک‌های لعنتیه.
‫چیه؟ این دیگه چه کوفتیه؟
‫مگه برات مهمه اسمش چیه؟
‫ربطی به اسم کسی نداره.
‫مشکلم با کلمه‌ی «دوست»ـه.
‫ببین، همونطور که گفتم، فعلاً آروم باش.
‫این ده هزارتا. به عنوان یه دوستی در نظرش بگیر. نه
‫بهتره اینطور بگم ...بهش به چشم پول تو جیبی
‫فکر کن، رفیق من.
‫آخرای اینینگ هفتم رو دید. پیتزا خوب بود.
‫یک، دو.
‫ - الو الو. دفتر نیک تاشیس -
‫آره، نه بابا. شما کی هستی؟
‫شما باید آقای تاشیس باشین. ببخشید.
‫چی؟ آنا کجاست؟
‫من جولیتا هستم. آنا بیمارستانه.
‫مسمومیت بارداری داره.
‫چی؟ بارداره. مسمومیت بارداری.
‫بچه‌ش در خطر بود. اون اینجا نیست.
‫من جاش رو گرفتم.
‫جاش رو گرفتی. بله آقای تاشیس.
‫من دخترخاله‌ش از ایتالیا هستم.
‫ببین، یه بار دیگه من رو آقای تاشیس ‫صدا کنی،
‫درد بدی می‌گیرم. تو دخترخاله‌شی.
‫می‌تونی من رو نیک صدا کنی. ‫چیه؟ حالش خوبه؟
‫جای خوبیه. شما هم همینطور.
‫باشه؟ پولی به دستمون رسیده؟
‫فقط چندتا چک کم‌مبلغ
‫و یه پیشنهاد از آلمان برای ‫حدود سه هزار مارک.
‫ - باشه. چیز دیگه‌ای هست؟ بله -
‫چندتا از موعدهای تحویل رو از دست دادین
‫و ویراستارتون می‌خواد
‫یه قرار ملاقات باهاتون بذاره.
‫اون مال یه ماه پیش بود.
‫ایمیل‌ها رو دریافت کردین؟ شما هم رونوشت داشتین
‫بله. آره، دریافت کردم.
‫بلدی تایپ کنی، مگه نه؟
‫هر کلمه‌ای که می‌گم رو کلمه به کلمه بنویس. آماده‌ای؟
آماده‌ام - باشه -
‫اوم... تام عزیز، من...
‫داشتم به درخواستت برای ‫یه عنوان فرعی روی جلد کتاب فکر می‌کردم
‫تا اینکه به روشنایی رسیدم و مقدس‌ترین
‫و وحشتناک‌ترین چیزها پدیدار شد.
‫صداقت. پیشنهاد احمقانه‌ت
‫برای یه عنوان فرعی روی جلد کتاب که نشون بده
‫که غیرداستانیه احمقانه‌ترین چیزی‌ـه که تاحالا شنیدم
‫مطمئنین، آقای... یعنی، نیک؟
‫نمی‌خواین یه مدت در موردش فکر کنین. شاید...
‫لطفاً فقط
‫بنویس. باشه؟
‫خدا نکنه کسی یه کتاب رو ورق بزنه و واقعاً بخرتش
‫و اصلاً کی اهمیت میده؟ این فقط یه کتاب لعنتیه
‫ارادتمند شما، نیک.
‫در این مورد مطمئنین؟
‫بله. ممنون، جولیتا. خداحافظ.
‫نیک اینجاست، بچه‌ها،
‫ - تازه برگشته سلام -
‫آقایان.
‫این یه سلف پرتره واقعی از رامبرانده؟
‫از این نقاشی خوشت میاد، نیک؟
‫باید بهت بگم، برای من یه تیکه آشغاله.
‫یعنی، اشتباه برداشت نکن، دوست داشتم
‫مالکش باشم، فقط به اندازه‌ای که بفروشمش.
‫ولی، ولی نه، نه.
‫اگه بخوام کاملاً صادق باشم، ‫نه، خوشم نمیاد...
‫فکر کنم ما با هم کنار میایم.
‫شما دوتا مشخصاً هیچی از نقاشی نمی‌دونین
‫در مورد کمدی الهی چی؟ از اون خوشت میاد نیک؟
‫آره. آره. خوشم میاد قبلاً عاشقش بودم. الان خوشم میاد
‫ - چی عوض شد؟ به هر چیزی به اندازه‌ی کافی نگاه کنی -
‫هرچقدر هم که زیبا باشه، ‫اشکالش رو می‌بینی.
‫زن موردعلاقه‌ت، یه شعر، زندگیت.
‫به هر چیزی به اندازه‌ی کافی ‫نگاه کنی، اشکالش رو می‌بینی.
‫دوست داری به اصلش نگاه کنی؟
‫منظورت از اصلش چیه؟
‫اصلش. نسخه‌ی خطی اصلی.
‫وجود نداره.
‫احتمالاً حدود 620 سال پیش یکی
‫برای گرم شدن انداختدش تو شومینه.
‫آره. حتی یه خط هم وجود نداره
‫که دانته با دستخط خودش نوشته باشه. هیچی.
‫اگه وجود داشت، فکر می‌کنی چقدر می‌ارزید؟
‫بی‌قیمت بود. هزارتا از اون کوفتی‌ها.
‫شاید. یعنی،
‫بزرگترین گنجینه‌ی ادبی تمام دوران می‌شد.
‫مثل این بود که واتیکان بخواد
‫روی تندیس «پیه‌تا»ی میکل‌آنژ قیمت بذاره.
‫ممکن نیست. غیرقابل تصوره. ‫هیچ‌کس حتی نمی‌تونست بخردش.
‫ما قیمتش رو مناسب می‌کنیم.
‫برات تعریف می‌کنم.
‫یه نفر بود به اسم دون لکو.
‫زیر سقف خانه‌ی پدری‌اش.
‫پدر خودش رو با گلوله کشت،
‫کسی که به مادر عزیزکرده‌اش بی‌احترامی ‌کرده بود
!پدر
!خفه شو
!کمک
!خفه شو
!نه
!کمک
‫بعدش، جسد رو بیرون کشید
‫و روی خیابان گذاشت، ‫نزدیک در ورودی،
‫که اون رو باز گذاشته بود.
‫ممنون.
‫در روزهای بعد، او تمام کسانی ‫را که از دور و نزدیک
‫برای بردن جسد ‫و برگزاری مراسم خاکسپاری
‫محترمانه آمده بودند، کشت.
‫همه بادکرده افتاده بودند،
‫و در حال پوسیدن بودند تا اینکه خیابان ‫پر از بوی گند
‫و کثافت جسدهایشان شد.
‫سرانجام، سه مرد محترم از پالرمو آمدند،
‫نه با لباس‌های مشکی عزا،
‫بلکه با لباس‌های کتانی سفید.
‫تنها آن کسی که رهبر بود ‫دستش را باز کرد
‫به سمت مرد مسلحی که در آستانه‌ی در بود.
‫این مردان به احترام ‫کلاه‌هایشان را برنداشتند،
‫در حالی که با فاصله از جسد ‫حالا دیگر گندیده‌ی
‫مردی که به او خدمت کرده بودند ایستاده بودند
‫اینگونه بود که دون لکو ‫پدر آن شهر شد،
‫و سال‌ها با دستان مهربان آن را کنترل کرد.
‫اون مال خیلی وقت پیش بود.
‫کمتر کسی آن خونریزی را به یاد داشت،
‫بیشتر مهربانی‌اش را به یاد می‌آوردند.
‫خلاصه، اون این بچه‌ی جوون رو زیر پر و بالش می‌گیره
‫که فکر می‌کرد به درد این زندگی می‌خوره
‫چون اهل کتاب بود.
‫اون بچه فقط می‌خواست به خدا خدمت کنه.
‫پس دون لکو در نهایت کارش رو درست می‌کنه، ‫با یه شغل خوب
‫برای واتیکان مشغول به کارش می‌کنه.
‫البته، دون لکو بالأخره می‌فهمه
‫که این بچه احتمالاً پول زیادی ‫به دست نمیاره،
‫ولی بعدش به گنج می‌رسه.
در میانه‌ی مسیر زندگی‌مان
‫کمدی الهی،
‫نسخه‌ی خطی اصلی دانته.
‫کمدی الهی‌ش.
‫پس می‌خوام بری اونجا،
‫بگیریش، و برش گردونی.
‫هی، تاحالا با اون قوطی حلبی پرنده رفتی پالرمو؟
‫ - آره، از اون پرواز متنفرم لعنتی. نمی‌تونم تحملش کنم -
‫به خاطر همین این گلف‌استریم رو دارم.
‫لطفاً صبر کنین تا از زمین بلند شیم.
‫خفه شو. حواست به جاده باشه.
‫خونه‌ی هزار ساله. ‫درخت‌های هزار ساله.
‫کشیشه هم به نظر
‫حدوداً هزار سالشه.
صبح به‌خیر، پدر - صبح به‌خیر -
!بفرمایید
دون لکو؟
آمریکایی‌ها اومدن
‫صبح به‌خیر، دون لکو.
‫بله.
‫هی، یه فنجون چای می‌خوریم. ممنون.
بیارش
نشون‌شون بده
‫ممنون.
‫آیا حس می‌کنی که همه چیز خوب است؟
‫حس می‌کنم که همه چیز خوب است.
‫ممنون.
‫جعبه رو بذار تو کیف.
‫بجنب. بجنب. بزن بریم.
‫بزن بریم.
‫گذرنامه.
‫هی، بیا اینجا.
‫خوبه. بجنب.
‫کمک کن این رو جابه‌جا کنیم. بجنب. بیا.
!هی رفقا، بیاید !بیاید از اینجا ببریمش بیرون
‫ممنون. کیف‌ها عقبن.
‫کیف‌ها رو برداشتم.
‫این یعنی زندگی، پسر. ‫تقریباً اقیانوس اطلس رو رد کردیم.
‫ممنون.
‫چرا سگ‌ـه رو کشتی؟
‫چرا سگ رو کشتم؟ چون...
‫سگ‌ها پارس می‌کنن.
‫می‌دونی... ‫این قضیه‌ی دون لکو،
‫احتمالاً یه جنگی رو اونجا تو پالرمو راه می‌ندازه
‫در مورد اون سگ پرسیدی.
‫ما لازم نداریم یه سگ ولگرد ‫برامون پارس کنه وقتی داریم مخفیانه
‫از یه قتل عام فرار می‌کنیم.
‫به همین سادگی.
‫تو از سگ‌ها خوشت میاد؟
‫معلومه که خوشم میاد.
‫آره، منم همینطور. از اون کوچولوهای ‫کوفتی که انگار جهش‌یافته‌ان خوشم نمیاد.
‫موجودات جهش‌یافته.
‫می‌دونی، که تو نیویورک می‌بینی. ‫فکر نمی‌کنم سگ‌های واقعی دوست داشته باشن
‫تو آپارتمان‌ها حبس بشن.
‫فکر می‌کنم آدم‌هایی که، آدم‌هایی
‫که سگ‌های بزرگ رو تو شهر حبس می‌کنن، ‫آدم‌های احمق
‫و عوضی‌ای هستن که دارن سگ‌های
‫خودشون رو می‌کشن، ولی آروم آروم.
‫اگه من تو روستا زندگی می‌کردم، یه سگ داشتم،
‫ولی یه سگ واقعی داشتم.
‫مثل، مثل همونی که تازه بهش شلیک کردیم.
‫منظورت چیه همونی که ما شلیک کردیم؟ ‫من به اون سگ شلیک نکردم.
‫تو کردی.
‫تو شریک جرمی.
‫تو شریک جرم قتل درجه اولی.
‫اوه.
‫ولی چندش‌آوره، می‌دونی.
‫اون دخترهایی رو دیدی
‫که روزنامه زیر سگ‌ها می‌گیرن؟
‫می‌دونی، وقتی سگه داره کار خرابی می‌کنه.
‫یا می‌بینی یه بانوی خیلی خوشگل داره رد می‌شه
‫و می‌بینی یه کیسه پلاستیکی کوچیک
‫از فضله‌ی سگ تو دستشه.
‫فکر می‌کنم هرکسی که آگاهانه ‫هرگونه تماس فیزیکی
‫با فضله‌ی سگ داشته باشه، قطعاً مریضه.
‫کسی که از مُرده‌ها دزدی می‌کنه، ‫هیچی نیست در مقایسه با کسی
‫که به فضله‌ی سگ دست می‌زنه.
‫کثافت‌کاریه.
‫تاحالا اون کار رو کردی؟
‫کدوم کار رو؟
‫دزدی از مُرده...؟
نه
‫ولی بهش فکر کردم و چند باری
‫لباس‌هاشون رو برداشتم.
‫ - کت‌شون رو؟ آره، برای کارهای دیگه ازش استفاده می‌کردم -
‫از خز واقعی بودن.
‫انگار که من رو برای کارهای مربوط به آدم‌‌های
‫خیلی پولدار بفرستن.
‫ندیمه‌ی دربار خواهد شد.
‫در تمام سیارات.
‫جمای عزیز،
‫او کیست؟
‫او... او ارباب جوان ‫از خاندان اشرافی آلیگیری است
‫با نام مسیحی دورانته.
‫تار.
‫چرا موهای من چون یاقوت تافته نیست ‫یا چشمانم سبز
‫یا پوستم چون ابر نیمروز روشن نیست؟
‫با دیدن بئاتریس، ‫دانتۀ جوان نوشت، بنگر
‫الهه‌ای نیرومندتر از من که ‫چون بیاید، بر من فرمانروایی خواهد کرد.
چی؟
‫با اولین نگاه،
‫دیوانه‌وار خاطرخواهش شد.
‫چی سر بئاتریس اومد؟
‫چی شد؟ خب، اولین کتاب دانته،
‫تمام شعرها، سرودی برای اونـه.
‫گرچه هرگز با هم سخن نگفتن. او در جوانی
‫مُرد، پیش از اونکه فرصتی داشته باشند.
‫اما اون در کتابش زنده موند.
‫اون راهنماش در بهشت بود.
‫اون یکی چی؟
جما
‫با اون وصلت کرد و هرگز ‫کلمه‌ای درباره‌اش ننوشت.
‫گویدو،
دوست من
‫تو خود را آشکار کرده‌ای
‫که دوست هیچ‌کس نیستی جز خودت.
‫زیرا من با همان لب‌هایی ‫که پسرم را به تبعید فرستادند، نفرین شده‌ام.
‫برای تصمیم‌گیری.
‫شش راهب وجود دارند.
‫من تنها یکی هستم. آیا می‌خواهی در برابر
‫دیگران بایستم؟
‫مردم فلورانس این را انتخاب کردند، نه من.
‫دانتۀ عزیزم، یک پیام‌رسان ‫امضاشده از سوی قلب.
‫نه بیشتر. او که معتقد است ‫دوبیتی‌هایش از مهر
‫و عشق،
‫جهان را به حرکت در می‌آورد اینجا در برابر من ایستاده
‫و آن‌ها را ضعیف‌تر از آن می‌خواند که بتوانند حرکت دهند
‫جز چند تن از همنوعانش را.
‫من زمانی پدری مهربان‌تر از پدر خودت برایت بودم
‫چه خدمت را برایت دشوار کرده؟ از همان برحذر کن
‫مرد بی‌نامی را بیاب ‫که خود را اشعیا می‌خواند.
‫این آخرین هدیه‌ی من به توست.
‫هیئت نمایندگان رسیده‌اند، جناب پاپ.
‫پرنده‌ی فلورانس.
‫فرستادگانم به سویم بازگشتند.
‫بی‌اعتنا، با این خبر ‫که جمهوری تو
‫خواهان خودمختاری بیشتری ‫برای اداره‌ی امور خویش است.
‫و با این حال، غیبت یک ارباب، ‫همه را ارباب کرده است.
‫در این باره چه می‌گویی؟
‫درخت را از میوه‌اش می‌شناسند
‫و شاخه‌های جمهوری ما از شیرینی‌هایی ‫که جناب پاپ می‌پسندند، خم شده است.
‫شاید باید عصایم را ‫به نژاد شاعران بسپارم.
‫آیا قافیه‌هایت گنبد سنت پیتر
‫را تمام می‌کردند؟ یا حقوق سربازانم را در سرزمین مقدس می‌پرداختند؟
‫شاید وقتی بر دامنه‌های ‫کوه پارناسوس تکیه داده بودی،
‫خیالات آرمان‌شهری‌ات را به نظم کشیده‌ای.
‫اما در مورد فلورانس، هیچ تشویق
‫ملایمی شیر را کنار بره نمی‌نشاند.
‫شهر می‌سوزد. و من از دودش خسته‌ام.
‫خاکستر دود کمی دارد و سوخت بدی است.
‫اگر چنین باشد،
‫تو را از دیدن چنین مصیبتی معاف می‌کنم.
‫چگونه، جناب پاپ؟
‫در ازای بی‌ادبی‌ات، لطفی می‌کنم.
‫زیرا چنین استعداد ذاتی‌ای ‫تو را برای خدمت
‫عمومی نامناسب کرده است.
‫فلورانس شایسته‌ی تو نیست، ‫فراموشش کن.
‫زیرا اوست که به تو پشت کرده، ‫گرچه من حکمش را صادر می‌کنم.
‫مرا ببخشید، جناب پاپ. ‫اگر بی‌پروا سخن گفتم.
‫چون لوط از او روی برگردان ‫و به یادش نگاه مکن.
‫مبادا روح حقیقی‌ات ستونی از ‫اشک‌های شور شود که مانع
‫شیرینی اشعار متنوع شود
‫زیرا مرگ در انتظار بازگشت تو به خانه است
‫نشان قابیل را بر آن نهادند.
‫از جلوی چشمم دور شو.
‫به شما دستور داده شده که ‫فوراً محل را تخلیه کنید.
‫- به دستور چه کسی؟ من یعنی پاپ -
‫تو بیست دقیقه وقت داری تا هرچیزی که خودت
‫و فرزندانت می‌تونین حمل کنین رو برداری. ‫کالسکه‌ای منتظرته تا شما رو
‫به ملک کان گرانده دلا اسکالا در ورونا ببره.
‫بر زمین‌اند، آن وحشت‌زدگان.
‫آیا این دوزخ است که تو را خوشامد می‌گوید
‫یا به آسمان خواهی نگریست؟
‫بپرهیز.
‫مبادا که چشم سرگردانت ‫بر ناامیدی همسرت بیفتد.
‫دوستت کاوالکانتی مُرده است.
‫مُرده.
‫آیا خون دوستی،
‫ارزشی بیش از ‫عسل نوک تیز زمین ندارد؟
‫دانتۀ عزیز از دست رفته‌ام. مرا ببخش.
‫اگر اینقدر خودم را احمق نشان نداده بودم،
‫شاید تو هنوز زنده بودی.
‫مرد بی‌نامی را که خود را ‫اشعیا می‌خواند، پیدا خواهم کرد.
‫سوفیا. آیا آن ‫مادر حقیقی است؟
‫با این حال فرزندان
‫هم‌نوع من از او روی برمی‌گردانن تا هرگز او را نشناسند
‫فرعون، همانطور که کتاب خروج به ما می‌گوید،
‫هر نخست‌زاده‌ای را در میان یهودیان کشت،
‫اما اسطوره‌ی دروغین این دنیای جدید،
‫که همان تجارت
‫پست است، همه‌ی آن‌ها را خواهد گرفت.
‫هر زاده‌ای را، و هیچ موسی‌ای
‫که در قنداقی در میان نیزارهای ‫کنار رود رها شده باشد،
‫نجات نخواهد یافت.
‫و آن‌ها را رهبری کرده و دوباره به خدا ملحق نخواهد کرد
‫عرب، یهود جدید است،
‫برای یک مسیحی، هم‌نشینی با یک یهودی،
‫با جستجوی آنچه کلیسا ‫ممکن است جادو بداند،
‫و بسیار بدعت‌آمیز، نامقدس
‫و سیاه است، می‌تواند
‫به معنای تکفیر و مرگ باشد.
‫اول آن‌ها مرا می‌کشند و سپس تو را.
‫با این سوگند، هر دوی ما ‫ممکن است از مرگ نجات یابیم.
‫تا بتوانیم زنده بمانیم و بعد بمیریم.
‫هیچ کلام یا حرکتی هرگز ‫اینچنین عمیق مرا آزرده نکرده بود.
‫در این بی‌اعتنایی ظاهری،
‫بیش از خشم، شرم احساس کردم. ‫روحم از ترس و تردید به تلاطم
‫و ناامنی افتاد.
‫و نفرین‌های این درس در قالب
‫ضربه خاموش پوچی وارد شد.
اینگونه زندگی جدیدی آغاز می‌شود
‫تأیید شده.
‫منظورت از تأیید شده چیه؟ ‫به نظر من که خیلی قدیمی میاد.
‫آره، به نظر منم قدیمی میاد. ‫به نظر من واقعیه.
‫ولی این کافی نیست. ما به مدرک احتیاج داریم،
‫مدرک معتبر.
‫هرچقدر که بتونیم گیر بیاریم.
‫لعنتی.
‫اینجا من دارم نُه جور گناه کبیره‌ی ‫لعنتی مرتکب می‌شم
‫و انواع و اقسام پروازهای ‫غیرمجاز از نظر سیگار کشیدن رو تحمل می‌کنم.
‫و این چیز ممکنه حتی واقعی هم نباشه.
‫باید بگم واقعاً دارم از این ‫قضیه خسته می‌شم.
‫این آشغال‌کاریای ممنوعیت سیگار.
‫نگران نباش لویی. من می‌تونم این بخش ‫رو خودم حلش کنم.
‫فکر می‌کنم اگه قراره این کار رو بکنیم، ‫باید درست انجامش بدیم.
‫می‌دونی، نیک اون بلده چطور درست انجامش بده
‫برای همین اینجاست. ما، ما...
‫حداقل باید ثابت کنیم که این ‫همزمان با دوره‌ای نوشته شده
‫که دانته می‌نوشته.
‫و چطور این کار رو می‌کنیم؟
‫تاریخ‌گذاری با کربن-14، ته‌نقش‌ها.
‫می‌بریمش دانشگاه آریزونا
‫و بعد به مکانی تو ایلینوی.
‫که معتبرترین مرکز
‫تحلیل فنی تو کل دنیاست.
‫ولی اول باید برگردم ایتالیا
‫و باید اسناد تاریخ‌داری رو پیدا کنم ‫که همزمان
‫و در مکانی نوشته شدن که دانته این رو می‌نوشته
‫اینجوری مرکب و پوست رو می‌شه مقایسه کرد.
‫بعدش تاریخ ته‌نقش‌های روی کاغذ رو درمیارم.
‫هیچ دست‌خطی از دانته وجود نداره که
‫بشه با این دست‌خط مقایسه‌ش کرد.
‫پس ما به بیشترین شواهد غیرمستقیم،
‫و بیشترین تأیید ممکن نیاز داریم.
‫و چطور می‌خوای این اسناد تاریخ‌دار رو به دست بیاری؟
‫می‌دزدمشون
ببین، برام مهم نیست
‫برام مهم نیست اهل کجایی. ‫می‌دونم دوست دارم کجا بمونم.
‫بیست ساله که میرم اونجا.
‫تو مثلاً باید این چیزها رو بدونی.
‫من همین الان تو راه فرودگاهم.
‫باید همونطور که ازت خواستم به آنا زنگ می‌زدی
‫خب، نمی‌دونم. بعداً برای این کار وقت داریم.
‫نه، نه این کار رو نکردم.
‫باشه. باشه. باشه. ‫هی ببین، اشکالی نداره. اشکالی نداره.
‫آروم باش. متأسفم. ‫متأسفم. می‌دونم می‌دونستی.
‫اون، اون نامه رو فرستادی؟ ‫خوبه. ممنون.
‫وقتی رسیدم اون طرف بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه. فقط یادت نره نسخه‌ی من رو بیاری.
‫ممنون. ممنون. ممنون.
صبح به‌خیر - صبح به‌خیر، آقای توچی -
‫بله. از دیدنتون خوشبختم. خوشبختم.
‫منم از دیدنتون خوشبختم.
‫همونطور که گفتم، دنبال اینم که
‫اسناد رسمی دربار کان گرانده دلا اسکالا رو بررسی کنم
‫بین سال‌های 1313 تا 1315 رو.
ما حاضریم
‫از این طرف.
سال‌های 1310 تا 1330
سال‌های 1310 تا 1315
سال 1315
در تحقیقات‌تون موفق باشید
خیلی متشکرم
‫همه چیز مرتبه؟
‫این، این دقیقاً همون چیزی‌ـه ‫که دنبالش بودم.
‫بعداً می‌بینمتون.
ممنون
‫آرشیو دولتی، همون کت و شلوار آبی.
‫همون داستان. این بار ‫اسنادی از سال‌های ‫‏1316، 1318 و 1321 رو برداشتم.
‫اسنادی که توسط گویدو تنظیم شدن.
‫- درسته؟ درسته. خیلی ممنون -
‫باعث افتخاره، آقا.
‫الو. جولیتا؟ آره.
‫چی، چی، چه خبره؟ ‫کجایی؟
‫همه چیز خوبه؟ اون،
‫دربان هتل تازه بهم گفت ‫اتاق‌هامون رو کنسل کردی.
‫نسخه‌ی من همراهته؟
‫باشه. باید بیام اونجا؟
‫باشه. آدرس چیه؟
‫یه، یه تیکه کاغذ داری؟
‫چیه؟
نیک
‫ - حالت خوبه؟ آره. ببخشید، متأسفم -
‫فقط، اوم،
‫اینجا یه حس آشنایی داره.
‫فقط، نمی‌دونم.
‫من رو یاد چیزی می‌ندازه ‫که نمی‌تونم دقیق به یاد بیارمش.
‫آشناست. چطور؟
‫نمی‌دونم. بعضی‌ وقت‌ها اینطوری می‌شم.
‫یه جورایی مثل یه نسیم خاطره ‫که نمی‌شه گرفتش
‫قبل از اینکه محو بشه.
‫خب، آشنایی خوبه، مثل خونه.
‫برای همین آوردمت اینجا.
چرا؟
‫چون من اینجا زندگی می‌کنم.
‫همیشه اینجا زندگی کردم. ‫فصل‌ها عوض می‌شن، ولی هیچ چیز دیگه نه.
‫من برای کمک به آنا به نیویورک اومدم.
‫آره. ببین. متأسفم. من خیلی...
‫ - عذرخواهی نکن عوضی بودم -
‫آنا مثل خانواده‌ست. پس.
‫اگه به اون اعتماد داشتی به منم اعتماد می‌کنی
‫بیا.
‫آره. فکر کنم خوبه که ‫آدم خونه‌ای داشته باشه تا بهش برگرده.
‫من هیچوقت نداشتم.
‫شاید داری و فقط خودت خبر نداری.
خوبه؟ - ...این -
‫خیلی خوبه.
‫من هیچوقت آدم اهل خونه و زندگی نبودم.
‫ولی اینجوری بهت نگاه می‌کنم
‫و با خودم می‌گم، نمی‌دونم، ‫شاید می‌تونستم اون کار رو بکنم.
‫شاید احمق بودم.
‫شاید بودی. شاید هنوزم می‌تونی باشی.
‫تو قطعاً یه احمقی.
‫وای. می‌دونی، مهم نیست
‫چقدر از خونه دور می‌شی بالا رو نگاه می‌کنی
‫و ماه همیشه همون چهره رو داره.
‫اون.
‫مگر اینکه ابری روش رو پوشونده باشه.
‫شاید ابر حسادت می‌کنه.
‫خود ماه از حسادت هلالش کامل می‌شود
‫زیرا تو درخشش او را دزدیده‌ای.
‫و برخلاف تصویر شکننده‌ی فواره،
‫تو بی‌وقفه می‌درخشی.
‫وقتی آب را لمس می‌کنم،
‫حس کن که گرچه صدایم
‫خاموش است، قلبم پاسخ می‌دهد.
‫فقط نفس بکش و تنها با نفس سخن بگو.
‫اگر می‌توانستم بهشت را بنویسم، ‫او همان چیزی بود که می‌نوشتم.
‫اما گناهانم به این معنا بود ‫که وقتی برای تلف کردن نبود.
‫وقتی به زیبایی او نگریستم،
‫فهمیدم که من تنها لکه‌ی ننگ بودم.
‫و پس او را ترک کردم و عهد بستم
‫که او را از دست آن کودک ‫چاقو به دستی
‫که در درونم نهفته بود، نجات دهم.
‫من لایق او نبودم و او هم لایق
‫دردسری که من به همراه داشتم، نبود.
‫اینجا در میانه‌ی خانواده‌.
‫آره. مال من نبود. آره.
‫در اواخر قرن چهاردهم،
‫بهترین کاغذ اینجا در فابریانو تولید می‌شد.
‫ببینید، بسیاری از دربارها و خانواده‌های اشرافی ‫شروع به سفارش کاغذهای اعلا کردند
‫که عناصری از نشان‌های ‫خانوادگی یا مهرهای خودشان را داشت
‫تا آن کاغذ را از بقیه متمایز کنند.
‫هان؟
‫اوم، یه نگاهی به این بندازین.
‫اینجا چی می‌بینین؟
‫این کاغذ از کیفیت ‫فوق‌العاده بالایی برخورداره.
‫این ته‌نقش اینجا، نگاه کنین.
‫درست اینجا، ببخشید،
‫نشان‌دهنده‌ی عقابی است که گویدو
...نولا داپولنتا
‫برای نشان خانوادگی‌اش داشت.
‫می‌بینین،
‫ببینین.
‫همون عقاب.
‫و این در فابریانو در اول ماه می 1321 ‫دریافت شده.
‫و در روز سوم ماه بعد
‫در راونا تحویل داده شده.
‫و این‌ها چطور؟
‫خب، در واقع، این همون سفارشه؟
‫یه، یه سفارش کوچیک بود
‫که فقط، فقط یک بار ثبت شده.
‫خیلی خوبه. خیلی خوبه. ‫خب، خیلی ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫چیزهای جالبیه. آره.
‫روز خوش.
‫لفتی بهتر به نظر میاد، اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫آره. آره.
‫می‌دونی، من آدم‌هایی رو دیدم که این مراحل رو گذروندن
‫همچنین اون‌هایی که شکستش دادن
‫و همین الان می‌تونم بهت بگم، ‫لفتی، تو از پسش براومدی.
‫اون رو شکست دادی. به زودی، ‫اونم خیلی زود برمی‌گردی سر حالت.
‫می‌دونی، داری به یه دردسر واقعی ‫تبدیل می‌شی
‫که باید گندکاری‌هات رو جمع کرد، ‫با این همه کثافت‌کاری‌های تأییدیه.
‫- از چی حرف می‌زنی؟ ‫- از چی حرف می‌زنم؟
‫دارم از اون یاروی لعنتی تو ورونا حرف می‌زنم
‫اون کت و شلوار بریونی و کفش‌های تستی.
‫دارم از اون یارو تو راونا حرف می‌زنم
‫و اون دستیارش که اون آشغال‌ها رو برات آورد؟
‫مجبور شدم هردوشون رو با تهدید اسلحه
‫تو یه گونی کنم.
‫می‌دونی چه دردسریه؟
‫هردوشون هی بالا پایین می‌پریدن.
‫زانو زده بودن، التماس می‌کردن خودشون رو خیس کرده بودن
‫و صدای گریه و زاری‌شون همه‌جا پیچیده بود.
‫اون زنه حلقه ازدواج داشت.
‫البته فکر کنم شوهرش ‫مدت‌هاست که مُرده.
‫تو دیوونه شدی یا داری خودت رو به خنگی می‌زنی؟
‫این آدم‌ها هیچ ربطی به هیچی ندارن.
‫این آدم‌ها فقط یه سری آدم بی‌گناه و گمنام‌ان
‫بی‌گناه؟ بی‌گناهی ‫چه ربطی به این کثافت‌کاریا داره؟
‫چطور یه کتابدار پاپتی ‫کت و شلوار پنج هزار دلاری و
‫و کفش‌هایی که سه هزار دلار می‌ارزن می‌پوشه؟
‫کی می‌دونه این آدم‌ها کی‌ان یا با کی حرف می‌زنن؟
‫باشه؟ تویی که داری ردپا به جا می‌ذاری، نیکی
‫من فقط دارم روشون رو می‌پوشونم.
‫ردپا؟ چه ردپایی؟
‫تو داری یه رد خون به جا می‌ذاری
‫جایی که فقط گرد و خاکه.
‫خدایا. بس کن. رد خون؟
‫دست از سرم بردار. این آشغال‌ها ‫حتی تو روزنامه‌ها هم نمیاد.
‫این آشغال‌ها فقط فرم‌هایی
‫هستن که پر نمی‌شن. هیچی نیست.
‫هر کسی که حتی از دور بتونه ‫ما رو به اون نسخه خطی
‫ربط بده... تابوتو. (مرده)
‫تابوتو. چرا؟
‫چرا؟ ما موفق شدیم اون رو از ایتالیا ‫خارج کنیم
‫جایی که دولت مدعی‌ش می‌شد.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه وجود داره. هیچ‌کس ‫نمی‌دونه که هرگز وجود داشته.
‫نمی‌شه چیزی رو دزدید که هرگز گم نشده.
‫نمی‌شه چیزی رو دزدید که هرگز وجود نداشته. ‫در حال حاضر،
‫این چیز مال ماست و پاکه
‫و هرگز دزدیده نشده.
‫و از دسترس هرگونه ادعای ملی ‫نسبت بهش خارجه.
‫و هیچ لکه‌ی جنایی‌ای به هیچ وجه ‫روش نیست، نه روی اون
‫و نه روی مالکیت ما بر اون.
‫نسخه خطی پاکه و ما هم پاکیم
‫و می‌تونیم این کار رو پاک تمومش کنیم.
‫خب، یه چیزی هست قبل از اینکه ‫شروع به شکرگزاری کنیم
‫و سرودهای مذهبی بخونیم.
‫آدم‌هایی هستن که از وجودش ‫خبر دارن،
‫دوستانی تو پالرمو که ما رو ‫بهش وصل کردن
‫و تو نصف هرچیزی که به دست ‫بیاریم شریکن.
‫که ما به دست میاریم.
‫خب پس چرا شروع به کشتن ‫اون‌ها نمی‌کنی به جای
‫یه مشت کتابدار کوفتی؟
‫در مورد اون یارو تو فابریانو چی؟
‫آره. اون فرار کرد.
‫مستقیم از پیش تو رفت فرودگاه آنکونا
‫و قبل از اینکه من بفهمم رفته بود
‫خب، حداقل این یه چیزی‌ـه که خراب نشده.
‫ببین، این همون جور تأییدیه‌ایه که لازم داریم
‫دوتا تحلیل دیگه و کارمون تمومه.
‫ولی منابع این تأییدیه نمی‌تونن سر از قبرستون دربیارن
‫چی؟ بی‌خیال.
‫فکر نمی‌کنی که قتل‌های ‫تقریباً همزمان
‫دوتا مدیر کتابخونه ممکنه ‫یه جورایی به هم مرتبط دیده بشن؟
‫نه، فکر نمی‌کنم. من...
‫این کار بی‌معنیه و باید تموم بشه.
‫ما نمی‌تونیم این چیز رو با اسناد
‫تأییدیه از کارشناسان ‫شناخته شده‌ی بین‌المللی بفروشیم
‫که اتفاقاً درست بعد از ‫بررسی این نسخه خطی
‫به قتل رسیدن.
‫این دیوونگیه. ببین، ما، ما...
‫داریم وارد یه دنیای کاملاً ‫جدید می‌شیم.
‫دیگه نباید هیچ خونریزی و ‫تیراندازی‌ای در کار باشه.
‫خب، من با این موافقم.
‫یعنی، اینطور نیست که من ‫از انجام این کثافت‌کاری‌ها لذت ببرم.
‫اون یارو تو فابریانو رو فراموش کن.
‫اوم، در مورد اون زن تو راونا چی؟
‫اون، اون هیچ ربطی به هیچی نداره.
‫اون زندگی شخصی خودمه.
‫ربطی به من نداره. بهت ‫یه چیز دیگه هم بگم،
‫آدم‌هایی که برای من کار می‌کنن،
‫زندگی شخصی ندارن.
‫مثل همون چیزی که می‌گن نیکی، ‫زبون سرخ، سر سبز رو میده بر باد.
‫پس این قضیه‌ی تأییدیه رو تموم کن،
‫بعدش خریدارمون رو پیدا می‌کنیم
‫و بعد همه‌مون با هم آواز شادی می‌خونیم.
[رئیس آرشیو دولتی به‌طرز مرموزی مُرد]
‫به نظر می‌رسد چون کسی که در سوگ است به نزدم آمده‌ای
‫ - کارم را دور انداختم. ‫- آیا من از تو خواستم چنین کنی؟
‫و تو هم حق داشتی. این خودستایی ‫بیهوده‌ی من بود.
‫فکر می‌کردم درباره‌ی زنی است که دوستش دارم،
‫اما به سختی او را می‌شناختم.
‫نباید مکاشفه‌ی اینکه وجودمان
‫محروم است را با این توهم اشتباه بگیریم ‫که ما آن چیزی را از دست داده‌ایم
‫که همواره از آن محروم بوده‌ایم.
‫چنین مکاشفه‌ای یک موهبت است. ‫نباید برایش سوگواری کرد.
‫کلمات عاشقانه‌ی بی‌شماری خوانده‌ام
‫که از قلمم جاری شده‌اند،
‫چون آب دهان از دهان کسی که می‌خواهد بخوابد.
‫و با این حال حتی یک کلمه هم برای او ننوشتم
‫که برایم دختر و پسرانی به دنیا آورد
‫و سرنوشت تبعید مرا ‫و سرنوشت خودش را نیز تحمل کرد.
‫من از عشق چه می‌دانم؟ ‫قلبم جز تقلبی نیست.
‫نیمی از بشریت را در دوزخ قرار داده‌ام
‫و با ضربات مشابهی از قلم،
‫از بالا به آن‌ها نگریسته‌ام، ‫دور و دست‌نیافتنی، چون خالق.
‫خالق دور نیست. ‫هر آنچه می‌زاید، خالق است.
‫خالق همان انسان است.
‫این کفر است.
‫فکر می‌کنم هیچ‌کدام از این‌ها ‫توهین نیست. به آن به چشم ورود نگاه کن.
‫زیرا آری، منجی حقیقی
‫و تنها منجی هر انسان، در درون خود او ساکن است
‫خواه او را کشف کند و نجات یابد
‫یا او را کشف نکند و نفرین شود.
‫و خالق هست.
‫هوا، روح،
‫نفس و جان.
‫این یک نسیم است. گوهر خرد.
‫تحت هر نامی، خرد زنانه است.
‫او یک زن است. و با همان ابیاتی
‫که با آن‌ها زنجیرهایش را نوشتی به او توهین شد
‫تو جرأت کردی به بی‌شکل، شکل بدهی.
‫به نسیم، زنجیر.
‫خب، این نفس تنها هدیه‌ایست ‫که می‌بینیم. تنها زندگی‌ای که داریم.
‫و هیچ وعده‌ای از زندگی بعدی نیست.
‫آیا جز یک نسیم است، کودکی ‫که پس از چند تابستان به گور سپرده می‌شود،
‫ممکن است با کشیدن تنها یک نفس
‫زیر آسمان بی‌کرانگی، گفته شود ‫که زندگی طولانی‌تر
‫و کامل‌تری داشته است
‫از آن کسی، حتی اگر پادشاه باشد، ‫که صد سال عمر کرده است.
‫می‌دانی حماقت اصلی ما چیست؟
‫به من بگو.
‫زمان در گذر است.
‫این چیزی است که می‌گویند؟ اما این نفس است
‫که بالدار است. این نفس است که پرواز می‌کند.
‫زمان، حماقت ساخته‌ی ‫بیهوده و توهم خود ماست.
‫این اضطرابی که آمده است
‫تا بر نبض فرمانروایی کند و نفس را بدزدد.
‫به ما بی‌نهایت داده شده است
‫و ما با عجله و شتابی ‫روزافزون از آن روی گردانده‌ایم.
‫و زندگی،
‫راه خود را به سوی توده‌ی آتش ‫احمقانه می‌یابد که پوسیدگی بی‌وقارش
‫بیش از چرخش‌های کامل ‫آسمان‌های ابدی،
‫هیبت بیشتری را برمی‌انگیزد.
‫ما نفس را فراموش کرده‌ایم.
‫خط اول کتاب پیدایش نمی‌گوید، ‫می‌گوید الوهیم
‫آسمان و زمین را آفرید. ‫نه خدا، بلکه خدای متعال.
‫و خط بعدی
‫و روح، باد
‫اراده‌ی خدا بر روی چهره‌ی مغاک حرکت کرد.
‫مترجم، یک خائن است.
‫هر آنچه بر این زمین می‌زاید، از خداست.
‫آیا او همچنین نویسنده‌ی عذاب ابدی است،
‫خالق شر.
‫هیچ چیز که از ترس به درون کشیده شود ‫از خدا نیست
‫یا از خیر، بلکه تنها عشق ‫ناب است، که در حقیقتش
‫تمام ترس را نابود کرد و ‫عشق و زندگی را به نوبه‌ی خود به وجود آورد.
‫و همچنین جستجوی تو، از مقبره‌ی ‫جستجویت به سوی نور بیرون بیا
‫و پر شو از عطر...
‫هر تیغه‌ی علف روحت ‫و هر لحظه‌ی زندگی.
‫بیرون بیا و او را بپذیر.
ممنونم - خواهش می‌کنم -
‫هی، بهت گفتم اگه اسلحه داشته باشی ‫نمی‌تونیم بریم تو.
‫اگه اسلحه داری، بهتره همین‌جا بمونی.
‫قرار نیست اون چیز از جلوی چشمم دور بشه.
‫خب، فکر کنم هیچ‌کس به من اعتماد نداره. نه، لو؟
‫ - موضوع این نیست ببین، تو هر کاری که می‌خوای بکن -
‫من که به هر حال نمی‌تونم بفهمم کی داری تعقیبم می‌کنی
‫فقط دارم بهت می‌گم، اگه با اون اسلحه‌ی
‫لعنتی نزدیک این مکان بشی،
‫اون‌ها خیلی بیشتر ‫از اینکه ازت بخوان دم در تحویلش بدی، باهات کار دارن
‫اگه تو برنگردی چی؟ ‫کی مراقب من باشه؟
‫اگر من بروم، چه کسی می‌ماند؟ ‫اگر من بمانم، چه کسی می‌رود؟
‫جواب اون معمای کوفتی‌ت رو می‌خوام.
‫فقط کار رو تموم کن.
پس اینه - شتاب‌دهنده‌ی پشت سر هم ما -
‫طیف‌سنج جرمی، قوی‌ترین ‫و دقیق‌ترین وسیله‌ی تاریخ‌گذاری رادیوکربن‌ـه
‫که تا به حال ساخته شده.
‫اینجاست که طومارهای دریای مُرده رو تاریخ‌گذاری کردیم
‫این همون مکانیه که به طور قطعی ‫کفن تورین رو
‫به عنوان یه جعل قرون وسطایی رسوا کرد.
‫این همون مکانه.
‫خب، چطور کار می‌کنه؟
‫تاریخ‌گذاری با کربن رادیواکتیویته‌ی کربن رو
‫که به مقدار ناچیز تشکیل شده اندازه‌گیری می‌کنه
‫بر اثر پرتوهای کیهانی
‫و نیتروژن جوی در چیزهایی ‫که زمانی زنده بودن
‫یا حاوی موادی بودن که زمانی ‫زنده بودن، درسته؟
‫با شناسایی و اندازه‌گیری ‫نسبت این ایزوتوپ،
‫که با نرخ مشخصی کاهش پیدا می‌کنه
‫پس از مرگ موجود زنده.
‫مرگ موجود زنده در
‫چیز به فراوانی شناخته شده.
‫اینجاست که من دیگه نفهمیدم چی شد.
‫ولی از اون قسمت پرتوهای کیهانی خوشم اومد.
‫خب نتیجه چی می‌شه؟
‫پیتر؟
‫نتیجه.
‫‏1315 تا 1318 میلادی.
‫ - خیلی ممنون باعث افتخاره -
‫رسوبات کمیاب، تحلیل شیمیایی رنگدانه مرکب،
‫چشم‌های گیاه، میکروسکوپ الکترونی روبشی،
‫و غیره، و غیره، و غیره.
‫چیز زیبایی بود. ‫به هر حال، به سمت شیکاگو
‫جایی که تا زمانی که تمام ‫آزمایش‌های ممکن نتونن
‫خلافش رو ثابت کنن، یه جعل فرض می‌شد.
‫هر چیزی که روش امتحان کردن، جوابش مثبت بود.
‫بسیار خب، خیلی ممنون. ‫روز خوبی داشته باشین. ممنون.
‫شما هم همینطور.
‫تابوتو.
‫کلمه‌ی ترسناکی به معنای مرگ.
‫خیلی وقت بود که این کلمه رو نشنیده بودم.
‫شوم‌ترین
‫و نگران‌کننده‌ترین کلمه در زبان سیسیلی بود.
‫نه تنها تهدید، بلکه ‫وعده‌ی رهایی.
‫این داستانی نیست که در یک ‫بعد از ظهر شیرین به یاد ماندنی آغاز شده باشد.
‫این داستانی است که شش روز پیش آغاز شد. ‫تابوتو.
‫بروس، دوباره منم. می‌دونم، می‌دونم.
‫برام مهم نیست. بفروشش.
‫بفروشش و پولش رو ‫به حساب جولیتا واریز کن.
‫همه‌ش رو. می‌دونم.
‫الان بهش زنگ می‌زنم و
‫شماره انتقال رو بهت میدم.
‫الان نمی‌تونم برات توضیح بدم. ‫خبرم بهت می‌رسه.
‫پس تو شیکاگو ولش کردی.
‫لعنتی.
‫می‌دونی اون همه تأییدیه‌ی خفن.
‫کی با تو حرف زد؟
‫باید گذاشته می‌شد.
مجبور بودم بذارمش
‫فکر کردم گفتی این یارو
‫عقلش سر جاشه.
‫هی، ما...
‫هی تو.
‫اون‌ها، اون‌ها برای چی به خونه ‫مراجعه نمی‌کنن؟
‫گفتی اون دستگاه اندازه‌ی یه اتاقه، هان؟
‫اون‌ها برای دستگاهی که اندازه‌ی ‫یه اتاقه به خونه مراجعه نمی‌کنن.
‫دستگاه میکروسکوپ الکترونی روبشی.
‫نیک می‌دونه داره از چی ‫حرف می‌زنه. و حق با اونه.
‫می‌خوای چی کار کنی؟ می‌خوای
‫این چیز رو ببری خیابون کانال؟
‫تو پیاده‌رو بفروشیش ‫کنار یه یارویی که داره
‫رولکس‌های تقلبی می‌فروشه.
‫ببین، اگه شماها می‌خواین من ‫از این کار بکشم بیرون،
‫همین الان پولم رو بدین.
‫من طرف تو بودم، نیکی.
‫من تمام راه طرف تو بودم. ‫تو که اوضاع رو می‌دونی.
‫بازی دست جو بلک بود،
‫ولی من تمام راه پشتت بودم.
‫و بعدش که من کارم رو کردم، ‫خداحافظ نیکی. درسته؟
‫اگه دست من بود اینطور نمی‌شد رفیق. ‫اگه دست من بود اینطور نمی‌شد.
‫این حرف‌ها زود و راحت از دهن درمیاد.
‫اینقدر سریع تو قبر من می‌پریدی؟
‫من رو نگاه کن. من هستم.
‫بیا با هم این کار رو تموم کنیم. من و تو.
‫حتماً شوخیت گرفته.
‫تو اولین کسی هستی که ‫سراغت میان
‫و در هر صورت همه‌ش چرت و پرته.
‫چون تو هم درست کنار اون ‫دنبال من می‌گشتی،
‫نیکی.
‫یه سوراخ جایی که روحش بود ایجاد کردم.
‫شرط می‌بندم نمی‌خواست. من اونقدر ‫حرف نمی‌زنم.
‫من رفتم قایم شم
‫تو خیابون رودی نیا.
‫خیابان زباله.
‫هی، اشکالی نداره. هی،
‫من هیچی نمی‌خوام.
‫من...
‫گونه‌هایی از حیوانات وجود دارن ‫که شناخته شدن
‫که هم‌نوع خودشون رو برای ‫غذا یا قلمرو می‌کشن،
‫اما این آسیب‌شناسی ایدئولوژی‌ست
‫که انسان را به غیرطبیعی‌ترین ‫و بی‌اصول‌ترین
‫و خودکش‌ترین گونه تبدیل کرده است.
‫بوم، بوم.
‫صداهای ایدئولوژی، ‫ریشه‌ی تمام شرارت‌ها.
‫لعنتی، لعنتی.
‫چه کوفتیه؟
‫این چه کوفتیه؟
‫عشقم به جولیتا مثل یه بیماری بود
‫که او هم علت بود و هم درمان.
‫پس من دارو را رد کردم. ‫نمی‌دانستم چه چیزی مرا خواهد کشت.
‫اول ترس یا عشقم برای زنی.
‫که بیش از حد دوستش داشتم تا دوستش داشته باشم
‫اف‌بی‌آی.
الو؟
جولیتا؟
‫خدای من.
‫سلام. هی.
‫داشتم از نگرانی می‌مردم. من، ‫من فکر کردم اون منم.
‫فکر کردم... گوش کن، نیک،
‫عزیزم، دلم برات تنگ شده.
‫آره. نمی‌تونم از فکر کردن بهت دست بردارم.
‫من، منم همین حس رو دارم.
‫من فقط، من بدون تو خیلی مریض بودم.
‫ولی گوش کن، الان ‫وقت این حرف‌ها نیست.
‫یه، یه چیزی هست که باید بهت بگم.
‫خیلی مهمه. می‌خوام ‫یه کاری برام بکنی.
‫می‌خوام برام دروغ بگی. ‫می‌خوام به راس زنگ بزنی
‫و بهش بگی که فکر می‌کنی ‫من دیروز صبح زود
‫یه قرار تو مرکز تجارت جهانی داشتم.
‫و نگرانی. باشه. من...
‫من، من تو دروغ گفتن خوب نیستم ‫و به سختی می‌شناسمش.
‫شاید بهتر باشه تو زنگ بزنی.
‫نه، نه.
‫با راس جواب نمیده.
‫تو تنها کسی هستی که ‫می‌تونی این کار رو بکنی. باید انجامش بدی.
‫بهت احتیاج دارم. بهت احتیاج دارم. ‫این کار رو برام می‌کنی، لطفاً؟
‫اگه بخوای، می‌تونی فقط بگی
‫که فکر می‌کنی شنیدی من ‫داشتم یه جلسه با یکی
‫تو مرکز شهر هماهنگ می‌کردم و،
‫و از اون موقع ازم خبر نداری.
‫من مقداری پول ‫به حسابت واریز می‌کنم.
‫دفعه‌ی بعدی که من رو دیدی، باید ‫بیست هزارتا پول نقد برام بیاری.
‫لطفاً، لطفاً این کار رو می‌کنی؟
‫بله. ولی چرا؟
چون من باید مرده باشم
‫با آسمان احضار از خواب برخاستم.
‫آن زمان بود که آماده بودم ‫قلمم را بردارم.
‫نه چون یک کشاورز خسته از کار
‫و دنیا دیده با آهی،
‫بلکه چون دروگری از شگفتی‌ها، ‫برمی‌خیزم تا در برابر خود بنگرم
‫تا آنجا که می‌توانم،
‫نایاب‌ترین پوسته‌ی درونی.
‫حتی جوتوی ما نیز هرگز ‫بر چنین صفحه‌ای کار نکرده است.
‫اما رنگ‌هایش به همان شکوهی ‫بر این خواهد نشست
‫که رنگ بر گچ معطر.
‫چونان که خیال بر ابر.
‫شعر تو در جعبه‌ای
‫از چوب شاه‌بلوط حکاکی شده با لولاهای طلا خواهد بود
‫تنها پوست روشن و شفاف بئاتریس
‫و پاکی‌اش می‌توانست مناسب‌تر باشد، گرچه
‫برای هر نیاز یا خواسته‌ای ‫که بر سر راهت قرار گیرد،
‫جهان قدرت تو را خواهد داشت.
‫تو همه چیز و بیشتر از آن را بخشیده‌ای.
‫من به سادگی یک سال تمام ‫را نمی‌فهمم
‫تا برزخ را بنویسی.
‫و از آن زمان شش سال گذشته است.
‫بهشت هنوز ناتمام است.
‫من به سادگی نمی‌فهمم.
صبح به‌خیر
‫بعد از ظهر به‌خیر،
‫سوزان. از دیدنتون خوشحالم.
‫از دیدنتون خوشحالم. ممنون
‫که من رو پذیرفتین.
‫باعث افتخاره. شما من رو مجذوب کردین.
‫ناپدید شدن تمام این ‫دست‌نوشته‌ها از دوران
‫دانشگاهم من رو مجذوب کرده.
‫در مورد کشف چنین نسخه‌ی خطی‌ای چی؟
‫این کشفی با اهمیتی ‫غیرقابل تصور خواهد بود.
‫همچنین... بسیار... ‫بحث‌برانگیز خواهد بود،
‫و حتی بهترین‌های ما رو به چالش خواهد کشید.
‫چون البته، هیچ راهی برای ‫تأیید دست‌خط دانته
‫وجود نداره چون هیچ نمونه‌ای ‫برای مقایسه با اون نیست.
‫نه، نه. معتقدم که، اگه ‫اشتباه نکنم،
‫فقط یک اشاره به دست‌خطش وجود داره.
‫نیکولو نیکولی حدود 80 سال پس از مرگش
،اخیراً، مکتوباتی از او خوانده‌ام"
،که گویا نهایت دقت را به‌کار برده بود
.چراکه به دست‌خط و مُهر خودش مُزین شده بودند
اما خدا را گواه است که هیچکس در این جهان نیست
که او را بابت نوشته‌های ".غیرمرسومش ملامت کند
‫مُهرش.
‫این به خودی خود یک شگفتی خواهد بود.
‫مُهر،
‫یا نشان شخصی، ‫که معتقدم مهر خودشه.
‫ - از کجا می‌دونید؟ ‫ - چون روی نسخه‌ی خطی نهایی
‫دوزخ، بالای امضای شاعر دیده می‌شه.
‫تا حدی کلمات "دون" رو پنهان می‌کنه.
‫یه نگاهی اینجا بندازین.
‫این کار روزها...
‫بررسی دقیق می‌طلبه.
‫اما می‌تونم بهتون اطمینان بدم ‫مجموعه‌ی ما اینجا در ونیز
‫بسیار وسیع و باستانی‌ـه ‫و از زمان...
‫پترارک، بنیان‌گذارش، جمع‌آوری شده.
‫اگه، اگه لطف کنین این ‫کپی‌ها رو بذارین،
‫البته، من ممکنه بتونم کمکی کنم.
‫خوبه. و من، همونطور که گفتم
‫قبل، از رازداری شما قدردانی می‌کنم ‫چون من نماینده‌ی مشتری‌ای هستم
‫که می‌خواد ناشناس بمونه.
‫البته، البته. خوبه.
‫ - خب، ممنون. موفق باشین ...ممنون، آقای -
‫- سندبرگ. الیوت ‫ - سندبرگ. ممنونم الیوت
‫ممنونم دکتر بلیچه.
!خدای من
!باورم نمی‌شه
!خدای من
‫- اینجا چی کار می‌کنی؟ من، مادر، اومدم -
‫تا بهت هشدار بدم اونی که اون مرد نشونت داده
‫شغلت رو به گور می‌فرسته یا حتی بدتر.
‫روزاریو. این حرف‌ها بی‌معنی‌ـه. ‫امروز روز موعود منـه.
‫متوجه نیستی؟ ‫تا ثابت کنم نظریه‌ام واقعیت داره.
‫تمام کسانی که پایان‌نامه‌ام رو مسخره کردند،
همه با عواقب کارهاشون روبه‌رو می‌شن
مادر
‫من نیاز داشتم ازت محافظت کنم ‫وقتی پدر ترکمون کرد.
‫اما حالا می‌خوام بهت یاد بدم
‫که دنیای اون‌ها واقعاً چطوریه.
‫نسخه‌ی خطی تو رو کشیش پالرمو ‫اول پیداش کرد
‫و اون رو به دون لکو داد.
‫مردانی که اون‌ها رو کشتند، اون رو دزدیدند
‫و تو هم به همون سرنوشت دچار می‌شی
‫ - باور نمی‌کنم چی رو باور نمی‌کنی؟ -
‫کشیش اون رو به کتابخانه
‫وصیت کرد، می‌دونست که به دست ‫تو می‌رسه
‫شاگرد شخص خودش.
‫مردی که همین الان دیدی ‫قبل از کهولت سن به اون رسید.
‫پلیس شکست می‌خوره همانطور که نتونسته‌اند
‫عدالت رو برای دیگران به ارمغان بیارن.
‫خودت ببین، هر اسمی که ‫به تو داده، دروغه.
[رئیس آرشیو دولتی به‌طرز مرموزی مُرد]
‫تو بازار سیاه فروخته می‌شه.
‫تو نمی‌تونی...
‫تو نمی‌تونی، نمی‌تونی به اون دست بزنی.
‫بیا دیگه. نمی‌تونی این کار رو بکنی.
‫سال‌ها پیش کتابی نوشتم ‫به نام «قدرت بر روی زمین»،
‫کتابی درباره‌ی قلمروهای سایه‌ی میکله،
‫سرمایه‌دار بدنام سیسیلی.
‫اعتقاد بر این بود که او بر ‫تخت سلطنت در قلب
‫شرارت جهان نشسته است.
‫چهارراه مخفی جایی که سه هیولای
‫امور مالی بین‌المللی،
‫مافیا و واتیکان به هم می‌رسند.
‫بسیاری از آنچه سیندونا گفت ‫ممکن است عجیب، باورنکردنی
‫و یاوه‌گویی‌ها و هذیان‌های مردی ‫زندانی به نظر برسد که می‌دانست
‫دیگر هرگز نفس آزادی نخواهد کشید.
‫در طول ملاقات‌هایمان در زندان، ‫سیندونا از من خواست
‫پیام‌های کوتاه و مرموزی ‫را به این مرد برسانم.
‫و من آن پیام‌ها را رساندم.
مفیستو فلیس
‫این اسمیه که صداش می‌کنم.
‫اون جوانه، هم سن و سال تو.
‫او هر کاری می‌تونه بکنه اونچه رو نمی‌دانست
‫من بهش آموختم و اون مثل منه.
‫اون تنها بازی می‌کنه.
‫اگر من رو گم کردی، نسخه‌ی خطی رو
‫به این آدرس در خارج از رُم ببر.
‫این مرد به تو کمک می‌کنه.
‫اون تنها کسیه که می‌تونی بهش اعتماد کنی.
‫اگه تو رو گم کنم؟
‫تو من رو گم نمی‌کنی.
‫چقدر می‌ارزه؟
‫- چنین چیزی داری؟ نه -
‫- پس چرا می‌پرسی؟ اگه داشتم -
‫فکر نمی‌کنم از خاطرم می‌رفت.
‫این‌ها همه تئوریه.
‫حتی یک تکه از چیزی وجود نداره
‫که دانته با دستخط خودش
‫نوشته باشه. تو این رو می‌دونی من هم می‌دونم
‫خب، می‌تونم با کسی در ایتالیا ‫تماس بگیرم و بهت خبر بدم.
‫- بسیار خب دیوید؟ بله؟ -
‫هر کاری می‌کنی، لطفاً به ‫هیچ‌کس نگو که با من صحبت کرده‌ای.
‫دیوید هنکر ملاقات یک رابط ناشناس را
‫مردی از حراجی کریستیز، ‫مشاور ارشد
‫نسخه‌های خطی کمیاب، ترتیب داد.
‫او با یک جت شخصی از لندن پرواز کرد.
‫چند ساعت پس از شنیدن خبر.
‫می‌دانستم که آن چیز بی‌قیمت است،
‫اما همچنین می‌دانستم که فقط...
‫کریستیز می‌تواند روی آن قیمت بگذارد.
‫من نماینده‌ی یک مجموعه‌دار بسیار، بسیار خصوصی هستم
‫بله، البته، آقا. ‫متعلق به یک آقای محترمه.
‫در واقع. چطور این رو به دست آوردید؟
‫با احتیاط بسیار.
‫مرا به پایان آواز بلندت برسان.
‫هیچ‌کس، هیچ چشمی
‫یا صدایی جز صدای من این کلمات را ندیده
‫یا بر زبان نیاورده است تا
‫آنچه ناتمام گذاشته‌ام ‫دانسته نشود.
‫به یاد داشته باش، عهد ما با مرگ مهر و موم شده است
‫کلمات تو در سینه‌ی من ‫پنهان خواهند ماند.
‫در آفرینشی که داشته‌ای، هیچ شرمی نیست.
‫اگر آنچه در درونت هست را آشکار نکنی،
‫آنچه در درونت هست تو را نابود خواهد کرد.
‫اگر آنچه در درونت هست را آشکار کنی، ‫تو را نجات خواهد داد.
‫پس چه می‌خواهی؟
‫که من نیز آنچه تو دیدی را ببینم؟
‫چشمانت را ببند و ببین،
‫ای نور ابدی.
تنها از خویش پیروی می‌کنی
تنها خویشتن را می‌شناسی
و با شناخت خویش، می‌دانی تنها خودت را دوست می‌داری
این چرخه را می‌توان یافت
در انعکاس نور خویشتن
.دمی که چشمانم را برهم نهاده‌ام
درون رنگ و رویش
رنگ ما نهفته است
چرا که چشمانم چیزی جز او را نمی‌بینند
اینجا، قدرت در مقابل خیال برتر شکست می‌خورد
اما اکنون خواسته و اراده‌ام
چون چرخی که با هر حرکت به تکاپو می‌افتد
توسط عشقی که خورشید و ستارگان را .به حرکت وامی‌دارد، ارتقا می‌یابد
‫خدا در تو و در روح تو دمیده است.
‫او به تو این برداشتن ملایم ‫پرده از روی بیان‌ناپذیر را
‫اجازه داده است.
‫تو خدمت کرده‌ای و رنج برده‌ای.
‫آیا می‌گذاری بماند.
‫همانطور که من ننوشته‌ام؟
‫این موضوعی است که تنها تو، ‫سخنور
‫ارائه‌ی آن را، می‌توانی به درستی تصمیم بگیری
‫همانطور که گفته شده است، ‫انتخاب ساده است.
‫دروغ می‌گویی و به دوزخ محکوم می‌شوی.
‫حقیقت را می‌گویی و به صلیب کشیده می‌شوی.
‫تو وارد آه شده‌ای.
‫تو خود شعر شده‌ای.
‫من هدیه‌ات را با هدیه‌ای پاسخ خواهم داد.
‫متشکرم. این،
‫این کتاب از او، راهی ‫برای ورود به سوی او خواهد بود.
‫و هدف، سفر پیش روست.
‫چند سرنخ وجود دارد که می‌توانم، ‫می‌توانم ارائه دهم، زیرا خودم...
‫من هرگز این سفر را دنبال نکردم.
‫ - چرا نکرده‌ای؟ من یکی از آن معدود افراد نبودم -
‫چرا باید تلاش کنم؟
‫چون...
‫او می‌تواند ببیند.
‫ - اگر او را پیدا کنم تو او را پیدا خواهی کرد -
‫آیا پیامی هست که باید برسانم؟
‫نه.
‫نام من یعقوب است.
‫من می‌ترسم
‫من می‌ترسم.
‫آرامشت را در آسمان بیاب.
‫خدا بیرون و درون توست.
‫او خود تو هستی. خدایی که در ترس می‌آید.
‫برادران. که به سوی غرب
‫از میان خطرات بی‌شمار ‫اکنون به اینجا رسیده‌اید.
‫در این دیده‌بانی کوتاه باقی‌مانده ‫که هنوز حواس ما باید بیدار باشد.
‫اثبات دنیای بی‌سکنه را ‫که آن سوی خورشید
‫قرار دارد، انکار مکنید.
‫بیندیشید که از چه نژادی هستید.
‫شما آفریده نشده‌اید ...تا چون دزدان زندگی کنید، بلکه
‫برای پیروی از فضیلت و دانش والا اینجایید.
‫خواننده‌ی عزیز، از خودت بپرس، ‫آیا من از آن کلمات نفرین‌شده
‫دلسرد نشدم؟
‫فکر می‌کردم دیگر هرگز به زمین باز نخواهم گشت
‫خوش آمدید آقای تاشیس.
‫خیلی خوشحالم که شما رو می‌بینم. ‫مدت زیادی گذشته.
‫ - اون من نیستم البته من اشتباه کردم -
‫مرد محترمی مثل شما ‫نیازی به کارت عضویت نداره.
‫بسیار خب، متشکرم.
‫جولیتا می‌توانست با تمام پول من فرار کند.
‫این کار هوشمندانه‌ای بود.
‫اما او آنجاست با تمام درخشش‌اش
‫با کفش‌های براق بر پاهایش ‫و ده هزار پول نقد در هر دست.
‫خدایا، این زن محشره.
سه
سی و سه
!صفر
‫باید همین الان بری. ‫وسایلت رو فراموش کن.
‫پول رو بردار و برو. تموم شده.
‫آدرس رو در رُم به یاد داشته باش.
‫استافولیس، این اسمشه.
‫- برو. ‫ - منظورت چیه عزیزم؟
‫تو از همان لحظه‌ای که
‫دل به من بستی، بیوه بودی.
‫من هفتصد سال بیوه بودم ‫تا اینکه دوباره تو رو دیدم.
!دوستم حالش خوش نیست
!هر روز پیش میاد
!بریم
‫خب
‫نسخه‌ی خطی کجاست؟
دست زنه‌ست؟ - نه -
‫خب.
وقتی دارم شکنجه‌ت می‌کنم دلم نمی‌خواد صورتت رو ببینم
‫دون لکو. او این رو می‌خواست.
آروم
‫مرد تو در دنیایی زندگی می‌کرد که
‫خانواده هنوز چیزی به حساب می‌آمد.
‫اون احمق بود که به جو اعتماد کرد.
‫شاید حیوان خانگی‌اش هرگز زنده نموند تا اون روز رو ببینه
ظرافت
‫ساکت.
‫لعنتی.
‫لعنتی. نمی‌دونم. ‫نمی‌دونم، رفیق. من ندارمش.
‫من به اندازه‌ی تو می‌دونم.
‫ممکنه کسی قبلاً اون رو دزدیده باشه. ‫فقط بهم نشون بده.
‫باور نمی‌کنم که از اون پایان‌نامه حمایت کنند.
‫من تنها کسی نیستم که با هنر
‫تفسیر شعر آشناست.
‫به نظر می‌رسد زن بین تو،
‫زندگی تو و متن گیر کرده است.
‫او حتی نمی‌دونه که وجود داره.
اون از وجودش بی‌خبره
‫تو شگفت‌انگیزی. من از این بازی لذت می‌برم.
‫و من از این گربه‌ی ملوس خوشم میاد.
‫بسیار کنجکاوم که آیا اون ‫زندگی تو رو بالاتر از پول می‌دونه یا نه.
‫پس...
‫تو بهش می‌کی که ‫زندگی‌ات مال خودت
‫باقیش می‌مونه اگه اون برگرده.
‫که مال خودمونه، در غیر این صورت،
‫من... ازت...
‫یک پازل...
‫می‌سازم، مثل یک کلاژ.
‫آره. بیا دیگه.
‫من چی برای از دست دادن دارم؟
‫وقتی کارم با تو تمام شه؟
‫تو از جهنم با فصاحتی بزرگ می‌نویسی
‫جوری که شاعر ما هرگز ننوشت، ‫گرچه باید بگم،
‫مجازاتش برای دزدان بسیار ظریف بود.
عشقم
واقعاً لازمه؟
‫بله. قطعاً لازمه.
‫همانطور که دزد آنچه رو که از دیگرانه ‫می‌گیره، پس چهره‌ی خود اون
‫هویت خود اون، توسط موجودات خبیث ‫ازش گرفته می‌شه،
‫تو از نیش اون‌ها یاد می‌گیری.
‫و من توبه کردم.
‫فکر کنم خودم فهمیدم.
‫جولیتا.
اونجا
جولیتا؟
گفتم غیرمسلح بیا
اسلحه رو زمین بذار ‫و اون این طرف بیار.
‫بعد به اونچه می‌خوای می‌رسی.
عمراً
‫تمام چیزی که من می‌خوام نسخه‌ی خطیه.
‫مطمئنم چند صفحه برای خودت نگه داشته‌ای.
‫اگر رفتار خوبی داشته باشی از این چشم‌پوشی می‌کنم
‫منظورت این یکیه؟
‫هی، یک حرکت اشتباه،
‫برای ما یک میلیون دلار هزینه برمی‌داره.
‫اگر نیک آسیب ببینه این عدد برای من چه ارزشی داره؟
‫یک خراش دیگر و بقیه‌ش مثل ‫پروانه‌ها
‫پرواز می‌کنند.
‫بدون خراش.
یه کاری می‌کنم خون بالا بیاری
‫تو انتظار داری من باور کنم که ‫ارزش زندگی او را بالاتر از نسخه‌ی خطی می‌دونی؟
‫من هرگز زنی مثل اون رو ندیده‌ام.
‫قسم می‌خورم همه‌ش دور می‌اندازم. ‫اسلحه را زمین بذار.
‫ - نسخه‌ی خطی را زمین بذار اسلحه را زمین بذار -
‫اسلحه را زمین بذار.
‫اون در امانه. بدون خراش. ‫اسلحه رو زمین گذاشتم. بیا.
‫اگه اون رو زمین نذاری دورش می‌اندازم. حالا
‫نسخه‌ی خطی رو زمین بذار.
‫من می‌ذارم.
عشقم
‫من حواسم بهش هست.
‫حواست به چی هست؟
‫تو قبلاً پول را گرفتی ‫ولی نه از کتابخانه...
‫پایان‌نامه‌ی من، مردم ایتالیا.
‫در مورد چیزی که من می‌خواستم چی؟
‫دیوانه‌ای؟ ما موفق شدیم.
‫بهترین گزینه‌ی ما اینه، ‫امیدوارم، که اون رو بفروشیم.
‫نمی‌توانم این شعر رو جزو
‫اموال خودم بدونم حالا که به خون آلوده‌ست
روح مقدس عروس مقدس هنوز بهش وابسته‌ست
بیاتریس؟
لطفاً، بیاتریس
بیاتریس، عشقم
با موانع ترسناکی روبه‌رو شدیم راه پر پیچ و خمی داشتیم
...رشته‌ای طویل که می‌تونی ببینی
ستاره‌ی رو به افولی رو با خودش یدک می‌کشه
و بالاخره از بند رهانیده می‌شه
این جملات رو تو چه مکتبی یاد گرفتی؟
همونی که زبان شیرین گیدو و لاپو رو درش می‌آموزند
این طناب‌ها رو باز کن
با اینکه هیج چاقوی فانی‌ای نمی‌تونه پیوند ما رو به‌سرعت جدا کنه
!من بیاتریس‌ام
من بیاتریس‌ام - آره -
من بیاتریس‌ام و تو رو رها می‌کنم
من از همون‌جایی میام که دلم می‌خواد بهش برگردم
عشق بهم جهت داد و من رو به سخن واداشت
ای نور ابدی
تنها از خویش پیروی می‌کنی
تنها خویشتن را می‌شناسی
و با شناخت خویش، می‌دانی تنها خودت را دوست می‌داری
عشقی که خورشید و ستارگان را به تکاپو وامی‌دارد
‫با حیله.
‫تو متوجه می‌شوی که یک هیزم‌شکن ‫بسیار بهتر از قدرت با حیله
‫سکان‌دار را در یک عمق تاریک ‫باد راهنمایی می‌کند،
‫کشتی سریع راست‌رو که توسط بادها ‫و توسط حیله کوبیده می‌شود.
‫حیله، ثابت می‌کند که مهر و محبت است.
‫حیله، حیله.
‫منتظرتون بودم،
‫آقای استافولیس.
‫می‌تونی هر چی دوست داری صدام کنی. ‫پس الان مرده‌ای.
‫تو دومین قربانی ‫اون اتفاق ناگوار هستی که در
‫این چند روز به نزدم اومده.
‫دو نفر دیگر به نزدم اومدند ‫و به دنبال مرگ برای تجسد بودند
‫و در اون روزهای پیشین، ‫که با ناخوشایندی همراه بود
‫من مطمئن شدم که اون را ‫به درستی قرار داده‌ام
‫در هنگامه‌ی صبح ناپدید شدن تو.
‫ - چطور می‌دونستی؟ همانطور که می‌دونم تو اون شخص برگزیده هستی -
برگزیده؟ - برگزیده‌ای -
‫که نسخه‌ی خطی رو داره.
‫من درباره‌ی دانته خیلی می‌دونم.
‫درباره‌ی نسخه‌ی خطی چیزی نمی‌دونم.
‫من هیچ تحقیقی نمی‌کنم که ‫مستقیماً بهم مربوط نباشه.
‫به من.
‫برخی افراد، مثل شما،
‫بسیار بیشتر از اونچه قصد دارند، فاش می‌کنند.
برای کی کار می‌کنی؟
‫فقط اون‌هایی که بسیار احمق و متکبرن می‌گن
‫که برای خودشان کار می‌کنند.
...ولی من می‌گم
‫برای پروردگار جهان کار می‌کنم
‫یا بذارید بگم پروردگار یکتا،
‫شاید من به زبون ساده برای شماها کار می‌کنم.
اون زیرسیگاریه؟ - هرچی می‌خوای می‌تونه باشه -
‫خب، کجا بودم؟
‫سلام. متشکرم.
‫متشکرم.
‫من اکنون نمی‌توانم به ‫سکوت این خرد وارد شوم.
‫همانطور که به زودی وارد خواهم شد.
‫من باید اینجا و اکنون دست از
‫نویسنده بودن به معنای رقت‌انگیز ‫آن حرفه بردارم.
‫من باید اینجا و اکنون تمام ‫هنرهای ساختگی را پشت سر بگذارم.
‫من خودم می‌توانستم تبعید شوم،
‫اما وقار من تنها توسط خود من ‫می‌توانست تبعید شود.
‫پول موج به موج می‌آید.
‫‏113 صفحه فروخته شده است.
‫برخی صفحات هستند که هرگز ‫نخواهم فروخت.
‫صفحه‌ی اول دوزخ، ‫صفحه‌ی پایانی
‫بهشت، و آخرین صفحه‌ی پوست
‫قبل از اولین صفحه‌ی کاغذ.
سلام - سلام -
می‌خوام یه چیزی نشونت بدم
باشه
‫چیزی که می‌ترسیدم فاش کنم
‫تا زمانی که وقت مناسبش برسه.
‫تقریباً اون رو با امیدهام به خاک سپردم.
‫زمان در گذر است.
‫زمان در گذر است. اما...
‫این نفس است که بالدار است.
‫این نفس ماست که می‌گریزد.
‫نفس من، بر کلمات تو می‌گریزد.
...‫و جستجوی تو، از مقبره‌ی
‫جستجوت بیرون بیا.
‫به سوی نور بیرون بیا
‫و پر شو از عطر ‫هر تیغه‌ی علف،
‫از روحت و هر تیغه‌ی
‫علف، از هر لحظه‌ی این زندگی.
‫بیرون بیا و دست مرا بگیر.
‫و چه چیزی تو رو از مقبره بیرون آورد؟
‫یک نسیم،
‫جما؟
‫بله. دانتۀ شیرینم. واقعاً خودتی؟
‫بله. اما این بار وجودم ‫سرشار از شادی خواهد بود.
‫با آن، روحم از کسوف خود بیدار شد
‫در حالی که نام بانوی من بر زبانم جاری گشت
‫خداوندا، آنچه که از انسان پنهان است. ‫من او را یافته‌ام.