‫تمام تماس هام رو...
‫♪ بچه رئیس! ♪
‫♪ رئیس منم، وصلم کنید به جلسه ♪
‫♪ همه هستن؟ ‫لطفاً هر کس بشینه سر جای خودش ♪
‫♪ موقعی که تو داری دندون در میاری، ♪ ‫♪ من با چنگ و دندون می جنگم ♪
‫♪ همیشه زودتر از همه میام ♪ ‫♪ که با همه سلام علیک کنم ♪
‫♪ سود و حقوق و پستونک ♪
‫♪ کلی دوست پیدا می کنم ‫عاشقتم، استخدامی! ♪
‫♪ پس بیاین و آب میوه هاتون ‫رو بالا ببرین ♪
‫♪ ما تا بازنشستگی بچه رئیسیم ♪
‫♪ - بچه رئیس ♪ ‫♪ - بهشون بگین من کی ام ♪
‫♪ - بچه رئیس ♪ ‫♪ - من اسطوره، و حماسی ام ♪
‫♪ - بچه رئیس ♪ ‫♪ - شما شاهد نیستین؟ ♪
‫♪ برید سر صندلی غذاخوری تون ♪ ‫♪ این کسب و کار خانوادگیمونـه ♪
‫♪ بچه رئیس ♪
‫میا. آنتونیو.
‫و نماد حیوانی مضحک، ‫«لامپی»، اردک پارکی.
‫و عضو مشکوکِ
‫اون سازمان پرستاری کودک، ‫«نکبت ها»،
‫رفیق جینگِ تابیتا، «ایوت».
‫این فَک من بود که به نشانۀ وحشت وا موند. ‫من یه کمدم.
‫دِز، ما تو یه اتاق امن ایم ‫فکر نکنم نیازی به تغییر قیافه باشه...
‫من همیشه گوش به زنگم، جناب.
‫خب، حالا اینو چیکارش کنیم؟
‫اول باید به تابیتا بگیم.
‫نه نه نه. فکر خوبی نیست.
‫اون الان نادانسته با دشمن همبازی شده ‫و میره خونه‌اش مهمونی!
‫باید بهش بگیم.
‫چی بگیم؟ اون فقط ریاضی ‫و علم و اطلاعات دقیق رو قبول داره.
‫ما هیچ مدرک محکمی داریم که ‫ایوت عضو گروه «نکبته»؟
‫من شاهد بودم که اون با کیمیاگری ‫بچه ها رو تبدیل به طلا می کرد.
‫خالی بستم، ولی خیلی راحت حاضرم درمورد ‫این موضوع یا هر چیز دیگه ای دروغ بگم.
‫و دمت هم گرم، ولی تینا راست میگه. ‫مدرک قطعی لازم داریم...
‫لُپ! لُپ! لُپ!
‫- لپ! لپ! لپ! ‫- چه خبره...؟
‫- میگم تینا، تو میدونی...؟ وای! ‫- لپ! لپ! لپ!
‫لپ! لپ! لپ!
‫وقتی تیمارستان بستری شدین، ‫دلم برای بیشترتون تنگ میشه.
‫باید از قوانین این رسم پیروی کنیم دیگه.
‫«جنگ لُپی» اعلان شده!
‫- جانم، جنگ چی؟ ‫- لپ!
‫انقدر چاقالوئن که ‫دلم می خواد کارتشونـو ماچ کنم!
‫تورنمنت خانوادگی بازی گوفیشِ تمپلتون هاست، ‫با کارت های دوتایی طرح حیوونِ مادر و بچه.
‫سه دست بازی، ‫که هر دست امتیازات جمع میشه،
‫و آخرش برنده «ژنرال لُپی ارشد» میشه.
‫یعنی «فرماندۀ لُپ» به ذهن کسی نرسید؟
‫بیشتر یه لقب تشریفاتیـه.
‫البته ژنرال لپی می تونه واسه یه روز قوانین مسخره بذاره که
اعضای خانواده باید ازش پیروی کنن
‫اون دفعه رو یادتونـه که ژنرال تابیتا ‫مجبورمون کرد جوراب سرمون کنیم؟
‫یا اون سری که استفاده از ‫حروف «ر، ل، د» رو قدغن کرد؟
‫«انگا همین ییئوز بوو.» ‫[ انگار همین دیروز بود ]
‫و تعویض وقت خواب والدین و بچه ها؟ ‫خیلی باحال بود.
‫حدس می زنم تو زیاد برنده میشی؟
‫تو ۷ ماهی که این تورنمت شروع شده ‫همشـو خودم بردم.
‫و به امید سلطنت طولانی مدتت.
‫با اینکه خیلی بازی جذابی به نظر میاد ‫تیم میدانی الان خیلی مشغوله و...
‫بیا بریم، تینا...
‫وقتی اجازه دادیم اینجا زندگی کنی ‫یه قراری با هم گذاشتیم، بزرگ مَرد کوچک.
‫اگه زیر سقف ما زندگی می کنی، ‫با تو کارهای خانوادگی شرکت کنی.
‫دخترا روش حساب کردن.
‫نه بابا، جدی؟
‫تینا، به مادر واقعی خودت و الکیِ من ‫توضیح بده که...
‫جون من بچه خرس بهم بیفته، ‫بچه خرس بیفته!
‫تینا!
‫هیچوقت به من بازی نمیرسه. ‫خیلی عذابـه!
‫باید یه گوشه بشینم ‫ادای بچه ها رو در بیارم
‫در حالی که بقیه اعضای خونواده دارن ‫جفت کارتِ حیوون های گوگولی پیدا می کنن.
‫ولی ما کار و کاسبی داریمـا.
‫رؤسا؟
‫می خواین برگردین یالا، یا...؟
‫خب جلسۀ دورهمی بچگونه تون ‫رو بذارید برای بعد.
‫- ببینم به چه جرأتی... ‫- الان باید با خونواده وقت بگذرونین.
‫شما برید دنبال مدارکِ ‫اون «ارتباط»ی که درموردش صحبت کردیم،
‫بدون ما.
‫- باشه. ‫- حله رئیس.
‫من چرخ دستی می خوام.
‫بیاین این اوقات خانوادگی رو ‫با چسب آکواریوم بچسبونیم.
‫یعنی سفت و سخت، ‫و در کمترین زمان ممکن رفیق شیم.
‫خیله خب، خانم ها و آقایون، ‫اسم بازی «گوفیشه».
‫قوانین استاندارد بازی، بدون هیچ رحمی.
‫دسته کارت مون ۲۳ جفت حیوانِ مادر و بچه داره: ‫زرافه و نهنگ و خرس.
‫عاشقتم، بچه خرس!
‫برنده کسیـه که جفت کارتِ بیشتری پیدا کنه.
‫وقتی نوبت تون رسید، ‫می تونید از هر کدوم از بازیکن ها
‫یه کارت بگیرین که ‫جفتِ کارت های دست خودتونـه.
‫مامان، بچه مارمولک دست توئه؟
‫بگیر که اومد!
‫متأسفانه دارم!
‫جفت زدین؟ عالی.
‫یه امتیاز می گیرین ‫و دست رو رد می کنین.
‫- عمو تدی، شما...؟ ‫- وایسا.
‫می خوای آرومتر توضیح بدم؟
‫نه، من خودم گوفیش بلدم.
‫می خواستم بگم: ‫وایسا، چرا داری فقط ۴ تا دست پخش میکنی؟
‫آها، خب من تو این جنگ شرکت نمی کنم.
‫- کمک دستِ تینا میشم. ‫- آخ جون! توجهِ بابایی!
‫- پس وقت گذروندن با خانواده چی؟ ‫- «تیم» این بازی های مسخرۀ رو نمی کنه.
‫هم من می دونم هم خودت ‫که اصلاً اینطوری نیست.
‫ما تو یه خونه بزرگ شدیم. ‫همین خونه.
‫تو عاشق بازی کردن بودی و منم عاشق ‫اینکه تو اون بازی ها نفله ات کنم.
‫قربون قیافۀ گرفته و عصبانیت برم.
‫من اگه بازی نکنم ‫بیشتر خوش می گذره.
‫به کی؟
‫لُپ! شروع می کنیم.
‫من الان دسته کارت رو باز می کنم. ‫از اینجا کارت برمیدارین اگه بازیکنی...
‫- من خودم گوفیش بلدم. ‫- خب بابا، باشه.
‫بابا اذیت شدم. ‫نمیشه اینو سریع‌تر جمعش کرد؟
‫نه والا.
‫«جنگ لپی» یه سنت مقدسـه ‫با رسوم مقدس که باید بهش احترام بذاریم.
‫خیلی خب، آغازِ جنگ.
‫[ دست اول ]
‫اوه، «کارول» خوش شانس ‫جفت کارتِ مرغ گرفت.
‫یه امتیاز برای انسانِ مادر!
‫ایول مامان.
‫خب من دو جفت کارت دارم، ولی...
‫اوه، چه بلا!
‫تابیتا در ابتدای بازی جلو میفته.
‫- آره آفرین. حالا میشه ادامه بدیم؟ ‫- حتماً.
‫تو هم میتونی اول بری، ‫مگه اینکه بخوای بیشتر توضیح...
‫گفتم من گوفیش رو بلدم!
‫بازیِ روانی؟
‫جنگ خیلی وقته شروع شده، ‫توی ذهنت.
‫بچرخ تا بچرخیم. ‫بیاین قال قضیه رو بکنیم.
‫- مامانی کارول؟ ‫- آها آره، نه.
‫- منو اینطوری صدا نزن. ‫- بچه بُز داری؟
‫ظاهراً بله.
‫ایول. احیاناً یه مامان کانگورو هم داری؟
‫نه، «گوفیش». (کارت بردار)
‫بله ممنون، حتماً.
‫جفت کارت ندارم. نفر بعدی؟
‫خیله خب، تینا جان، نوبت توئه.
‫الان باید به دسته کارتت نگاه کنی ‫و سعی کنی حدس بزنی کی...
‫- تدی، بچه خرس داری؟ ‫- نه خیر. گوفیش.
‫- ای بابا! ‫- نه، اتفاقاً خوب شد. ببین؟
‫تو یه کارت بچه گوزن داری و با مامان گوزن ‫جفت میشه، و میتونی یه دور دیگه بری.
‫بزن قدش!
‫وقتی یه دونه بچه خرس هم ندارم ‫نمی تونم از ته دل بزنم قدش.
‫رد می کنم. نوبت مامانه.
‫نه رد نکن. ‫باید از بقیه بپرسی...
‫فکر کردی اصلاً دلم می خواد ‫این حیوون های مسخره رو جفت کنم؟
‫عزیزم کارت هات. ببخشید.
‫تیم!
‫عجب، الان که کمک وایستادی ‫بدتر از زمان بازیت بازی می کنی.
‫مطمئنی نمی خوای وارد بازی شی؟
‫- تینا رد کرد. یه دقیقه به ما وقت بدین. ‫- یه چسب زخم هم به من بدین.
‫- نبُریده که. نیازی نیست. ‫- ولی احساس امنیت بهم میده.
‫- منتظر بمونیم؟ ‫- نه، دستشـو دیدم.
‫چیزی نداشت که به دردم بخوره. ‫تابیتا، بچه گوزن نداری؟
‫گوفیش.
‫اَه. ببخشید خوشگلم. ‫چسب زخم با طرح بچه خرس نداریم.
‫بیخیال، چیزیم نیست.
‫خوب شد اومدی. نوبت توئه. ‫بیا بازی کن.
‫- مامان، بچه خرس داری؟ ‫- شرمنده عزیزدلم. گوفیش.
‫- اَه. ‫- ایول! بازم شانس آوردی.
‫خب، حالا چطوره ازشون بخوای...
‫تدی، بچه خرس داری؟
‫هنوزم خیر. داری می ترکونی، مربی.
‫اوه، عجب شانسی. ‫حالا بیا...
‫- تابی! هنوزم دنبال بچه خرسم. ‫- اون که اصلاً کارت دستش نیست.
‫- عزیزم. ‫- گاو کوفتی!
‫خنده هاتون خواستۀ منو به سُخره گرفته!
‫- تدی، بچه خرس؟ ‫- نوچ.
‫الان ازش پرسیدی...
‫آخه کرگدن؟ بیخیال!
‫مامان، تو بچه خرس نداری؟ ‫ای بابا، جفتِ نهنگ.
‫تابیتا، یه بچه خرس نمیدی به ما؟
‫- اسب! ‫- تینا.
‫بچه رئیس تدی، ‫می دونی که دنبال اون بچه خرسم.
‫حالم از شما زرافه ها بهم میخوره!
‫عزیز دلم، اگه بس کنی ‫خودم یه توله خرس واقعی برات می گیرم.
‫مامان؟ تابی؟
‫- تدی؟ ‫- گوفیش.
‫آخ جونمی جون! بچه خرس!
‫کارتای من تموم شدن.
‫- بچه آرمادیلو؟ ‫- بلی.
‫و با بیشترین اختلاف، با ۱۲ جفت کارت،
‫تینا اول بازی جلو میفته، ‫و با برد تو دور اول بازی
‫لقب «مأمور میدانی، خوراک پور» ‫رو از آنِ خودش می کنه.
‫یه لقب دیگه هم اضافه شد؟ ‫پس ژنرال لپی ارشد، چی شد؟
‫این مراسم تاریخ بلندبالایی داره.
‫«ژنرال لپی» عنوان کلی و پایانیه.
‫برندۀ دست اول می تونه ‫خوراکی دست بعدی رو انتخاب کنه.
‫خوراک پور!
‫- من میرم چیزای تو ارتفاع رو کمکش بیارم. ‫- ممنونم، تبزی.
‫آخه اون چطوری...؟ یعنی ‫از نظر آمار و ارقام...
‫جی جی، از وضعیت ایوت چه خبر؟
‫هنوز طبقه بالاییم.
‫تغییر قیافۀ کمدیِ «دز» باعث شد ‫نتونه از پلۀ زیرشیروونی رد شه.
‫واسه همین تو فکر پنجره بودیم، ‫ولی هنوز زاویۀ درست رو...
‫هیچی بیخیال، حل شد!
‫داداشم تیم! نمی خوای وارد بازی شی؟
‫دارم به تینا کمک می کنم.
‫- آره مشخصه. ‫- نه. گفت بازی نمی کنه دیگه.
‫- به حرفاش توجه نکن. ‫- درکت می کنم.
‫بازیت خیلی بده ‫و نمی خوای ته مونده احترامی
‫که بچه ها برات قائلن ‫رو هم از دست بدی.
‫بهش گوش نده.
‫بیا دیگه. اینطوری بازی زودتر تموم میشه، ‫اگه
‫تو هم بیای، ۵ تا کارت از ‫کارت های وسط کم میشه.
‫و همه برنده میشن!
‫احتمالاً به جز تو، طبق سابقه ات.
‫گفتم بهش گوش نده.
‫صدای خرس ها رو می شنوی؟
‫تیمی، مثل یه مرد بیا ‫تو این بازی فکری بچگونه شرکت کن.
‫- بهم کارت بده. ‫- عزیزم.
‫- عالیـه! ‫- چی؟ نمیشه که دیر بیای.
‫ما بازی رو شروع کردیم. ‫این کجاش منصفانه ست؟
‫به نکته ی خوبی اشاره کرد.
‫جنگ لپی، بازیِ سنت، افتخار و قوانینـه.
‫توی قوانین رسمی اومده که ‫اگه جنگجویی دیر بیاد حق بازی نداره؟
‫- فکر نکنم. ‫- پس... به منم کارت بده.
‫پفک سبزیجات انتخاب کردم.
[ دست دوم ]
‫تابیتا، بچه روباه داری؟
‫گوفیش.
‫نه، نوبت توئه، تینا.
‫- مامان، تو...؟ ‫- بچه خرس ندارم. گوفیش.
‫اون خیلی بانمکـه!
‫- من کنار می کشم. ‫- بازی اینجوری نیست.
‫باشه. ‫بابا مارمولک داری؟
‫ببخشید، بچه جون، گوفیش.
‫خب، نوبت منـه؟ ‫باشه...
‫تدی، تو...
‫مامان روباه داری؟
‫- بابا! ‫- عزیزم.
‫منظورت کارت مامان روباهیـه که ‫مشخصاً درست کارولـه،
‫چون از تابیتا کارت بچه روباه خواست؟
‫نه، گوفیش.
‫اوه، نه.
‫نه، نه، نه. ‫همش داره دوباره تکرار میشه.
‫ببخشید بچه ها، ‫فکر کنم بابا رو خراب کردیم.
‫ولی جنگ لپی باید ادامه پیدا کنه.
‫تب، نشونم بده چطوری ‫بزرگونه کارت بازی کنیم.
‫بیا سرعت بازی رو ببریم بالا.
‫تیم؟ ‫تیم؟
‫چی شده؟
‫نوبت توئه.
‫خوبـه.
‫اولاً تینا، مامان مارمولکـی که ‫دست توئه رو میخوام.
‫- بگیرش. ‫- کارول، گربه لطفاً.
‫یکیـشون رو دارم.
‫تدی، بچه جگوار دست توئه. ‫متوجه شدی که جمله م سوالی نبود.
‫از کجا میدونستی؟
‫چون دست قبل رو عمداً اشتباهی ‫بازی کردم تا ببینم چی دست کیـه.
‫چون دوران کودکیـم از داداش کوچیکم ‫توی بازی فکری کلی شکست خوردم،
‫دوران دانشگاه و نیم سالی که ‫توی رینو گذروندم رو،
‫همه ی بازی هارو حرفه ای یاد گرفتم ‫از دوز گرفته تا اسلپ جک.
‫تب، جوجه رو رد کن بیاد.
‫فکر کردین چون توی این بازی بدم ‫نمی خواستم بازی کنم؟
‫زرافه رو بده، کارول.
‫نمی خواستم بازی کنم چون از کاری که ‫این بازی باهام میکنه خوشم نمیاد.
‫چون تدی تمپلتون، بچه رئیس
‫چون داری با یه بچه کوسه ی مادر ‫تو برکه گوفیش بازی میکنی!
‫تدی، بچه اسب داری.
‫تینا، اون بچه اورانگوتان رو ‫ازت برمیدارم.
‫و گورخر. راه راه!
‫مامان تمپلتون، تیمی کوچولو ‫یه بچه گوسفند جدید میخواد.
‫بچه ببر! ‫خانم خوک!
‫ازدواج کرده؟ شاید طلاق گرفته، ‫نمیخوام قضاوت کنم.
‫غاز عزیزم!
‫و در آخر...
‫گوزن مامانشو پیدا می کنه.
‫به این میگن خانواده!
‫و اینجوری بابا نه تنها توی ‫امتیاز کلی با تینا برابر شد،
‫بلکه با برد فوق العادش توی ‫دور دوم بازی، برنده ی عنوان...
‫اسقف اعظم آهنگستان.
‫می تونه آهنگ دور آخر رو انتخاب کنه.
‫بیاین آهنگ بذاریم!
‫اوضاع حساس شده، ‫و همه دارن آماده ی جنگ میشن.
‫عمو تدی میتونه باخت به ‫برادرش رو بپذیره؟
‫مامان می تونه شوهرش رو کنترل کنه؟
‫تابیتا میتونه امتیازشو پس بگیره ‫و مقام ژنرال لپیـش رو حفظ کنه؟
‫احتمالاً، چون توی این بازی خیلی خوبـه. ‫دست سوم همه چیز رو مشخص می کنه.
‫تیم؟ عزیز دلم؟
‫حرفت رو بزن. دارم آهنگ مناسب برای ‫نابود کردن برادرم رو انتخاب می کنم.
‫آره، خیلی بامزه ست. ‫و من درکت می کنم.
‫ولی این بازی بچه هاست. ‫که داری با بچه هات بازیـش می کنی.
‫ما برات خوبیم، ولی یه جوری ‫خرد میشیم، انگار برات بدیم.
‫شاید بهتره به خاطر بچه ها ‫بذاریم بازی سرگرم کننده بمونه؟
‫واقعاً سرگرم کننده ست.
‫خیلی داره طول میکشه.
‫باید اون بیرون درحال اثبات ‫ارتباط ایوت با «نکبت ها» باشیم!
‫اوه، آره!
‫«اوه، آره»؟
‫- تو واقعاً فراموش...؟ ‫- داشتم توی لحظه زندگی می کردم!
‫اما آروم باش، تیم پیگیرشـه. ‫یو، جی جی، چه خبر؟
‫- خوب؟ عالی؟ ‫- هیچی.
‫روی هر «نکبتی» که میشناسیم ردیاب گذاشتم ‫ولی هیچ کدوم ارتباطی با ایوت برقرار نکردن.
‫پیگیر باش. هروقت تونستیم ‫اینو تموم کنیم...
‫بووم!
‫«آپاراتوس کورت هاوس»، آهنگی برای ربات ها ‫که باهاش عاشق شن و غصه بخورن.
‫- این یه آهنگ بچه نابود کنـه. ‫- براتون میذارم، آقای بابای تب.
‫ایوت؟ نمی دونستم میای اینجا.
‫گمونم پنجره ی باز یعنی بفرما داخل.
‫- چیزی شنید؟ ‫- کاش «آهنگ بچه نابود کن» رو نشنیده باشه.
‫چون این از این حرف خیلی ‫برداشت اشتباه میشه کرد.
‫- برداشت درستی هم وجود داره؟ ‫- رفقا!
‫شماها دارین گوفیش بازی می کنین؟ ‫چه تفریح سالمـی!
‫ما معمولاً بعدازظهرها میشینیم ‫سمپل های عطر رو باز میکنیم،
‫و میمالیمشون به مجسمه های ‫ سفالیِ خوشگلمون.
‫منم میتونم بازی کنم؟
‫خیلی عالی میشه. ‫عاشق بازی جنگ لپی میشی.
‫خیلی بامزه ست، ‫کلی قانون عجیب داریم...
‫تبیتا، این بازی بیش تر ‫یه تفریح خانوادگیـه.
‫پس چه خوب که منم خانواده دارم. ‫به منم کارت بدین.
‫ایوت بهترین دوستمـه و اینجوری احتمال ‫بازگشت پیروزمندانه م ۱۱.۶٪ بیشتر میشه.
‫فکر نکنم بازی با چندتا بچه ‫خیلی بهش حال بده.
‫شوخی می کنی؟
‫من عضو سازمان پرستاری کودک ام، ‫عاشق این فسقلی هام.
‫جنگ لپی، بازیِ سنت، افتخار و قوانینـه.
‫توی قوانین رسمی اومده که ‫اگه جنگجویی دیر بیاد حق بازی نداره؟
[ دست سوم ]
‫برنامه عوض شد. ‫باید به تابیتا بگیم.
‫هنوز مدرک نداریم، و اگه اشتباه کرده باشیم ‫با مغز یه دختر بیگناه بازی کردیم.
‫همین الانم داره با مغزش بازی میشه. ‫نمی بینی ایوت داره چیکار میکنه؟
‫اگه عنوان ژنرال لپی رو ببره، ‫میتونه قوانین مسخره بذاره،
‫که خانواده باید تا آخر روز ‫انجامش بدن!
‫همین الانم توی ذهنم دارم ‫چندتا سناریو میچینم.
‫حکم می کنم همه ی بچه های این خونه ‫به عنوان کفش پوشیده بشن!
‫با اینکه میدونم مامان بابا ‫احتمالاً همچین کاری نمی کنن،
‫ولی این یکی از ترس های منـه ‫و داره زهره ترکم می کنه!
‫واسه همین، نباید بذاریم اون برنده شه.
‫نباید کار سختی باشه.
‫چون دیر وارد بازی شده، باید یه جفت ‫معجزه آسا بیاره تا به بقیه برسه.
‫ایول! توی دست اول ‫دوتا جفت دارم.
‫و میتونم اول شروع کنم؟
‫خانم تمپ، شما جفت دیگه ی ‫این آرمادیلو رو دارین؟
‫بابا تی، بچه اسب دست توئه؟
‫چیک چیک، مامان مرغـه!
‫- نوبت توئه، تینا. ‫- اون چطوری بازی میکنه؟
‫ببخشید، تینا کوچولو، ‫مامان بچه خرس نداره.
‫من دنبال یه کرگدن می گردم.
‫چی میگی، تدی کوچولو؟
‫درست متوجه نشدم.
‫ببخشید، اسب کوچولو ندارم.
‫گوفیش.
‫داری کثیف بازی می کنیا.
‫یکی گیر آوردم!
‫چطور گوزن نداری؟
‫کسی میخواد دنبال بز بگرده؟
‫واقعاً هیچ ایده ای ندارم.
‫مارمولکـت مال منـه!
‫گورخر؟
‫ببخشید، عزیزم، ‫هنوزم ندارمـش.
‫تینا کوچولو، تو خرس داری؟
‫قلب رباتیـم داره می شکنه.
‫عوضـش بهترین دوست من ‫جزو گروه «نکبت ها» نیست.
‫عجب!
‫شماها بچه ی سخنگو دارین؟
‫برات عجیب نیست؟
‫دنیا پر از چیزای عجیبـه.
‫اون یه ماهی داره که انگشت درآورده.
‫- بهش میگم فین انگشتی. ‫- شاید نسبت به چیزای عجیب مصونـه.
‫عالیـه، میتونیم حرف بزنیم!
‫عجب!!!
‫آره بچه ی سخنگوی دوم.
‫پس اینکه اون جزو گروه «نکبت ها»ست ‫رو نادیده می گیریم؟
‫- چی؟ ‫- کی؟
‫سازمان پرستاری کودک!
‫به اونا می گفتین ‫دشمنای خونی جدید؟
‫ایوت و دوستای سازمانـش؟
‫و چون از بچه ها پرستاری می کنن بدجنسـن؟
‫شماها واقعاً گند دشمن خونی رو درآوردین.
‫سه چرخه رو دادن به یه بچه درحالی که ‫میدونستن 5 درصدی خاص یه بچه ی دیگه ست!
‫و سعی کردن اخم یه بچه رو در بیارن ‫و اون بچه وقتی اخم می کنه زشت میشه.
‫عجب، انقدر قضاوت نکن.
‫نمادشون، «لامپی» اردک پارکی ‫به یه بچه شپش داد.
‫اسمش کورتیسه!
‫اردکی به اسم کورتیس؟
‫حالا، بیاین جنگ لپی رو تموم کنیم.
‫تدی، مامان کانگورو داری؟
‫گوفیش.
‫نه!
‫آره!
‫که چی؟
‫همه چی به این دست بستگی داره.
‫کارتی روی زمین نمونده، ‫نوبت باباست.
‫ولی مشخصه دوتا کارتش جفت نیستن، ‫پس کارتـت باید...
‫خودم بلدم چطوری گوفیش بازی کنم!
‫مشکل این نیست.
‫نمیتونی به اون برسی.
‫- آره. ‫- پس یعنی...
‫آره.
‫ایوت، بچه روباه داری؟
‫نه.
‫تدی، مامان روباه دست توئه؟
‫اینجور به نظر میاد.
‫و ایوت، بچه گربه داری؟
‫لعنتی.
‫و با اون اشتباه تدی کوچولو،
‫تیموتی لزلی تمپلتون، ‫تو ژنرال لپی ارشد جدید مایی!
‫آره!
‫برد خوبی بود، تمپلتون.
‫برد خوبی بود، ژنرال لپی، ‫برادر برتر توی بازی کارتی،
‫منبع الهام من توی همه چیز،
‫که در مقایسه با اون من مثل ‫یه چاهی میمونم که توش مو گیر کرده...
‫- باید تا شب از عنوان کامل استفاده کنم؟ ‫- اوهوم.
‫متاسفم، مرد ولی ممنون.
‫بعضی اوقات باید جنگ لپی رو ببازی ‫تا مبارزه رو ببری...
‫این اصلاً منطقی نیست، ‫ولی منظورمو می فهمی.
‫آره، حداقل جلوی هر نقشه ای ‫که ایوت داشت رو گرفتیم.
‫متاسفم که این دفعه نبردی.
‫ولی عوضـش چون وظایف ژنرال لپی نداری ‫زمان بیش تری داریم تا باهم وقت بگذرونیم.
‫همیشه نیمه ی پر لیوان رو می بینی.
‫مگراینکه اونم از همون استراتژی ‫«باخت برای برد» استفاده کرده.
‫زود باش، میتونیم با ماهیـم ‫بریم پیاده روی.
‫♪ بچه رئیس ♪
‫♪ - بچه رئیس ♪ ‫♪ - بهشون بگین من کی ام ♪
‫♪ - بچه رئیس ♪ ‫♪ - من اسطوره، و حماسی ام ♪
‫♪ همه تون داستانش رو شنیدین، ♪ ‫♪ اما می دونید قسمت عجیبش کجاست؟ ♪
‫♪ به کسب و کار خانوادگی خوش اومدین ♪ ‫♪ بچه رئیس! ♪