.
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
‫[مأموریت 47: مشکلات آستین]
‫[استاد راهنمای خوابگاه سیسیل ‫توماس آستین (55 ساله) ‫سابقه تدریس: 30 سال]
‫فقط... یه خواب بود...
‫خیلی سر و صدا می‌کنی. چه مرگته؟
‫من معذرت می‌خوام...
‫بازم اتفاق افتاد.
‫اخیراً همه‌ش کابوس می‌بینم.
‫به خاطر اون حادثه‌ست؟
[لوید فورجر]
‫اگه بخواید می‌تونم یه روانپزشک ‫خیلی معروف رو بهتون معرفی کنم.
‫بله، خب... آقای «هندرسون» شما رو معرفی کرد.
‫سلام، آقای «آستین».
‫خیلی ممنونم که تشریف آوردید.
‫بفرمایید چای.
‫اوه، متشکرم.
‫راستش، اخیراً توی خوابیدن مشکل دارم.
‫هرچند اعترافش خجالت‌آوره،
‫ولی حس می‌کنم ماجرای اتوبوس‌رباییِ اون روز ‫هنوز داره روم تأثیر می‌ذاره.
‫اصلاً نیازی نیست خجالت بکشید.
‫حادثه‌ی وحشتناکی بود. چیزی که دارید ‫تجربه می‌کنید کاملاً طبیعیه.
‫حرف‌هایی مثل «چون بزرگی چیزیت نمی‌شه»
‫یا «ذهنت ضعیفه» کاملاً غلطن.
‫دختر خود منم درگیر اون ماجرا بود، ‫پس کاملاً درک‌تون می‌کنم.
‫بیایید با هم زندگی عادیمون رو پس بگیریم.
‫آدم خوبی به نظر میاد.
‫راستی، شنیدم تعدادی از بچه‌ها هم ‫اینجا مشاوره می‌شن.
‫بله. ما به صورت تیمی ویزیت‌شون می‌کنیم.
‫توی همچین مواردی، خیلی مهمه که ‫درمان رو در مراحل اولیه شروع کنیم...
‫توماس آستین.
‫- چون یکی از معلم‌های خوابگاهه، ‫- قبل از اینکه علائمتون مزمن بشه.
‫- به دانش‌آموزها نزدیکه و رابطه خوبی باهاشون داره. ‫- این فقط مختص بچه‌ها نیست. برای بزرگسالان هم صدق می‌کنه.
‫- مطمئنم هوای خیلی از فارغ‌التحصیل‌های معروف مدرسه رو داشته. ‫- اول، باید وضعیت فعلی شما رو کاملاً ارزیابی کنیم،
‫و بعد مناسب‌ترین مسیر ‫رو برای درمانتون پیدا کنیم.
‫- سال‌هاست اونجا کار می‌کنه، پس دایره ارتباطاتش هم وسیعه. ‫- برای رسیدن به این هدف باید درمان مداوم داشته باشیم.
‫- لطفاً مطمئن بشید که این رو درک کردید. ‫- بد نیست یه لطفی بهش بکنم و مدیونش کنم.
‫چشم...
‫خب، می‌شه بگید چه اتفاقی افتاد؟
‫و شب‌ها همه‌ش به خاطر کابوس ‫از خواب می‌پرم...
‫خواب‌هاتون رو یادتون میاد؟
‫نه، اصلاً.
‫آیا فلش‌بک به اون حادثه دارید؟
‫اوهوم... مطمئن نیستم.
‫غیر از اون، دست‌هام می‌لرزه،
‫در طول روز بی‌حالم، ‫و بی‌دلیل عصبانی می‌شم.
‫علائمتون درست بعد از ‫حادثه شروع شد؟
‫من... فکر می‌کنم بله.
‫مقایسه‌ی حرف‌هاش، جایی که نگاه می‌کنه، ‫رفتارش، تُن صداش،
‫و هماهنگیش با وضعیت ‫و اطلاعات محیطی...
‫تناقض‌های کوچیک دارن خودشون رو نشون میدن، ‫مثل یه استخون ریز که تو گلوم گیر کرده باشه.
‫ام...
‫می‌تونم به تدریس ادامه بدم؟
‫اگه اخراج بشم...
‫لطفاً نگران نباشید.
‫اگه چیزی که تجربه می‌کنید اختلال استرس حاده
‫اکثر موارد با گذشت زمان ‫خودبه‌خود حل می‌شن.
‫عجله‌ای نیست. ‫می‌تونید سر فرصت خوب بشید.
‫بسیار خب. برای امروز کافیه.
‫پنج‌شنبه آینده دوباره می‌بینمتون.
‫خیلی ممنونم.
‫اون مرد داشت دروغ می‌گفت.
‫اینم برنامه‌ی این هفته‌تون.
‫هرچند مطمئن نیستم خودش واقعاً ‫متوجه‌ش باشه.
‫می‌تونی بررسیش کنی؟
‫اطاعت.
‫ما صفر دقیقه و دوازده ثانیه ‫صحبت کردیم.
‫انگار اصلاً بهتر نمی‌شم.
‫دیروز دوباره داشتم تو خواب ناله می‌کردم، ‫و همسرم سرم داد زد که ساکت شم.
‫مدت زیادیه ازدواج کردید؟
‫هان؟ بله، حدود بیست ساله.
‫اخیراً شما و همسرتون ‫درباره چی حرف می‌زنید؟
‫هان؟ همونطور که گفتم، اون فقط ‫بهم می‌گه خفه شم.
‫ام، فکر نکنم این مکالمه حساب بشه.
‫گیج شدم.
‫حرف زدن درباره‌ همسرم ‫ربطی به درمانم داره؟
‫بهش گفتید که ‫می‌آید اینجا؟
‫نـ... نه، نگفتم! عمراً بتونم بگم!
‫دلیلش چیه؟
‫چرا؟ خب...
‫چون... می‌ترسم.
‫می‌ترسید؟ چرا باید بترسید؟
‫چون... نمی‌دونم اگه از اینی که هستم ‫بی‌مصرف‌تر بشم
‫چه حرف‌هایی بارم می‌کنه.
‫شما یه معلم جاافتاده هستید.
‫این مهم نیست!
‫به هر حال، اگه بتونید یه کاری کنید
‫که عوارض اون حادثه از بین بره...
‫ببخشید آقای آستین، ‫ولی در طول هفته گذشته،
‫من با چند نفر از نزدیکان شما صحبت کردم.
‫آقای آستین، شما این علائم رو
‫از چند ماه قبل از حادثه داشتید، مگه نه؟
‫نـ... نه...
‫این به خاطر اتوبوس‌رباهاست!
‫دست‌هام اخیراً همه‌ش می‌لرزن.
‫نمی‌دونم تو مراسم ورودی حالم خوب می‌شه یا نه
‫آقا؟ آقا!
‫ببخشید. حواسم نبود.
‫آقای آستین، رنگتون پریده.
‫می‌خواید کس دیگه‌ای رو ‫مسئول بازدید از موزه کنیم؟
‫فقط اخیراً خواب کافی نداشتم. ‫خوب می‌شم.
‫شما هر روز باهاش درگیر بودید، نه؟
‫چیزی که حتی بیشتر از ‫اتوبوس‌ربایی شما رو می‌ترسونه.
‫اصلاً هیچ خاصیتی نداری.
‫شاید گزارشت رو به سرویس امنیت ملی بدم ‫و بگم ببرنت.
‫باید اون مغزت رو هم با لباس‌ها بشوری.
‫شام همبرگری داریم که از ‫گوشت چرخ‌کرده خودت درست شده.
‫چیه؟ خودت گفتی هر چی باشه خوبه.
‫نه!
‫این‌ها همه‌ش به خاطر اتوبوس‌رباییه.
‫نه، منم.
‫این‌ها همه‌ش تقصیر منه.
‫ببخشید که کارم به بیمارستان کشید.
‫از وقتی دیگه مجبور نیستم صدای دندون قروچه ‫رو مخ تو رو بشنوم خوابم عالی شده،
‫پس می‌تونی تا ابد تو بیمارستان بمونی.
‫اوه، البته، هزینه‌ش رو هم ‫خودت میدی.
‫لطفاً آروم باشید، آقای آستین!
‫ولی همچین چیزی ممکن نیست!
‫چطور زنم می‌تونه از ‫تروریست‌ها ترسناک‌تر باشه؟!
‫ترس برای هر کسی شکل متفاوتی داره.
‫اول باید احساس واقعیتون ‫رو بپذیرید.
‫دکتر فورجر!
‫باید چی کار کنم؟
‫باید با ترس‌تون روبه‌رو بشید.
‫چیزی که اینجا مهمه گفتگوئه.
‫نه!
‫مهم نیست چی بهش بگم، ‫تنها جوابش یه آهه!
‫بیایید با آرامش سعی کنیم ‫ریشه این مشکل رو پیدا کنیم.
‫مسئله اینه که، کوچکترین ایده‌ای ندارم.
‫تو سالگردتون قالش گذاشتی. ‫[گزارش تحقیقاتی «نایت‌فال»]
‫تو کارهای خونه یا بچه‌داری ‫کمک نمی‌کنی.
‫جوراب‌های کثیفت رو ول می‌کنی. ‫با مادرش مشکل داری.
‫به نظر دلایل زیادی هست.
‫خب، حفظ واقعی یک رابطه سخته.
‫من وقتی خونه‌م همیشه بی‌نهایت مراقبم.
‫اگه هویت واقعیم فاش بشه ‫یا اگه ازدواجمون تموم بشه،
‫مسئله مرگ و زندگی من می‌شه.
‫خب، من سعی می‌کنم به حالت‌های چهره ‫همسرم دقت کنم.
‫فقط بحث حالت چهره نیست.
‫آیا از تن صدا و چیزهای دیگه هم ‫سرنخ می‌گیرید که چه حسی داره؟
‫اطلاعات زیادی وجود داره، مثل ‫سرعت نفس کشیدنش،
‫تعداد دفعاتی که پلک می‌زنه، ‫و صدای قدم‌هاش.
‫فوق‌العاده‌ست! شما همه این‌ها رو انجام می‌دید؟
‫«توایلایت». این برای آدم‌های عادی ‫غیرممکنه.
‫مهم‌ترین چیز اینه که به درستی ‫قدردانی خودتون رو ازش ابراز کنید.
‫همچنین باید نقش‌تون در خانه ‫رو بپذیرید،
‫و با انجام هر کاری که از دست‌تون برمیاد شروع کنید
‫نـ-نمی‌تونم.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم که بهتر بشم.
‫ولی زبونم بند میاد، یا خرابکاری می‌کنم ‫چون دست‌هام شروع به لرزیدن می‌کنن.
‫همه‌ش نتیجه‌ی عکس میده.
‫مگه چقدر از همسرتون می‌ترسید؟
‫پس، اول بیایید با درمانی برای ‫کاهش ترومای شما شروع کنیم.
‫خیلی دردناکه که مجبور باشید با ترس‌هاتون روبه‌رو بشید
‫ولی اگه همه‌ش ازش فرار کنید، ‫بهبودتون عقب میفته.
‫اول، باید واقعاً باهاش روبه‌رو بشید، ‫بعد کم‌کم شروع به غلبه بر ترس‌هاتون کنید.
‫فکر می‌کنید از پسش برمیام؟
‫نگران نباشید. بیایید با هم حلش کنیم.
‫چشم‌هاتون رو ببندید و نفستون رو آروم کنید.
‫اول، سعی کنید زمانی رو به یاد بیارید ‫که همسرتون شما رو ترسونده.
‫بسیار خب.
‫بس کن!
‫وقتی چاقو دستته اونجوری ‫بهم نگاه نکن!
‫همه چی مرتبه، آقای آستین!
‫شما تو کلینیک هستید! جاتون امنه!
‫نکن! اون پیازها رو نمال تو چشمم!
‫معذرت می‌خوام که پودینگت رو ‫بی‌اجازه خوردم!
‫واقعاً سر جوراب و پودینگ ‫جنگ راه می‌ندازید؟
‫چشم‌هام! چشم‌هام! می‌سوزه!
‫- ازدواج‌های واقعی به نظر... سخت میان. ‫- آخ! خیلی درد داره!
‫- اگه زنت بودم، عمراً می‌ذاشتم همچین اتفاقی بیفته، «توایلایت». ‫- لطفاً بس کن! هر کاری بگی می‌کنم! فقط، لطفاً، من رو ببخش!
‫[روز بعد]
‫صبح به‌خیر، آقای آستین. ‫[روز بعد]
‫اوضاع با همسرتون چطور بوده؟
‫روندش تدریجی بوده، ولی ‫می‌تونم باهاش حرف بزنم.
‫این اولین قدم به سوی صلحه.
‫و اینگونه بود که جهان اندکی ‫آرام‌تر شد.
‫[مأموریت 47: یک دورهمی معمولی]
‫اه، این کار اصلاً تمومی نداره!
‫موافقم!
‫خب، موفق باشید با اضافه‌کاری، خانم‌ها.
‫رئیس، چرا نریم یه گلویی تازه کنیم؟
‫فکر خوبیه!
‫لعنتی!
‫می‌خواید کمک‌تون کنم؟
‫جدی؟ تو یه فرشته‌ای، «یور»!
‫من هنوز فرصت نکردم بابت آشپزی‌ای که ‫یادم دادی درست تشکر کنم.
‫بله. باید جبران کنی.
‫«شارون»، تو هم کمک کن!
‫جدی؟ چه ضدحالی.
‫اخیراً خیلی بیشتر سر صحبت ‫رو باهامون باز می‌کنی، یور.
‫هان؟!
‫اگه مزاحمتم عذر می‌خوام!
‫نه بابا، خوبه.
‫راست می‌گه...
‫قبلاً، فکر کنم از تعامل با دیگران ‫دوری می‌کردم
‫تا شغلم به عنوان قاتل رو مخفی نگه دارم.
‫ولی چقدر عجیبه...
‫الان، در واقع چیزهای بیشتری دارم ‫که باید قایم کنم، مثل ازدواجم.
‫راستی، دخترت بعد از ماجرای ‫اتوبوس‌ربایی حالش خوبه؟
‫چرا که نه، خانم کوچولو آنیا !حالش کاملاً خوبه
‫راستش، کل این مدت حالش خوب بوده.
‫فهمیدم. چه خوب.
‫هی، اونجا! ‫کمتر حرف بزنید بیشتر تایپ کنید!
‫این رو کسی می‌گه که خودش همه‌ش حرف می‌زنه
‫تموم شد!
‫خب، من دیگه میرم.
‫ممنون بابت کمکت!
‫راستش یه جورایی به‌دردبخور بودی، یور.
‫وای، دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫شما دو تا قراره شام مهمونم کنید دیگه، نه؟
‫چِندش. اه، باشه.
‫تو هم میای دیگه، یور؟
‫هان؟
‫هان؟!
‫مطمئنی اشکالی نداره؟
‫منظورم... آره.
‫خب، این اولین باره.
‫من اون رستورانه رو رزرو می‌کنم.
‫درسته، یور.
‫این‌جور تعاملات برای ‫عادی به نظر رسیدن ضروریه!
‫اوه... پس باید به شوهرم زنگ بزنم ‫و بگم شام نمی‌خورم.
‫اَه، شاید اصلاً مهمونت نکنم.
[رستوران هالویوی]
‫خدایی، واقعاً دلم می‌خواد «دومینیک» ‫برای پیشرفت بی‌رحم‌تر باشه.
‫لعنتی!
‫دقیقاً! برای پیروزی باید ‫رحم نداشته باشی!
‫پس وقتی زیاده‌روی می‌کنی ‫این شکلی می‌شی، ها، یور؟
‫بله، اسم من یوره.
‫«میلی»، خیلی بهش شربت دادی.
‫من فقط گفتم یه لیوان با ما بخوره.
‫خب، اوضاع تو چطوره، یور؟
‫با شوهرت خوبی؟
‫هان؟
‫اوه، منم می‌خوام بشنوم!
‫با هم صمیمی‌اید؟ لعنتی!
،‫نه... منظورم اینه ...ما بچه کوچیک داریم، واسه همین
‫چی؟ زوج‌های بچه‌دار هم می‌تونن ‫باهم صمیمی باشن.
‫مگه نه، شارون؟
‫من از اولشم خیلی دور و بر شوهرم نبودم.
‫لوید می‌ذاره زندگی... آرومی ...باهاش داشته باشم
‫منظورت چیه «آروم»؟
‫چیز دیگه‌ای نیست؟ گله و شکایتی نداری؟
‫می‌خوام بشنوم رابطه‌تون چقدر داغونه.
‫می‌خوام بهت بگم اون بی‌عرضه رو دیگه ولش کن.
‫هیچ شکایتی به ذهنم نمی‌رسه.
‫یور، شام حاضره.
‫یه کیسه غذای اضافی هم محض احتیاط ‫برای «باند» گرفتم.
‫کارهای اداری شهرداری؟ ‫اون‌ها رو هم انجام دادم.
‫به شرکت گاز هم زنگ زدم.
‫حتماً خسته‌ای.
‫من همه چی رو تمیز می‌کنم، ‫تو برو یه دوش بگیر.
‫نه، هیچی نیست...
‫دروغ می‌گی! امکان نداره!
‫آره. هیچ مردی نیست ‫که انقدر بی‌نقص باشه!
‫من می‌دونم قضیه چیه. حتماً داره ‫کلاهبرداری ازدواج می‌کنه.
‫داره گولت می‌زنه!
‫آره! قبل از اینکه پول‌هات رو بدزده ‫باید کلاً ولش کنی!
‫این حقیقت نداره!
‫منم که دارم گولش می‌زنم...
‫زن و شوهرها معمولاً شکایت دارن؟
‫آره! خیلی زیاد!
‫فقط اولش همه چی گل و بلبله.
‫وقتی با هم زندگی می‌کنید کلی چیز بیشتر ‫برای نالیدن دارید.
‫وقتی سر قرارمون خیلی دیر میاد ‫و فقط می‌خنده،
‫جدی دلم می‌خواد بکشمش.
‫وقتی شوهرم پولمون رو هدر میده یا ‫هزار تا بهونه میاره، منم همین حس رو دارم.
‫آره، دقیقاً!
‫تازه، وقتی شروع می‌کنن به غر زدن درباره سرگرمی‌هام ‫واقعاً دلم می‌خواد چاقو رو فرو کنم تو شکمشون.
‫نه؟ ‫[کاملاً گیج شده]
‫باورنکردنیه.
‫- آره. ‫- حدس می‌زنم هر کی قرار می‌ذاره یا ازدواج کرده واقعاً آدم‌کشه.
‫نه؟ تازه...
‫بعدشم، وقتی بهش می‌گم خسته‌م و اون ‫سعی می‌کنه وانمود کنه خسته‌تره، من فقط...
‫رئیس هیچوقت این رو بهم نگفته بود.
‫من که قبل از ازدواج آدم‌کش بودم ‫عجیبم؟
‫اوه، باید چی کار کنم؟
‫شاید باید درباره‌اش باهاشون حرف بزنم و...
‫نه، باید آروم باشی، یور. نباید لو بری.
‫باید نقش بازی کنی.
‫باید وانمود کنی بعد از ازدواج آدم‌کش شدی!
‫راستی، منم همیشه افکار ‫کشنده دارم!
‫مثلاً کِی؟
‫هان؟ ام، خب...
‫من املت رو شیرین دوست دارم، ‫ولی لوید حواسش به سلامت آنیا خانم هست،
‫واسه همین اصلاً شیرین درستش نمی‌کنه ‫و این رو مخمه.
‫در واقع اصلاً رو مخم نیست.
،‫صبر کن، چی؟ منظورم اینه ...سلیقه غذایی مهمه، اما
‫اگه این چیزی‌ـه که باعث می‌شه بخوای بکشیش، ‫شاید باید بری دکتر.
‫وقتی برات غذا درست می‌کنه ‫نباید شکایت کنی.
‫لازم نیست انقدر زور بزنی ‫که قصه بسازی، یور.
‫ولی حقیقته!
‫ما فقط یه خانواده معمولی هستیم که ‫هر روز دعوا می‌کنیم
‫و به هم چاقو می‌زنیم و ‫کله هم رو می‌شکونیم!
‫لطفاً باورم کنید!
‫هیچ‌جای این قضیه نرمال نیست.
‫بگذریم!
‫همه چیِ لوید رو مخمه!
‫پر از خشم کشنده‌ام!
‫آره، باشه، هر چی تو می‌گی.
‫ایـ... این خوب نیست.
‫باید ثابت کنم که جدی‌ام ‫وگرنه گزارشم رو میدن!
‫ای آب‌میوه مخصوص، بهم نیرو بده!
‫هی، واقعاً باید بس کنی، یور.
‫با اجازه.
‫یور؟!
‫برای حفظ زندگی زناشوییت،
‫اجازه می‌خوای که شوهرت رو بکشی؟
‫کاملاً ضروریه.
‫هوم... بسیار خب.
‫اگه این کار کمک می‌کنه دنیا جای زیباتری بشه
‫یور.
‫باید بگم اینکه بخوای سر یه املت ‫من رو بکشی رفتار غیرطبیعی‌ایه.
‫نه، لوید.
‫من کاملاً طبیعی‌ام،
‫واسه همین برای اینکه مطمئن شم هیچ‌کس ‫نمی‌فهمه من آدم‌کشم، باید بکشمت.
‫پاپا! ماما!
‫دعوا نکنید!
‫آنیا املت شیرین رو می‌خوره، ‫پس لطفاً تمومش کنید!
‫ام، خانم، لطفاً کارد و چنگال‌های ‫ما رو نبرید...
‫نمی‌تونم انجامش بدم! کشتن اشتباهه!
‫تازه صاحب مغازه هم هیچ‌وقت ‫اجازه همچین کاری رو بهم نمیده.
‫این دیگه چی بود؟ یه شوخی پیچیده؟
‫خیلی خنده‌دار بود.
‫باشه، ثابت کردی که تو و شوهرت ‫باهم صمیمی‌اید، یور.
‫واقعاً اینطوری نیستااا!
‫آره، مسخره‌ست.
‫بیاید جمعش کنیم تا یور بتونه برگرده ‫به لونه عشقش.
‫جداً.
‫اه، لعنتی!
‫شرط می‌بندم به محض اینکه برسی خونه ‫برات گل خریده.
‫نـ...نـ...نـ... نخیر!
‫ای بابا! مثلاً یه خوش‌آمدگویی گرم؟
‫عمراً!
‫احتمالاً با هم شام می‌خورید.
‫نمی‌خوریم!
‫فازش چیه؟ خیلی بامزه شده.
‫ولی خب، یه خوش‌آمدگویی ‫کاملاً عادیه.
‫آره.
‫حتی اگه یه گله‌هایی هم داشته باشی، ‫حداقل در حالت عادی این کار رو می‌کنی.
‫آره، دقیقاً.
‫هان؟
‫همه این کار رو می‌کنن. نرماله.
‫هان؟!
‫خوش‌آمدگویی نرماله؟!
‫می‌شه صورت‌حساب ما رو بیارید لطفاً؟
‫فکر می‌کنی انجامش میده؟
‫‏25 پنت شرط می‌بندم انجام نمیده.
‫شاید یه‌کم زیاده‌روی کردیم.
‫یور خیلی، نمی‌دونم، پاک و ساده‌ست.
‫تماشاش یه‌کم خجالت‌آوره.
‫واقعاً صحبت باهاش به‌طور عجیبی حال میده.
‫باید یه وقت دیگه هم دعوتش کنیم بیرون.
‫خوش اومدی، یور.
‫خوش گذشت؟
‫خوشحالم که رابطش با همکارهاش ‫داره بهتر می‌شه.
‫خـ...خو...
‫[دوباره اون حس...]
‫شاید اونقدرام خوش نگذشته؟
‫خوش‌آمدگویی...
‫خوش‌آمدگویی! خوش‌آمدگویی! ‫خوش‌آمدگویی!
‫خوش‌آمدگویی! خوش‌آمدگویی!
‫نمی‌تونم...
‫آروم باش.
‫به نظر میاد یه‌کم زیاده‌روی کردی، یور.
‫باهام مهربونه! نمی‌تونم فرار کنم!
‫وای نه.
‫با این وضعیت، دوباره به لوید صدمه می‌زنم...
‫ممکنه بدون اینکه بخوام بکشمش!
‫باید مقاومت کنی، یور!
‫این چی بود؟!
‫آخه چی شده که انقدر گیجت کرده؟
‫خیلی معذرت می‌خوام! خیلی معذرت می‌خوام!
‫حالم خوش نیست!
‫اشکالی نداره! اول، ‫برات یه‌کم آب میارم.
‫لـ...لـ...لـ... لوید می‌خواد کمکم کنه!
‫لطفاً آروم باش!
‫پاپا و ماما دارن با صدای بلند حرف می‌زنن.
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
‫و حالا اخبار فضایی امروز صبح ‫[مأموریت 47: فرود بر ماه]
‫در حالی که رقابت فضایی بین ‫شرق و غرب شدت می‌گیره،
‫مدیر گالاگر از ‫دفتر طراحی تجربی شماره 3
‫- بودجه قابل توجهی دریافت کرده. ‫- یعنی قراره «ارتوس 7» رو پرتاب کنن!
‫خیلی هیجان‌زده‌ام!
‫امیدوارم منفجر نشه.
‫چطور می‌تونی همچین حرفی بزنی؟!
‫ارباب دامیان، تو خیلی بدجنسی!
‫هیچ بدجنسی‌ای در کار نیست.
‫معلومه که دارن تو توسعه عجله می‌کنن فقط ‫به خاطر اینکه نمی‌خوان به غرب ببازن.
‫تازه، چرا کسی باید بخواد بره جایی که ‫هوا نیست و می‌میری؟
‫هیچ غذای خوشمزه‌ای هم اون بالا نیست.
‫شما دو تا نمی‌فهمید ‫فضا چقدر شگفت‌انگیزه!
‫هی، کلاس داره شروع می‌شه.
‫بوم بوم! کابوم!
‫سفینه فضایی الان روی ماه فرود اومد!
‫ظاهراً، اخبار فضایی امروز صبح ‫حس ماجراجوییش رو قلقلک داده.
‫اوه، پس تو هم یه هم‌فکری که ‫شگفتی‌های فضا رو درک می‌کنی!
‫آنیا می‌خواد روی ماه قلعه بسازه ‫و اونجا زندگی کنه.
‫می‌فهمم! کاملاً می‌فهمم!
‫رنگ و شکل سفینه‌ای ‫که ساختی...
‫حتماً مدل «ارتوس کلاس-کی» هست!
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونی، مدیر گالاگر اون مدل رو ‫هشت سال پیش طراحی کرده!
‫تو خیلی چیزها می‌دونی.
‫هع. اکتشافات فضایی توسط ‫دولت رهبری می‌شه.
‫وقتی من سیاستمدار شدم،
‫کاری می‌کنم سفر به ماه خیلی آسون بشه... ‫یا همچین چیزی...
‫کمک! کمک!
‫کابین خلبان آتیش گرفته!
‫خونسرد باش، معاون کاپیتان!
‫نه! همین الان یه کاری بکن!
‫- اول، باید اکسیژن رو خارج کنیم... ‫- اگه می‌خوای صدات رو بشنوه باید بلند حرف بزنی.
‫اول آب.
‫و ما فرار کردیم!
[مأموریت بعدی]
‫[مأموریت 48: وضعیت سطح اضطراری 3]