.
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
خانم آنیا [مأموریت 42: نقشه‌ی اکیپ مامان‌ها]
‫من دارم می‌رم یه‌کم خرید کنم. ‫چیزی هست که بخوای؟
‫ام... اون خوراکی چایی تُردهایی ‫که معلمم بهم داد.
‫خوراکی چایی تُرد...
‫یعنی مال کدوم مغازه‌ست؟
‫نمی‌دونم.
‫باشه.
‫می‌بینم می‌تونم پیداشون کنم یا نه.
‫آره!
‫پسر دوم گفت برام کیک می‌پزه ‫و هنوز هیچی بهم نداده.
‫«بهترین کیک دنیا رو برات درست می‌کنم!» ‫[اون هیچوقت این رو نگفت]
‫عوضی. کیکه الکی بود.
‫خب، اگه اینطوره، ‫برات دنبال این کیک هم می‌گردم.
‫هورا!
‫خیلی خوشحالم که خانم آنیا ‫با دامیان خوب کنار اومده.
‫نمی‌دونستم باید چی کار کنم
‫وقتی به‌خاطر چیزی که بهش یاد دادم، ‫مُشت زد بهش.
‫شاید چون کتک‌کاری کردن، ‫بهم نزدیک‌تر شدن.
‫نه، امکان نداره.
‫این حتماً به‌خاطر تلاش‌های ‫سخت خانم آنیا بوده.
‫منم باید به عنوان مادرش ‫بیشتر تلاش کنم.
‫اول، باید برم این ‫خوراکی‌ها و کیک‌ها رو تهیه کنم.
‫ولی کجا باید برم؟
‫و ساندویچ‌های کره‌ای اون ‫مغازه‌ـه هم واقعاً محشر بود!
‫می‌دونم!
‫خانم فورجر.
‫سلام.
‫دارید می‌رید خرید؟
‫ام...
‫شاید این خانم‌ها در مورد ‫شیرینی‌فروشی‌ها بدونن...
‫ام...
‫چی؟! تو حتی نمی‌دونی ‫خوراکی چایی از کجا بخری؟!
‫هر مادر درست و حسابی‌ای این رو می‌دونه!
‫چقدر مشکوک!
‫نه، هیچی نیست! خیلی ببخشید!
‫نزدیک بود لو برم.
‫می‌خوای بریم مغازه جدیده تو خیابون لیندون؟
‫عالیه!
‫خیلی معروف شده.
‫واقعاً؟
‫یعنی کِی می‌تونم بالأخره ‫با آدم‌های عادی قاطی بشم؟
‫یعنی بقیه کجا ‫یاد گرفتن که «عادی» باشن؟
‫یعنی از پدر و مادرهاشون ‫یاد گرفتن؟
‫ولی من...
‫نه، نه! نباید امیدت رو از دست بدی، یور.
‫تو باید برای شغلت سخت کار کنی!
‫خوراکی‌های خوشمزه...
‫حدس می‌زنم توی یه فروشگاه بزرگ باشن.
‫من به ندرت تنهایی میام ‫فروشگاه بزرگ. خیلی استرس دارم.
‫دوست دارید لوازم آرایشی جدیدمون رو امتحان کنید؟
‫«خط چشم» ما خیلی پرطرفداره.
‫خط چشم؟!
‫«خط» اسم رمزِ ضربه به چشمه؟!
‫این یه سلاحه که مخصوص همون کاره؟!
‫نه، نه. باید عادی باشم!
‫ام...
‫ببخشید. من دنبال خوراکی‌ام، نه سلاح.
‫خوراکی‌ها طبقه‌ی پایین ما هستن.
‫خـ... خیلی ممنونم!
‫سلاح؟
‫شایعه‌هاش رو شنیده بودم، ولی ‫فروشگاه‌های بزرگ واقعاً ترسناکن!
‫برای من، اینجا یه جای وحشتناکه ‫که پر از تله‌ست.
‫باید عجله کنم و چیزی که براش ‫اومدم رو بگیرم و فرار کنم!
‫نولا، باید سریع‌تر بری.
‫اِ، خانم... از اونجایی که شما ‫همه‌ی این‌ها رو خریدید،
‫من جلوم رو نمی‌بینم...
‫برو کنار. من خودم جلوتر می‌رم...
‫خانم!
‫وای.
‫آسیبی دیدید؟
‫فوق‌العاده بود!
‫شگفت‌انگیز بود! همین‌جوری ‫ویژ، ویژ، ویژ!
‫هیچ آدم عادی‌ای نمی‌تونه اونجوری حرکت کنه!
‫نه.
‫- خانم، حالتون خوبه؟ ‫- شما یه جور ورزشکارید؟
‫اهل اینجایید؟!
‫ام... من فقط یه خانه‌دارم که ‫اومده خوراکی بخره...
‫الان وقت‌تون آزاده؟
‫می‌شه یه‌کم من رو همراهی کنید؟
‫اِ، ولی من باید برم اون خوراکی‌ها رو بخرم...
‫خوراکی؟ می‌تونی هر چقدر دوست داری ‫از اون تپه اونجا برداری.
‫همه‌ی این‌ها؟
‫این برای تشکر از نجات دادن منه.
‫باشه؟ پس لطفاً...
‫بانوی چابک و مهربون عزیز، ‫لطفاً درخواست خانم رو قبول کنید.
‫ما هم مطمئن می‌شیم که ‫حسابی ازتون تشکر کنیم.
‫ام...
‫چرا من این لباس‌ها رو پوشیدم؟!
‫خیلی ناز شدی.
‫ملیندا.
‫این کیه؟
‫کمک‌دست ماست؟
‫خودشه.
‫چی؟!
‫ما کادو آوردیم.
‫اینجا «انجمن بانوان میهن‌پرست»ـه.
‫ما یه گروهیم که با هم ‫فعالیت‌های مختلف انجام می‌دیم،
‫شامل این ‫لیگ والیبال برای مادرها.
‫ما فقط نمی‌تونیم تیم منطقه‌ی شمالی رو ببریم
‫ما همه‌ش به دوست‌های مامانی ‫توی برلینت می‌بازیم.
‫لطفاً کمک‌مون کن!
‫تجربه‌ی والیبال داری؟
‫ام... ندارم.
‫چه نادر!
‫مـ... مگه مردم معمولاً والیبال بازی می‌کنن؟
‫والیبال الان حسابی ‫بین اکیپ مامان‌ها رو بورسه.
‫پس والیبال «عادی»ـه.
‫خـ... خیلی‌خب. من امتحانش می‌کنم!
‫واقعاً؟! هورا!
‫اگه تجربه نداره، ‫به دردمون می‌خوره؟
‫اون فوق‌العاده ورزشکاره!
‫باشه، قوانین پایه رو برات توضیح می‌دم.
‫باشه!
‫راستی، اسمت چیه؟
‫یـ... یور فورجر.
‫داره میاد سمتت، یور جان.
‫باشه!
‫پس فقط باید توپ هوایی رو برگردونم
‫سمت حریف، ‫بدون اینکه بذارم به زمین بخوره.
‫چه ساعدی! وای، چقدر بلنده!
‫تونستم!
‫این درست بود؟!
‫نه. به نظر نمی‌رسه ‫که درست بوده باشه.
‫عالی بود، یور جان!
‫تو واقعاً فوق‌العاده‌ای!
‫ولی اینکه دو بار پشت سر هم ‫به توپ دست بزنی خطاست.
‫فقط دفعه‌ی بعد حواست باشه!
‫ببخشید.
‫فقط یه بار... فقط یه بار...
‫ایناهاش!
‫این دفعه باید درست باشه!
‫این‌ها که بیشتر ترسیدن!
‫شاید مسئله ‫قدرته نه قوانین.
‫آروم باش، یور.
‫قرار نیست والیبال رو ‫تنهایی بازی کنی.
‫اونم خطا بود.
‫خیلی ببخشید! فکر کردم شاید ‫بی‌ادبی باشه که ازتون کمک بگیرم.
‫بار اولته ورزش تیمی بازی می‌کنی؟
‫ببخشید. می‌دونم بهت گفتیم کمک‌دست ما،
‫ولی لازم نیست نگران ‫چیزی باشی. فقط خوش بگذرون.
‫من فقط می‌خواستم با تو یه‌کم خوش بگذرونم.
‫خـ... خیلی‌خب! تمام تلاشم رو می‌کنم !که خوش بگذرونم
‫خب، بازی رو باختیم، ‫ولی خیلی خوش گذشت!
‫ممنون، یور.
‫نه، نه، من فقط باعث دردسر همه شدم...
‫چی داری می‌گی؟
‫دخترهای منطقه‌ی شمالی
‫داشت گریه‌شون می‌گرفت. ‫اصلاً یه وضعی بود!
‫من یه چای گل سرخ امپراتریس می‌خوام.
‫منم همین رو می‌خوام.
‫- تو چی می‌خوری، یور؟ ‫- حتماً.
‫پـ... پس منم همون چای ‫فلان رو می‌خورم.
‫می‌تونی هرچی دوست داری سفارش بدی، عزیزم.
‫تو اغلب نگران نظر بقیه‌ای؟
‫نه، دقیقاً...
‫بگو ببینم، ازدواج کردی؟
‫بـ... بله، راستش...
‫بچه هم داری؟
‫یـ... یه دختر...
‫هرچند من نامادریش هستم.
‫خب، پس بی‌دلیل نیست .که انقدر نگران به نظر میای
‫باید خیلی سخت باشه.
‫نه. راستش هر روزش خیلی لذت‌بخشه.
‫فقط...
‫به عنوان یه مادر و یه همسر،
‫خیلی وقت‌ها هست که ‫مطمئن نیستم «عادی» بودن یعنی چی.
‫عزیزم، همه‌ی ما همین‌طوریم.
‫بچه‌های من مال خودمن، ولی من حتی ‫نمی‌دونم چطور باهاشون رفتار کنم.
‫برای همینه که دور هم جمع می‌شیم و ‫در مورد چیزهای مختلف گپ می‌زنیم.
‫همه‌مون هر روز داریم اطلاعات جمع می‌کنیم.
‫پس ندونستن، «عادی»ـه.
‫اگه دوست داشتی، ‫باید بازم بهمون سر بزنی.
‫انجمن کوچیک ما خیلی سخت‌گیر نیست.
‫جـ... جدی می‌گید؟
‫البته.
‫خیلی ممنونم! تا جایی که بتونم ‫ازتون یاد می‌گیرم!
‫سخت نگیر، عزیزم.
‫حالا که حرف یاد گرفتن شد، ‫این رو گوش کن، ملیندا.
‫بچه‌ی من چهارمین «تونیتروس»ـِش رو گرفت. (امتیاز منفی)
‫عزیزم.
‫تـ... تونیتروس؟
‫از کالج ایدن؟
‫دختر شما هم ‫اونجا میره؟ چه سالیه؟
‫سال اول.
‫وای! پس هم‌کلاسی ‫پسر ملینداست.
‫کدوم کلاس؟
‫ام... کلاس 3.
‫فورجر... فورجر...
‫وای خدای من.
‫این باید کار سرنوشت باشه.
‫راستش، تازه فهمیدم که هنوز ‫درست خودم رو معرفی نکردم.
‫ببخشید.
‫من ملیندا هستم.
‫ملیندا...
‫دزموند.
‫تو با مادر دامیان ‫آشنا شدی؟
‫شدم.
‫خیلی اتفاقی توی ‫فروشگاه بزرگ نجاتش دادم.
‫مامانِ پسر دوم!
‫عجیبه که اتفاقی به ‫همسر نخست وزیر سابق برخوردی.
‫چی؟!
‫صبر کن، اون آدم مهمیه؟!
‫صبر کن... تو نمی‌دونستی؟
‫من خیلی بی‌ادبانه رفتار کردم...
‫اصلاً سرزنشت کرد؟
‫- نه، ولی یه هاله‌ی مرموزی دورش بود. ‫- ملیندا دزموند...
‫- مادر دامیان. ‫- خیلی مهربون بود.
‫که می‌شه...
‫همسر رهبر ‫حزب اتحاد ملی،
‫داناوان دزموند!
‫حالا یادم اومد، یور.
‫آنیا فورجر.
‫همون دختر کوچولویی که روز مراسم ‫ورودی با پسرم دعواش شد.
‫شـ... شـ... شما مادر دامیان هستید؟!
‫وای خدای من! خیلی متأسفم!
‫تقصیر خانم آنیا نبود.
‫فقط من یه چیز ناجوری ‫بهش یاد داده بودم...
‫یور.
‫خوبه! کاملاً خوبه!
‫جداً می‌گم، مشکلی نیست!
‫شوهرم هم انگار فقط به چشم ‫یه دعوای بچگانه بهش نگاه کرده،
‫پس نگران نباش!
‫ولی...
‫دارم بهت می‌گم که خوبه.
‫اصلاً اهمیتی نداره.
‫خانواده دزموند واقعاً تو تربیت ‫بچه‌هاشون دخالتی نمی‌کنن.
‫راستش، هردوتا پسرشون انقدر باهوشن ‫که حتماً بزرگ کردنشون راحته.
‫خیلی حسودیم می‌شه!
‫مـ... متوجه‌ام...
‫فکر کنم راه‌های زیادی ‫برای بزرگ کردن بچه‌ها هست.
‫مهم‌تر از اون،
‫حالا که می‌دونم تو ‫مادر اون بچه باحاله‌ هستی،
‫حتی بیشتر بهت علاقه‌مند شدم.
‫تو واقعاً خوش‌شانسی.
‫ملیندا به ندرت کسی رو که نمی‌شناسیم ‫به انجمن‌مون دعوت می‌کنه.
‫تقریباً همه‌ی ما قبل از اینکه ملیندا ‫بانوی اول بشه، باهاش دوست بودیم.
‫بس کن. مال خیلی وقت پیشه.
‫بانوی اول؟
‫من فقط اگه تو همه‌چیز ‫اول نباشم، راضی نمی‌شم.
‫من اولین زنی‌ام که تا حالا وجود داشته!
‫عزیزم.
‫یعنی تو بدون اینکه حتی ‫از موقعیتش خبر داشته باشی، باهاش اومدی؟
‫همین حدس رو می‌زدم.
‫برای همین بود که تو دعوت کردنش تردید نکردم.
‫دروغ گفتم که یادم رفت ‫خودم رو معرفی کنم.
‫فقط نمی‌خواستم.
‫بابت اون معذرت می‌خوام.
‫ملیندا...
‫حالا که می‌دونی من کی هستم، ‫بازم باهام عادی رفتار می‌کنی؟
‫البته.
‫اول بودن تو همه‌چیز ‫هیچ ایرادی نداره!
‫ممنونم. این خیلی خوشحالم می‌کنه.
‫به‌خاطر کسی که هستم، ‫دوست‌های زیادی که باهاشون راحت باشم ندارم.
‫همین‌طوری تعارف کردم که دوباره بیای،
‫ولی اگه برات به هر ‫دلیل سیاسی سخت باشه، مجبورت نمی‌کنم.
‫اما اگه ممکن باشه، امیدوارم ‫به دوستی‌مون ادامه بدیم، یور.
‫خب، چرا دیگه کم‌کم جمع‌و‌جور نکنیم؟
‫من می‌رسونمت.
‫در مورد چیزی که قبلاً گفتم...
‫در مورد دامیان.
‫بله؟
‫از چیزی که پیشخدمتمون بهم گفت،
‫به نظر می‌رسه که داره ‫از زندگیش تو مدرسه خیلی لذت می‌بره.
‫شاید داره با... آنیای تو ‫خوب کنار میاد، درسته؟
‫وای، بله! آنیا اغلب در مورد دامیان ‫خیلی خوشایند صحبت می‌کنه!
‫که اینطور. خوبه.
‫امیدوارم...
‫بتونن به دوستی‌شون ادامه بدن.
‫همه‌ی ماجرا همین بود.
‫خب، اون‌ها خانواده‌ی ‫نخست وزیر سابقن.
‫مطمئنم موقعیت‌های ‫پیچیده‌ای دارن.
‫حتماً خیلی سخته.
‫خانم آنیا!
‫بفرما، اینم خوراکی‌ها، کیک‌ها، هله‌هوله‌ها ‫و پفکی‌هایی که ملیندا بهم داد.
‫پفکی؟
‫ملیندا دزموند...
‫همسر رهبر حزب اتحاد ملی.
‫البته، اون یکی از اهدافیه که ‫«وایز» زیر نظر داشته.
‫درست مثل شوهرش، ملیندا هم یه ‫حلقه‌ی کوچیک و انحصاری دور خودش نگه می‌داره.
‫از وقتی حزبشون قدرت رو از دست داده، ‫به ندرت خودش رو درگیر سیاست می‌کنه،
‫و طبق تحقیقات «وایز»، هیچ ‫سابقه‌ی دیگه‌ای که جلب توجه کنه نداره.
‫علاوه بر اون، به نظر می‌رسه با شوهر ‫و پسرهاش هم نسبتاً سرده،
‫پس یه هدف پرخطر و کم‌بازده ‫محسوب می‌شه،
‫و ارزشش از نظر ‫اطلاعاتی پایین در نظر گرفته شده.
‫- ولی واقعاً باید این برخورد رو یه «تصادف» بدونیم؟ ‫- راستش، از اونجایی که خیلی بی‌ادب بودم،
‫- اگه این برخورد عمدی بوده... ‫- شاید باید در عوض براش یه‌کم خوراکی بگیرم.
‫یور این ملاقات رو ترتیب داده؟
‫اون رفت به ‫فروشگاه بزرگ چون...
‫آنیا از مامان خوراکی خواست،
‫واسه همین اون خانم مهمه ‫تو فروشگاه جلوش رو گرفت!
‫جـ... جلوش رو نگرفت!
‫نه، من سوابق یور رو ‫چندین بار بررسی کردم.
‫با توجه به موقعیت و واکنشش، ‫بعید می‌دونم اون درگیر باشه.
‫و اگه بود، نمی‌فهمم ‫چرا باید همه‌چیز رو به من بگه.
‫تنها امکان اینه که ‫طرف ملیندا این رو برنامه‌ریزی کرده.
‫اما به چه دلیلی؟
‫دارن سعی می‌کنن به من نزدیک بشن ‫چون من یه مأمورم؟
‫داناوان بعد از تماسی که داشتیم ‫بهم مشکوک شده؟
‫نمی‌تونم تصور کنم که بخواد ‫از همسرش برای این کار استفاده کنه.
‫نهایتاً، ممکنه بخواد روی خانواده فورجر ‫فشار بیاره، چون آنیا پسرش رو زده.
‫نه، با فکر کردن به رابطه‌ی ‫پدر و پسر، اونم خیلی بعیده.
‫ولی خوش‌بینی زیاد هم خطرناکه...
‫ام، لوید...
‫می‌خواستم بدونم...
‫اشکالی نداره اگه من بعضی‌ وقت‌ها ‫به این «انجمن بانوان میهن‌پرست» برم؟
‫من واقعاً چیز زیادی از دنیا نمی‌دونم،
‫پس این می‌تونه فرصت خوبی برام باشه ‫تا دانش بیشتری به عنوان یه مادر به دست بیارم
‫و بتونم عادی‌تر قاطی بقیه بشم. ‫البته، به کارهای خونه هم می‌رسم.
‫خیلی بعید می‌دونم خانواده دزموند بتونن ‫نمونه‌ی «عادی» بودن باشن، ولی...
‫چی کار باید کرد، گرگ و میش؟
‫اگه بگم نه، ناراحت می‌شه؟
‫ولی با توجه به اینکه هنوز ‫همه‌چیز پشت این قضیه رو نمی‌دونم...
‫نه.
‫مشکلی نیست، یور.
‫لازم نیست خودت رو مجبور کنی ‫که یاد بگیری «عادی» باشی.
‫هر خانواده‌ای متفاوته.
‫بله... حق با توئـه.
‫ولی... موافقم که ‫به انجمن‌شون ملحق بشی.
‫ما خیلی به این ازدواج صوری ‫عادت کردیم،
‫ولی مطمئنم یه‌کم استرس بی‌سروصدا جمع شده.
‫هرچی جاهای بیشتری بیرون این خونه ‫برای آروم شدن داشته باشی، بهتره.
‫البته، یه چندتا چیز ‫هست که باید بیشتر مراقب باشی
‫تا کسی در مورد ‫ازدواج صوری چیزی نفهمه.
‫ولی مهمه که آدم‌هایی رو ‫دور و برت داشته باشی که باهاشون راحتی.
‫می‌دونم که یوری رو داری،
‫ولی مطمئنم چیزهایی هست که فقط می‌تونی ‫به دوست‌هات یا خانم‌های دیگه بگی.
‫تا الان، تو واقعاً فرصتی نداشتی ‫که با دوست‌هات حرف بزنی یا بگردی.
‫فکر می‌کنم خیلی هم خوبه که ‫از همچین چیزهای عادی‌ای لذت ببری.
‫لوید...
‫هرچند، راستش رو بخوای، من دارم ‫از یه زاویه‌ی دیگه هم به این نگاه می‌کنم.
‫شنیدم اون‌هایی که عضو ‫گروه‌های اجتماعی نیستن، ریسک لو رفتن‌شون بالاتره،
‫پس توی «انجمن بانوان میهن‌پرست» ‫جات امن‌تره.
‫مـ... متوجه‌ام...
‫بهترین حالت اینه که ‫چیز دیگه‌ای پشت این ماجرا نباشه.
‫می‌تونیم ریسک لو رفتن یور رو کم کنیم، ‫و شایعاتی که اون از «انجمن بانوان میهن‌پرست»
‫میاره، ممکنه ‫ثابت کنه که به دردبخورن.
‫- حتی اگه چیز دیگه‌ای پشت این باشه، حمایتش می‌کنم و حواسم به اوضاع هست. ‫- دوست‌ها...
‫پس یعنی اون‌ها برات مثل ‫فرانکی هستن.
‫اِ، اون... آره...
‫بابا، «آشفته» رو ‫دوست خودش نمی‌دونه.
‫بیچاره.
‫مهم‌تر از اون،
‫هرچی بیشتر می‌شنوم... شاید ‫رابطه‌ی خانواده‌ی دزموند
‫اونقدرها هم که تحقیقات اولیه‌ی «وایز» ‫نشون می‌داد، بد نباشه.
‫اگه اینطوره، پس ‫دوست شدن یور با ملیندا
‫ممکنه یه مسیر دیگه ‫برای مأموریت باز کنه.
‫نقشه «ب» رو با آنیا و ‫دامیان داریم، ولی این می‌شه...
‫نقشه «پ»، نقشه‌ی اکیپ مامان‌ها!
‫بسته به موقعیت ملیندا،
‫این ممکنه یه میان‌بُر باشه ‫در مقایسه با نقشه «ب» با دامیان.
‫اگه نقشه «پ» خوب پیش بره...
‫آنیا میره تو سطل آشغال!
‫این خیلی بده!
‫آنیا و پسر دوم...
‫و مامان و مامانِ پسر دوم...
‫ما باید بجنگیم ببینیم کی ‫زودتر می‌تونه دوست بشه!
‫که یعنی این هست...
‫«نبرد نقشه‌های رفاقت»!
‫نبردی که نمی‌تونم توش ببازم ‫رسماً شروع شده!
‫نمی‌تونم همینجوری بشینم!
‫بابا! آنیا میره درس بخونه!
‫چی شد یهو؟
‫اخیراً به طور عجیبی با انگیزه شده.
‫باید کلی نقشه جور کنم ‫تا به پسر دوم نزدیک بشم!
‫ام...
‫دوست‌ها؟
‫آها!
‫اگه ملیندا آدم مهمیه،
‫شاید بهتر باشه از ‫«رئیس» هم اجازه بگیرم.
‫نزدیک شدن به ‫همسر نخست وزیر؟
‫بله، مشکلی توش نمی‌بینم.
‫که اینطور. خوبه.
‫هرچند حتی اگه اون محافظه‌کار باشه...
‫اگه هر اتفاقی بیفته، اون وقت البته...
‫پس نمی‌تونم بگم که واقعاً ‫توصیه‌ش می‌کنم.
‫هر کاری می‌کنی، فقط مطمئن شو ‫شوهرت شک نکنه
‫که تو هیچ جهت‌گیری سیاسی‌ای داری.
‫فکر نمی‌کنم مشکلی باشه.
‫فکر کنم لوید قبلاً با آقای دزموند ‫ملاقات کرده و گفته اون آدم خوبیه.
‫و گفت که یه‌کم علاقه‌منده ‫به... حزب... اتحاد... ملی.
‫که اینطور.
‫نتونستم هیچ نقشه‌ای جور کنم، ‫و تا چشم به هم زدم، صبح شد.
‫صبح به‌خیر، آنیا!
‫گوش کن، بکی.
‫چی؟!
‫می‌خوای سریع‌ترین راه ‫برای نزدیک شدن به دامیان رو بدونی؟!
‫می‌بینم که بالأخره جدی شدی!
‫می‌بینم که از صبر کردن خسته شدی ‫و می‌خوای بری تو فاز حمله!
‫گوش کن، آنیا.
‫یه تکنیک باستانی هست
‫که اگه با نون تو دهنت ‫از یه پیچی رد بشی و به یکی بخوری،
‫اون‌وقت با اون طرف موندگار می‌شی!
‫خیلی سریع با هم جور می‌شید!
‫یه برگر یاکیسوبا ‫از بوفه‌ی مدرسه خریدم!
‫بیا! بذارش تو دهنت!
‫داره میاد!
‫به من گوش کن! عشق همه‌ش به موقعیته!
‫خب، حالا!
‫آره.
‫تصادف رفاقتی!
‫نه، بهش نکوب، آنیا! فقط بخور بهش!
‫چی...
‫هه...
‫قرار نیست همینجوری ‫حملاتت رو تحمل کنم.
‫عالی بود، ارباب دامیان!
‫نگاه‌ش کن.
‫واقعاً داره نونی که ‫افتاده زمین رو می‌خوره؟
‫ارباب دامی‌نون... یعنی، ارباب دامیان...
‫به نظر می‌رسه دارید باهاش هماهنگ می‌شید...
‫به‌خاطر هدر دادن غذا متأسفم.
‫لهت می‌کنم!
‫نه، ارباب دامیان! اگه بزنیدش «تونیتروس» می‌گیرید! ‫[سطح دوستی یور و ملیندا: 10+] [- نزدیکی آنیا و دامیان: 100]
‫- عقب‌نشینی کن، آنیا! ‫- وقتی حمله جواب نمی‌ده، ناز کن! فرار کن!
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
[مأموریت بعدی]
مأموریت 43: حسادت سفید] [‫ماجرای اتوبوس‌ربایی کالج ایدن