«تهیه شده در گروه شرکت‌های پیشتاز»
‫غوته، سوریه، حاشیه دمشق
‫ از اولین باری که رژیم سوریه ‫و متحدان روس خود در سال 2013
‫بر علیه غیرنظامیان سوری جنگ ‫شیمیایی به راه انداخته‌اند،
‫بمباران‌های شدید جان انسان‌های بیشمار را گرفته ‫و خیابان‌ها را به میدان جنگ تبدیل کرده است
‫از مکانی به مکان دیگر رفتن کاری مرگ‌آور است. تا به حال ‫ملیون‌ها نفر به امید نجات پیدا کردن از کشور فرار کرده‌اند
‫اما 400 هزار نفر در غوته به دام افتاده‌اند
‫و توسط رژیم سوریه و متحدانش محاصره شده‌اند
‫راه فراری نیست
‫ایده زیر زمین حرکت کردن ساده بود
‫ به سادگی مرگی که روی زمین در کمینه
‫دلیل اون مرگ هم ساده و مشخصه
‫به سادگی انگیزه زنده موندن
‫به عنوان یک دکتر، شاهد فاجعه‌های بی‌شماری بودم
‫زجرهای بی‌شمار
‫دروغ‌های بی‌شمار
‫مجبورمون کرد که به دنبال راهی برای نجات پیدا کردن بگردیم
‫در حال حاضر، شبکه‌ای پیچیده از ‫تونل و پناهگاه‌های زیر زمینی،
‫به این زندانیان فرصتی برای رسیدن به آخرین سنگرگاه امید را می‌دهد
‫بیمارستانی زیرزمینی به نام، غار
‫تنها تعداد انگشت‌شماری از دکترها-اکثرا دانشجو- پشت سر مانده‌اند
‫ و امید دارند تا زندگی زخمیان را نجات دهند
‫دکتر امانی و تیمش بخشی از این افراد هستند
‫هواپیماست؟
‫بله
‫ بیا برای بچه‌ها لبخندمون رو نگه داریم
‫حداقل کاریه که می‌تونیم بکنیم
‫خلیل رو ببین. خلیل، عزیز دلم بیا اینجا
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی
‫-چون مامانم اینجاست من اینجام ‫ -درسته، اون تو رو بدنیا آورده
‫ دخترم گوشی رو ول کن
‫دخترتون چند سالشه؟/ هفت ماه
‫ اسمش چیه؟/ سندی
‫ اسمت چیه؟/ بوشارا
‫بوشارا، حالت خوب می‌شه عزیزم
‫دکتر امانی پیش ما بمون
‫دکتر امانی یه مورد اضطراری پیش اومده، بهتون احتیاج داریم
‫ دکتر سلیم کجا رفت؟
‫ مردم با جراحات جدی تو راهن. آماده باشید
‫مرکز شهر رو زدن. خدا رو شکر تجمعی نبوده
‫برانکارد، برانکارد
‫سریع حرکت کنید. بچه‌های مجروح هم هستن
‫چی قورت دادی عزیز دل؟
‫دکتر امانی چه‌ش شده؟/ یه چیزی رو قورت داده
‫ برای یک لحظه تنفسش قطع شد
‫ واقعا خدا داره ما رو نگاه می‌کنه؟
‫
‫هرکاری هم بکنن، ما هیچوقت تسلیم نمی‌شیم
‫یکم باند بهم بده
‫دکتر سلیم وقتی صدای آهنگ رو شنیدم می‌دونستم که رسیدید
‫سلام سماهر
‫اسم بیمار زیاده، اون وکیله. خونریزی داخلی شدید داره
‫لطفا ثابت بایسید
‫هر جور تو بگی سماهر
‫آخرین موشک کی زمین خورد؟/ کدوم موشک رو می‌گی ؟
‫همین الان که ما اینجا بودیم
‫طبق معمول دارن بهمون صبح بخیر می‌گن دکتر
‫از این سمت! بذارش اینجا!
‫کی معاینه‌ش کرده کرده؟
‫ترکش در پایین گردن
‫اشعه ایکس می‌خواد
‫پایین گردن
‫کجا؟ نمیتونم ببینمش. دیدمش
‫وقتی که بمب زدن کجا بودی؟
‫کجا بود؟/ تو مسجد
‫بذار خواهرت حرف بزنه. اونجا چیکار می‌کردی؟
‫رفته بودم آب بیارم
‫آب میاوردی؟ چرا؟/ آب نداشتیم
‫هر روز اب میاری خونه؟/ بله.
‫این بچه‌های نازنین
‫ مدیر بیمارستان اینجاست؟/ بله، من مدیرم
‫تازه زنم رو آوردم اینجا و دکتر براش نسخه نوشته،
‫ اما تو هیچ داروخونه‌ای نتونستم پیدا کنم
‫ما فقط داروهایی رو داریم که تو غوته در درسترسن
‫پس از کجا دارو رو بگیرم؟
‫غوته محاصره شده. دارویی نیست
‫کسی رو بیارید اینجا که بتونه کمکم کنه
‫منظورتون چیه؟/ مدیر مردی که بتونه کارشو بهتر بکنه
‫پس بیمارستان‌هایی که مدیر مرد دارن می‌تونن دارو رو برات تهیه کنن؟
‫ بله، زنا باید خونه بمونن، نه که کار کنن.
‫جای زن تو خونه پیش شوهر و بچه‌شه.
‫تو هم خونه و بچه داری
‫کار مرده که نون خانواده رو در بیاره
‫بذارید اینجا دخالت کنم لطفا. پس، من که دکترم...
‫خدماتی که ارائه می‌کن زیر نظر مدیر زن بد شده؟
‫نه، اما.../ تموم شد پس
‫ بیمارستان فقط به یک نفر تکیه نمی‌کنه، کار تیمیه
‫بذار یه چیزو بهت بگم. ما دکترهایی که اینجا هستیم...
‫ فهمیدیم که کارها با مدیریت دکتر امانی خوب پیش می‌ره
‫دو بار رأی‌گیری کردیم و هر دو بار ایشون برد
‫ اونوقت الان باید بهش بگیم بمونه خونه؟ اصلا با عقل جور درنمیاد
‫اما نباید مدیر باشه./ هیچکس نمی‌تونه بهم بگه کار نکنم
‫کسی حق نداره به من بگه چیکار کنم
‫امانی عزیزم، من و مادرت خیلی دلتنگت هستیم
‫سمت تو انگار جهنم به پا شده. چی اونجا نگه‌ت داشته؟
‫حتی اگر به نظرت داری کار درست رو می‌کنی،
‫مردم هنوز اعتقاد دارن نباید کارت رو بکنی
‫ همه دارن پشت سرمون حرف می‌زنن
‫اون فیلم بد رو دیدی؟ این بلاییه که سر زن‌ها میاد
‫ تو جنگ هر اتفاقی ممکنه بیفته. زن‌ها به‌عنوان ابزار جنگی استفاده می‌شن
‫امانی دوستت داریم، و می‌ترسیم اتفاقی برات پیش بیاد
‫گل و گیاهات اینجا منتظرتن
‫یالا، زود باش
‫دکتر سلیم مجروح و موسیقی آماده‌ست
‫گان حاضره دکتر سلیم
‫دکتر زنده می‌مونم؟/ نگران نباش پسرم
‫وضعیتت ثابته
‫این چیزی که تو سینه‌مه درد می‌کنه/ یکم صبر کن پسرم
‫یه سرفه محکم برام بکن؟ چرا داد می‌زنی؟
‫می‌فهمم درد داری پسرم. ما بی‌حسی نداریم، اما به جاش موسیقی داریم
‫یه سرفه محکم برام بکن. عالیه. تموم شد
‫کی اینا رو می‌ذاره اینجا؟/ باید تمیز بشن
‫محمود اینا مال توئن؟/ سماهار فراموشی نگرفتی؟
‫چرا اما دیدمت. پشت سرمم چشم دارم
‫تو تمیزش کن، خیلی مهربونی./ مشکلی ندارم، تمیزشون می‌کنم
‫الله اکبر
‫وایسا، من کارش رو می‌کنم
‫بذارش اونجا
‫می‌تونم بذارمش اونجا و یکی دیگه بیارم اینجا
‫نه، جامون خیلی کوچیکه. امانی فضای بیشتره لازمش می‌شه
‫ مدیر و کارمند
‫سلیم میز کوچیکه رو برمی‌داره، مدیر میز بزرگه رو
‫مدیر اینجا می‌شینه و ما اینجا
‫الو
‫بله
‫صداتو می‌شنوم
‫ بله بله
‫بله صدات رو می‌شنوم.
‫صبح بخیر
‫از لحظه‌ای که بزرگ شدم، می‌دونستم ‫که جامعه‌ای متعصب پیش روی منه،
‫ و رژیمی مستبد و نژادپرست در مقابلمه
‫ دنبال راه ازادی گشتم
‫برای همینه که دکتر اطفال شدم
‫حس می‌کنم دارم به واقعیت ناگوار اطرافم واکنش نشون می‌دم
‫ کارم خروجی درست برای ابراز خشم منه
‫ باعث می‌شه درباره طبیعت چیزها فکر کنم
‫امروزه، حتی بیرون رفتن از غوته هم خواب و رویا شده
‫زندگی‌م در دانشگاه مثل بقیه دانشجوها بود
‫یعنی طبابت خوندم و شوق گرفتن تخصص داشتم
‫رویایی من تخصص اطفال گرفتن بود
‫رویاهای بزرگ دیگه‌ای هم داشتم
‫بعد از تمام کردن دوره عمومی، روی تخصصم کار کردم
‫اما اون موقع جنگ شروع شد و تصمیم گرفتن کنار قربانی‌ها بمونم
‫ دلیل دکتر شدن من همین بود
‫ می‌خوام مشکلات رو مشخص کنم و اوضاع رو تغییر بدم
‫ می‌دونم که این زندگی خیلی سخت می‌شه، اما صادقانه‌تر هم هست
‫وضعیت خانوادگی من مثل بقیه مردمه
‫ما هم مثل بقیه تحمل می‌کنیم و در یک وضعیت زندگی می‌کنیم
‫یکی دیگه زدن؟
‫انقدر نترس همه چیز درست می‌شه
‫ از دوباره بمبارون شدن نمی‌ترسی سماهر؟
‫ چرا می‌ترسم
‫مطمئنا دوباره بمب می‌زنن
‫یک روز بدون تمیزکاری نمی‌شه
‫بیا بهش دست بزن./ ببینم چقدر سنگینه
‫چقدر سنگینه
‫این ترکش برای کشتن آدم موشک نیاز نداره
‫دقیقا، همینطور پرتش کنی به سمت یکی. باورت می‌شه؟
‫حالم بده و دست و دماغم درد می‌کنه
‫چون که بمب ترسوندتت؟ اسیب هم دیده
‫ حالت خوب می‌شه عزیزم./ بیاید عکس اشعه ایکس بگیریم
‫دست چپش رو معاینه کنیم
‫برات میارمش/ مارگارین هم می‌خوایم
‫مارگارین هم میارم
‫برنج یادت نره./ پنج کیلو می‌خرم
‫ نیم کیلو مارگارین می‌خوایم و ادویه
‫همه رو استفاده می‌کنی؟/ بله. وایسا
‫نمک چینی بخر سوئیسی نباشه.
‫نگران نباش، برات کاری هندی نمک چینی
‫بیا اینجا عزیز دلم
‫عکس دستت رو گرفتی؟/ بله
‫می‌برمش پیش بهیارها. اونا بهش رسیدگی می‌کنن
‫پات درد می‌کنه؟/ بله
‫می‌تونی راحت راه بری؟/ بله
‫بهت مسکن می‌دم. فکر کنم دماغت شکسته، اما نگرانش نباش
‫از خانواده‌ت کسی اینجا هست؟/ بله، برادرام
‫برادرات هم زخمی شدن؟/ بله
‫فرح، لطفا بهش مسکن بده. اینجا رو ببین
‫ ببین دماغش شکسته
‫همه چیزو گرفتی؟/ آره به جز نمک چینی
‫مهم نیست، برنج هندی و مارگارین خوبه
‫پنج کیلو می‌پزم و باقی رو نگه می‌دارم./ یادت باشه 150 نفر اینجا کار می‌کنن.
‫کافیه؟ همه‌ش رو بپر تا ببینم بازم نیاز هست یا نه
‫یه قابلمه بزرگ‌تر می‌خوام. نه کیلو می‌پزم./ کافی نیست؟
‫دوبار غذا درست کن. اول پنج کیلو بعد دوباره پنج کیلو
‫عجیبه کنید بچه‌ها. برای جراحی داخلی آماده بشید
‫سماهر؟ غذا هنوز طول می‌کشه بپزه؟
‫ دکترا!/ سماهر می‌خوام غذا رو بچشم
‫برنج خوردن سخته، اما چاره‌ای نداریم
‫ لطفا یکم صبور باشید
‫سماهر گشنمه/ حتی اگه برنجش خوب نباشه
‫چیز بهتری گیرمون نمیاد. حداقل برنج داریم که بخوریم.
‫چه برنج بدی، اما گرسنه‌مه.
‫انقد نق نزن من خدمتکارت نیستم
‫فردا من آشپزی می‌کنم. فکر می‌کردیم می‌تونی برنج رو درست کنی
‫شاید مارگارینش کمه
‫ واقعا؟ یک کیلو مارگارین زدم بهش
‫برنج بده و قابلمه کوچیکه
‫چند بار بهت گفتم یه قابلمه بزرگ‌تر برام بیار
‫من گله نمی‌کنم. دستت درد نکنه
‫فقط برنج بدی شده./ آب کافی نداشته
‫دستت درد نکنه سماهر
‫دارم تو جای خطرناکی آشپزی می‌کنم./ خدا خیرت بده
‫خفه شو بذار حرف بزنم
‫هر وقت که بمب می‌زنن من میدوم می‌رم اون سمت
‫این بخشی از آشپزیه./ می‌تونست بدتر بشه
‫ بریم عزیز دل./ بله
‫می‌شناسمش./ همونیه که...
‫گوشی و لپ‌تاپ تعمیر می‌کنه
‫ لطفا نخ رو بهم بدید
‫الا لطفا نور رو به سمت من بچرخون
‫یکم موسیقی کلاسیک بذارید.
‫ این؟/ نه برو بالا
‫این یکی ‫نه برو بالا
‫این یکی
‫ به موسیقی باله گوش بدید،
‫و همه چیز درست می‌شه
‫ بچرخونش و آروم تکونش بده. یکم بکشش
‫اینو بچرخون به اون سمت
‫ و به سمت دیواره پشتی بچرخونش
‫ آره جواب می‌ده. نگران نباشید
‫بسم الله...
‫ این یکی خوبه. یکی دیگه اینجا و اینجا
‫ هواپیماته؟/ آره
‫تصور می‌کنی./ نه واقعیه
‫ترسیدی سماهر؟/ نه اونقدرا
‫اگه بمبارون بشه چیزی حس نمی‌کنیم./ حافظه‌ت رو از دست دادی سماهر؟
‫دکتر حال زکوان خوب می‌شه؟
‫ زکوان کی توئه؟/ پدرمه
‫حالش خوبه. نگران نباش
‫مشکلی نیست؟ باید به مادرم بگم
‫هواپیماها هنوز دارن پرواز می‌کنن؟
‫موندم کی تموم می‌شه؟
‫هواپیماهاشون برای سوزوندن غوته‌ست. امیدوارم همه تو جهنم بسوزن
‫هواپیما
‫خدایا
‫
‫داخل بمون! بمبارون شدیدیه
‫فقط یک لحظه لطفا
‫بیخیال ما نور نیاز داریم
‫
‫برق برگشت. عجله کنید
‫ الو؟ بله دکتر؟
‫ بله بیرون بیمارستان موشک خورده
‫کارمون متوقف شده. بیمارستان خدمات ارائه نمی‌ده
‫سماهر ترسیده الان دوباره فراموشی می‌گیره
‫طبقات بالای ما موشک خوردن
‫نگران بچه‌هاییم. هیچکدوم از پدر مادرهاشون اینجا نیستن
‫روی تابلو بنویسیم که بیمار پذیرش نمی‌کنیم؟
‫اینجوری خوبه؟/ آره انجامش بده
‫شاید عوضی ها دیگه بمبارون نکنن
‫جت روسی؟
‫همه برید داخل
‫کسی پیش بچه‌ها هست؟
‫آمر باید بچه‌ها رو ببریم تو تونل. همین الان اینکارو بکن
‫چند تا بیمار داری؟/ ماشین‌ها آماده‌ن
‫بیمارستان و مناطق اطرافش رو زدن.
‫ بازار رو هم زدن
‫محض رضای خدا مردم کجا باید قایم بشن؟
‫پشت بیمارستان کاملا نابود شده
‫سه تا موشک خورد اونجا
‫ انشالله خدا این روسی‌ها رو سقط کنه
‫ بمبارونشون تموم شد؟ هیچ نمی‌دونم بیرون چه خبره
‫دارن بمباران میکنن؟
‫دیگه بمب بارون تموم شد؟
‫می‌رم بیرون یه نگاهی بندازم
‫پس اولین موشک خورد اونجا؟
‫ یه موشک اینجا خورده
‫ رژیم و روسی‌ها دارن همه چیز روی زمین به آتیش می‌کشن
‫دارن به غار ما نزدیک‌تر می‌شن
‫گزینه‌های زیادی برام باقی نمونده
‫13 نفر کشته در غوته شرقی و 6 نقر در مناطق شمالی
‫مجموعا 19 نفر در یک روز شهید شدن... 19 شهید... لعنتی
‫نگاه کردن به این عکس‌ها سخته، اما باید ببینم چه خبره
‫اخبار میگه اونا از موشک پرتاب کن استفاده کردن
‫چه خبر شده؟
‫ببریدش به اتاق اورژانس
‫جراحت جنگی نیست! به‌نظر مشکل روانیه
‫غوته شرقی، 21 آگوست، 2013
‫مردم توسط سلاح‌های شیمیایی مجروح شده‌اند
‫این فرد زنده است
‫ سریع‌تر، سریع‌تر، سریع‌تر
‫خدایا! در غوته شرقی کشتار به پا شده
‫از سلاح‌های شیمیایی استفاده شده
‫ کشتاری در غوته شرقی. غیرنظامیان توسط سلاح‌های شیمیایی مجروح شده‌اند
‫قربانیان زیادی هستند
‫خدایا، بچه‌م
‫خدایا! واقعا دارید بچه‌های منو معاینه می‌کنید؟
‫حمله شیمیایی در غوته شرقی
‫
‫این ها بچه های من هستن
‫ اتفاقی که افتاد شبیه کابوس بود
‫ صداشون، رویاهای کودکانه‌شون، چشمانشون
‫به افکارم گره خورده بود
‫حقیقت داره، چون من اونجا بودم
‫به نظرم دوباره باید روی استحکام ساختمون کار کنیم،
‫و بالاس ساختمون رو سنگر بسازیم.
‫ سخته. امام این نکات سختن
‫ انجام همه‌شون غیرممکنه
‫سلاح‌های شیمیایی تنها سلاحیه که هیچ چیز نمی‌تونه در برابرش ایستادگی کنه
‫الا از حرف زدن باهات خوشم میاد، شاید چون شبیه همدیگه‌ایم
‫ بله البته که شبیه همدیگه‌ایم. منم همین حس رو دارم
‫لازمه که طبقه اول رو پوشش بدیم؟/ بله، و طبقه همکف رو هم همینطور
‫شبیه یک کوه درش میاریم تا به طبقه دوم برسه
‫ می‌دونی اگه از اینجا تا اونجا پوشش بدی...
‫اونوقت تمام این محل ازش محافظت می‌شه
‫ بخش کودکان زیر ماست
‫تا اینجا بپوشونش. آزمایشگاه زیرپامونه
‫اینو درستش کن
‫بالای تونل رو مستحکم کن. بعدا میام و بررسی می‌کنم
‫اینجا رو ببین
‫آب بارون نشت نمی‌کنه؟
‫تقویت استحکامات بیمارستان ضروریه. باید ورودی رو تقویت کنیم
‫چی شده؟/ نفس کشیدن براش سخته
‫تنها 18 ماهشه/ می‌شناسمش. زیناست
‫ ممنون دکتر
‫ این پایین رطوبت خیلی زیاده
‫فردا که بشه اونوقت همه‌مون 15 روزه که اینجاییم
‫برق رو قطع کردن. داریم تو تاریکی زندگی می‌کنیم
‫مثل زندگی کردن تو قبر می‌مونه
‫چند متر بالای سر ماست؟
‫بالا ساختمون احتیاطیه، اما بمب خورد
‫کسی بالاست؟/ بله خیلی‌ها
‫پس اینجا امنه؟/ بله از بالا امن‌تره
‫محاصره‌ای که روی سطح زمین اتفاق افتاد مهیب بود
‫غار برای مردم،
‫ تبدیل به پناهگاهی برای زنده موندن شد
‫تا از مرگی که همیشه بالای سرمون روی زمینه فرار کنن
‫ وبرای من و دخترها تمام دار و ندار ماست
‫از وقتی که بچه بودی، هیچوقت ‫نمی‌ذاشتی کسی بهت امر و نهی کنه
‫خیلی کله‌شق بودی
‫از اینکه تو رو وارد این دنیا کردم احساس گناه می‌کنم
‫شاید اگه پسر بودی، آسون‌تر می‌بود. بیا این فیلم رو ببین
‫امروز صبح زیبای سپتامبر 2017 ست
‫ من و مادرت داریم به گل و گیاهات آب می‌دیم.
‫ببین چقدر بزرگ شدن. چشم انتظار برگشتن توئه
‫نذار کسی بره بیرون
‫الان وقتش نیست بچه‌ها
‫خدایا خودت حفظمون کن
‫موشک، موشک
‫امروز دارن همه جا رو بمبارون می‌کنن./ می‌خوان تمام غوته رو نابود کنن
‫جت روسیه؟
‫داره نزدیک‌تر می‌شه
‫دوره
‫من خیلی نگرانم که نکنه بیمارستان بمبارون بشه.
‫چرا گریه می‌کنی؟ ترسیدی؟
‫تو هم مثل من خیلی حساسس. منم راحت گریه می‌کنم
‫این چیه روی دستت؟/ حنا
‫می‌شه منم مثل تو بذارم؟/ دستات خیلی قشنگ‌تر دستای منن
‫فقط گوشات رو بپوشون. من وقتی داره بمبارون می‌شه و ترسیدم اینکارو می‌کنم
‫کار بابات چیه؟
‫اون دیگه اینجا نیست
‫کجاست
‫اون مرده./ چطور مرد؟
‫بمب کشتش؟
‫ماشینش بمب خورد./ خیلی وقت پیش بود؟
‫بابات رو دوست داری؟/ بله.
‫وقتی که مرد ناراحت شدی؟
‫الان جای بهتریه.
‫وقتی که مرد چند کجا بودی؟/ خونه عمه‌م بودمم.
‫بعدش چی شد؟
‫رفتیم تو تونل‌ها.
‫و بعد بهت گفتن؟/ بله.
‫دیدیش؟/ نه.
‫هیچکس ندیدیش؟/ نه، هیچکس ندیدش.
‫حتی مادرت؟
‫می‌دونی چطور موهات رو ببافی؟
‫دیگه هیچوقت گره‌ش رو باز نکن، خب؟
‫دیگه اصلا موهات رو شونه نکن یا نشور چون این یکی رو من برات بافتم.
‫وقتی بزرگ شدی می‌خوای چیکاره بشی؟
‫هنوز تصمیم نگرفتی؟ نباید بدونی می‌خوای چیکاره بشی؟
‫پس اصلا چرا زندگی می‌کنیم؟
‫برای چی؟
‫نمی‌دونی؟
‫ما زندگی می‌کنیم تا تبدیل به ادم مهمی بشیم.
‫ما نمی‌خوایم همین طور معمولی باشم. باید یه آدم مهم بشیم.
‫مهم‌ترین چیز چیه؟
‫مثلا کار دکتر مهمه؟
‫پس اگه دکتر بشی آدم مهمی می‌شی؟ چرا؟
‫چون مردم رو درمان می‌کنم و کمک‌شون می‌کنم./ بله اینکار مهمه.
‫معلم مدرسه چطور؟
‫اینا هم مهمه.
‫تو چی دوست داری؟
‫معلم بهتره؟ بهتر از دکتر بودنه. کار سختیه.
‫در اسمولالیته پلاسما گیرنده‌های اولیه هیپوتالاموس را فعال می‌کند
‫که با تغییر اسمولالیته حدود واکنش قابل اندازه‌گیری است.
‫که این مقدار 1 از 100 است.
‫وازوپرسین با کاهش اسمولالیته پلاسما از میان می‌رود.
‫ساعت 2:30 شده. بیاید بریم.
‫هنوز 2:30 نشده. الان 2:10 ‌‍ه
‫اره، اما باید قبل از غروب خورشید برگردیم.
‫چون اگه اتفاقی بیفته.
‫من نمی‌خوام برم.
‫دست تو نیست. به زنه قول دادیم.
‫اما وضعیت پایدار نیست.
‫چیزی نیست، یه هواپیما اومد بمب انداخت و رفت، تمام.
‫الان هواپیمایی نیست؟/ نه اگه جت دیدیم، ما...
‫حس می‌کنم که باید اینجا باشم.
‫باید بری که بتونیم ساعت 3:30 برگردیم.
‫خلاصه رو می‌خونم. نیازی نیست همه‌ش رو بخونیم.
‫تمام ویتامین‌ها؟ باشه، فقط همین سه صفحه رو می‌خونیم.
‫پس تموم شد و...
‫صدای هواپیماست؟/ بله هواپیماست.
‫چطور وقتی هواپیما اون بیرونه از اینجا برم؟
‫اگر اتفاقی بیفته برمی‌گردیم.
‫هواپیما دور زده و داره از منطقه ما رو ترک می‌کنه.
‫اینجایی عزیزم؟ چطوری عزیز دلم؟
‫سلام
‫بیا اینجا یه بوس بده ببینم.
‫سرطان وارد خونش شده.
‫کی متوجه شدید که سرطان داره؟/ هشت ماه پیش.
‫اسمش رو در هلال اهمر ثبت کردید؟
‫بله، اون وقتی که اسم می‌نوشتن./ و؟
‫بهم گفتن یک نفر از بیرون شهر باید درخواست تخلیه رو بده.
‫کی اینو خواسته؟/ هلال اهمر یا رژیم سوریه؟
‫رژیم. رژیم خراب‌شده.
‫عزیزم بیا سلام کن.
‫یک لحظه بیا نزدیک‌تر
‫بذارید ببینمش
‫اسمش چیه؟/ بلال.
‫می‌تونه بایسته و چند سالشه؟/ حدودا 11 ماهشه.
‫می‌تونه تنها بشینه؟/ نه واقعا. دیرتر از بچه‌های دیگه راه افتاده.
‫بایست. بذار ببینمت. بهش ویتامینی می‌دید؟
‫نه/ هیچ چیزی؟
‫گاهی اوقات غذا گیرمون نمیاد و گرسته می‌خوابن.
‫یعنی کل روز هیچی نمی‌خورن؟/ نه.
‫مشخصه که سوء تغذیه گرفته.
‫بگیریدش
‫چیز شیرینی بهش ندادی؟ مربایی چیزی؟
‫نه واقعا. مگر اینکه مادرم بیسکوییتی براشون بهم بده.
‫پس اکثر اوقات اینجا تنهایی؟/ بله.
‫برای زمستون پتو دارید؟
‫سه تا پتو داریم.
‫اگر بهت کار بدم قبول می‌کنی؟
‫از خدامه، اما می‌دونید که مردای جامعه اجازه نمی‌دن.
‫اگر چیزی نیاز داشتید. سر بزنید بیمارستان.
‫ممنونم
‫خدانگهدار. خدانگهدار.
‫چرا یه زن نمی‌تونه برای خودش تصمیم بگیره و کاری که می‌خواد رو بکنه؟
‫یعنی از مردا کم می‌شه؟/ دین فقط ابزار دست مرداست.
‫همه چیز به اسم همینه.
‫تیکه‌هایی که دوست دارن رو برمی‌دارن و جاهایی که دوست ندارن رو نادیده می‌گیرن.
‫چیزی رو ازش برداشت می‌کنن که دوست دارن.
‫مجبورن ما رو کمتر نشون بدن؟
‫بذار هرچی می‌خوان بگن، اما من می‌خوام این تصور رو عوض کنم.
‫زن‌ها هم حق همکاری در جامعه رو دارن. منم توانایی مشارکت تو جامعه رو دارم
‫دیدشون نباید اینجوری بمونه.
‫گاهی اوقات تصور می‌کنم که یه بچه دارم که لب مرگه.
‫و تنها راه درمان تو دمشقه که چند دقیقه فاصله داره. حتما خیلی سخته
‫دیروز دوتا بچه رو تو بیمارستان دیدم
‫از ته دل می‌خندیدن. وقتی دیدمشون واقعا حس امیدواری بهم دست داد
‫اون روز خیلی بمبارون شده بود. حتی بمب خوشه‌ای هم منفجر شد
‫کی می‌شه غذا بخوریم؟/ وقتی که آماده بشه.
‫سماهر مثل مادر ما می‌مونه.
‫مادر خوب ما
‫وقتی هر روز یکی از من می‌پرسه غذا چیه همین فکر رو می‌کنم
‫سماهر غذا چیه؟ واقعا می‌گم
‫سه کلیو نخود ریختم تو غذا!/ حرف نزن و به آهنگ گوش کن.
‫یک کیلو نخود و دو کلیو حمص.
‫کارمون تموم شد. الان حالت بهتر می‌شه.
‫300 لیر چایی کافیه؟
‫مسخره بازی درنیار.
‫یه چیز استریل شده بهم بده که بدون زخمی کردنت بزنمت.
‫بیا اینجا تا سلیقه موسیقی‌ت رو اصلاح کنم.
‫اول وقتی که ارومی بهش گوش می‌کنی. و زود هم تصمیم‌گیری نمی‌کنی
‫ببین چطور موهاش همه جا پریشون می‌شه
‫می‌بینی چطور از تمام احساساتش مایه می‌ذاره؟
‫پدیده‌ایه برای خودش.
‫به دقت گوش کن. به زیبایی گل سوسونه.
‫یه چیز دوست داشتنی داره، مگه نه؟
‫بله، اما برای من غذا از موسیقی زیباتره.
‫برو همینجور برو خودت حرف بزن و به حمص فکر کن.
‫حالا نگاه چطور...
‫بعدا نگاهش می‌کنم.
‫دکتر امانی؟
‫بله
‫همه‌ش رو بردارید./ کسایی که هستن رو دعوت می‌کنم.
‫چی؟/ برانکارد بیار.
‫یالا، یالا
‫من دونفر با برانکار می‌خوام.
‫تمام ابزار رو بهم بدید.
‫زخم بدیه. باید سریع عمل کنیم.
‫زودی کارمون تموم می‌شه عزیزم.
‫می‌بینی زخمش چقدر بزرگه؟ باید هرچه سریع‌تر بخیه‌ش کنیم.
‫اول باید خون رو پاک کنیم و بعد بخیه‌ش کنیم.
‫اگه خونریزی متوقف نشد، یه راهی پیدا می‌کنم.
‫اسمت چیه؟
‫محمد؟/ عمر.
‫عمر؟
‫نترس عمر. همه چیز درست می‌شه.
‫شکمت درد نمی‌کنه؟ خیلی؟ چیزی نیست عمر.
‫خدایا باید تو مصرف خون صرفه‌جویی کنیم. ‫گیره رو برای من نگه دار
‫جراحتش به چشم نزدیکه. باید بانداژش رو عوض کنم
‫خدا خیرتون بده.
‫بیاید این دختر رو دوباره معاینه کنیم.
‫چهار کیلو؟/ بله.
‫باید تغذیه بشه.
‫البته. همه جا این مشکل هست. غذایی نیست.
‫چیزی نداریم که بخورن.
‫می‌تونید چیزی براش نسخه کنید؟/ واقعا چیزی نداریم.
‫اگر زودتر می‌اومدید امکانش بود اما انبار خیلی محدود شده.
‫خواهرش چی؟ به تغذیه نیاز دارن.
‫من نمی‌تونم غذای مادرش رو بدم که شیر بهش بده.
‫چرا نمی‌خواید چیزی بهمون ‫بدید؟ چشم‌هاشون رو نگاه کن!
‫همه می‌گن سوءتغذیه دارن و دارو می‌خوان.
‫خب دارو نیست. چیکار کنم؟
‫اگه مراقب نباشیم انبار دارو خالی می‌شه.
‫دارو رو می‌گیرن و پخشش می‌کنن؟
‫والدین دارو رو می‌گیرن و به خواهر برادر ها هم می‌دن.
‫اون بچه ضعیف چطور وزن اضافه کنه؟
‫برید اتاق عمل.
‫فکر نکنم بچه‌هه زنده بمونه./ کدومشون؟
‫سوء تغذیه داره.
‫رگ داره؟/ ماهیچه‌ای براش نمونده.
‫چه اتفاقی براش افتاد؟/ نمی‌دونیم.
‫بیماری نرمی استخوان هم داره.
‫چند سالشه؟ تو بخش کودکان نیست.
‫بچه‌ست. فقط 13سالشه.
‫چه کاری از دستمون برمیاد؟ یعنی واقعا می‌تونیم اینجا کمکی کنیم و تغیری ایجاد کنیم؟
‫گاهی اوقات آرزو می‌کنم که ای کاش منم مثل این بچه‌ها گرسنه بودم و چیزی برای خوردن نداشتم.
‫کاش اینجوری بودم./ این حرف رو نزن.
‫به جای اینکه غذا برای خوردن داشته باشم و بقیه گرسنه بمونن
‫به ولله ترجیح می‌دوم گشته بمونم و چیزی برای خوردن نداشته باشم
‫به جاش این حال بد رو وقتی که غذا می‌خورم و دیگران گرسنه هستن رو نداشته باشم
‫حداقل داری با آدمای اطرافت کمک می‌کنی.
‫اما واقعا چقدر می‌تونم کمکشون کنم؟
‫دارویی برای عفونت‌ها نداریم./ گزینه جایگزینی نیست؟
‫نه هیچ چیزی نیست. هیچ دارویی برای عفونت نیست.
‫چطور بچه‌ها رو درمان کنیم؟/ خیلی ساده‌ست چیزی نداریم.
‫چیزی در دسترس نیست.
‫قبل از اینکه برای بچه‌ای نسخه بنویسم با دقت بررسی می‌کنم
‫نمی‌فهمم چی باعث می‌شه که مردم تو این شرایط بچه‌دار بشن
‫خدا بخاطر حرفی که زدی ببخشدت.
‫ واقعا امیدوارم بعد از تموم شدن این ماجرا بتونیم تولد بهتری بگیریم
‫امانی چیزی نمی‌دونه درسته؟/ نه نمی‌دونه.
‫به منم بده باد کنم./ اونجا.
‫چی باید بنویسم؟ امانی تولدت مبارک؟
‫اینجارو نگاه کنید
‫چراغا رو خاموش کن و در رو ببند.
‫برو اتاق اورژانس. و بگو مجروح داریم.
‫اونم با خودت ببر
‫ببندش
‫نگران نباش پسر. اینجا در امانی.
‫دستکش بهم بدید. زودباش سریع.
‫امروز تولدمه.
‫جشن تولد گرفتن برای تو پنج سال بد شانسی میاره. نحسه.
‫این حرف رو نزن. ناراحت می‌شم.
‫چند سالته؟/ می‌تونم سنم رو بگم...
‫حقیقتش انگار 23 سالته.
‫درباره سنم دروغ نمی‌گم 30 سالم شد.
‫چرا تو روز تولدم اینکارو می‌کنی؟
‫خوبه دوست داری؟
‫گفتم دکتر امانی از پس همه کاری برمیاد.
‫نترس حالا همه‌ش رو پاک می‌کنیم.
‫از بوی ذرت بو داده فهمیدم.
‫تولدت مبارک!
‫خیلی خوبه، دوستش دارم.
‫واقعا سورپرایزم کردید./ دیروز برنامه‌ش رو چیدیم.
‫بوری ذرت رو فهمیدم می‌دونستم یه خبریه.
‫تولدت مبارک/ ممنون.
‫اگه کیک برام نیارید باید دو سال مجانی کار کنید.
‫پنج ساله محاصره شدیم اما از تولد رئیس‌مون خوشحالیم.
‫تولد من جمعه بود اما جشن نگرفتید!/ چون بهمون نگفتی.
‫اگه چیزی که می‌خوای رو بهش نمی‌رسی، فقط چشمات رو ببند و تصورش کن
‫الان به چی داری فکر می‌کنی دکتر؟/ به جای ذرت بوداده...
‫بیاید تصور کنیم پیتزا با پنیر اضافه می‌خوریم.
‫تصور کن سالاد با گوجه داریم./ بله گوجه.
‫و این شکلاته./ بله تصور کنید و بخورید.
‫پیتزا واقعا خوبه.
‫نمی‌خوام الان مجروحی بیاد.
‫وقتی جنگ تموم شد می‌خوام گونه‌هام رو اینجوری بیارم بالا.
‫می‌‌خوام دندونام رو ایمپلنت کنم./ دیگه چی؟
‫چندتا دندون جدید جای اینا. اینا خراب شده
‫شاید مژه‌هام رو هم رنگ کنم./ مژه‌هات خیلی قشنگم.
‫نه زیر نور خورشید دیده نمی‌شن.
‫نمی‌تونی ببینشون./ قشنگن
‫نه می‌خوام رنگشون کنم. شایدم ریمل زدم.
‫گاهی اوقات عصرها ریمل می‌زنم وصبح‌ها پاکش می‌کنم.
‫ریمل تا خود صبح می‌مونه رو صورتم. قشنگ‌تر می‌شه، نه؟
‫امروز فلافل درست می‌کنم.
‫و خیلی ذوق دارم.
‫خدایا
‫یه لحظه قلبم ایستاد.
‫از شدت بمبارون سردرد گرفتم.
‫هر بار که بمبارون می‌شه یه چیزی حس می‌کنم.
‫انگار صدای بمب رو از چیزی که واقعا هست بلندتر می‌شنوم.
‫ماها خیلی حساس شدیم
‫بدنمون به کوچکترین تغییرها واکنش شدید نشون می‌ده.
‫
‫خیلی خوبه! دست پختت عالیه
‫مزه نشاسته رو می‌فهمی؟/ نه
‫حرف نداره. به اندازه شیرینه.
‫لعنتی فکر کردم صدای جت جنگیه.
‫عجله کن ممکنه هواپیماها به زودی بمب بزنن.
‫قبل از حمله دوست دارم برنج و شیر بریزنم تو اون ظرف‌ها.
‫فقط صدای موتور سیکلته/ لعنتی
‫از موتور سیکلت می‌ترسی
‫انقدر سر صدا نکنید. می‌خوام صدای هواپیما رو بشنوم.
‫یا کار کن یا بترس. یکی رو انتخاب کن.
‫می‌خوام بشنوم هواپیما کجا رو می‌زنه
‫رو اعصاب من راه نرو
‫لطفا یکم وایسا.
‫فقط یکم.
‫چرا؟/ که اگه صدای هواپیما رو شنیدیم بتونیم فرار کنیم.
‫باشه
‫می‌ترسم یهو بیمارستان رو بزنن./ فقط آماده باش و بهمون بگو چیکار کنیم
‫اگه کسی مجروح شد باید چیکار کنم؟ باید به فکر تخلیه بیمارستان هم باشیم
‫واقعا نگرانم./ منم همینطور. نترس.
‫سعی می‌کنم.
‫تو دفترم بود. از گروه خواستم که سریع بیان بیرون.
‫صدای برگشتن جت رو می‌شونم.
‫صدا نزدیکه.
‫ببریدشون به تونل‌./ اگه کاری ندارید برید بیرون.
‫بچه‌ها بیاید بخش کودکان.
‫عجله کنید!
‫سریع‌تر برید به بخش کودکان
‫به نظر گرد و خاکه
‫بذار من رسیدگی می‌کنم.
‫
‫می‌خوام پسرم رو ببینم؟ زنده موند؟
‫می‌خوام ببینمش!
‫
‫پسرم رفته!
‫ایاد! پسرم، چشمات رو باز کن!
‫لطفا بهم بگید، زنده می‌مونه؟ لطفا بهم بگید!
‫می‌خوام ببینمش!
‫پسرم
‫قلبم رو شکستی پسرم
‫پسرم
‫نمی‌تونیم کاری براشون بکنیم... هیچی.
‫اسمت چیه؟
‫ماهر../ماهر؟
‫بفرستینش به اتاق اورژانس./ دکتر...
‫الو! سلام عزیز دلم. بابائم. حالت چطوره؟
‫سلام بابا./ نه از دوربین استفاده نکن.
‫بابا اینترنت ضعیفه، دوربین رو باز نکن بیا همینجوری صحبت کنیم باشه عزیزم؟
‫بابا حالت چطوره؟ بهمون بگو
‫خدارو شکر حالم خوبه.
‫وقتایی که آنلاین نیستم یا سرم شلوغه یا اینترنت خرابه.
‫خدارو شکر حالم خوبه. تو چطوری؟
‫مامانت کجاست؟ بده به مادرت.
‫سلام سلیم، چطوری؟ خدا رو شکر
‫حالم خوبه، اما.../چرا جواب تلفن نمی‌دی؟
‫سرم شلوغه اینترنت هم ضعیفه.
‫نگران نباش من خوبم.
‫تو هم فقط حواست به بچه‌ها و خودت باشه.
‫منم خدا بخواد هروقت بتونم بهتون زنگ می‌زنم.
‫حواست به خودتون باشه.
‫خداحافظ عزیزای من.
‫انگار ماها قرار نیست بخوابیم.
‫اعلام کردن ارتش داره به اینجا نزدیک‌تر می‌شه.
‫باور نمی‌کنم./ توی اخبار گفته بودن.
‫از اتفاقی که قراره بعد از این بیفته وحشت دارم.
‫نمی‌خواستم انرژی منفی بدم. می‌خواستم تو همون تونل خواب بمونم
‫نباید همیشه خودت رو سرزنش کنی.
‫تو هم انرژیت محدوده./ اما چاره‌ای نیست...
‫ما نمی‌تونیم فقط...
‫ما اونقدر دستمون باز نیست که مسئولیت رو قبول کنیم یا نکنیم
‫شما چاره‌ای داری دکتر؟
‫جا باز کنید!/ جای کافی نداریم.
‫از سر راه برید کنار!
‫عجله کن، اون بیرون جهنم به پا شده
‫مردم رو ببرید به تونل. اینجا جای کافی نداریم.
‫چندتا سرم برام بیار. داره خفه می‌شه!
‫دکتر! دکتر!
‫مادرم کجاست؟
‫هیچیت نیست.
‫لطفا راستش رو بگید، دارم میمیرم؟/ نه چیزیت نیست!
‫اسمت چیه؟
‫مادرم کجاست؟ مادرم کجاست؟
‫عجیبه. مردم دارن بدون هیچ جراحتی می‌میرن.
‫از سلاح شیمیایی استفاده کردن؟/ انتظار حمله شیمیایی داشتم
‫مطمئن شو همه ماسکشون رو زده باشن!/ بوی کلر رو حس نمی‌کنی دکتر؟
‫مراقب باشید. با چیز ناشناخته‌ای طرفیم.
‫به این مرد با گاز کلر حمله شده.
‫راه رو باز کنید
‫همه‌تون، ماک بذارید!
‫هیچ بیماری که تحت تأثیر قرار نگرفته رو اینجا راه نده.
‫چطور قراره اینکارو بکنم؟
‫برای موقعیت های ضروری دارو رو بذار تو جیبت.
‫از سر راه برید کنار.
‫بوی کلر داره قوی‌تر می‌شه./ به همه بگو مراقب باشن.
‫بوی کلر داره قوی تر می‌شه.
‫تمام دستگاه‌های تنفسی رو روشن کن.
‫کجا موشک خوردن؟
‫بابایی، کمکم کن!
‫تفش کن.
‫بذار یه نگاه بندازم
‫خدا لعنتت کنه
‫مامان؟
‫تمام لباساش بوی کلر می‌دن؟
‫لباس دیگه‌ای براش نداریم.
‫از هم دیگه دورشون کنید که بتونن نفس بکشن.
‫صدام رو می‌شنوی؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫چطور جلوی اشک‌ها رو بگیرم.
‫در حالی که جلوی چشمای من انسانیت داره نابود می‌شه.
‫سکوت ما رو فرا گرفته، بر فراز مرگ‌های اتفاقی.
‫تا جایی که می‌تونستم تلاش کردم که جون همه رو نجات بدم.
‫بیاید برید داخل
‫چمدون رو بذار داخل. همینجا ولش کن. برو سوار شو.
‫کجا باید بایستم؟/ داری لگدم می‌کنی.
‫برای مجروح‌ها به فضا نیاز داریم.
‫چرا برات مهمه؟/ دکترشم.
‫شنیدن صدات من و مادرت رو آروم کرد.
‫خدا رو شکر که سالم و زنده‌‌ای. نمی‌دونی چقدر از سلامتت خوشحال شدیم.
‫دخترم، تو کاری رو کردی که هیچکس دیگه توانش رو نداشت.
‫به بچه‌های که نجاتشون دادی فکر کن.
‫و اون زن‌هایی که استخدام کردی تا بتونن به خانواده‌شون کمک کنن.
‫دخترم مردم در یک وهله‌ای جنگ رو فراموش می‌کنن؛ اما هیچوقت تو رو فراموش نمی‌کنن
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫یادت باشه گیاهات منتظرن که برگردی خونه.
‫همه فقط می‌خوان زنده بمونن.
‫اونا حتی سر سوار شدن تو اتوبوس‌هایی که از خونه‌شون جداشون می‌کرد دعوا کردن.
‫می‌بینی به چه وضعیتی افتادن؟
‫چیزهایی که دیدیم رو حتی نمی‌تونن تصور کنن.
‫نه نمی‌خوام درس بخونم یا کار کنم. دیگه هیچ چیزی نمی‌خوام
‫شاید برای یه مدت کوتاه تا بفهمم واقعا می‌خوام چیکار کنم
‫به فکر اینم که برگردم پیش والدینم.
‫وقتی رژیم نابود بشه برمی‌گردم.
‫از باز کردن چشمام می‌ترسم.
‫می‌ترسم چیزایی که دیدم تا ابد دنبالم کنه.
‫هیچوقت حقیقتی که درش زندگی کردم رو فراموش نمی‌کنم.
‫انگار فراموش کردم.
‫چیزهای مهمی که اونجا بود رو فراموش کردم.
‫می‌خوام چشمام رو باز کنم و نور دوردست رو ببینم.
‫پشت دریا
‫تلاش کردیم که زنده بمونیمو
‫تلاش کردیم که تو خونه‌هامون بمونیم. همین.
‫برام سواله که یعنی محلی برای عدالت هم هست؟
‫پس حمله شیمیایی به غوته شرقی محاصره شده در تاریخ مارچ 2018
‫توافقی برای تخلیه شهر ساکنین را مجبور به ترک خانه‌هایشان کرد
‫آنان به کمپ‌های شمال سوریه پناه بردند، جایی که به تلاششان برای نجات ماندن ادامه می‌دهند
‫امانی و گروهش در سالهایی که در غار سپری کردند، جان هزاران نفر را نجات دادند
‫از اعماق دریای مدیترانه روح گذشته ما زمان حالمان را تعقیب می‌کندو از سال 2014 تقریبا ملیون پناهنده سعی کرده‌اند تا به اروپا برسند. حدود 20 هزار نفر آنها غرق شدند.
‫امانی، ماهر و سلیم سوریه را ترک کرده‌اند. هنوز درحال مهاجرتند
‫الا در وریه ماند و به طبابت خود ادامه داد.
‫کمیته بازپرسی سازمان ملل متحد، محار شهر غوته را به عنوان جنایت جنگی علیه بشریت اعلام کرد. این محاصره طولانی ترین محاصره تاریخ است و پنج سال به طول انجامید
‫
«تهیه شده در گروه شرکت‌های پیشتاز»