.
‫اول من!
[فیلمی راجع به یه مشت توئیت]
‫بده به من!
‫عالیه. قشنگه.
‫روزی روزگاری...
‫...دو تا توئیت وحشتناک وجود داشتن. ‫(توئیت یعنی احمق)
‫و اینجوری ولشون کردن تا بمیرن.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن. وایسا!
‫مامان،
‫واقعاً داری قصه‌ی شب من رو ‫با مرگ شخصیت‌ها شروع می‌کنی؟
‫نگفتم مردن. ‫گفتم ولشون کردن تا بمیرن.
‫- کی ولشون کرد؟ ‫- توسط چه کسی؟
‫- بچه‌ها و یه خانواده ‌از حیوون‌های جادویی.
‫این دیگه چه جور قصه‌ایه؟
‫هی به من می‌گی
‫که می‌خوای قصه‌های شبت ‫پیچیدگی‌های احساسی بیشتری داشته باشه
‫و طبق حرف خودت، ‫«مضامین سطح بالا و کمدی سطح پایین.»
‫درسته. فقط نمی‌خوام ‫یه قصه‌ی حوصله‌سربر، قدیمی و معمولی باشه.
‫خب، می‌تونم بهت اطمینان بدم، عزیزم، ‫این یه «قصه‌ی معمولی» نیست
‫چون توئیت‌ها آدم‌های معمولی‌ای نیستن.
‫نه، توئیت‌ها از همه‌چیز متنفرن،
‫به‌خصوص از همدیگه.
‫اون‌ها 47 سال نکبت‌بار ‫با هم زندگی کردن.
‫و یه روز هم نگذروندن ‫بدون یه حقه‌ی کثیف و ناجوانمردانه.
‫مسئله اینه، حتی آدم‌هایی ‫که از همه‌چیز متنفرن، یه چیزی رو دوست دارن.
‫برای توئیت‌ها، اون چیز یه شهربازی تو حیاط پشتی ‫به اسم «توئیت‌لندیا» بود. ‫(سرزمین احمق‌ها)
‫اون‌ها توئیت‌لندیا رو از صفر ساختن.
‫این تنها چیزی بود ‫که بهشون شادی می‌داد.
‫تنها چیزی که واقعاً براشون مهم بود.
‫تنها چیزی ‫که می‌خواستن کل دنیا ببینه.
‫♪ خوش‌گذرونی و هیجان، بچه‌دار شدن ♪
‫♪ و اسمش رو گذاشتن توئیت‌لندیا ♪
‫♪ اینجا یه جشن بزرگ با کلی آهنگ و شادی داریم ♪
‫♪ و وسایل بازی که از توالت فرنگی ساخته شدن ♪
‫اینجا توئیت‌لندیاست!
‫این تنها شهربازی دنیاست. [ترایپرات، بزرگراه 41، خروجی 37]
‫و حتی اگه کل دنیا هم نمی‌دیدش،
‫قهرمان‌های واقعی قصه‌ی ما،
‫یه بچه‌ی یتیم به اسم «بیشا»...
‫واو.
‫...و بهترین دوستش، «بابزی»...
‫وای!
‫...دیدنش.
‫به افتتاحیه‌ی بزرگ توئیت‌لندیا ‫این هفته بیایید.
‫- این به نظر... ‫- شگفت‌انگیزترین جای دنیا میاد؟!
‫قطعاً نمی‌خواستم بگم ‫«وحشتناک و مسخره».
‫ولی، بیشا، ‫اینجا جشن آهنگ و شادی داره
‫و وسایل بازی که از توالت فرنگی ساخته شدن!
‫و کیه که هر دوی این‌ها رو نخواد؟
‫باشه، بابزی جون، ‫قول می‌دم ببرمت توئیت‌لندیا
‫قبل از اینکه هفته‌ی دیگه برای همیشه ترکم کنی
‫هورا!
‫توئیت‌لندیا!
[!افتتاحیه‌ی بزرگ توئیت‌لندیا]
‫جیم.
‫نگاه کن، این اولین بازدیدکننده‌ی ماست!
‫ولی قبل از اینکه بیشا ‫بتونه به قولش به بابزی عمل کنه...
‫به توئیت‌لندیا خوش اومدی.
‫هی! نمی‌تونی بدون پرداخت پول بری تو!
‫...در واقع، حتی قبل از اینکه پارک باز بشه...
‫«پلم... پ»؟
‫...شهرداری توئیت‌لندیا رو تعطیل کرد...
‫این چیه؟
‫...و اونجا رو به خاطر خطرناک بودن، ‫از نظر سازه ناامن بودن، و، طبق حرف خودشون:
‫«بوی گوشت سوسیس گندیده دادن»؟ پلمپ کرد.
‫جیم!
‫شهرداری... ‫دارن شهربازی ما رو تعطیل می‌کنن!
‫نه...
‫نه!
‫انگار بچه‌شون رو ‫ازشون گرفته بودن.
‫بچه‌ی عجیبی بوده.
‫آدم‌های عجیبی بودن.
‫ولی از بیشا و بابزی ‫خیلی خوشم میاد.
‫آره، خب، بیشا و بابزی ‫تو مسیر برخورد با توئیت‌ها قرار دارن،
‫کسایی که می‌خوان کثیف‌ترین حقه‌شون ‫تا به امروز رو اجرا کنن.
‫یه کلکی که شهر رو محکوم می‌کنه
‫همونطور که شهر توئیت‌لندیا رو محکوم کرد.
‫می‌خوان چی کار کنن؟ ‫باعث شن بوی گوشت سوسیس گندیده بده؟
‫پسر باهوش. حالا، دیگه سوال نپرس. ‫فقط به آهنگ گوش کن.
‫این موزیکاله؟
‫معلومه که موزیکال نیست. ‫مگه من جیرجیرکم؟
‫فقط یه آهنگه. آروم باش.
‫ویدیوی خداحافظی بابزی، برداشت اول.
‫و... حرکت!
‫دلمون برات تنگ می‌شه، بابزی!
‫خداحافظ، بابزی.
‫♪ به همه‌ی این آدم‌ها نگاه می‌کنم ♪
‫♪ آدم‌های خوبی با زندگی‌های بی‌نقص‌شون ♪
‫♪ خب، اون‌ها از شدت بی‌حوصلگی ‫کلافه شدن ♪
‫به جان-جان رأی بدید.
♪ ‫♪ یکنواخت و کسل‌کننده
♪ ‫ ♪ اون‌ها زندگی نمی‌کنن
‫♪ فقط زنده می‌مونن ♪ [گوشت سوسیس مایع]
‫♪ ولی ما مثل بقیه نیستیم ♪
‫♪ هیچکس مثل من و تو نیست ♪
‫♪ ما بی‌نظیریم ‫و در اعماق وجودمون ♪
‫♪ ما تنها کسایی هستیم اینجا ♪
‫♪ که آزادیم ♪
‫فکر کنم آماده‌ایم.
‫باشه، بابزی جون، ‫روز بزرگ داره نزدیک می‌شه.
‫بهترین خاطره‌ت رو از یتیم‌خانه‌ی ‫«ترایپرات» برام بگو.
‫اون موقع که یه سیب‌زمینی ‫تو دماغم گیر کرده بود؟
‫- باشه... ‫- یادت نمیاد، بیش؟
‫تو اونقدر من رو خندوندی که فین کردم،
‫و سیب‌زمینیه پرید بیرون، ‫و افتاد تو شیرت.
‫و الان من به انتخاب خودم دیگه لبنیات نمی‌خورم
‫باشه، هارولد.
‫بابزی هفته‌ی دیگه به فرزندی قبول می‌شه. ‫می‌خوای چطوری تو رو به یاد بیاره؟
‫من...
‫من... من سیب‌زمینیه رو نگه داشتم.
‫سیب‌زمینیه رو نگه داشته. باحاله.
‫♪ قول میدم همیشه غافل‌گیرت کنم ♪
[تخریب]
‫♪ قول میدم همیشه باحال باشم ♪
‫♪ یه شیطون تمام‌عیار باشم ♪
‫♪ و می‌تونی به همه بگی ♪
‫♪ که من تا کارم تموم نشه دست برنمی‌دارم ♪
‫♪ ما مثل بقیه نیستیم ♪
‫♪ هیچکس مثل من و تو نیست ♪
‫♪ ما بی‌نظیریم ♪ ‫و در اعماق وجودمون
♪ ‫♪ ما تنها کسایی هستیم اینجا
‫♪ که آزادیم ♪
♪ ‫♪ ما تنها کسایی هستیم اینجا
‫♪ که آزادیم ♪
[تـوئـیـت‌هـا]
‫باشه، نوبت منه.
‫خب، بابز، دلم برای ‫رقص بی‌نظیرت تنگ می‌شه،
‫و دلم برای پایین آوردن ‫توپ بسکتبالت که گیر کرده تنگ می‌شه
‫وقتی پرتش می‌کنی تو سقف.
‫دلم برای پتو کشیدن روت شب‌ها تنگ می‌شه، ‫و، نمی‌دونم،
‫فقط بزرگ شدنت رو دیدن
‫چون تو یه بچه‌ی کوچولوی ‫بامزه و چلوندنی هستی.
‫این چه...
‫آقای دستمال‌چی‌چی!
‫کمکم کنید!
‫آقای دستمال‌چی! بیشا!
‫حالتون خوبه؟
‫ما خوبیم، بابز. ما خوبیم.
‫این‌ها اصلاً چی هستن؟
‫فکر کنم اون گوشت مایع حال‌به‌هم‌زنیه ‫که باهاش سوسیس درست می‌کنن.
‫آره، گوشت سوسیسه، درسته. ‫از نوع خوبش هم هست.
‫خب، هرچی که هست،
‫خوشحالم که توش غرق نشدی، ‫آقای دستمال‌چی.
‫خدایا، یادم رفت ازت تشکر کنم ‫که جونم رو نجات دادی، بیشا.
‫می‌دونی، مامانم همیشه می‌گفت ‫من یه بچه‌ی نمک‌نشناسم
‫و بزرگترین مایه سرافکندگی خانواده‌مون.
‫به هر حال، ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫دنیا با وجود تو ‫جای خیلی بهتریه، آقای دستمال‌چی.
[خبر فوری]
‫شوک و خشم امروز در ترایپرات
‫در حالی که یکی از بدترین سیل‌های گوشت مایع سوسیس ‫در تاریخ کشور
‫شهروندان را مبهوت کرده است.
‫هی! خانم! کلک ما رو تو تلویزیون نشون می‌دن!
‫وقتی بچه بودم، ‫ترایپرات پایتخت تفریح دنیا بود. [هورویس دانگل]
‫ما تفریح می‌کردیم.
‫بعد دریاچه‌ی «ترایپ» خشک شد، ‫و فکر کردم اوضاع از این بدتر نمی‌شه.
‫حدس بزنید چی؟ خبر فوری. این خیلی بدتره.
‫این بدتره.
‫چیزی که می‌خوام بدونم اینه،
‫چطور آدم‌های زحمت‌کشی مثل ما ‫می‌تونن تو این شهر پیشرفت کنن؟
‫منم می‌خوام این رو بدونم.
‫من بورلی آنیون هستم،
‫و حالا شهردار ترایپرات، ‫وین جان جان-جان، به ما پیوسته.
‫شهردار جان-جان، می‌دونیم ‫کی پشت این حمله‌ی وحشیانه بوده؟
‫ممنونم، بورلی.
‫اولاً، مثل همیشه،
‫افکار و دعاهای ما
‫با کسانی است که از این ‫فاجعه‌ی گوشتی آسیب دیده‌اند.
‫دوماً، روز انتخابات نزدیکه،
‫پس یادتون باشه، رأی به جان-جان ‫رأی به خوشی و شادیه.
‫و سوماً،
‫اون آدم‌های شرور ‫شاید منبع آب ما رو منفجر کرده باشن،
‫ولی هیچ‌وقت نمی‌تونن روح ‫این شهر بزرگ رو منفجر کنن.
‫چطور می‌تونه ما رو مقصر بدونه؟
‫هر آدم عاقلی ‫دقیقاً همین کار رو می‌کرد
‫اگه شهربازیشون رو تعطیل کرده بودن.
‫اگه اون آدم بی‌خود از اینکه ما ‫اون منبع آب رو منفجر کردیم خوشش نمیاد،
‫می‌گم بریم خودش رو بترکونیم.
‫شهردار بالأخره منفجر می‌شه.
‫ولی، می‌تونیم بعداً در مورد اون حرف بزنیم.
‫فعلاً، حقه‌ی توئیت‌ها ‫عواقب خیلی واقعی برای قهرمانان ما داشت.
‫خیلی خوشحالم که شما قراره ‫پدر و مادر من بشید
‫چون تمام چیزی که همیشه می‌خواستم ‫...اینه که یه خانواده پیدا کنم.
‫وای پسر. [خانواده‌ی جدید من]
‫تو کل این سه تا استان، بچه‌ی از این بامزه‌تر ‫پیدا نمی‌کنید، آقا و خانم کلِرب.
‫این یه قوله.
‫قضیه اینه، دوست عزیز.
‫ما نظرمون عوض شده، راستش، ‫بر اساس شرایط،
‫و، می‌دونی، ‫به فرزندی گرفتن این بچه اینجا،
‫برای ما دیگه منتفیه.
‫آره، ما تو اخبار دیدیم ‫که بعضی از قسمت‌های شهر
‫هنوزم مقادیر بالایی از ‫گوشت مایع سوسیس تو لوله‌هاشون پیدا می‌کنن.
‫و بعد بچه‌های شما رو دیدیم که دارن ‫اون آب گوشت سمی رو می‌نوشن.
‫دلم می‌شکنه این رو بگم، ‫ولی ما پول کافی نداریم
‫که از یه بچه‌ی آلوده مراقبت کنیم.
‫تصمیم گرفتیم کارمون رو ‫با یه یتیم‌خانه‌ی دیگه انجام بدیم.
‫ببخشید، کوچولو.
‫اشکالی نداره، بابزی، اون آدم‌ها ‫نمی‌فهمن چی دارن می‌گن.
‫بالأخره برات یه خانواده پیدا می‌کنیم، ‫قول می‌دم.
‫من هیچ‌وقت به فرزندی گرفته نمی‌شم، بیش.
‫چرا، می‌شی.
‫فقط باید امید داشته باشی.
‫یعنی، آرزوی من اینه ‫که پدر و مادرم رو دوباره ببینم.
‫با اینکه می‌دونم ‫برمی‌گردن دنبالم،
‫بازم صبر کردن سخته.
‫ولی یه خانواده‌ی فوق‌العاده ‫به زودی تو رو پیدا می‌کنه.
‫می‌تونم حسش کنم.
‫و تا اون موقع، من هوات رو دارم.
‫و هوای دماغت رو.
‫و هوای روده‌هات رو!
‫تو همیشه هوای همه رو داری، بیش. ‫و دماغشون، و روده‌هاشون.
‫سعی می‌کنم.
‫ولی کی مراقب توئه؟
‫من به کسی احتیاج ندارم که ازم مراقبت کنه.
‫من 12 سالمه. تقریباً.
‫پس، آره. من خوبم.
[بیشا]
‫ولی تو خوب نیستی.
‫و این شهر خوب نیست. من فقط...
‫می‌خوام آدم‌ها اینقدر ‫با همدیگه بد نباشن.
‫پس می‌دونی چیه؟
‫من اینجا نمی‌شینم منتظر بمونم
‫تا یکی دیگه ‫بی‌رحمی این دنیا رو کمتر کنه.
‫من می‌رم اون بیرون و سرنخ‌ها رو دنبال می‌کنم
‫و هر کی اون گوشت رو ‫تو منبع آب ریخته پیدا می‌کنم.
‫و اون عوضی‌ها رو ‫به سزای عملشون می‌رسونم.
‫می‌شه خفه شی؟!
‫ما داریم سعی می‌کنیم اینجا ساکت باشیم!
‫چطور من این توالت‌های ‫سیار رو بدزدم
‫با این همه سر و صدا، بچه پوشکی؟
‫اون‌ها آدم‌های تبلیغ ‫توئیت‌لندیا نیستن، بیش؟
‫حتماً کار خودشونه.
‫انگار بالأخره قراره بری ‫توئیت‌لندیا. یالا.
‫هورا!
‫می‌دونم داریم سعی می‌کنیم ‫مجرم دستگیر کنیم، بیش،
‫ولی من هنوزم می‌خوام سوار ترن هوایی بشم.
‫اوناهاش. اون کامیونه.
[گوشت سوسیس مایع]
‫چطور پلیس هنوز این رو نفهمیده؟
‫بیشا؟
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫یالا.
[توئیت‌لندیا]
‫توئیت‌لندیا تو تبلیغ ‫خیلی قشنگ‌تر به نظر می‌رسید.
‫آره.
‫شبیه جاییه که ‫بچه‌ها می‌رن تا کشته بشن.
‫ولی، هی، نمی‌شه از روی جلد ‫کتاب رو قضاوت کرد.
‫همین‌جا وایسا. من حلش می‌کنم.
‫چی می‌خواید؟!
‫سلام. سلام، خانم و آقا.
‫اینجا چی کار می‌کنید؟
‫کاری که ما...
‫...اینجا می‌کنیم...
‫...چیزی‌ـه که الان بهتون می‌گم، ‫و اون اینه که...
‫ما اومدیم از توئیت‌لندیا دیدن کنیم؟
‫این کله‌پوک‌های کوچولوی احمق ‫حتماً چیزی نشنیدن
‫از اون همه‌ تخلفات بهداشتی وحشتناکی ‫که باعث شد ما تعطیل بشیم.
‫ما دوباره کسب و کارمون رو راه انداختیم، خانم
‫بفرمایید، جوون‌ها.
‫شهربازی اون پشته.
‫می‌دونید، نمی‌تونستم متوجه اون ‫کامیون گوشت غول‌پیکر جلو در نشم،
‫و می‌خواستم بدونم... این چه...؟
‫این چیه؟
‫ها! اون چسب فوق‌قوی‌ـه.
‫بهترین چسب تو بازار ‫برای گرفتن پرنده‌ها.
‫چرا کسی باید بخواد پرنده بگیره؟
‫معلومه، برای درست کردن پای پرنده.
‫احمق.
‫ولی شما به توئیت‌لندیا نیومدید
‫تا به حرف زن شلغم گندیده‌ی من ‫که شما رو احمق صدا می‌کنه گوش بدید.
‫شما اومدید پولتون رو به ما بدید!
‫کارت الماس پلاتینیوم سلبریتی. ‫این همونیه که می‌خواید.
‫این به شما دسترسی ‫به بهترین جاذبه‌ها رو می‌ده.
‫توالت فرنگی چرخون، غنیمت دزدان دریایی، ‫بهترین سرگرمی‌ها
‫در سالن کنسرت یادبود کرِدنزا توئیت!
‫قیمت این پکیج فقط از 8,500 دلار شروع می‌شه.
‫من حدوداً سه دلار دارم.
‫و منم چندتا هویج کوچولو
‫و یه چسب زخم کثیف دارم.
‫تنها کاری که با این‌ها می‌تونید بکنید ‫یه جست و خیز تو گودال فنریه.
‫واو!
‫با اینکه این گودال پر از تشک‌های کثیف ‫به نظر سرگرم‌کننده و بهداشتی میاد،
‫من واقعاً علاقه‌مند بودم ‫داستان پشت
‫اون کامیون گوشت غول‌پیکر جلو در رو بشنوم.
‫اون کامیون گوشت؟ دزدیدیمش.
‫ببخشید؟
‫چرا؟ نکنه خرابکاری کردی؟
‫نه. من خرابکاری نکردم.
‫فقط فکر کردم شنیدم گفتید ‫اون کامیون گوشت رو دزدیدید؟
‫آره دزدیدیم.
‫بعد گوشت رو ریختیم تو منبع آب ‫و همه‌ش رو منفجر کردیم.
‫ولی تقصیر ما نیست.
‫ما این کار رو کردیم تا از این ‫شهر درب و داغون انتقام بگیریم.
‫واو!
‫شما همین الان همه‌ی این‌ها رو به ما گفتید.
‫عالیه.
‫ما باید الان بریم.
‫ولی ما هنوز سوار هیچ‌کدوم از وسایل نشدیم.
‫دفعه‌ی بعد.
‫هی! حتماً به دوست‌هاتون بگید.
‫ولی فقط به اون‌هایی ‫که از شما پولدارترن!
‫یالا. فکر کنم راه خروج از این طرفه.
‫چیزی برای ترسیدن وجود نداره.
‫بیش؟
‫اون‌ها چه جور حیوون‌هایی هستن؟
‫اون موجودات بیچاره خیلی غمگین به نظر میان.
‫فکر می‌کنی چی دارن می‌گن؟
‫- لطفاً کمک‌مون کنید. ‫- کمک!
‫اون هیولاهای شرور ‫ما رو برخلاف میل‌مون نگه داشتن.
‫اگه هر کاری از دست‌تون برمیاد، ‫خیلی، خیلی سپاسگزار می‌شیم.
‫من از این قفس بوگندوی قدیمی خوشم نمیاد.
‫در موارد نادر...
‫بیش؟
‫...بچه‌های خیلی حساس ‫با همدلی عمیق...
‫تو...؟
‫...هستن که زبان حیوانات رو می‌فهمن.
‫آره! آره، آره!
‫صبر کن، شما بچه‌ها می‌فهمید ‫من چی می‌گم؟
‫صدای ما رو می‌شنوید؟
‫آره!
‫خدای من! خدای من!
‫فکر کنم دارم از حال می‌رم! یا شایدم بالا میارم؟
‫آره، قطعاً دارم ‫یه گُربُلُس بالا میارم.
‫یه گُربُلُس دیگه بالا نیار، ‫مارتی.
‫فقط نفس بکش و بهشون سلام کن.
‫- سلام! ‫- داد نزن. اون‌ها همین‌جان.
‫ببخشید، اون الان خیلی هیجان‌زده‌ست.
‫همه‌مون هستیم، چون فقط، واو، واو، واو!
‫اشکالی نداره. منم نمی‌تونم باورش کنم.
‫اسم من بیشاست، ‫و اینم دوستمه بابزی.
‫من مَندی ماگل-وامپ هستم، ‫و مامانم مِری ماگل-وامپه،
‫و بابام مارتی ماگل-وامپه.
‫اگه خواستی می‌تونی بهم بگی بابا گنده.
‫ازشون نخواه اینطوری صدات کنن، مارتی. ‫خدای بزرگ.
‫شما ماگل-وامپ‌ها باحالید.
‫من یه سوال دارم، و اون سوال اینه، ‫شما بچه‌ها بلدید قفس باز کنید؟
‫ما سال‌هاست تو اینجا گیر کردیم.
‫کلید قفس ‫یه جایی تو اون خونه‌ست.
‫اگه راهی هست که بتونید پیداش کنید؟
‫حتماً. ما کلید رو پیدا می‌کنیم ‫و شما رو از اونجا میاریم بیرون.
‫قول می‌دم.
‫شما باید همین الان از اینجا برید.
‫چی؟ چرا؟
‫- شما... ‫- از اونجا دور شید!
‫اون چیزها ‫جواهر قهوه‌ای توئیت‌لندیان.
‫ما اون‌ها رو از لومپالند دزدیدیم. ‫(سرزمین لومپا)
‫و شماها، برگردید به گریه کردن.
‫دارید باهاشون چی کار می‌کنید؟
‫اون‌ها وقتی وارونه می‌شن ‫اشک‌های جادویی می‌ریزن،
‫و اون اشک‌های جادویی منبع قدرتی هستن
‫که توئیت‌لندیا رو سرپا نگه می‌داره.
‫- ما اینجا برق شهری نداریم. ‫- می‌دونم به چی فکر می‌کنی.
‫«اون‌ها دچار آب‌رفتگی وحشتناک می‌شن.»
‫نه، چون ما فقط می‌ذاریم هر بار ‫یه ساعت رو سرشون وایسن.
‫آب‌رفتگی وحشتناک چیه؟
‫مگه تو کله‌ت به جای مغز، دنبه گذاشتن؟
‫آب‌رفتگی وحشتناک چیزی‌ـه که وقتی ‫زیادی رو سرت وایسی اتفاق می‌افته.
‫ما نمی‌خوایم سرشون ‫تو گردنشون آب بره،
‫گردنشون تو بدنشون آب بره، ‫بدنشون تو پاهاشون آب بره،
‫تا وقتی که تنها چیزی که می‌مونه ‫یه گودال بزرگ از هیچی باشه.
‫شما آدم‌ها شیطانید.
‫آره، خب، شما شیطانید.
‫شما دو تا الان برید،
‫وگرنه زن خوشگل من ‫شما رو می‌ذاره تو یه پای مجلل
‫و برای شام‌مون می‌پزت‌تون!
‫ما برمی‌گردیم.
‫گم‌شید!
‫وایسا، بیش، وایسا!
‫در مورد اون ماگل-وامپ‌های بیچاره ‫چی کار کنیم؟
‫وقتی توئیت‌ها دستگیر شدن آزادشون می‌کنیم.
‫منظورت چیه؟ چطوری؟
‫شاید تک تک کلماتی که گفتن ‫رو ضبط کرده باشم.
‫چی؟
[خبر فوری]
‫من بورلی آنیون هستم، ‫با خبر فوری به صورت زنده گزارش می‌کنم.
‫من اینجا با بچه‌ی یتیم محلی، ‫بیشا بالتی، هستم،
‫که فیلم خیره‌کننده‌ای برای ما آورده
‫که قول می‌ده یه راز بزرگ ‫ترایپرات رو حل کنه.
‫بیشا؟
‫بله، خب، خانم آنیون،
‫یتیم‌خانه‌ی ترایپرات، ‫که من اونجا زندگی می‌کنم،
‫هنوز با آب گوشت آلوده شده، ‫و هیچ‌کس کاری در موردش نمی‌کرد،
‫و بهترین دوستم، ‫بابزی مالچ، داشت...
‫کارت خوب بود، بیشا.
‫بیایید نگاهی به فیلم تکان‌دهنده‌ی ‫دوربین مخفی او بندازیم.
‫اون کامیون گوشت؟ دزدیدیمش.
‫- ببخشید؟ ‫- چرا؟
‫- نکنه خرابکاری کردی؟ ‫- نه...
‫خانم! ما رو تو تلویزیون نشون می‌دن!
‫آره دزدیدیم، بعد گوشت رو ریختیم ‫تو منبع آب
‫و همه‌ش رو منفجر کردیم!
‫همانطور که می‌بینید، توئیت‌ها آزادانه اعتراف می‌کنند
‫که این حمله‌ی وحشیانه و ‫سوسیسی را مرتکب شده‌اند.
‫چقدر الهام‌بخش به نظر میام!
‫- و صدام شبیه یه نابغه‌ست ‫- اوه!
‫یه نابغه‌ی واقعی واقعی
‫و کل دنیا من رو پرستش می‌کنه ‫چون من یه نابقه‌ی گرانبهایم
‫با املای: ن-ا-ب-ق-ه
‫همین الان دارن میان ‫تا برنامه‌ی تلویزیونی خودم رو بهم بدن.
‫بالأخره داره برامون اتفاق می‌افته، خانم!
‫یالا، عزیزم.
‫- این چیزی‌ـه که براش پول دادید. ‫- تادا!
‫فکر کردید دارید چی کار...
‫چرا؟
‫می‌دونید من کی‌ام؟
‫من یه سلبریتی مهمم.
‫من یه نابغه‌ام!
‫کرِدنزا اس. توئیت و جیمز تی. توئیت،
‫شما به جرم عمدی و بدخواهانه‌ی
‫سیل انداختن در ترایپرات ‫با گوشت مایع سوسیس بازداشتید.
‫آقا و خانم توئیت، حرفی برای ‫گفتن به شهروندان ترایپرات دارید؟
‫آره، یه چیزی برای گفتن دارم.
‫اگه شما مردم از توئیت‌لندیا حمایت کرده بودید،
‫اون‌وقت همه تو این شهر احمق ‫به همه‌ی آرزوهاشون رسیده بودن!
‫ترایپرات می‌تونست دوباره ‫پایتخت تفریح دنیا بشه.
‫و همه‌تون داشتید ‫تو ناز و نعمت زندگی می‌کردید.
‫گند زدید، مردم ترایپرات!
‫گند زدید!
‫شهر هیچ‌وقت نباید ‫توئیت‌لندیا رو تعطیل می‌کرد!
‫این تنها شهربازی ‫لعنتی دنیاست!
‫نمی‌شنوید چی می‌گم؟
‫این تقصیر توئه، شهردار جان-جان!
‫هلم ندید!
‫خانم ماگل-وامپ ‫گفت کلید رو کجا نگه می‌دارن؟
‫فکر کنم باید ‫همه‌جا رو بگردیم.
‫اینجا ترسناکه.
‫و بو می‌ده.
‫هیچ‌کدوم از این‌ها برات جدیده؟
‫نه، راستش نه.
‫این حیوون‌های بیچاره مُردن؟
‫آره.
‫همه‌شون تاکسیدرمی شدن.
[موش‌های چرخ‌کرده]
‫این دیگه چیه؟
‫انگار داره برعکس حرف می‌زنه.
‫یا شایدم فرانسوی؟
‫اگه انگشت‌های پام رو لیس بزنید، ‫زندگی‌تون برعکس می‌شه.
‫باشه.
‫بیا، فکر کنم شاید...
‫من یه وزغ برعکس‌کننده‌ی پا شیرینم،
‫و اگه انگشت‌های پام رو لیس بزنید، ‫زندگی‌تون برعکس می‌شه.
‫من هیچ‌وقت قبلاً وزغ پا شیرین ندیده بودم.
‫من از لومپالند اومدم.
‫من با دوست‌هام، ‫ماگل-وامپ‌ها، اومدم اینجا.
‫ما ماگل-وامپ‌ها رو می‌شناسیم. ‫می‌خوایم از قفس بیاریمشون بیرون.
‫لطفاً منم آزاد کنید!
‫خانم توئیت سعی کرد من رو تاکسیدرمی ‌کنه.
‫از اون موقع تو این اتاق گیر افتادم.
‫و هیچ‌کس اینجا انگشت‌های پام رو لیس نمی‌زنه.
‫حتماً آزادت می‌کنیم.
‫احیاناً نمی‌دونی کلید قفس ‫ماگل-وامپ‌ها کجاست؟
‫متأسفانه، نمی‌دونم.
‫اشکالی نداره. ‫خیلی چیزها هست که منم نمی‌دونم.
‫مثلاً، چرا هویج‌های کوچولو ‫لازم نیست پوشک بپوشن؟
‫در مورد این حرف زدیم، بابز. ‫اون‌ها باسن ندارن.
‫ما از در جلو می‌بریمت بیرون.
‫توئیت‌ها، وثیقه‌تون رو گذاشتن.
‫فکرم به جایی نمی‌رسه که کی وثیقه‌ی ما رو داده
‫تو تنها کسی هستی که می‌شناسم.
‫و من اونقدر ازت خوشم نمیاد ‫که وثیقه‌ت رو بذارم.
‫- اوناهاشون. ‫- این‌ها همونایی‌ان که تو تلویزیون بودن.
‫آقا و خانم توئیت، شما تنها امید ما هستید! ‫عاشقتونیم!
‫چی؟
‫احتمالاً گیج شدی.
‫من گیج شدم.
‫برای همین گفتم، ‫«احتمالاً گیج شدی.»
‫توئیت‌ها هم گیج بودن،
‫ولی اگه یه‌کم در مورد شهری ‫که توش زندگی می‌کنن بهت بگم،
‫فکر کنم منطقی‌تر بشه.
‫ترایپرات زمانی ‫یه مقصد تعطیلات محبوب بود،
‫که به عنوان پایتخت تفریح دنیا شناخته می‌شد.
‫ولی وقتی دریاچه‌ی «ترایپ» خشک شد، ‫گردشگرها دیگه نیومدن.
‫کسب و کارها تعطیل شدن.
‫مردم شغل‌شون، پول‌شون، ‫و سبک زندگی‌شون رو از دست دادن.
‫درمانده و بدشانس،
‫خیلی از اون‌ها آماده بودن حرف ‫هر کسی رو که ممکنه نجاتشون بده باور کنن. [آخرین اخطار]
‫هی، دورکاس! شام آماده‌ست!
‫دورکاس. این آخرین شیشه‌ی گوشتمون بود.
‫ببخشید، مامان.
‫اشکالی نداره، عزیزم. تقصیر تو نبود.
‫فقط وضع مالی‌مون خیلی خرابه، عزیزم.
‫اگه شما مردم از توئیت‌لندیا حمایت کرده بودید،
‫اون‌وقت همه تو این شهر احمق ‫به همه‌ی آرزوهاشون رسیده بودن!
‫ترایپرات می‌تونست دوباره ‫پایتخت تفریح دنیا بشه،
‫و همه‌تون داشتید ‫تو ناز و نعمت زندگی می‌کردید.
‫شهر هیچ‌وقت نباید...
‫وقتی خیلی زیاد ‫می‌خوای یه چیزی درست باشه...
‫...خیلی راحته ‫که خودت رو متقاعد کنی که درسته.
‫سلام، آقا و خانم توئیت. ‫اسم من دی دامدی-دانگله.
‫- آقا داماد من اینجا... ‫- هورویس دانگل!
‫آره، این اسم توئه، عزیزم.
‫ایشون فکر می‌کنه توئیت‌لندیا ‫می‌تونه ترایپرات رو دوباره
‫پایتخت تفریح دنیا کنه.
‫و منم اینجوریم که، «هوم...»
‫آره، اون همیشه اینجوریه که، «هوم...»
‫ولی من بیشتر اینجوریم که، «هوم!»
‫خلاصه، ما به چندتا از دوست‌هامون زنگ زدیم
‫تا کمک کنن وثیقه‌ی شما رو بذارن.
‫آره. [توئیت‌ها]
‫چون اگه توئیت‌لندیا واقعی باشه، ‫پسر، ما همه‌مون می‌خوایم سهیم باشیم.
‫منم می‌خوام سهیم باشم.
‫شنیدی؟
‫آره شنیدم.
‫می‌گم وقتشه ‫که شروع کنیم به دادن قول‌هایی
‫که هیچ قصدی برای عمل کردن بهشون نداریم.
‫بله، دوستان من، درسته.
‫اگه ما توئیت‌لندیا رو دوباره باز کنیم، ‫گردشگری برمی‌گرده،
‫ترایپرات دوباره ‫پایتخت تفریح دنیا می‌شه،
‫و همه‌ی مشکلات شهر ‫حل می‌شه.
‫ولی هیچ‌کدوم از این‌ها بدون ‫یه چیز کوچیک اتفاق نمی‌افته.
‫پول شما.
‫و برای همینه که ما ‫یه معامله‌ی عالی براتون داریم.
‫اگه فقط 1,000 دلار سرمایه‌گذاری کنید،
‫ما به شما 1 میلیارد دلار تضمین می‌دیم
‫وقتی که پارک باز بشه.
‫یا خدا.
‫این یه معامله‌ی عالیه.
‫آره، می‌تونیم از پول ‫دانشگاه دورکاس برداریم.
‫مامان، بابا، یه لحظه وقت‌تون رو می‌گیرم.
‫این به نظر یه دروغ واضحه.
‫دورکاس، ‫تو خیلی جوونی که بفهمی
‫که توئیت‌ها قراره ‫همه‌ی آرزوهای ما رو برآورده کنن!
‫ممنونم، آقا و خانم توئیت!
‫- یه میلیارد برای تو! ‫- من یه میلیارد می‌خوام!
‫- یه میلیارد برای تو! میلیارد! میلیارد! ‫- هورا!
[تخریب]
‫آرزوی توئیت‌لندیا ما داره به حقیقت می‌پیونده.
‫اون‌ها من رو دوست دارن. واقعاً من رو دوست دارن.
‫- بذار در رو برات باز کنم، دختر. ‫- اوه!
‫وای!
‫این آدم‌ها چه علاقه‌ای ‫به توالت فرنگی دارن؟
‫شاید مثانه‌های کوچیکی دارن
‫و مجبورن بعضی‌ وقت‌ها ‫نصف شب برن دستشویی.
‫یوهو!
‫شام جشن بزرگ ما ‫تقریباً آماده‌ست، جیمی.
‫این یه نوع اسپاگتی جدید و مخصوصه ‫برای مرد مخصوص من.
‫تا داغه بخورش.
‫داغ، داغ، داغ، داغ.
‫آره، این... این نرم و لهه
‫با... با یه طعم ‫مشخصاً تلخ.
‫می‌خوای بدونی ‫چرا اسپاگتی‌ت نرم و لهه؟
‫چرا؟
‫و چرا طعم تلخی داره؟
‫چرا؟
‫چون کرمه! داری کرم می‌خوری!
‫باشه.
‫اگه من یه کلید بودم، ‫شاید زیر یه بالش قایم می‌شدم؟
‫تغییر صدای 3000؟ این چه...
‫...کاری می‌کنه؟ وای، این واقعاً عجیبه.
‫اون‌ها توئیت‌ها بودن؟
‫امکان نداره. ‫اون‌ها باید تا الان تو زندان باشن.
‫این...
‫روز طولانی‌ای بود.
‫من خسته‌م.
‫بیا فقط... بریم بخوابیم.
‫این چه...؟ چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫نه! نه!
‫این خوب نیست.
‫اون‌ها خونه‌ان،
‫و الان می‌خوان ما رو ‫بذارن تو یه پای و بخورن‌مون.
‫- بیش. ‫- بخواب!
‫ما خوبیم، بابز. ما خوبیم. ما خوبیم.
‫کلید.
‫تو ریش‌شه.
‫اه.
‫ایش.
‫داری چی کار می‌کنی، خانم؟!
‫یالا. بیا بریم.
‫- هی، چه... ‫- این‌ها همون بچه‌ها هستن.
‫برو، برو، برو!
‫کلید رو گرفتیم!
‫- خدای من، واقعاً؟ ‫- امکان نداره!
‫شماها قهرمانان من‌اید!
‫یالا. یالا.
‫می‌ذارمتون تو یه پای و هر دوتا رو ‫برای شام می‌پزم!
‫برید. باید از اینجا برید.
‫امکان نداره. ما شما رو میاریم بیرون.
‫- اگه تو پای باشید نمی‌تونید ما رو بیارید بیرون. ‫- عجله کن، بیش!
‫- برید. نذارید بگیرنتون. ‫- اون هیولاها شما رو می‌کشن.
‫- نگو «می‌کشن.» منفیه. ‫- یالا، بیش. عجله کن.
‫- خودتون رو نجات بدید. ‫- عجله کن!
‫برو!
‫یالا! یالا!
‫ها!
‫- گرفتمتون. ‫- کمک!
‫هی، مری.
‫فکر کنم این خیلی خوبه.
‫باشه، آره، یکی دیگه. فقط یکی دیگه.
‫یالا، بیا بریم!
‫یالا! یالا!
‫دارن ماگل-وامپ‌های دزدی ما رو می‌دزدن!
‫♪ رنگین‌کمان‌ها دارن دوباره مد میشن ♪
‫یا خدا!
‫سلام، آقای دستمال‌چی. همه‌چیز خوبه.
‫هر کاری می‌کنی، ‫در رو برای توئیت‌ها باز نکن.
‫چشم، بیشا. ‫در رو برای توئیت‌ها باز نمی‌کنم.
‫به یتیم‌خانه‌ی «ترایپرات» خوش آمدید.
‫چه خدمتی از دستم برمیاد؟
‫اون‌ها کجان؟
‫کی‌ها کجان؟
‫داری سعی می‌کنی بامزه باشی؟
‫نه، بعید می‌دونم.
‫مامانم همیشه می‌گفت ‫من یه بچه‌ی بی‌مزه‌ی به تمام معنام.
‫به هر حال، من بِرل دستمال‌چی هستم.
‫و هر کاری که داشته باشید، ‫مطمئنم می‌تونیم در موردش گپ بزنیم
‫مثل دو تا آدم بالغ و منطقی ‫سر یه کلوچه گوشت داغ
‫و کمی پنیر اسپری‌ای.
‫بیشا، اون گذاشت بیان تو، ‫و بهشون پنیر تعارف کرد!
‫همه‌مون می‌میریم!
‫هیچ‌کس نمی‌میره، هارولد.
‫فقط هیچ‌کس هول نشه.
‫ولی هارولد به ما گفت هول بشیم.
‫تونا، هارولد، مکعب‌ها رو بیارید.
‫بقیه، کارتن و مداد شمعی، همین الان.
‫اطاعت می‌شه.
‫پسر.
‫خب، دقیقاً چه کمکی ‫از دستم برمیاد، آقا و خانم توئیت؟
‫بچه‌های بی‌مصرف شما ‫ماگل-وامپ‌های ما رو دزدیدن.
‫ببخشید، کی‌های من چی‌های شما رو دزدیدن؟
‫موجوداتی که اشک‌هاشون ‫منبع قدرت شهربازی ماست.
‫می‌دونید که ما نمی‌تونیم توئیت‌لندیا رو ‫بدون ماگل-وامپ‌ها راه بندازیم.
‫آره، ببینید، من می‌شنوم کلماتی ‫از دهنتون بیرون میاد،
‫ولی... ‫معنیشون رو درک نمی‌کنم.
‫اگه ماگل-وامپ‌های ما رو تحویل ندید، ‫باید به ما پول بدید.
‫اون حیوون‌ها 1 میلیارد دلار می‌ارزن.
‫راستش الان یه‌کم دستم خالیه.
‫امم، سرمایه‌گذاری‌های من ‫بیشتر عاطفیه.
‫در اون صورت، ‫چندتا از وسایلت رو به ما بده.
‫پس ما...
‫کفش‌ها، پیراهن، ‫شلوار، و... ساعت رو برمی‌داریم.
‫ولی این ساعت مال پدر مرحوم‌مه.
‫اگه همیشه دیر می‌کرده، ‫پس حتماً ساعت خوبی نبوده.
‫یالا.
‫دیگه برنگرد، وگرنه زیرپوشتم می‌گیریم.
‫هی! و اون جوراب رو!
‫خب، خوشحالم که امروز صبح ‫تصمیم گرفتم زیرپوش بپوشم.
‫♪ رنگین‌کمان‌ها دارن دوباره مد میشن ♪
‫آره، خودتی. بوق بوق!
‫- برو یه کاری پیدا کن! ‫- خدایا.
‫دوباره سر آقای دستمال‌چی رو کلاه گذاشتن ‫و شلوارش رو گرفتن!
‫معلومه که گرفتن. ‫یالا، همه. عجله کنید! عجله کنید! عجله کنید!
‫باشه. باشه.
‫- عجله کن، هارولد. ‫- بیاین بریم! یالا!
‫حالا به حالت عملیاتی دربیاید!
‫ادامه بده. ‫اون حس سوزش تو ریه‌ت...
‫...طبیعیه.
‫- باشه، بچه‌های تخس. ما چیزی که مال ماست رو می‌خوایم. ‫- خداروشکر که اینجایید.
‫- اون‌ها از همون در رفتن. ‫- موجودات کوچولوی ناقلایی هستن.
‫- اوه! ‫- تکون بخور! منتظر چی هستی؟
‫باید اعتراف کنم...
‫...اون کلک خیلی هوشمندانه بود.
‫و حرفه‌ای.
‫آخ!
‫حالتون خوبه؟
‫شما وروجک‌ها!
‫باید در رو قفل کنم.
‫بابت اون معذرت می‌خوام. تقصیر من بود.
‫بازم منم، بِرل دست و پا چلفتی.
‫هی، دختر کوچولو. دختر کوچولو؟
‫کارت درسته.
‫کارت خیلی درسته.
‫با دوربین مخفیت سرمون رو کلاه گذاشتی. ‫ما رو انداختی زندان.
‫بعد ماگل-وامپ‌های دزدی ما رو دزدیدی.
‫بعد با اون در الکی سر ما رو کلاه گذاشتی.
‫تو یه پا توئیت در حال ساختی، ‫این چیزی‌ـه که تو هستی.
‫واقعاً؟
‫آره، برای همینه که ما ‫یه پیشنهاد خیلی ویژه برات داریم.
‫کاملاً جدیه. هیچ کلکی تو کار نیست.
‫داریم عقب می‌ریم. می‌بینی؟
‫اصلاً فکر اعتماد کردن بهشون رو هم نکن.
‫نمی‌کنم. حواسم هست.
‫من خوبم.
‫خب، این پیشنهاد ویژه چیه؟
‫می‌خوایم تو رو به فرزندخوندگی بگیریم
‫من رو به فرزندخوندگی بگیرید؟
‫آره، می‌دونی، تو رو بکنیم ‫دختر بچه‌ی کوچولوی عزیز خودمون.
‫تنها کاری که باید بکنی اینه ‫که ماگل-وامپ‌ها رو به ما برگردونی.
‫اون‌وقت می‌تونیم شهربازیمون رو باز کنیم، ‫یه خانواده‌ی خوشحال بشیم، و همه‌ی این‌ها.
هان؟
‫آره…
‫نه.
‫هی، یه بچه‌ای مثل تو باید خوشحال باشه ‫که یکی می‌خوادش،
‫بعد از اینکه مثل یه بشقاب ‫ته‌مونده‌ی کپک‌زده اینجا ولت کردن.
‫من رو اینجا ول نکردن. ‫پدر و مادرم برمی‌گردن دنبالم.
‫فکر می‌کنه برمی‌گردن!
‫این خنده‌دارترین چیزی‌ـه ‫که تو این چند وقته شنیدم!
‫مسئله اینه، بچه، من رو پدر و مادر ‫بی‌خیالم تو سیرک ول کردن.
‫و مال منم من رو تو یه سالن بولینگ ول کردن.
‫پس می‌بینی، تو واقعاً درست مثل ما هستی.
‫فقط کوچیک‌تر و کم‌هوش‌تر.
‫من هیچ‌وقت مثل شما نمی‌شم.
‫من هیچ‌وقت ماگل-وامپ‌ها رو پس نمی‌دم، ‫و این یتیم‌خانه مال ترایپراته.
‫پس اگه شهردار بوگندو نیستید،
‫پیشنهاد می‌کنم دخالت نکنید!
‫ایناهاش، بزرگترین خوشحال ‫در تاریخ لومپالند،
‫مَندی ماگل-وامپ!
‫اولین شب آزادی ما.
‫من اینقدر خوشحالم که می‌تونم فقط…
‫آخ جون!
‫آره!
‫این دیگه چیه؟
‫آدم‌ها نمی‌درخشن؟
‫یعنی، معلومه که وقتی اشک‌هاتون ‫داره برای تأمین برق
‫یه شهربازی گرفته می‌شه نمی‌درخشید ‫چون، خب، واضحه.
‫ولی در غیر این صورت، می‌درخشید، درسته؟
‫فکر نکنم من بدرخشم.
‫خب، آدم هر روز یه چیز جدید یاد می‌گیره.
‫مامان!
‫هورا!
‫برو، هارولد! برو، هارولد!
‫نذار توئیت‌ها برن تو فکرت.
‫تو ما رو از اون قفس بیرون آوردی، بیشا.
‫ما بردیم.
‫آره!
‫بیشا! ما آزادیم!
‫یالا، با من بیا!
‫ما آزادیم!
‫در حالی که بچه‌ها ‫و ماگل-وامپ‌ها جشن گرفته بودن،
‫توئیت‌ها نقشه می‌کشیدن،
‫و کلکی رو آماده می‌کردن که، ‫در روزهای آینده،
‫عواقب واقعاً انفجاری‌ای داشت
‫برای شهر ترایپرات ‫و برای قهرمانان ما.
‫- منتقدهای من می‌گن در مورد جرم کوتاهی می‌کنم. ‫- اوه!
‫اون‌ها می‌گن اقتصاد رو نابود کردم.
‫خب، من می‌گم تنها نامزد هستم.
‫پس وقتی برای شهردار رأی می‌دید،
‫فقط یادتون باشه، رأی به جان-جان ‫رأی به خوشی و شادیه.
‫مری! همین الان بیا اینجا!
‫لطفاً عجله کن!
‫نگاه کن، اون‌ها این پنجره رو دارن ‫که به دنیایی نگاه می‌کنه
‫که یه مرد کوچولو ‫از یه مرد دیگه یه چوب می‌گیره
‫که باهاش به این دایره‌ی سفید ضربه می‌زنه.
‫و همه‌ی این آدم‌های کوچولویی ‫که تو این دنیای کوچیک زندگی می‌کنن، دست می‌زنن.
‫هی، ضربه‌ی خوبی بود، رفیق!
‫اون یه بازی به اسم گلفه.
‫آره، و این یه تلویزیونه، آقای ام.
‫می‌تونید کانال عوض کنید ‫و کلی چیزهای مختلف تماشا کنید.
‫- اوه! ‫- به مناظره‌ی شهرداری ترایپرات خوش آمدید.
‫من بورلی آنیون هستم.
‫علاوه بر شهردار قبلاً بی‌رقیب، ‫وین جان جان-جان،
‫ما دو نفر اضافه‌شده‌ی لحظه آخری ‫به این رقابت داریم.
‫خانم کرِدنزا توئیت و آقای جیم توئیت.
‫اقتصاد، جرم…
‫توئیت‌ها برای شهرداری نامزد شدن؟
‫پسر، این به نظر ‫برای هیچ‌کس خوب نمیاد.
‫هورا!
‫- این دیگه چیه؟ ‫- بابام بعضی‌ وقت‌ها توپ‌های استرس‌زا بالا میاره.
‫باشه.
‫یعنی، اصطلاح علمی‌ش ‫بالا آوردن گُربُلُسه.
‫این چیزی‌ـه که وقتی من... ‫...یه‌کم مضطرب می‌شم اتفاق می‌افته.
‫نگران نباش، آقای ام.
‫آدم بزرگ‌ها احمقن، ‫ولی نه اونقدر احمق که به یه توئیت رأی بدن.
‫ممنون که به مناظره‌ی من اومدید.
‫باید برم دستشویی. ‫زود برمی‌گردم، باب.
‫من پادشاه ترایپرات می‌شم.
‫پس من اول حرف می‌زنم، ‫و تو آخرین نفری هستی که گوش می‌ده.
‫آقای توئیت، اگه شهردار ‫ترایپرات بشید چی کار می‌کنید؟
‫خوشحالم که پرسیدی. ‫بذارید گندکاریم رو بهتون نشون بدم.
‫ببخشید؟
‫من یه گندکاری بالا آوردم، ‫و می‌خوام بهتون نشونش بدم.
‫لطفاً این کار رو نکنید.
‫من این گندکاری رو دارم.
‫- ماکت. ‫- چی؟
‫«من این ماکت رو دارم.»
‫این حال‌به‌هم‌زنه،
‫و یه رازیه که بهتره بین تو، ‫و توالتت بمونه.
‫حالا این یه ماکته
‫از شهربازی ‫شماره یک دنیا، توئیت‌لندیا.
‫آقای توئیت عاشق ‫حرف زدن در مورد ماکتشه.
‫ولی چیزی که در موردش حرف نمی‌زنه
‫اینه که چطور توئیت‌لندیا نمی‌تونه ‫بدون ماگل-وامپ‌های ما دوباره باز بشه،
‫که توسط این بچه دزدیده شدن.
‫وقتی من شهردار بشم، ‫اون ماگل-وامپ‌ها رو پس می‌گیرم،
‫ترایپرات رو دوباره به پایتخت تفریح ‫دنیا تبدیل می‌کنم،
‫و همه‌ی کسایی ‫که بهم رأی بدن رو میلیاردر می‌کنم!
‫دوستت دارم، خانم توئیت.
‫منم دوستت دارم.
‫مردم، لطفاً.
‫واقعاً فکر می‌کنید ‫این به اصطلاح ماگل-وامپ‌ها
‫می‌تونن ترایپرات رو به ‫پایتخت تفریح دنیا تبدیل کنن؟
‫من اینطور فکر نمی‌کنم.
‫در واقع، اگه از من بپرسید،
‫فقط یه نامزد هست ‫که یه چیزهایی در مورد خوشی و شادی می‌دونه،
‫و اسمش جان-جانه.
‫پس چرا اون نامزد ‫هیچی از اون کیک ترایپرات نخورده؟
‫چی؟
‫بده‌ش به من. من خودم کیک رو می‌خورم،
‫فقط برای اینکه ثابت کنم بیشتر از اون ‫به ترایپرات اهمیت می‌دم.
‫بفرمایید.
‫این مردم خوب می‌دونن ‫که من با ترایپرات زندگی می‌کنم و نفس می‌کشم.
‫حالا… منم می‌خورمش!
‫آره! داره کیک رو می‌خوره!
‫اون باید واقعاً ترایپرات رو دوست داشته باشه.
‫به به!
‫ترایپرات! هورا!
‫این مناظره رو متوقف کنید!
‫- اون کیه؟ ‫- این همون بچه‌ایه که ماگل-وامپ‌ها رو دزدید!
‫- هو! ‫- لطفاً نکنید.
‫در واقع، من ماگل-وامپ‌ها رو آزاد کردم.
‫و من هیچ‌وقت، هیچ‌وقت ‫نمی‌ذارم توئیت‌ها اون‌ها رو پس بگیرن.
‫اون داره چی کار می‌کنه؟
‫فکر کردم خیلی وقته ‫تو دستشوییه.
‫هورا!
‫می‌بینید؟ خودش اعتراف می‌کنه. ‫اون ماگل-وامپ‌ها رو پس نمی‌ده
‫چون براش شما مردم اهمیتی ندارید.
‫این حرف رو از آدم‌هایی می‌شنوم که ترایپرات ‫رو با گوشت سوسیس آلوده کردن؟
‫کاری که اگه به نجات این ‫شهر فوق‌العاده کمک کنه دوباره انجامش می‌دیم.
‫این اصلاً منطقی نیست.
‫تو منطقی نیستی.
‫ولی می‌دونی چی منطقیه؟
‫یه‌کم از اون زرق و برق‌های قدیمی.
‫این چه...
‫♪ اگر چیزی که دزدیده رو داشتیم ♪
‫چرا داری آواز می‌خونی؟
‫♪ شهربازی باز می‌شد ♪
‫♪ همه‌مون حسابی خوشبخت می‌شدیم ♪
‫آره!
‫♪ ولی حالا همه‌چی خراب شده ♪
‫ببخشید؟
‫♪ مطمئنم خودتون می‌دونین ♪
‫نه. چه خبره؟
‫♪ به همه قول دادیم ♪
‫قول‌های شما دروغه!
‫♪ که یه میلیارد گیرشون میاد ♪
‫این معامله‌ی خوبیه.
‫♪ تقصیر ما نیست که دیگه از دست رفته ♪
‫کمک.
‫♪ خب، ظاهراً یه مشکلی هست ♪
‫♪ وای خدا، وای خدا ♪
‫♪ باید چیکار کنیم؟ ♪
‫درست نیست!
‫♪ دزد داره ما رو مقصر جلوه میده، ولی... ♪
‫آره!
‫- ♪ اوه، مشکل تویی ♪ ‫- ♪ اوه، مشکل تویی ♪
‫♪ تویی ♪
‫♪ تویی، تویی، تویی ♪
‫حالم زیاد خوب نیست.
‫♪ تویی ♪
‫- ♪ تویی ♪ ‫- توئیت‌لندیا رو می‌خوایم!
‫ماگل-وامپ‌ها رو پس بدید!
‫♪ تویی ♪
‫حس می‌کنم یه خبراییه…
‫♪ تویی ♪
‫رأی به جان-جان ‫رأی به خوشی و شادیه!
‫می‌سوزه! می‌سوزه!
[لطفاً منتظر بمانید]
‫مامان، اون آقا...؟
‫آره، عزیزم.
‫پشتش منفجر شد.
‫بعدش چی می‌شه؟
‫بیا، بابا. یه‌کم چای موش خرما بخور.
‫سریع آرومت می‌کنه.
‫بابزی، خبری ازش اون بیرون نیست؟
‫هنوز نه. شما می‌بینیدش، خانم ام؟
‫اوناهاش.
‫بیشا!
‫- خوبی؟ ‫- خوبم. خوبم.
‫بیشا برگشت! حالش خوبه!
‫خوب نیستی. ‫نگاهش کن، داری می‌لرزی.
‫اعتراف می‌کنم خیلی سخت بود که توئیت‌ها ‫من رو مقصر خراب کردن یه شهر کامل بدونن،
‫و بعد یه عده آدم بزرگ ‫برام با عصبانیت آواز بخونن،
‫و بعد هم موقعی که ‫پشت یه مرد منفجر می‌شه حضور داشته باشم.
‫ولی در غیر این صورت، من…
‫چی...
‫اینجا چی شده؟ زخمی شدی.
‫چیزی نیست. خوبم.
‫به جان خودم، بچه،
‫اگه یه بار دیگه بگی «خوبم»، ‫مجبور می‌شم آرنج‌هات رو بجوم.
‫چیه، فکر کردی شوخی می‌کنم؟ ‫این دندون‌ها رو نگاه کن.
‫بیا.
‫بذار تمیزش کنم.
‫وای! این چه...
‫آروم باش.
‫آب دهن ماگل-وامپ ‫خاصیت درمانی داره.
‫- به به، این رو نگاه. ‫- چی؟
‫تو همین الان گذاشتی یکی کمکت کنه، ‫و دنیا هنوز داره می‌چرخه.
‫ها-ها.
‫چرا حس می‌کنی ‫باید همه‌چیز رو خودت تنهایی انجام بدی؟
‫من هر شب ساعت‌ها بیدار می‌مونم
‫و به همه‌ی چیزهایی ‫که درستشون نکردم فکر می‌کنم.
‫نتونستم برای بابزی خانواده پیدا کنم. ‫جلوی توئیت‌ها رو نگرفتم.
‫- بیشا، وظیفه‌ی تو نیست که... ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫ولی حس می‌کنم اگه بتونم ثابت کنم ‫که واقعاً ارزشمندم،
‫که شاید یه جورایی…
‫می‌دونم منطقی نیست، ‫ولی شاید یه جورایی،
‫پدر و مادرم بشنون ‫که چقدر بچه‌ی خوبی هستم،
‫و شاید بالأخره اونقدر دوستم داشته باشن ‫که بخوان برگردن دنبالم.
‫مسخره‌ست، می‌دونم.
‫مسخره نیست.
‫هیچ‌وقت فکر کردی که شاید ‫اون‌ها تو رو اینجا گذاشتن
‫چون دوستت داشتن،
‫و به هر دلیلی، ‫فقط نمی‌تونستن ازت مراقبت کنن؟
‫خب، به هر حال،
‫یه عالمه از ما هستیم ‫که بی‌قید و شرط دوستت داریم،
‫و اگه دوباره سعی کنی تنهایی کاری کنی ‫آرنج‌هات رو می‌جویم.
‫وای.
‫خب، من باید بچه‌ها رو بخوابونم.
‫بعد از روزی که داشتی، ‫چرا نمی‌ذاری من این کار رو بکنم؟
‫مامان و بابای من ‫از یه جزیره‌ی جادویی اومدن
‫به اسم لومپالند،
‫که خشن‌ترین جای ‫کل دنیاست.
‫و مامانِ مامانم ‫براش این لالایی رو می‌خوند
‫در مورد هیولاهایی که صورتت رو می‌خورن ‫و دل و روده‌ت رو درمیارن و این چیزها.
‫این یکی از همه بیشتر مورد علاقه‌ی منه.
‫♪ دنیا خطرناکه ♪
‫♪ و پر از دندون و چنگاله ♪
‫♪ آرواره‌هایی که گاز می‌گیرن ♪
‫♪ و دندون‌هایی که تکه‌پاره می‌کنن ♪
‫♪ جیغ‌ و دادهاشون ♪
‫♪ و فریادها و نعره‌هاشون رو بشنو ♪
‫♪ زندگی‌هامون کثیف ♪
‫♪ بی‌رحمانه و کوتاه هستن ♪
‫♪ ولی در رویاها جات امنه ♪
‫♪ در رویاها آزاد و رهایی ♪
‫♪ در اون مکان زیبا ♪
‫♪ کافیه چشم‌هات رو ببندی تا ببینی ♪
‫♪ گل‌هایی که لبخند می‌زنن ♪
‫♪ خورشیدی که می‌درخشه ♪
‫♪ و دیگه هیچی نمی‌تونه بهت صدمه بزنه ♪
‫♪ در رویاها جات امنه ♪
‫♪ در رویاها آزاد و رهایی ♪
‫♪ در اون مکان زیبا ♪
‫♪ کافیه چشم‌هات رو ببندی تا ببینی ♪
‫♪ گل‌هایی که لبخند می‌زنن ♪
‫♪ خورشیدی که می‌درخشه ♪
‫♪ و دیگه هیچی نمی‌تونه بهت صدمه بزنه ♪
‫من تو یه جعبه‌ام و نمی‌تونم بیام بیرون!
‫آماده…
‫هدف…
‫هی، دارید چی کار می‌کنید؟
‫آتش!
‫تمومش کنید!
‫به عنوان شهرداران ترایپرات،
‫ما به شما و یتیم‌خانه‌ی احمقانه‌تون ‫اعلام جنگ می‌کنیم.
‫شما شهرداران ترایپرات نیستید.
‫چرا، هستیم.
‫وین جان «معجزه‌ی بی‌باسن» جان-جان ‫انتخابات رو باخت،
‫و من و آقای توئیت ‫تعداد رأی‌هامون مساوی شد،
‫پس این شهر کله‌پوک ما رو شهردار مشترک کرد.
‫همونطور که از این تاج کاملاً اصل ‫و غیرخونگی پیداست،
‫و این دمپایی‌های طلایی باشکوه.
‫اوه! حالا همین الان ‫ماگل-وامپ‌های ما رو پس بدید!
‫- من واقعاً ترسیدم. ‫- چیزی برای ترسیدن وجود نداره...
‫مَندی.
‫آتش!
‫برید رو پشت بوم. ‫می‌تونید فرار کنید، و اون‌ها شما رو نمی‌بینن.
‫و چی، بذاریم به شما بچه‌ها آسیب بزنن؟
‫شما هوای ما رو داشتید. ‫ما شما رو ول نمی‌کنیم.
‫می‌دونم اگه با هم کار کنیم ‫می‌تونیم شکست‌شون بدیم.
‫آره.
‫شاید بعضی‌ها ‫از بقیه مفیدتر باشن، ولی…
‫صبر کن، آقای ام، ‫چندتا از اون چیزها می‌تونی…
‫«درست کنی» کلمه‌ی مناسبیه؟
‫وقت تمومه، موش‌های فاضلاب کوچولوی بدبو!
‫به خاطر صلاح ترایپرات ‫و صلاح توئیت‌لندیا،
‫برید ماگل-وامپ‌های ما رو بگیرید!
‫اون ماگل-وامپ‌ها رو به ما بدید!
‫منم ماگل-وامپ‌ها رو می‌خوام!
‫مامان، بابا، این کار قشنگی نیست!
‫من اون ماگل-وامپ‌ها رو می‌خوام. لازمشون دارم
‫آماده، هدف، آتش!
‫آتش!
‫مارها. عنکبوت‌ها. دندان‌پزشک‌ها.
‫- پانتومیم‌بازها. ‫- دلقک‌های ترسناک.
‫کرم‌های انگلی.
‫آدامس تو موهات.
‫فراموش کردن شلوار وقتی می‌ری مدرسه.
‫من فقط… من… در مورد ‫اضطرابم اضطراب دارم.
‫می‌دونی چی بهم اضطراب می‌ده، مارتی؟ ‫فکر برگشتن به اون قفس.
‫این دیگه چیه...؟
‫- ممنون از خدمت‌تون! ‫- هورا!
‫هورا!
‫این‌ها دیگه چه کوفتی‌ان؟
‫برگردید اینجا! ‫کسی بهتون نگفت می‌تونید برید.
‫ترسوها!
‫- گل! ‫- آره!
‫آره!
‫بیشا!
‫چی شده، باب؟
‫آقای دستمال‌چی، نذار بیان تو!
‫برو کنار، دستمال توالت.
‫ما می‌دونیم ماگل-وامپ‌های ما اینجان، ‫پس بذار بیایم تو.
‫بذارم بیاید تو؟
‫نه.
‫فکر نکنم امروز این کار رو بکنیم. [پنیر اسپری‌ای]
‫اگه فکر می‌کنید دارید ‫وارد این یتیم‌خانه می‌شید،
‫من می‌گم، تا وقتی من اینجا باشم نه.
‫بیشتر به این دلیل که ساعتم رو گرفتید،
‫ولی به هر حال...
‫...تا وقتی من اینجا باشم نه!
‫این تموم نشده.
‫فکر کنم شده.
‫ما برمی‌گردیم.
‫هورا! دستمال برای دست-پیروزی!
‫واو، آقای دستمال‌چی!
‫آقای دستمال‌چی.
‫تو انگشت‌های پای وزغ پا شیرین رو لیس زدی؟
‫من... فکر کنم زدم.
‫یعنی، من هیچ‌وقت قبلاً ندیده بودم ‫یه وزغ باهام حرف بزنه.
‫صداش رو شنیدم ‫و فکر کردم جالب به نظر میاد،
‫پس من... انگشت‌های پاش رو لیس زدم.
‫و به محض اینکه این کار رو کردم، ‫یهو خیلی بدخلق شدم.
‫- و قدرتمند. ‫- یه جورایی مثل برعکس خودت؟
‫خب، آره، فکر کنم این خلاصه‌ش می‌کنه.
‫این منطقیه.
‫اون یه وزغ برعکس‌کننده از لومپالنده.
‫آشوب امشب در ترایپرات،
‫در حالی که شهردار سابق وین جان جان-جان
‫در حال بهبودی از جراحی اضطراری ‫تعویض باسن است.
‫در همین حال، شهرداران جدید ترایپرات، ‫کرِدنزا و جیم توئیت،
‫به چندتا بچه‌ی یتیم محلی اعلام جنگ کردند و باختند. [!بازنده‌ها]
‫این جوانان پیروز باید ‫از یک یتیم شجاع تشکر کنند،
‫بیشا بالتی.
‫خانواده‌ی ماگل-وامپ ‫تحت حمایت من هستن.
‫پس تا وقتی من اینجا باشم،
‫توئیت‌ها هیچ‌وقت پاشون رو ‫تو این یتیم‌خانه نمی‌ذارن،
‫و توئیت‌لندیا هیچ‌وقت باز نمی‌شه.
‫اون دختره‌ی تخس داره !زندگی‌مون رو خراب می‌کنه
‫اون پایین به حق چیزهای نشنیده ‫داری چی کار می‌کنی؟
‫دارم با ماکتم بازی می‌کنم.
‫فکر می‌کنی له کردن صورتت ‫تو ماکت
‫قراره یه جورایی ‫اون ماگل-وامپ‌ها رو برگردونه؟
‫تو می‌دونی اون بچه چطوری کار می‌کنه.
‫اون مثل یه ماهی ناقلاست.
‫اون هیچ‌وقت نمی‌ذاره ما ‫وارد اون یتیم‌خانه بشیم.
‫تو یه پیرزن بی‌مصرف و بیچاره‌ای.
‫کی حرفی از وارد شدن زد؟
‫یالا. بسه دیگه تمیزکاری، بیشا. ‫بقیه همه اون بالا خوابن.
‫راستش زیاد خسته نیستم.
‫پس بهتره من اولین کشیک رو بدم.
‫باشه، ولی اگه می‌خوای ‫اون آرنج‌هات سر جاش بمونه، بعد از من تکرار کن.
‫«اگه توئیت‌ها رو دیدم ‫زنگ خطر رو به صدا درمیارم،
‫و تحت هیچ شرایطی، ‫تنهایی کاری نمی‌کنم.»
‫تنهایی کاری نمی‌کنم،
‫و قول، قول، قول می‌دم ‫اگه دیدمشون زنگ خطر رو به صدا دربیارم.
‫قلب من یه دره،
‫و عشق من از طریق اون درِ قلب ‫به دنیا می‌ره.
‫چی؟
‫نه، تو هم باید ‫بعد از من تکرار کنی.
‫فکر کنم لازم نیست.
‫باشه، خب شاید فقط این رو بگو.
‫درِ قلب من باز می‌مونه
‫تا عشق دیگران رو بپذیره.
‫درِ قلب من باز می‌مونه ‫تا عشق دیگران رو بپذیره.
‫چون من لایق دوست داشته شدنم.
‫چون من... لایق دوست داشته شدنم.
[شماره‌ی ناشناس]
‫الو؟
‫بیشا، باورت نمی‌شه!
‫آقای دستمال‌چی؟ کجایید؟
‫من پیش پدر و مادرتم.
‫- چی؟ ‫- آره، اون‌ها تو رو توی اخبار دیدن.
‫واقعاً می‌خوان ببیننت.
‫من الان پیش‌شونم،
‫بیرون تو سالن بولینگ ‫تو خیابون ترایپ‌کرِست.
‫آدم‌های خیلی محترمی به نظر میان، بیشا.
‫واقعاً هستن.
‫نرو، بیشا! نرو! ‫این یه کلکه، مگه نه؟
‫بگو که گول این رو نمی‌خوره، مامان.
‫نمی‌تونم این رو بهت بگم.
‫یادت باشه، وقتی با تمام وجود ‫می‌خوای یه چیزی درست باشه...
‫راحت می‌شه خودت رو متقاعد کنی که درسته،
‫حتی اگه نباشه.
‫مامان! بابا!
‫من اینجام!
‫باورم نمی‌شه برگشتید.
‫اون‌ها هیچ‌وقت برنمی‌گردن.
‫باورم نمی‌شه گولش رو خورد.
‫تغییر صدای 3000... ‫...دوباره گل کاشت.
‫می‌دونستم اگه صدای ‫اون دستمال‌چی کله‌پوک رو بشنوی،
‫هر چیزی رو باور می‌کنی.
‫و کردی.
‫حالا بیا بریم ماگل-وامپ‌هامون رو بگیریم.
‫نه! نه، نه، نه!
‫چه خبره؟
‫این زلزله‌ست؟ بیشا کجاست؟
‫یالا، توئیتی‌ها!
‫با ذهنیت گروهی مناسب، ‫می‌تونیم کوه‌ها رو جابه‌جا کنیم!
‫حالا هول بدید! هول بدید!
‫هول بدید!
‫بدید!
‫هول بدید!
‫با چسب بسته شده!
‫این یکی هم همینطور. گیر افتادیم!
‫هول بدید!
‫مامان!
‫کمک! کمک!
‫هول بدید!
‫هی! منتظر من باشید!
‫ایول!
‫ایستگاه بعدی، توئیت‌لندیا!
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫چی شد؟ چطوری؟
‫خانم ام؟ بابزی؟
‫آقای دستمال‌چی؟
‫کسی اینجا هست؟
‫من چی کار کردم؟
‫چطور تونستی گول اون رو بخوری، احمق؟
‫احمق. احمق.
‫ازشون متنفرم. خیلی از توئیت‌ها متنفرم!
‫چی... چی شد؟ چطور...؟
‫توئیت‌ها یتیم‌خانه رو دزدیدن.
‫سعی کردم جلوشون رو بگیرم، ‫ولی یه زن با چکمه‌های جین بهم لگد زد.
‫حتی سرعتش هم کم نشد.
‫من چکمه‌ی جینش رو گرفتم.
‫یه بار من رو تکون داد، ‫سعی کرد له‌ام کنه.
‫چه شرم‌آور.
‫من از یه چکمه‌ی جین لگد خوردم.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫قرار بود من کشیک بدم، ‫ولی همه رو ول کردم چون...
‫من چقدر احمقم!
‫فکر می‌کردم پدر و مادرم ‫واقعاً برمی‌گردن دنبالم.
‫چطور زبون تو اینقدر...؟
‫حتماً انگشت‌های پای من رو ‫بدون اینکه بدونم لیس زدی
‫چون الان داری برعکس حرف می‌زنی.
‫خودت رو جمع و جور کن، بچه. ‫خانواده‌ت بهت احتیاج دارن.
‫کدوم خانواده؟
‫مگه معلوم نیست من خانواده‌ای ندارم...؟
‫یه لحظه صبر کن!
‫اگه خانواده نداری، ‫پس به بابزی چی می‌گی؟
‫یا به ماگل-وامپ‌ها؟ یا به من؟
‫به اون مرد کچل ‫با شلوار فاق بلند
‫که خیلی در مورد مامانش حرف می‌زنه چی می‌گی؟
‫من بهش می‌گم آقای دستمال‌چی.
‫تو بهش می‌گی آقای دستمال‌چی.
‫از نظر من، ‫خانواده فقط کسایی نیستن که باهاشون نسبت داری.
‫کسایی‌ان که بهشون اهمیت می‌دی، ‫و بهت اهمیت می‌دن،
‫و با عشق و مهربونی ‫و همدلی باهات رفتار می‌کنن.
‫حق با توئه.
‫توئیت‌ها به خانواده‌ی ما آسیب زدن.
‫حالا وقتشه که بهشون آسیب بزنیم.
‫♪ خوش‌گذرونی و هیجان با هم بچه‌دار شدن ♪
‫♪ و اسمش رو گذاشتن توئیت‌لندیا ♪
‫خوش اومدید، ‌توئیتی‌ها،
‫به افتتاحیه‌ی بزرگ مجدد توئیت‌لندیا!
‫ما بزرگتر و بهتر از همیشه هستیم!
‫♪ بزرگتر و بهتر ♪
‫حالا می‌تونید شب رو، ‫و همه‌ی پولتون رو،
‫در هتل و اسپای لوکس توئیت‌لندیا بگذرونید.
‫و بعد از اینکه یه تیکه از ‫پای پرنده‌ی معروف من رو خوردید،
‫با خیال راحت از دستمال رایگان ما استفاده کنید.
‫خدایا.
‫مهم‌تر از همه، به لطف شما،
‫ماگل-وامپ‌های ما برگشتن!
‫♪ خوش‌گذرونی و هیجان با هم بچه‌دار شدن ♪
‫♪ و اسمش رو گذاشتن توئیت‌لندیا ♪
‫♪ خوش‌گذرونی و هیجان با هم بچه‌دار شدن ♪
‫♪ و اسمش رو گذاشتن توئیت‌لندیا ♪
‫هورویس دانگل!
‫حالا، دوستان، توئیت‌لندیا یه شهربازیه ‫که ارزش‌های خانواده رو در اولویت قرار می‌ده،
‫برای همینه که می‌خوایم شما رو ‫با یه نفر خیلی خاص آشنا کنیم.
‫پسر کوچولوی عزیز ما، لپ‌لپ توئیت.
‫آخی.
‫سلام. اسم من بابزی توئیته...
‫لپ‌لپ.
‫اسم من...
‫لپ‌لپ توئیته،
‫و تمام چیزی که همیشه می‌خواستم ‫این بود که یه خانواده پیدا کنم.
‫و حالا، یکی دارم، ‫از وقتی مامان‌بزرگ و بابابزرگ توئیت من رو به فرزندی گرفتن
‫و همه‌ی برادر و خواهرهام رو.
‫درسته، دوستان.
‫ما یه یتیم‌خانه‌ی کامل ‫پر از جوون رو به سرپرستی گرفتیم.
‫فقط برای اینکه جشن بزرگ آهنگ و شادی ‫یادبود خانواده‌ی توئیت رو براتون بگیریم!
‫هی! هی!
‫جیم!
‫همه‌ی آرزوهامون دارن به حقیقت می‌پیوندن.
‫می‌دونم، خانم.
‫هیچ چیز نمی‌تونه ‫این لحظه رو الان خراب کنه.
‫ها!
‫ایش
‫بابز!
‫خیلی متأسفم که ولت کردم.
‫هی، اون دختر رو بگیرید.
‫تا بتونم یه آغوش گرم بهش بدم.
‫چه بچه‌ی فوق‌العاده‌ایه.
‫حالا، بسه!
‫داری ریش‌هام رو قلقلک می‌دی، ‫ای قلقلک‌دهنده‌ی ریش کوچولو.
‫دنبال این می‌گردی؟
‫خدا خیرش بده.
‫فکر کنم می‌خواد ماگل-وامپ‌ها ‫رو آزاد کنه، جیم.
‫امیدوارم اینطور باشه.
‫این کار درسته.
‫آزادید برید، ای موجودات گرانبها.
‫آزادید!
‫خیلی ممنونم.
‫خوب بودن حس خیلی خوبی داره، ‫مگه نه، جیمز؟
‫حس خوبی داره، مثل یه نسیم تابستونی.
‫اوه!
‫مگه نگفتن برای نجات شهر ‫به اون ماگل-وامپ‌ها احتیاج داریم؟
‫یالا، بیاین بریم. همه عجله کنید.
‫یه جورایی از ریش داشتن خوشم اومده.
‫خودت رو جمع و جور کن، هارولد!
‫وایسید! ما هنوز نمی‌ریم.
‫بیشا، داری چی کار می‌کنی؟
‫ما آزادیم. ‫دیگه کاری اینجا نداریم.
‫اشتباه می‌کنی، خانم ام.
‫اثرات انگشت‌های پای وزغ ‫از بین می‌ره،
‫و توئیت‌ها دوباره همون توئیت‌ها می‌شن.
‫تو بهتر از هر کسی می‌دونی
‫که اون‌ها هی ‫دنبال خانواده‌ت میان،
‫و به آدم‌ها آسیب می‌زنن، ‫و هیچ چیز عوض نمی‌شه.
‫باید یه‌کم از داروی خودشون ‫به خوردشون بدیم،
‫با یه کلکی که به همه‌ی کلک‌ها پایان بده.
‫ولی من تنهایی نمی‌تونم انجامش بدم.
‫خب کی با منه؟
‫ببخشید، شهردار و شهردار توئیت،
‫ولی شما به ما گفتید ‫اگه بهتون 1,000 دلار بدیم ترایپرات رو نجات می‌ده
‫و وقتی پارک باز بشه ‫ما رو میلیاردر می‌کنه.
‫قضیه‌ی میلیاردر شدن ‫و تظاهر به اینکه به ترایپرات اهمیت می‌دیم.
‫همه‌ش دروغ بود.
‫ما همه‌ی پول شما رو ‫خرج ریش مصنوعی و فشفشه کردیم.
‫به خاطر خدا.
‫شماها به ما امید دادید.
‫و شما هر چیزی که ‫آرزوش رو داشتیم به ما دادید.
‫ولی با توجه به اینکه با دروغ گفتن ‫و تقلب کردن و آسیب زدن به شما به دستش آوردیم،
‫من... از زنی که بهش تبدیل شدم خوشم نمیاد.
‫از خودم خجالت می‌کشم.
‫من از مردی که بهش تبدیل شدم خوشم نمیاد.
‫خیلی متأسفم!
‫خب، «متأسفم» کافی نیست.
‫امکان نداره. من همین الان ‫برای یه ماریمبای جدید بیعانه دادم.
‫شما به ما دروغ گفتید.
‫ما بهتون اعتماد کردیم!
‫جیمز، ما همه‌چیز رو ‫از این مردم بیچاره گرفتیم.
‫فقط یه کار می‌شه کرد.
‫همه‌چیز رو از خودمون بگیریم.
‫دوستان، ما نگرانی‌های شما رو شنیدیم.
‫ما یه راه‌حل داریم.
‫ما می‌خوایم توئیت‌لندیا رو منفجر کنیم.
‫می‌خوان چی کار کنن؟!
‫چی رو منفجر کنن؟
‫می‌خوان منفجرش کنن؟
‫- منظورتون همین‌جاست که ما وایسادیم؟ ‫- این آدم‌ها دیوونه‌ان.
‫می‌دونی، دارم به این فکر می‌کنم ‫که باید به حرف دخترمون گوش می‌دادیم
‫به جای دو تا غریبه‌ای که ‫دیدیم تو اخبار دستگیر شدن.
‫منم دارم به این فکر می‌کنم.
‫من عاشق فشفشه‌ام، جیمز.
‫چه اتفاقی برای شهربازی‌مون افتاد؟
‫هیچ ایده‌ای ندارم، ‫ولی مطمئنم تقصیر توئه.
‫ماگل-وامپ‌های ما کجان؟
‫اون یکی خانمه داره می‌ره.
‫بگیرش.
‫توئیت‌ها دارن میان! ‫توئیت‌ها دارن میان!
‫برو، برو! چسب فوق‌قوی بیشتری رو زمین بریز. ‫آره، همون‌جا.
‫یالا، حالا.
‫تنها کاری که می‌خوایم بکنیم اینه که شما رو ‫تا آخر عمرتون تو یه قفس زندانی کنیم،
‫و شایدم بخوریمتون.
‫اون جونور کوچولو ‫داره می‌ره تو خونه‌مون.
‫خب، عجله کن.
‫هورا!
‫یالا، بیا تو!
‫رفت اون تو.
‫این چیه؟
‫چه اتفاقی افتاده؟ کف زمین اون بالاست.
‫ما وارونه‌ایم.
‫باید وارونه باشیم.
‫یعنی، ما رو سقف وایسادیم، ‫و داریم به کف زمین نگاه می‌کنیم.
‫کمک! دارم سرگیجه می‌گیرم.
‫اصلاً از این خوشم نمیاد.
‫خون داره به سرم می‌رسه. ‫حس می‌کنم دارم می‌میرم!
‫چطور من... فهمیدم! فهمیدم! ‫رو سرمون وایسیم!
‫چی داری می‌گی؟
‫رو سرت وایسا، ‫اون‌وقت درست می‌شیم.
‫- وای. ‫- این بهتر شد.
‫چسبیدم.
‫این چسب فوق‌قوی‌ـه.
‫سرمون کلاه رفته.
‫شما وروجک‌های وحشی.
‫همین الان ما رو بیارید پایین، وگرنه...
‫وگرنه چی؟ ما رو تو یه پای می‌پزید؟
‫نه، نمی‌پزید.
‫شما دیگه هیچ پای دیگه‌ای نمی‌پزید ‫چون هیچ‌وقت آزاد نمی‌شید.
‫به اندازه‌ی کافی بی‌رحمی و نفرت هست ‫بدون اینکه شما دو تا ول بگردید.
‫بهم اعتماد کن، دنیا بدون شما ‫جای خیلی بهتری خواهد بود.
‫تمومش کن.
‫خواهش می‌کنم، یکی! ‫یه سار داره صورتم رو می‌خوره!
‫کمک! دستشویی دارم.
‫- مرگ بر توئیت‌ها! هورا! ‫- کمک!
‫بگیر که اومد، ای خرگوش لعنتی.
‫واقعاً فکر می‌کنی ‫چه اتفاقی برای توئیت‌ها می‌افته؟
‫کی اهمیت می‌ده؟
‫من می‌دونم چه اتفاقی می‌افته.
‫اون‌ها دچار آب‌رفتگی وحشتناک می‌شن.
‫این اتفاقی‌ایه که اگه ‫به اندازه‌ی کافی رو سرتون وایسید می‌افته.
‫اول، سرشون ‫تو گردنشون آب می‌ره.
‫دارم آب می‌رم!
‫یکی من رو نجات بده! ‫دارم دچار آب‌رفتگی وحشتناک می‌شم!
‫بعد گردنشون ‫تو بدنشون آب می‌ره.
‫بعد بدنشون ‫تو پاهاشون آب می‌ره.
‫بعد پاهاشون ‫تو کف پاشون آب می‌ره،
‫تا وقتی که هیچ چیز تو این دنیا ‫باقی نمونه
‫از آقا و خانم توئیت.
‫واقعاً فکر می‌کنی ‫این اتفاق می‌افته، بابزی؟
‫امیدوارم بیفته.
‫شما چی فکر می‌کنید، خانم ام؟ ‫فکر می‌کنید تبدیل به یه گودال لزج می‌شن؟
‫ببخشید، چی؟
‫من نمی‌فهمم ‫ماگل-وامپ‌ها چی می‌گن، بیشا.
‫تو می‌فهمی؟
‫خانم ام؟
‫چه خبره؟
‫چرا نمی‌فهمم چی می‌گید؟ ‫چرا نمی‌فهمم چی می‌گید؟
‫خواهش می‌کنم، نه. نه، من بهتون احتیاج دارم. ‫من... من بهتون احتیاج دارم!
‫همونطور که بچه‌هایی ‫با حس عمیق همدلی
‫می‌تونند زبان حیوانات رو بفهمند،
‫بچه‌هایی که اون رو ندارند نمی‌تونند.
‫به همین سادگی.
‫تو همه‌ی خوبی‌های زندگی رو از بین می‌بری.
‫و تو بدترین آدمی هستی که تا حالا دیدم.
‫متنفر بودن از تو آسونه ‫چون تو وحشتناکی
‫شما کرم‌های کوچولوی چندش‌آور ‫اینجا چی کار می‌کنید؟
‫ما از فکر اینکه شما دچار آب‌رفتگی وحشتناک بشید ‫و، می‌دونید،
‫یه مرگ وحشتناک داشته باشید ناراحت شدیم.
‫پس برگشتیم تا شما رو نجات بدیم.
‫واقعاً؟
‫حتماً.
‫نفرت...
‫خیلی آسونه.
‫شما از من متنفرین، من از شما. هورا!
‫حالا ما تا آخر عمر دشمنیم،
‫و من هیچ‌وقت لازم نیست به این فکر کنم ‫که شما دو تا هم انسان هستید.
‫هیچ‌وقت لازم نیست فکر کنم ‫که چقدر باید رنج کشیده باشید
‫تا اینقدر بدجنس بشید.
‫یا تصور کنم پدر و مادرم ‫وقتی من رو ول کردن چه سختی‌هایی کشیدن.
‫نفرت آسونه.
‫ولی از درون تو رو می‌خوره
‫تا وقتی که تنها چیزی که می‌مونه ‫یه توئیت کوچولوی عصبانی باشه.
‫من نمی‌خوام تو دنیایی زندگی کنم ‫که نفرت پیروز می‌شه.
‫پس آره، من شما رو می‌بخشم.
‫شما آزادید.
‫خب، ممنونم.
‫آره. ممنون.
‫حالا بیاید اینجا ‫تا هر دوتاتون رو تو یه پای بپزم.
‫برگردید اینجا، ‫ای شلغم‌های کوچولوی وحشتناک!
‫من گرسنه‌مه!
‫- نه. ‫- می‌ترسیدم این اتفاق بیفته.
‫ارزش امتحانش رو داشت!
‫وای!
‫وای، وای، وای!
‫کارتون خوب بود، خانواده.
‫- قصه اینجوری تموم می‌شه؟ ‫- نه دقیقاً.
‫بپّر! بپّر! بپّر!
‫خداحافظ، آقا و خانم توئیت.
‫ما الان یتیم‌خانه‌مون رو پس می‌گیریم.
‫- خب، این غیرمنتظره بود. ‫- بله.
‫و بعد از اینکه آقای دستمال‌چی ‫یتیم‌خانه رو به مکان اصلیش برگردوند،
‫ماگل-وامپ‌ها ‫فرمول اشک‌هاشون رو فروختن
‫به یه شرکت چند ملیتی
‫که از اون اشک‌ها برای پایان دادن ‫به وابستگی دنیا به سوخت‌های فسیلی استفاده کرد.
‫با پول هنگفتی که به دست آوردن، ‫ماگل-وامپ‌ها یتیم‌خانه رو خریدن،
‫بیشا، بابزی، ‫و همه‌ی یتیم‌های دیگه رو به فرزندی گرفتن،
‫و آقای دستمال‌چی رو ‫به عنوان پرستار بچه‌ی پاره‌وقت استخدام کردن.
‫از طرفی، بیشا به خاطر نجات ‫ترایپرات از دست توئیت‌ها تحسین شد.
‫و با ایده‌ی اون برای پر کردن دوباره‌ی دریاچه‌ی ترایپ ‫با گُربُلُس‌ها،
‫ترایپرات دوباره به پایتخت تفریح ‫دنیا تبدیل شد.
‫و همه‌شون به خوبی و خوشی زندگی کردن؟ [خانواده‌ی واقعی‌مون]
‫یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫حالا برو بخواب.
‫ای بابا. حداقل باید بهم بگی ‫چه اتفاقی برای توئیت‌ها افتاد.
‫باشه.
‫شاید فکر کنی که توئیت‌ها ‫درس عبرت گرفتن،
‫ولی فقط یاد گرفتن یه چیزی کافی نیست.
‫باید بخوای تغییر کنی، ‫و بعد برای انجام دادنش تلاش کنی.
‫کاری که توئیت‌ها ‫اصلاً حاضر به انجامش نبودن.
‫این تنها راه ‫برای خلاص شدن از عوارض جانبی
‫آب‌رفتگی وحشتناکه، فرشته‌ی من.
‫حس می‌کنی دارن می‌کِشنت؟
‫آره. دارن مثل دیوونه‌ها من رو می‌کشن.
‫خوبه. این یعنی داره کار می‌کنه.
‫مطمئنی پاهام درست بسته شده؟
‫اگه اون طناب‌های دور مچ پام پاره بشن، ‫کار من تمومه.
‫این کشش کافیه که من رو تا ماه ببره.
‫چه فکر وحشتناکی.
‫نمی‌خوام همچین اتفاقی ‫بیفته، خدای من.
‫نه.
‫به خاطر این کارت حسابت رو می‌رسم، ‫ای پیرمرد اخموی بدترکیب!
‫هی!
‫وای!
‫نه! نه!
‫هورا!
‫دیگه ریش ندارم، مامان!
‫ما آزادیم! از ریش آزادیم!
[بعد از تیتراژ ادامه دارد]
‫نه!
‫چی؟
‫معلومه ما کجاییم؟
‫به نظر میاد...
‫لومپالنده.
‫از این خوشم نمیاد. اصلاً و ابداً.
‫می‌دونستم اینجوری تموم می‌شه.
‫- این تقصیر توئه! ‫- تقصیر توئه، سوسک سرگین‌غلتانک.