.
‫شما چهار نفر بیاید جلو.
‫از خوابگاه سیسیل، سال اولی، آنیا فورجر.
‫از همون کلاس، بکی بلک‌بل.
‫از همون کلاس، دامیان دزموند.
‫از خوابگاه والد، سال اولی، بیل واتکینز.
‫در حادثه‌ی اخیرِ اتوبوس‌ربایی،
‫شما چهار نفر کمک بزرگی ‫به حل سریع ماجرا کردید،
‫و چون آرامش خودتون رو حفظ کردید ‫و هوای همدیگه رو داشتید،
‫تونستید تو همچین موقعیت خطرناکی دووم بیارید
‫بدون اینکه حتی یه نفر آسیب ببینه.
‫برای تجلیل از شجاعت، ‫خرد و اراده‌ی قوی شما...
‫به هر کدوم از شما یک نشانِ استلا اهدا می‌شه!
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
!اولین استلام! خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم [مأموریت 46: دوران آنیا فرا رسیده]
‫منم همینطور! منم همینطور!
‫هه. انتظارش رو داشتم.
‫منظورم اینه که، کار خاصی نکردم ‫که به‌خاطرش نشان بگیرم.
‫این درست نیست، ارباب دامیان!
‫«نقشه‌ی خرابکاری تو شلوارِ» شما بود که ‫باعث حل شدن ماجرا شد!
‫همین الان ساکت شو.
‫ظاهراً، یکی از روزنامه‌ها ‫می‌خواد باهامون مصاحبه کنه!
‫وای خدا! اگه معروف بشیم چی؟
‫ها؟
‫به خاطر مسائل امنیتی، ‫ما اون پیشنهاد رو رد کردیم.
‫مقامات هم بهمون گفتن ‫که در این مورد صحبت نکنیم.
‫مطمئنم سرویس امنیت ملی هم
‫دلش نمی‌خواد توجه‌ها توسط ‫یه مشت بچه از روی اون‌ها برداشته بشه.
‫چی؟ پس رؤیای خوانندگیِ من چی می‌شه!
‫ولی واقعاً، اینکه هیچ‌کدوم از بچه‌ها ‫تو اون ماجرای بزرگ آسیب ندیدن
‫- یه معجزه‌ست. ‫- دستگیرشون کنید! تمام مظنونین رو دستگیر کنید!
‫تک‌تیراندازها، عقب بایستید.
‫ایکس-1، ایکس-2 و ایکس-3 رو ببرید ایستگاه 13.
‫دیگه جاتون امنه. ‫خوب دووم آوردی بچه.
‫به من نگو «بچه»! من یه دزموندم!
‫اصلاً هم از اون چیز نترسیده بودم!
‫می‌تونید از اتوبوس پیاده شید.
‫این چیز الکیه.
‫سلامت تمام گروگان‌ها ‫تأیید شد.
‫بسیار خب. حالا، ممنوعیت ‫انتشار اخبار رو بردارید.
‫با والدین و سرپرست‌هاشون تماس بگیرید، ‫و بگید بیان بچه‌ها رو ببرن.
‫می‌گیم چند روز دیگه دوباره ‫برای بازجویی بیان.
‫متوجه شدم.
‫اون‌هایی که خوابگاهی هستن هم می‌تونن ‫برای امروز برگردن خوابگاه.
‫بکی!
‫بابایی!
‫بابا!
‫بکی! خیلی خوشحالم که سالمی!
‫مامان کجاست؟
‫نمی‌تونستم بیارمش همچین ‫جای خطرناکی.
‫توی خونه داره از نگرانی می‌میره.
‫بیا زود برگردیم خونه تا دیگه ‫مجبور نباشه نگران باشه.
‫باشه!
‫بعداً می‌بینمت!
‫چـ... چی؟
‫نگران نباش.
‫ترسناک نیست.
‫تو واقعاً فوق‌العاده‌ای.
‫می‌دونم که خیلی مسخره‌ت کردم، ولی...
‫گمونم متأسفم... یا همچین چیزی...
‫تو هم خیلی باحال بودی، پسر دوم!
‫سعی کردی بمب من رو بگیری! ‫مثل یه قهرمان بودی یا همچین چیزی.
‫چی...
‫ا... اون که عادی بود! چیزی نبود!
‫ا... این... فقط... فقط... ‫طبیعیه که آدم به دوستش کمک کنه!
‫دوست...
!یه دوست [نبردِ نقشه‌های دوستی]
‫فکر کنم بالأخره آنیا ‫رفیقِ فابریکت شد!
‫متأسفم مامان. آنیا این نبرد رو برد.
‫ها؟ چی داری می‌گی؟
‫تازه، من نگفتم رفیق فابریکمی.
‫آنیا فردا میاد خونه‌تون!
‫ها؟ چرا؟
‫شوکه شد.
‫آ... آخه دوست‌ها باید برن خونه‌ی دوستشون ‫و پدر و مادرشون رو معرفی کنن،
‫بعدش همه‌مون می‌ریم تو اتاقت ‫و راجع به صلح جهانی حرف می‌زنیم.
‫عمراً یهویی دعوتت کنم.
‫این چرت و پرت‌ها راجع به معرفی ‫و صلح و این‌ها چیه؟
‫چرا باید همچین کاری بکنم؟
‫تازه، چه خبرته؟ پس فقط اسم دزموند ‫برات مهم بود؟
‫پسر، داشتی گولم می‌زدیا.
‫هیچ‌وقت قرار نیست دوستم بشی! هه.
‫دوبله شوکه شد!
‫در ضمن، مطمئنم متوجه شدی.
‫هیچ‌کس از خانواده‌ی من ‫نیومده دنبالم.
‫حتی اگه بهم نزدیکتر هم بشی، نمی‌تونی ‫به پدر و مادرم نزدیک بشی.
‫چه غلطا؟! ‫تازه، خانواده‌ی تو هم اینجا نیستن!
‫اگه والدینتون هنوز نیومدن دنبالتون، ‫پلیس می‌رسوندتون خونه.
‫- سوار ماشین پلیس می‌شیم؟ چه هیجان‌انگیز! ‫- دوشیزه آنیا!
‫دوشیزه آنیا!
‫دوشیزه آنیا؟
‫دوشیزه آنیا!
‫مامان!
‫وای، خداروشکر!
‫همه‌جا دنبالت گشتم و بعدش ‫اخبار اتفاقی که اینجا افتاده رو شنیدم!
‫دویدی تا اینجا؟
‫آسیب دیدی؟
‫صدمه دیدی؟!
‫چاقو خوردی یا تیر خوردی یا ‫له شدی یا تیکه پاره شدی؟!
‫آنیا خوبه...
‫مامان!
‫آروم باش، آروم. دیگه جات امنه.
‫ببخشید که انقدر طول کشید بیام نجاتت بدم.
‫شاید اعصابش از فولاد نباشه.
‫خیالم راحت شد که داره مثل هم‌سن و سالانش رفتار می‌کنه
‫هه! چقدر لوس.
‫ای بابا... فکر نمی‌کردم این ماجرا ‫بدون تیم ضربت تموم بشه.
‫انگار الکی تا اینجا ‫تخته‌گاز اومدیم، نه؟
‫بابا هم اینجا بود!
‫هوف...
‫نمی‌دونم چی شد، ولی اگه ‫همه چی به خیر گذشته، من برمی‌گردم.
‫فقط بودن کنار این همه مأمور ‫سرویس امنیت ملی
‫باعث می‌شه دل‌پیچه بگیرم.
‫نمی‌خوای یه تجدید دیدار پراحساس ‫با دخترت داشته باشی؟
‫لویدِ بیمارستان در حال حاضر ‫باید توی سفر کاری باشه،
‫پس خیلی زوده که بعد از شنیدن اخبار ‫خودش رو برسونه به صحنه.
‫خیلی مشکوک به نظر میاد.
‫وقتی برگشتیم خونه براش ‫یه غذایی که دوست داره درست می‌کنم.
‫که اینطور.
‫همبرگر استیک!
‫راستی... تو دامیانی، درسته؟
‫تو راه که میومدم ماشین ملیندا رو دیدم،
‫البته از کنارش رد شدم.
‫فکر کنم هر لحظه برسه.
‫آه، اومدش.
‫شریک مامان تو نقشه‌ی دوستی! ‫اون رقیبِ منه.
‫دامیان!
‫مـ... مادر؟
‫اوه، دامیان! دامیان!
‫مادر... شما اومدید دنبالم؟
‫چی داری می‌گی؟ ‫معلومه که اومدم!
‫دیر کردم چون تازه همین الان ‫خبردار شدم.
‫لطفاً من رو ببخش.
‫آه، دامیان. دامیانِ عزیزِ من.
‫اگه اتفاقی برات میفتاد، من...
‫آه، دامیان. دامیانِ دوست‌داشتنی من.
‫فقط خوشحالم که سالمی.
‫یه جورایی شبیه داییه. اوق.
‫آخیش، خداروشکر.
‫من اصلاً نترسیده بودم.
‫فقط به این خاطر ناراحتم ‫که نشد موزه رو ببینم.
‫لازم نیست ادای آدم‌های قوی رو در بیاری عزیزم
‫مادر... امم...
‫لطفاً به پدر نگید... که گریه کردم.
‫نمی‌خوام نگران بشه.
‫نباید میومدم اینجا.
‫معلومه که بهش نمی‌گم.
‫و تو هم مطمئن شو که به هیچ وجه ‫به پدرت نگی که من اینجا بودم.
‫کاش تو اتوبوس‌ربایی مُرده بود...
‫- آه، دامیان... ‫- اصلاً برام مهم نیستی.
‫- اوه، خیلی خوشحالم که سالمی. ‫- نمی‌تونم ریختت رو تحمل کنم.
‫- می‌شه دیگه بذاری بری؟ ‫- ببین چطوری ادای آدم‌های قوی رو در میاره. چه بانمک.
‫- وقتی برسیم خونه، خودم برات غذا درست می‌کنم. خیلی وقته نپختم. ‫- اگه فقط نبود، من...
‫تو گنجینه‌ی منی.
‫- تو نفرین منی. ‫- دوستت دارم، دامیان.
‫بهم قول بده.
‫نور ستاره، نور ستاره!
‫آنیای استارلایت! (ستاره‌دار)
‫نباید فلفل دلمه‌هات رو ‫بذاری بمونه، دوشیزه آنیا.
‫آنیای استارلایت لازم نیست ‫اون‌ها رو بخوره. اشکالی نداره.
‫این چه منطق مسخره‌ایه؟ ‫بخورشون، همین الان.
‫افتخار می‌کنم که استلا گرفتی،
‫ولی نمی‌تونم به خاطر ایستادنِ بی‌مهابا ‫جلوی مظنونین تشویقت کنم.
‫راست می‌گه. نباید ‫کار خطرناکی بکنی.
‫معلم هم بهم همین رو گفت.
‫شنیدم که از گروگان‌گیرها ‫غذا خواستی.
‫خـ... خب، آنیا گرسنه‌ش بود.
‫خیلی متأسفم!
‫صبحونه‌ای که درست کردم حتماً ‫به اندازه کافی سیرکننده نبوده!
‫کلاس‌هات از امروز شروع می‌شه، نه؟
‫من می‌رسونمت مدرسه، ‫پس زود بخور و لباس بپوش.
‫آره.
‫شاید خوب به نظر بیاد، ولی اون ماجرا ‫حتماً فشار زیادی روش آورده.
‫باید حواسم به اوضاع باشه.
‫ماشین بابا قراضه‌ست.
‫خیلی کوچیک‌تر و تنگ‌تر ‫از اتوبوسه.
‫آخ، خیلی تنگه.
‫ماشین بکی خیلی پهنه ‫و برق می‌زنه.
‫ساکت باش.
‫یا شاید هم اصلاً فشاری روش نیست.
‫آنیا و مامان اون روز سوار ‫ماشین پلیس شدن!
‫خیلی تند می‌رفت، ویژژژ! خیلی حال داد!
‫که اینطور. پس پلیس اسکورت‌تون کرد تا خونه.
‫ببخشید که نتونستم خودم بیام ‫دنبالت.
‫اشکالی نداره.
‫تو واقعاً اونجا بودی بابا.
‫بابا.
‫همم؟
‫خانواده‌هایی که اومدن دنبال بچه‌هاشون ‫با هم خوب بودن؟
‫همم؟ خب، فرض بر اینه که باشن.
‫اکثر خانواده‌ها تو اون موقعیت میان ‫دنبال بچه‌هاشون.
‫چطور مگه؟
‫حتی اگه بهم نزدیکتر هم بشی، نمی‌تونی ‫به پدر و مادرم نزدیک بشی.
‫دامیان!
‫مادر...
‫آه، دامیان...
‫- نمی‌تونم ریختت رو تحمل کنم. ‫- تو نفرین منی.
‫بهم قول بده.
‫خانواده پسر دوم خیلی عجیب بودن.
‫واقعاً اذیتش می‌کنه که ‫من نرفتم دنبالش؟
‫درسته.
‫اون روزهاش رو تو پرورشگاه گذرونده ‫بدون اینکه کسی بیاد دنبالش،
‫درست مثل بقیه بچه‌های اونجا.
‫باید خیلی آسیب دیده باشه.
‫باید قلبش رو التیام بدم، ‫وگرنه روی مأموریت تأثیر می‌ذاره.
‫باید چی کار کنم؟!
‫آه... آنیا امروز یهو ‫هوس کیک کرده.
‫واقعاً؟ خیلی‌خب!
‫وقتی از مدرسه برمی‌گردی ‫می‌خریم!
‫بهترین نوعش رو!
‫آخ جون!
‫حالتون کاملاً خوب شده؟
‫بله، ممنون.
‫اگرچه زمان‌هایی هست که یاد اون اتفاق میفتم ‫و شروع می‌کنم به لرزیدن.
‫اگه بخواید می‌تونم به یه روانپزشک ‫خیلی معروف معرفیتون کنم.
‫هرچند من بیشتر نگران بچه‌هام ‫تا خودم.
‫البته، ولی سلامت کسانی که ‫از بچه‌ها حمایت می‌کنن هم مهمه.
‫راستی، شنیدم جلسه‌ی والدین ‫دیروز خوب پیش نرفت.
‫خب، سرویس امنیت ملی ‫حضور داشت،
‫واسه همین سخت می‌شد ‫آزادانه صحبت کرد.
‫ولی والدین حق دارن که ‫عصبانی و نگران باشن.
‫به عنوان کادر مدرسه، باید هر کاری می‌تونیم بکنیم
‫تا به دانش‌آموزان کمک کنیم از این ماجرا عبور کنن
‫دقیقاً.
‫روز خوبی داشته باشید، ارباب جوان.
‫آه!
‫صبح به‌خیر، ارباب دامیان!
‫سلام.
‫عجیبه که با ماشین رسوندنت مدرسه، نه؟
‫بعد از این همه وقت خوش گذشت ‫که با خانواده‌ت وقت گذروندی؟
‫همم؟ آره...
‫هی، جیوز. مادر کجاست؟
‫ایشون به ویلا برگشتن.
‫که اینطور.
‫جسارته که من این رو بگم قربان،
‫پس لطفاً فرض کنید ‫دارم با خودم حرف می‌زنم.
‫ولی مادرتون تمام غذاهایی که ‫روی میز می‌بینید رو خودشون پختن.
‫می‌فهمم.
‫خب... مثل همیشه بود، گمونم.
‫عالیه.
‫ای بابا... امروز برمی‌گردیم ‫به زندگیِ بی‌رحمانه‌ی خوابگاه.
‫صبح به‌خیر، دامیان!
‫اوه، صبح به‌خیر.
‫وای خدای من! واقعاً جواب داد!
‫اون از کلاس 4 بود...
‫خب، شما الان ناجی کلاس ‫‏3 و 4 هستید، ارباب دامیان.
‫وای خدای من! بکی! صبح به‌خیر!
‫چی؟
‫نقشه کمک خواستنت معرکه بود بکی!
‫آه... خب، گمونم بود.
‫وای خدای من! آنیای قهرمان!
‫قهرمان؟!
‫وقتی جلوی آدم‌بدها وایسادی خیلی خفن بودی، ‫آنیای قهرمان!
‫نوچ نوچ نوچ. بهم بگید ‫«آنیای دو ستاره».
‫آنیای دو ستاره!
‫خوبه، خوبه.
‫هی، فورجر. صبح به‌خیر.
‫صبح به‌خیر.
‫صبح به‌خیر، آنیا.
‫بابت چیزهای بدی که پشت سرت گفتم ‫متأسفم.
‫هی، بمب ترسناک نبود؟
‫چطوری اون آدم بده رو راضی کردی بس کنه؟
‫صبح به‌خیر دوشیزه فورجر. ‫بیا با هم بریم کلاس.
‫دوست داری با هم ناهار بخوریم؟
‫هه. دوران آنیا فرا رسیده.
‫باید چی کار کنم؟
‫آنیا انقدر محبوب شده که ممکنه ‫صد تا دوست پیدا کنه.
‫انقدر دوست پیدا می‌کنم که ‫احتمالاً بتونم دنیا رو تسخیر کنم!
‫ببین اون کله‌پوک چطور مغرور شده.
‫چیه؟ حسودیت شده؟
‫عمراً!
‫- حالا همه می‌فهمن آنیا چقدر جذابه ‫- پسر، تو محشری.
‫- و ممکنه سعی کنن از چنگت درش بیارن. ‫- تو فوق‌العاده‌ای، آنیا.
‫تحت تأثیر قرار گرفتم.
[لرز]
‫صبر کن. چرا دارم می‌لرزم؟ [لرز]
‫اینطوری نیست که حسی ‫به اون کوتوله داشته باشم!
‫اون کسی رو راضی نکرد.
‫اون فقط یه رعیتِ شکمو بود ‫که داشت گدایی غذا می‌کرد!
‫حتی منم نمی‌دونم چرا اتوبوس‌ربا ‫به خاطر اون بی‌خیال شد.
‫وای! خیلی عجیبه که به عنوان یه شهروند عادی ‫می‌تونی بری مدرسه ایدن.
‫باید خیلی سرسخت باشی. تعجبی نداره ‫تونستی جلوی آدم‌بدها وایسی!
‫یعنی اگه منم یه شهروند عادی بشم ‫می‌تونم مثل آنیای قهرمان قوی بشم؟
‫راز شهروند عادی بودن رو بهمون بگو!
‫اصلاً آدم‌های عادی چی می‌خورن؟
‫بخورید.
‫یه چیز خیلی سوخته و سیاه، ‫و یه چیز خیلی تیغ‌دار و شور.
‫همیشه همینه.
‫ای‌وای!
‫دیوونه‌کننده‌ست!
‫پس آدم‌های عادی هر روز این چیزها رو می‌خورن ‫تا معده‌شون قوی شه؟
‫تعجبی نداره انقدر قوی‌ان.
‫هوم! حتماً خیلی فقیری که ‫والدینت برات آشپزی می‌کنن!
‫خیلی ضایع نیست، ارباب دامیان؟
‫ها؟ فـ... فکر کنم خوبه.
‫دستپخت مادر خوشمزه بود.
‫واقعاً؟
‫ارباب دامیان، تازگیا خیلی ‫باهاش مهربون شدین.
‫مهربون نیستم! خیلی هم تندم!
‫لطفاً به پدر نگید گریه کردم.
آه، پسر دومِ دوست‌داشتنی من [تخیلات او]
‫ولی من از بچه‌های ضعیفی که گریه می‌کنن متنفرم
‫همه می‌گن اگه ادای آنیای قهرمان رو ‫در بیاری قوی‌تر می‌شی!
‫آره، آره.
‫زنده باد مردم عادی!
‫لعنتی! منم می‌خوام پسر قوی‌ای باشم!
‫اومدم خونه‌ی دوشیزه آنیا ‫تا یاد بگیرم چطور یه آدم عادی باشم.
‫با بابام!
‫هوای پسر دوم رو داشته باشید، ‫لطفاً و ممنون.
‫- حتماً. ‫- بورف.
‫آنیا هیچ‌وقت به این فکر نکرده بود...
‫نقشه ب، نقشه‌ی دوستی...
‫آنیا فقط به رفتن به خونه‌ی ‫پسر دوم فکر کرده بود.
‫فقط باید دعوتش کنم خونه‌مون.
‫آره... این برعکسِ نقشه ب هست.
‫اسمش رو می‌ذارم...
[نقشه پ]
‫نقشه پ.
‫خوردن اون چیزها ترسناک نیست؟
‫هه. من هر روز می‌خورم، کاملاً آماده‌ی مرگم.
‫- وای، فوق‌العاده‌ست دوشیزه فورجر! ‫- آنیا به پسر دوم نشون میده خانواده‌ش چقدر قوی‌ان.
‫اگه هر روز سخت تمرین کنی، می‌تونی ‫بچه‌ی قوی‌ای بشی که گریه نمی‌کنه.
‫خیلی باحاله!
‫دروغگو. همین الان داشتی ‫زار زار گریه می‌کردی.
‫دیگه چی؟ دیگه معمولاً چی کار می‌کنی؟
‫همم... مثل چی درس می‌خونم.
‫بابا مجبورم می‌کنه.
‫مشق‌هات رو نوشتی؟!
‫ای‌وای!
‫خب، اون که تقریباً عادیه...
‫تازه، وقتی می‌ریم خرید سوپرمارکت، آنیا باید ‫چیزهای سنگین بلند کنه.
‫آنیا اون خوراکی‌ها رو میاره.
‫قبل از اینکه حساب کنیم نخورشون.
‫که اینطور. پس اینجوری ‫عضله در میاری.
‫صبر کن، تنهایی میری خرید؟ ‫عالیه!
‫امم... همچنین، مسواک من حدود ‫‏100 کیلوگرم وزن داره!
‫چی؟!
‫آبِ حموم حدود 100 درجه‌ست.
‫جدی می‌گی؟!
‫- تازه، من هر روز با یه هیولای سفید می‌جنگم. ‫- بورف.
‫- وای نه! آنیا دوباره داره اغراق می‌کنه! ‫- تو خونه‌تون هیولا دارید؟!
‫دوباره بهش می‌گن دروغگو.
‫خـ... خب، می‌دونید...
‫راز واقعی قدرت آنیا ‫تمرین‌های مادرشه.
‫مادرش خیلی قویه.
‫به منم تمرین داده.
‫وای.
‫- پس مامان‌های معمولی قوی‌ان؟ ‫- داره سعی می‌کنه محبوبیت آنیا رو بده به مامانش.
‫چطور جرأت می‌کنی بکی؟
‫نکنه جاسوسی هستی که اومده تو ‫نبرد نقشه‌های دوستی دخالت کنه؟
‫اگه بریم خونه‌ی دوشیزه فورجر، ‫فکر می‌کنی بهمون تمرین میده؟
‫نچ. اگه بیاید اصلاً قوی نمی‌شید. [هدف نقشه رو به خاطر حسادت گم کرده]
‫آه، ای بابا...
‫اِ، آم... گردنِ مامان الان شکسته‌ست، ‫پس داره استراحت می‌کنه.
‫ها؟
‫گردنش شکسته و زنده‌ست؟
‫مامان‌های معمولی دیوونه‌ن!
‫امیدوارم زودتر خوب بشه.
‫آنیا به جاش بهتون تمرین میده.
‫اینطوری مشت می‌زنن.
‫اینطوری؟
‫خیلی آموزنده بود، دوشیزه فورجر!
‫چه احمقانه! زحمت نکشید بچه‌ها.
‫با دوست شدن با اون فقط مایه‌ی ‫شرمساری اسمِ خانواده‌تون می‌شید.
‫آره، آره!
‫پسر دوم هم سعی داره محبوبیت ‫آنیا رو بدزده...
‫خب، همچین بیراه هم نمی‌گی، ‫چون حسودیش شده.
‫امم، نشده، جهت اطلاع.
ازت متنفرم، پسر دوم. کله‌پوک [هدف رو گم کرد]
‫چی گفتی؟! خب، منم از تو متنفرم!
‫احمق! خنگول!
‫تو یه زشتِ خنگی با پاهای کوتاه و ‫نمره‌های بد و دست‌خط بدی!
‫کفتارِ ماده‌ی طمع‌کار!
‫مامانت گوریله!
‫بابات یه کلاهبرداره!
‫وای، مهارت توهین کردن ارباب دامیان ‫پیشرفت کرده!
‫آنیا پاهاش کوتاه نیست...
‫وای، دامیان دوشیزه فورجر رو به گریه انداخت.
‫یعنی دامیان قوی‌تره؟
‫دزموندها واقعاً شکست‌ناپذیرن!
‫نه! ولی آنیا قوی‌ترینه!
‫آنیا می‌خواد دنیا رو تسخیر کنه!
‫اصلاً چی داری می‌گی آنیا؟! ‫آروم باش!
‫گریه نکن، گریه نکن...
‫ام، من...
‫کارت رو کردی، ارباب دامیان! ‫این یه پیروزی بی‌نقص بود!
‫مـ... متأسفم، باشه؟
‫اون کیک‌هایی رو که می‌خواستی برات میارم، ‫پس، امم...
‫گریه نکن.
‫ارباب دامیان همین الان...
‫...عذرخواهی کرد.
‫نـ... نکردم!
‫زنگ خورد! برمی‌گردیم کلاس!
‫عذرخواهی کرد...
‫ساکت شو! نکردم!
‫فـ... فقط کسی که بتونه ‫درست عذرخواهی کنه قوی‌تره.
‫یعنی من بردم!
‫اوه، فهمیدم!
‫عالیه!
‫آنیا نباخت.
‫چی؟!
‫آنیا هم قوی‌تره.
‫چطوری؟! تو همین الان داشتی گریه می‌کردی!
‫نخیرم. تو داشتی گریه می‌کردی وقتی ‫اومدن دنبالت، پسر دوم.
‫بهشون نگو لعنتی!
‫خب، تو داشتی زار می‌زدی و ‫آب دماغت آویزون بود!
‫نخیرم. تازه آنیا بانمکه، ‫پس آب دماغ نداره.
‫چی؟ خودت به خودت گفتی بانمک؟ ‫چه خنگولی!
‫تو خنگولی که به من گفتی خنگول، خنگول!
‫ساکت شو! خنگول! خنگول! خنگول!
‫فقط همین کلمه رو بلدی.
‫دیگه واقعاً عصبانی شدم! نشونت میدم...
‫و اینگونه بود که هر دو با هم دیر رسیدن.
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
[مأموریت بعدی]
‫[مأموریت 47: مشکلات آستین] ‫[یه آشناییِ معمولی]