.
‫خب، فوت کوزه‌گریِ تست فرانسوی معروف من،
‫اینه که دارچین رو مستقیماً تو مایه‌ش می‌ریزی.
‫گرفتم.
‫صبر کن، «مایو» دیگه چیه؟
‫«مایه» مخلوط شیر و تخم‌مرغه.
‫یه جورایی بوی ماهی میده.
‫بیپ!
‫اوه، استیوی، یه گنده‌ش رو گرفتم.
‫استیوی، نگاه کن، نگاه کن!
‫نه! قلقلک نده!
‫قلقلک ماهی!
‫آخه، خداییش. ‫ما شبیه اون خانواده‌های خوشبخت
‫هستیم که اول ‫فیلم‌های فاجعه‌بار می‌بینی.
‫همه‌چیز عالیه.
‫تا اینکه... فاجعه اتفاق میفته.
‫چی شده، عزیزم؟
‫خب، نمی‌خوام داداش کوچولوم رو ‫اینجا مقصر جلوه بدم،
‫ولی قطعاً زندگی رو آسون‌تر نکرده بود.
‫پستانک. پستانکش رو می‌خواد.
‫راستی، باید بهتون بگم. ‫این یه رویاست.
‫- کمکم کن اونی که دوست داره رو پیدا کنم. ‫- مگه سلیقه‌ش فرق می‌کنه؟
‫آره، اون که دسته‌ش آبیه.
‫همه‌شون آبی‌ان.
‫اونیه که صداش شبیه ‫یه دلقک تولد داغونه.
‫من برای حیوون‌های بادکنکی پول اضافه می‌گیرم.
‫می‌گن رویاها راه ذهن...
‫برای حل کردن مشکلاتت ‫تو دنیای واقعی هستن.
‫یه پشتک بی‌نقص.
‫واقعاً بهت افتخار می‌کنم.
‫و درست کردن اوضاع، تخصص منه.
‫پیداش کردم!
‫پستانک نیست. احتمالاً می‌خواد...
‫اما اخیراً، همه‌ی رویاهام...
‫...هی تبدیل به کابوس می‌شن.
‫خب، عروسکش هم نیست. ‫شاید گرسنه‌شه؟
‫عزیزم، یادت رفت ‫قبض خونه رو پرداخت کنی؟
‫- فکر کردم تو پرداخت کردی. ‫- تو گفتی پرداخت می‌کنی.
‫نه، نه، گفتم «می‌تونم»، ولی بعد ‫فکر کردم تو می‌کنی، واسه همین نکردم.
‫مایکل!
‫مامان! بابا!
‫شاید دارن سعی می‌کنن یه چیزی بهم بگن.
‫یا شاید...
‫فقط یه رویاست.
‫لعنتی.
‫باشه، مراقب باش، من جارو رو میارم.
‫نه، نه، نه، بذار خودم میرم.
‫نه، جِن، من جمعش می‌کنم.
‫نه، من جمعش می‌کنم.
‫هات‌داگ غول‌پیکر، من رو نخور.
‫می‌دونم دست‌مون تنگه، ‫ولی داریم می‌گذرونیم.
‫به محض اینکه آلبوم رو تموم کنم...
‫آخه...دو سال گذشته.
‫می‌تونستم تمومش کنم
‫اگه خواننده‌ی اصلی گروهم ‫بی‌خیالم نمی‌شد.
‫من بی‌خیالت نشدم، مایکل.
‫من بهت باور دارم.
‫من... واقعاً دارم.
‫اما الان اوضاع فرق کرده.
‫یه چیزی باید عوض بشه.
‫عوض بشه؟
‫یعنی چی؟
‫همه‌ی پدر مادرها دعوا می‌کنن. چیز مهمی نیست
‫مگه نه؟
‫شاید فقط باید یادشون بیاد ‫قدیم‌ها اوضاع چقدر عالی بود.
[در رویاهات]
‫[دفتر برنامه‌ریزی زندگی عالی استیوی]
[هیچوقت تسلیم نشو] [!!عملیات: صبحانه‌ی خانوادگی]
[فیزیک: 16] [!درستش کن]
‫[ریتینر دندونت رو پیدا کن]
[برگه برچسبی بیشتری از مامان بدزد]
[کار تیمی رویاهات رو محقق می‌کنه] [رویاهات رو محقق کن]
‫اَه!
‫الیوت!
‫خدای من، این دیگه خیلی چندشه.
‫می‌شه لطفاً این رد گوشت گندیده‌ی ‫فاسد شده رو، رو زمین ول نکنی؟
‫پس «تونیِ کالباسی» ‫چطوری راه خونه رو پیدا کنه؟
‫اون یه عروسکه!
‫دلم برات تنگ شده، تونیِ کالباسی. [گمشده]
‫هر جا که هستی.
‫صبح به‌خیر، آقا خرسه، خرس کوچولو، نصفه خرسه
‫فرانک.
‫اوه!
‫هی! می‌خوای یه شعبده‌بازی ببینی؟
‫چرا باید انقدر رو مخ باشی؟
‫یادداشت رو باز کن، استیوی.
‫«استیوی خواهد گفت: چرا باید ‫انقدر...» باشه، تمومش کن.
‫تادا!
‫هنوزم رو مخی.
‫خب، ممنون. می‌تونم کمکت کنم؟
‫نه، نه، نه. نمی‌خواد. ‫این باید بی‌نقص باشه.
‫بی‌خیال! بابا به منم ‫درست کردن تست فرانسوی رو یاد داده.
‫می‌تونم برشون گردونم.
‫پسش بده! خرابش می‌کنی.
‫الیوت!
‫جدی می‌گم. پسش بده!
‫نه!
‫- تقصیر من نبود. ‫- الیوت!
‫یه فکری دارم.
‫چطوره یه شعبده‌بازی واقعی بکنی ‫و خودت رو غیب کنی؟
‫یه نمایش غیب شدن.
‫وای!
‫♪ یادت میاد اون قدیما...؟ ♪
‫سلام، عزیزم. زود بیدار شدی.
‫آره، مامان برات صبحونه درست کرده.
‫جدی؟
‫تق تق.
‫خوبه. ‫اومدی نجاتم بدی. خب، سریع.
‫یه عدد از 1 تا 20 بگو.
‫من نمی‌تونم برگه‌های شاگردهات رو نمره بدم.
‫یالا. فقط یکی؟
‫آخه، این بچه‌ی 12 ساله ‫فکر می‌کنه «پرینس» زیادی گنده شده.
‫اتوماتیک رَده.
‫هی، نوشته «استراحت کن».
‫چون بابا برات صبحونه درست کرده.
‫جدی؟
‫تست فرانسوی معروف.
‫درست مثل قدیما؟
‫آره. درست مثل قدیما.
‫هی، الیوت کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫کجا می‌تونه باشه؟ انگار که همین‌طوری...
‫غیب شد!
‫ها ها! «الیوتِ خارق‌العاده» ‫دوباره وارد می‌شود!
‫الیوت.
‫هی، بچه‌ها، حالا که همه‌مون جمعیم،
‫یه اتفاقی افتاده،
‫و من، فردا خیلی زود باید برم بیرون شهر.
‫داری میری؟
‫خب، دانشگاه «دولوث» دنبال ‫یه «دانشیار» می‌گرده،
‫که می‌دونید، یه جورایی پیشرفت بزرگیه.
‫ولی گفتم برم یه سر بزنم ‫و تا اونجام مادربزرگ رو هم ببینم.
‫ولی اونجا خیلی دوره، ‫تازه بابا هم از «دولوث» متنفره.
‫چی؟ نه، نه، من عاشق هر شهری‌ام ‫که تو اسمش «لوس» داشته باشه.
‫شوخی کردم. شوخی کردم. عالیه!
‫نه. این لبخند الکیِ باباست.
‫می‌شه از روی ‫چشم‌هاش که عجیب غریب می‌شن فهمید.
‫ببین؟ شبیه یه صاریغ مُرده شده.
‫و تا وقتی مامان تو «دولوث»ـه،
‫شماها یه بلیت ورود کامل
‫پیش یه آدم خیلی مهم به اسم «ب-ا-ب-ا» دارید.
‫و براتون صندلی‌های ردیف اول ‫تو «پیتزا پالی» ردیف کردم!
‫ایول!
‫پیتزا پالی، جایی برای تفریح خانواده
‫ورود افراد زیر سن قانونی فقط با همراهی بزرگسال
‫تا وقتی من نیستم، تو قطعاً مسئول همه‌چی هستی
‫تو و بابا میونه‌تون خوبه؟
‫- سر پوله؟ ‫- چی؟
‫من... من می‌تونم برم سر کار. می‌تونم پرستار بچه بشم. ‫یا تو مرکز خرید کار کنم.
‫می‌تونم از «دارک وب» یه کارت شناسایی جعلی بخرم ‫تا قوانین کار کودکان رو دور بزنم...
‫استیوی، استیوی. ‫این فقط یه مصاحبه‌ست.
‫یعنی، قرار نیست حتماً اتفاق بیفته. ‫شاید اصلاً من رو نخوان.
‫تو اصلاً ‫قیافه‌ی جدی من موقع مصاحبه رو دیدی؟
‫خب؟
‫و تا وقتی من نیستم، می‌تونی به الیوت ‫کمک کنی یه کتاب برای گزارشش پیدا کنه؟
‫و هیچی در مورد ‫عملکرد بدن یا دزدان دریایی نباشه.
‫یا عملکرد بدنِ دزدان دریایی.
‫باشه.
‫حتماً.
‫این فقط یه مصاحبه‌ست. ‫مامان و بابا حلش می‌کنن.
‫اگه نکنن چی؟
‫نه، نه، نه، همه‌چی درست می‌شه. ‫درست، درست، درست!
‫آروم باش.
‫هی، استیوی!
‫تو باید کمکم کنی ‫برای گزارشم یه کتاب پیدا کنم.
‫آره، چون هیچ‌چیز ‫مهم‌تر از اون نیست.
‫بی‌خیال. ‫من تو اون کلاس یه نمره‌ی 14 ثابت دارم.
‫الیوت.
‫تو نمی‌تونی نمره‌ی 14 بیاری خونه.
‫می‌تونم اگه خودم رو وقفش کنم.
‫کلاسیک‌ها. باید بچسبی ‫به کتاب‌های کلاسیک.
‫معلم‌ها عاشق این چیزها می‌شن.
‫گرفتم.
‫اوه!
‫تخت پرنده. کلاسیک.
‫گاوچرون‌ها! کلاسیک.
‫«مشت‌های دینامیتی»؟ کلا...
‫صبر کن. استعاره‌ست؟
‫هروقت مشت‌هات واقعاً منفجر شدن، خبرم کن.
‫[ورود افراد متفرقه ممنوع]
‫نه.
‫عمراً!
‫پوستر اولین اجرای مامان و بابا!
‫الیوت، این رو نگاه کن. الیوت؟
‫به «سمساری لرزه بر اندام» خوش اومدید...
‫...جایی که آشغال شما، گنج ماست.
‫می‌تونم کمکتون کنم تا راهتون رو ‫به سمت تخفیف‌های گنده «غارت» کنید؟
‫چه مدل مویِ...
‫...منظورم اینه که اینجا. ‫ببخشید. من فقط دنبال یه پسرم.
‫داداشم! پسر. داداشم، که پسره.
‫خب معلومه.
‫به هرحال، خیلی کمک بزرگی کردی.
‫عاشقتم. یعنی، ممنونم.
‫من خوبم.
‫وای.
‫خانم‌ها و آقایان،
‫معرفی می‌کنم: الیوتِ خارق...
‫ها؟
‫[افسانه‌ی مرد شنی]
‫الیوت!
‫- تو این پایین چی کار می‌کنی؟ ‫- تویی فقط.
‫اون چیه؟
‫هی، پسش بده!
‫«افسانه‌ی مرد شنی، ‫ارمغان‌آور رویاها»؟
‫این بیشترش عکسه، الیوت. ‫این یه کتاب واقعی نیست.
‫آقای مرد شنی...
‫- وای. جادو! ‫- رویاهایت را برایم بیاور...
‫فیوز لعنتی. هر روز همین بساطه.
‫هی، شماها نباید اینجا پایین باشید.
‫شما نباید اینجا پایین... باشید! ‫یعنی، اینجا.
‫تماشا کن که چطور غیب می‌شیم!
‫بدو!
‫نه. وایسید.
‫اگه من به دردسر بیفتم، ‫ممکنه این شغل فوق‌العاده‌م رو از دست بدم.
‫خب. کدوم کتاب رو می‌خوای ارائه بدی؟
‫این یکی!
‫این رو از کجا آوردی؟
‫تردستی.
‫تو...
‫تو دزدیدیش؟ دیوونه شدی؟
‫رو برچسبش نوشته بود «غیرقابل قیمت‌گذاری».
‫که خب معلومه یعنی مجانیه دیگه. خنگ!
‫هی، این رو نگاه کن.
‫می‌گه «مرد شنی» ‫می‌تونه رویاهات رو به واقعیت تبدیل کنه.
‫- چی؟ ‫- همون‌جا.
‫«ای مرد شنی، خواهش می‌کنم، تو را فرامی‌خوانم.»
‫«رویاهایم را به من عطا کن،»
‫«آن‌ها را به واقعیت بدل کن.»
‫وای.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫چی؟
‫استیوی؟
‫چی، استیوی؟ چی؟
‫تو واقعاً زودباوری.
‫نه، نیستم!
‫صبر کن، «زودباور» یعنی چی؟
‫اَه.
‫اگه «مرد شنی» رویاهای من رو واقعی می‌کرد، ‫من یه جت‌پک داشتم،
‫یه شکم شیش تیکه،
‫و مثلاً، مشت‌هام ‫از دینامیت واقعی ساخته شده بودن.
‫تو مشت‌های دینامیتی می‌خوای؟
‫رویای تو چی بود؟
‫استیوی، رویای تو چی ‌بود؟
‫یه اتاق واسه خودم.
‫الیوت، برگرد تو تختت.
‫الیوت، داری چی کار می‌کنی؟
‫الیوت، بیدار شو!
‫الیوت!
‫- چیه؟ ‫- نگاه کن!
‫این امکان نداره واقعی باشه.
‫این کاملاً واقعیه!
‫نه، نه، نه! صبر کن!
‫صبر کن!
‫وای! وای!
‫نمی‌دونستم پارکور بلدی.
‫بلد نیستم!
‫وای!
‫الیوت!
‫می‌تونم پروازش بدم؟
‫می‌تونم پروازش بدم!
‫می‌کشمت!
‫گرفتمت!
‫الیوت، ما رو ببر پایین!
‫می‌خوای بری پایین؟
‫پس بیا بریم پایین!
‫سلام، هاپو!
‫بالا، بالا، بالا، بالا!
‫این تخت شبیه موشکه!
‫موشک خیلی باحال می‌شه.
‫نه، نمی‌شه. صبر کن، اون چیه؟
‫[حالت موشکی]
‫احتمالاً خیلی غیرمسئولانه‌ست
‫اگه من این رو فشار بدم.
‫الیوت، نکن.
‫هی، نگاه کن! اون خونه‌ی ماست.
‫نه، صبر کن. اون یکی استخر داره.
‫چرا ما استخر نداریم؟ ما فقیریم؟
‫اون رو ول کن. این رو نگاه کن.
‫وای.
‫چی کار کردی؟
‫بیاید!
‫من رو پیدا کنید.
‫و رویاهاتون به واقعیت تبدیل می‌شن.
‫وای! اون «مرد شنی» بود؟
‫نمی‌دونم.
‫بیا بریم پیداش کنیم!
‫یا نه.
‫بیدار شو.
‫بیدار شو. بیدار شو.
‫بیدار شو. بیدار شو!
‫استیوی؟
‫بیدار شو!
‫من الان عجیب‌ترین خواب رو دیدم.
‫منم همینطور.
‫مال من فوق‌العاده بود!
‫مال من افتضاح بود.
‫تختم زنده بود!
‫شبیه یه حیوون وحشی بود، و من رامش کردم،
‫و ملافه‌ها رو کشیدم، ‫و شروع کرد به پرواز کردن!
‫و تو.
‫تو آویزون شده بودی و می‌گفتی،
‫«الیوت، بس کن!»
‫و اون ستاره‌های فوق‌العاده اونجا بودن،
‫و تبدیل شدن به «مرد شنی» ‫توی کتاب، و اون گفت...
‫«من رو پیدا کنید و رویاهاتون به واقعیت تبدیل می‌شن.»
‫تو از کجا می‌دونستی؟
‫ما دقیقاً یه خواب رو دیدیم.
‫ولی این امکان نداره، مگه نه؟
‫خدای من! «مرد شنی» واقعیه!
‫ما دیشب جفت‌مون کتاب رو خوندیم.
‫واسه همین جفت‌مون یه خواب دیدیم.
‫یا اینکه جادوییه!
‫لباست رفته بالا، هودینی.
‫جِن.
‫ما باید در مورد این حرف بزنیم.
‫باشه، من باید برم ‫اگه بخوام به این مصاحبه برسم.
‫می‌تونم یه چیزی بگم؟
‫زندگی ما اینجاست.
‫ما بهترین آهنگ‌هامون رو اینجا نوشتیم. ‫بچه‌هامون اینجا به دنیا اومدن.
‫اینجا خونه‌ست.
‫چطور می‌تونیم این رو پشت سر بذاریم؟
‫چون اوضاع عوض می‌شه.
‫این یه شغل خوب با حقوق بیشتره.
‫بچه‌ها تو منطقه‌ی آموزشی بهتری ‫می‌رن، و من...
‫شاید برامون خوب باشه ‫که یه شروع تازه داشته باشیم.
‫می‌دونی، من فقط دارم سعی می‌کنم ‫کاری رو بکنم که به نفع خانواده‌مونه.
‫منم همینطور.
‫اگه تو بخوای بری اونجا،
‫نمی‌دونم بتونم باهاش کنار بیام یا نه.
‫من... من... من باید برم.
‫نه.
[رویاهام رو محقق کن، تا به حقیقت تبدیل بشن]
‫ای مرد شنی، خواهش می‌کنم، تو را فرامی‌خوانم.
‫رویاهایم را به من عطا کن، آن‌ها را به واقعیت بدل کن.
‫هی، بابا! ‫یه دختر مُرده تو غلات صبحونه‌ست.
‫به مامانت بگو.
‫می‌تونم نگه‌ش دارم؟
‫نه!
‫خوبه. زنده‌ای.
‫بابا گفت می‌تونم نگه‌ت دارم.
‫همه‌چی خوبه. من...
‫خوبم.
‫تازه‌ گرفته شده!
‫خدای من، تونستم! جواب داد!
‫سلام!
‫همه‌چی خیلی عالیه!
‫اینجا «شهر صبحانه»‌ست.
‫من قبلاً عاشق این رویا بودم.
‫من ترافل دارم!
‫هو-هو-هو! بالأخره یه دونات واقعی شدم!
‫سلام، دختر!
‫آخ، کی یه هاپوی سوسیسی خوبه؟
‫تو خوبی. آره، تو خوبی. چه بوی خوبی میدی.
‫چه بچه‌ی عجیبی.
‫خیلی‌خب.
‫اومدم دنبالت، آقای شنی!
‫اگه می‌تونی رویاش رو ببینی، ‫پس می‌تونی انجامش بدی، استیوی.
‫هاها! می‌تونم انجامش بدم.
‫چطوری، خل‌وچل؟
‫نه!
‫نه، نه، نه! تو چرا اینجایی؟
‫نمی‌دونم. ‫خوابم برد، و حالا اینجام.
‫برو، برو. بشین، بشین.
‫الیوت، این رو از من دور کن.
‫نگران نباش. تربیتش کردم. نگاه کن.
‫بشین. دست بده.
‫تخت شو!
‫تادا!
‫واو! حالا برو گم‌شو. ‫من می‌خوام آقای شنی رو پیدا کنم.
‫می‌دونستم واقعیه. چطوری پیداش کنیم؟
‫«مایی» وجود نداره.
‫بیا بریم، دختر.
‫آقای شنی! آقای شنی. کجایی؟
‫رویاها اینطوری کار نمی‌کنن.
‫- من آقای شنی رو می‌شناسم! ‫- چی؟ کی حرف زد؟
‫- اون یخچال ما نیست؟ ‫- من این پشتم.
‫ایش، چندشه.
‫بوی آشنایی میده.
‫باشه، همه‌چی مرتبه.
‫فقط یه‌کم این پشت خاک گرفته.
‫اصلاً به اون نگاه نمی‌کنم.
‫هی، ریتینر دندونم.
‫من یه پرنسس بی‌نقصم.
‫باشه.
‫به راهت ادامه بده. تماس چشمی برقرار نکن. ‫هنوز داره نگاهمون می‌کنه؟
‫آره. هنوز داره نگاه می‌کنه.
‫هی! کمکم کنید، می‌شه؟
‫من رو بیارید بالا! بیارید بالا! بیارید بالا!
‫باشه، من هُل میدم، تو بکش.
‫آره، آره، آره، آره. آره!
‫رفیق خودم، الیوتِ بوگندو!
‫تونیِ کالباسی! عاشق این خوابم.
‫حس می‌کنم خیلی زنده‌ام!
‫این خود جنسه.
‫می‌دونستم بوی گند یه چیزی میاد.
‫منم از دیدنت خوشحالم، جوآن.
‫استیوی.
‫منم همین رو گفتم. جوآن.
‫- استی... ‫- جو...
‫- ...وی. ‫- ...آن.
‫- حس می‌کنم داریم یه چیز رو می‌گیم. ‫- همه‌جا رو دنبالت گشتم.
‫من این پشت گیر کرده بودم ‫و داشتم گوله خاک می‌خوردم
‫و یه کاپ‌کیک روانی ‫هی انگشت‌های پام رو قلقلک می‌داد.
‫می‌بینمت، دِلایلا! می‌بینمت!
‫پرنسس بی‌نقص.
‫درسته، فقط به راهت ادامه بده.
‫منم رفتم. بعضی‌ وقت‌ها که احساساتی می‌شم ‫تیکه پاره می‌شم.
‫می‌دونی که چی می‌گم. ‫شما با هم حرف بزنید.
‫ایناهاش. خوبه. خوبیم.
‫هی، چطور این پشت گیر کردی؟
‫یکی من رو تو دنیای واقعی ‫این پشت انداخته.
‫جوآن. خواهرت. همون که اونجا وایساده.
‫باشه، برگرد سر جات.
‫هوس کتک کردی؟ این رو بگیر!
‫کار تو بود!
‫آره، کار من بود.
‫و بازم این کار رو می‌کنم چون اون بوی ‫آشغالدونی آتیش‌گرفته پر از گوشت فاسد میده.
‫بس کن! ادامه بده.
‫می‌شه فقط بهم بگی ‫چطوری به آقای شنی برسم؟
‫آره، ولی هیچوقت بهش نمی‌رسی. ‫نصیحت من رو گوش کن، بی‌خیال آقای شنی شو.
‫برو با اون رفقای صبحونه‌خورِ متوهمت خوش باش
‫تا «اِلی» و من بتونیم ‫با لیزرهای خفن همه‌جا رو بترکونیم.
‫آخ جون...!
‫- همینه. ‫- باشه، باشه، آروم باشید!
‫یه «لطفاً» هم بگی بد نیستا.
‫باشه، این دیگه شدید بود.
‫دنبالم بیاید.
‫آقای شنی اونجا زندگی می‌کنه.
‫خب. به نظر آسون میاد.
‫ولی اگه سعی کنی آقای شنی رو پیدا کنی،
‫رویای تو صد درصد تبدیل به...
‫یه کابوس می‌شه.
‫کابوس؟ ‫من نمی‌خوام تو کابوس باشم.
‫منم همینطور. به اندازه‌ی کافی اینجا ‫با این کاپ‌کیک‌های دیوونه درگیری دارم.
‫یه کابوس کوچولو جلوی من رو نمی‌گیره.
‫اوه! چه ترسناک!
‫این یکی گرون تموم می‌شه.
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫من با اون نیستم! اون هیچ دوستی نداره. ‫کی آخه عاشق همچین قیافه‌ای می‌شه؟
‫این «نایت‌مِرا» ست!
‫یعنی، «نایت‌مِرا»، ارمغان‌آور کابوس‌ها.
‫اگه بخوای به آقای شنی برسی ‫باید از سد اون بگذری.
‫برید کنار!
‫پخش شید!
‫- چه خبر شده؟ ‫- داره سعی می‌کنه بیدارمون کنه.
‫مشکل چیه، استیوی؟
‫فکر می‌کردم صبحونه دوست داری!
‫چی؟ آووکادوها هم ‫الان بچه‌ زامبی درست می‌کنن؟
‫پرنسس بی‌نقص!
‫این پشت اوضاع حتی بدتره!
‫تونی!
‫بسپارش به من.
‫می‌تونم حس کنم که قدرت «دنیای رویا» ‫داره تو پشم و پنبه‌م جریان پیدا می‌کنه.
‫پشتم وایسید، ‫چون می‌خوام این قدرت رو تبدیل کنم
‫به یه گلوله‌ی آتشین خفن!
‫ایـش.
‫خب، شما،
‫تازگیا فیلم خوب چی دیدید؟ هوم؟
‫کسی فیلم خوب ندیده؟
‫تولدت رو جا انداختم؟
‫چه هوای عجیبی شده، نه؟
‫فرار کنید!
‫- این فقط یه رویاست. فقط یه رویاست. ‫- برای من که خیلی واقعی به نظر میاد.
‫- چی شد؟ ‫- نزدیک بود تو شلوارم کابوس ببینم.
‫نه، چرا من وقتی تو بیدار شدی، بیدار شدم؟
‫کی اهمیت میده؟ وحشتناک بود!
‫من دیگه عمراً برگردم اونجا.
‫چه بهتر. اینطوری دیگه رویاهام رو خراب نمی‌کنی
‫الان واقعاً به دوستی نیاز دارم ‫که بوی گوشت فراوری‌شده بده.
‫دارم میام دنبالت، تونیِ کالباسی!
‫یالا.
‫گرفتمت!
‫تو زنده‌ای!
‫آره.
‫[پیوند ذهنی]
‫نه.
‫ببین کی برگشته!
‫صبر کن. داری چی کار می‌کنی؟
‫خب، اینجا نوشته چون ما ‫ورد رو همزمان خوندیم،
‫ما الان از نظر ذهنی به هم وصلیم.
‫که یعنی من نمی‌تونم به آقای شنی برسم ‫مگه اینکه برگردیم.
‫- با همدیگه. ‫- عمراً.
‫نُچ! محاله برگردم اونجا. ‫عمراً.
‫یالا، الیوت.
‫تو می‌خوای من با اون «نایت‌مِرا» روبه‌رو بشم ‫فقط برای اینکه تو اتاق خودت رو داشته باشی؟
‫آره.
‫ببخشید. امکان نداره.
‫من هیچوقت نمی‌خوابم، ‫و تو هم نمی‌تونی مجبورم کنی.
‫می‌خوای شرط ببندی؟
‫دستگاه خواب لاک‌پشت کوچولو.
‫از وقتی بچه بودی روت جواب می‌داده.
‫نه، نه، نه. این خیلی قویه. نمی‌تونی!
‫- می‌تونم. ‫- نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه!
‫- من... ‫- استیوی!
‫...می‌تونم.
‫نه!
‫الیوت!
‫ما باید به آقای شنی برسیم.
‫نه.
‫نمی‌خوام برگردم!
‫نه!
‫آره!
‫ای خواب، من تو را شکست دادم!
سلام، بابا
‫میرم قهوه درست می‌کنم. تو هم می‌خوای؟
‫[پیتزافروشی پالی]
‫♪ نمیگی ای‌کاش پیتزات مثل من بامزه بود؟ ♪
‫♪ نمیگی ای‌کاش؟ ♪
‫بابا، تو باید بری اون بالا درام بزنی.
‫اون خرس قدیمیِ ترسناکه داره گند می‌زنه.
‫هی، هی. من و مامانت قبلاً ‫گروه پیش‌درآمد «موی سبیلو» بودیم، خب؟
‫اولین اجرامون درست همون‌جا بود.
‫سلام. تو خیلی نازی.
‫خیلی متأسفم که باید صورتت رو له کنم.
‫ببخشید! ببخشید! ببخشید! ‫ببخشید! ببخشید! ببخشید! ببخشید!
‫خب، بابا، داشتم فکر می‌کردم.
‫چی می‌شه اگه تو و مامان ‫دوباره گروه موسیقی رو راه بندازید؟
‫مثلاً، شب‌ها، بعد از مدرسه؟ ‫شماها خیلی خوبید.
‫من می‌تونم هم‌خوانی کنم. چی می‌گی؟
‫کاش به همین آسونی بود، کوچولو.
‫ولی شماها حالتون خوبه، مگه نه؟
‫یعنی، اینطوری نیست که ‫مامان بخواد بره «دولوث»،
‫و تو اینجا بمونی،
‫چون این خیلی دیوونگیه، مگه نه؟
‫مگه نه؟
‫استیوی.
‫می‌دونی، این مثل...
‫مثل وقتیه که دارم یه آهنگ می‌نویسم.
‫می‌دونی، بعضی‌ وقت‌ها همین‌طوری جور درمیاد، ‫و آسونه، و می‌دونم نُت بعدی چیه.
‫و... و وقت‌های دیگه نمی‌دونم، ‫و کاملاً گیر می‌کنم.
‫و اصلاً نمی‌شه نُت بعدی رو دید.
‫و قبل از اینکه بفهمی، ‫سه ساعت گذشته،
‫و من فقط زل زدم به دیوار
‫چون نمی‌تونم بفهمم ‫چطور آهنگ رو تموم کنم، و... و...
‫و کمکی نکردم، نه؟
‫فقط نمی‌خوام نگران باشی، عزیزم.
‫متقلب!
‫اگه تو «پالی» واقعی هستی، ‫تاپینگ پیتزای مورد علاقه‌ت چیه؟
‫کراکر؟
‫فامیلی تو «پپرونی»ـه!
‫بگیرینش!
‫نه، نه، نه، نوکم رو نکنید! ‫از حقوقم کم می‌شه.
‫- تو افتضاحی! ‫- از زندگیم متنفرم.
‫الیوت، رو صورتش نپر. ‫یالا، رفیق!
‫حالا باید 20 دلار بدم به طوطیه.
‫پیتزا پالی، جایی برای تفریح خانواده!
‫[دو پیام جدید از طرف جـن]
‫چطوری، کله‌پوک؟
‫در رو ببند.
‫آخ.
‫نمیگی ای‌کاش؟
‫هنوز از دستم عصبانی‌ای چون بیدار شدم؟ ‫یا فقط عصبانیت معمولیه؟
‫مامان کار رو گرفت.
‫تو «دولوث».
‫ها؟
‫به بابا پیام داد.
‫من دیدمش.
‫ولی من نمی‌تونم برم تو شهر زندگی کنم.
‫پوستم اون درخشش زیبای ‫روستایی‌ش رو از دست می‌ده!
‫الیوت، ما تو دردسر جدی افتادیم.
‫بابا نمی‌خواد بره.
‫اون‌ها خیلی با هم دعوا کردن، و فکر کنم
‫دارن از هم جدا می‌شن.
‫چی؟
‫آره. ما باید بریم یه مدرسه‌ی جدید،
‫دوست‌های جدید پیدا کنیم. ‫باید بین خونه‌هاشون رفت و آمد کنیم،
‫و می‌دونی که بابا برامون ‫تخت دوطبقه‌ی استاندارد درست نمی‌کنه.
‫و اگه دوباره ازدواج کنن چی،
‫و ما خواهر برادر ناتنی پیدا کنیم، ‫و اون‌ها تنبل باشن، و از جادو بدشون بیاد،
‫و همه‌چی نصفه و عجیب و... و...
‫استیوی.
‫من و تو...
‫قراره از هم جدا شیم؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونم که ترسیدی،
‫ولی ما یه شانس داریم ‫که خانواده‌مون رو نجات بدیم،
‫اگه فقط بتونیم آقای شنی رو پیدا کنیم.
‫پیتزا پالی، جایی برای تفریح خانواده!
‫♪ نمیگی ای‌کاش پیتزات مثل من پنیری بود؟ ♪
‫♪ نمیگی ای‌کاش پیتزات مثل من تازه بود؟ ♪
‫خب. ما این‌بار خواب می‌مونیم، ‫درسته؟
‫درسته.
‫- تحت هر شرایطی؟ ‫- تحت هر شرایطی.
‫تحت هر شرایطی!
‫نه، الیوت!
‫لعنتی، این نسل جدید خیلی...
‫لعنت بهش. یالا. ‫خودت رو جمع و جور کن، تونیِ کالباسی.
‫باشه.
‫هرچی.
‫تو خوبی؟
‫آره.
‫گوش کن، جوآن، ‫می‌دونم همیشه من رو الگوی خودت می‌دونستی.
‫- نه، اصلاً اینطور نیست. ‫- پس می‌خوام یه رازی رو بهت بگم.
‫اگه واقعاً می‌خوای آقای شنی رو پیدا کنی، ‫باید «رویا دیدن» رو متوقف کنی
‫و «رویای شفاف» دیدن رو شروع کنی.
‫رویای شفاف؟
‫اگه به اندازه‌ی کافی تمرکز کنی، ‫می‌تونی کنترل رویاهات رو به دست بگیری.
‫فقط باید ذهن باز داشته باشی. ‫الیوت می‌فهمه چی می‌گم.
‫مغز اون مثل یه دشت بزرگ و ‫بی‌انتهای هیچی‌اندرهیچی‌ـه.
‫همینطوره.
‫ولی تو. تو زیادی...
‫«سیستمم اورلود کرده.»
‫«باید احساساتم رو جدول‌بندی کنم.»
‫باشه، کافیه.
‫هی، نایت‌مِرا!
‫ما با آقای شنی قرار داریم، ‫و تو نمی‌تونی جلوی ما رو بگیری!
‫♪ نمیگی ای‌کاش پیتزات وحشتناک بود؟ ♪
‫هوات رو دارم، اِلی!
‫تو می‌تونی، رفیق!
‫چرا حس می‌کنم ‫وقت انتقام گرفتنه؟
‫سلام. تو خیلی نازی.
‫خیلی متأسفم که باید صورتت رو له کنم.
‫- نه، نه، نه، نه، نه! ‫- الیوت، بیدار نشو!
‫الیوت!
‫خیلی بیشتر از چندتا ‫«گورکن‌بکوب» داغون لازمه تا جلوی ما رو بگیره.
‫وقت خوابه.
‫لازم نیست دو تا چشم داشته باشم ‫تا بفهمم این فکر خوبی نیست.
‫تونی!
‫- اون هنوز اون پشته؟ ‫- کی؟
‫مادربزرگ اومده!
‫صبر کن! مادربزرگ؟
‫کارت تولدی که فرستادم به دستت رسید؟
‫تو از مادربزرگ می‌ترسی؟
‫قضاوتم نکن!
‫اعدام‌شون کنید!
‫هی، رفیق، این کار رو نکن!
‫می‌دونم تو یه قلب مهربون ‫کنار اون کاسترد خوشمزه‌ت داری!
‫کاسترد کثیف!
‫تونیِ کالباسی!
‫خدای من!
‫خواب موندن چقدر سخته؟
‫- خواب شرمندگی! ‫- این کجاش ترسناکه؟
‫مطلقاً هیچی.
‫راهروی شماره چهار رو نگاه!
‫استیوی تینگ در راهروی شماره 4 است.
‫نمی‌دونستم امروز امتحان داریم.
‫تو قراره نمره‌ی...
‫...‏16 بگیری!
‫نه!
‫باشه، اون دو تا تقصیر من بود.
‫من عاشق دریای آزادم!
‫یا خدا!
‫- قلقلک ماهی! ‫- کشتی رو ترک کنید!
‫دوباره این یکی نه!
‫هیچوقت به یه هات‌داگ اعتماد نکن!
‫تو «پالی» واقعی نیستی.
‫دیگه چند تا کابوس ‫باید تحمل کنیم؟
‫باید اینقدر ادامه بدیم ‫تا دیگه بیدار نشیم.
‫یا می‌تونیم بی‌خیال شیم ‫و برگردیم به همون خواب فروشگاه.
‫هیچ‌کس «فرانک» رو تو گوشه نمی‌ذاره.
‫نه، فرانک نه!
‫فرانک نه!
‫فرانک، یالا! ‫ما از جامعه‌ی عروسک‌ها هستیم.
‫ما با عشق یکسانی پُر شدیم.
‫استیوی.
‫من همین‌جام. قوی باش.
‫کم‌کم دارم فکر می‌کنم اون عصبانیه!
‫قوی باش. قوی باش. قوی باش.
‫قوی باش!
‫این دیگه چه...
‫همینه! الیوت!
‫- الیوت. ‫- ببخشید، چی؟
‫اگه دست‌های هم رو بگیریم و همزمان ‫به یه چیز فکر کنیم، می‌تونیم...
‫رویای شفاف ببینیم!
‫اَه.
‫داره میاد!
‫فرار کن!
‫تخت!
‫- سلام، دختر! ‫- هو-هو!
‫الیوت، می‌دونی وقت چیه؟
‫مشت‌های...
‫دینامیتی!
‫درسته.
‫مشت‌های دینامیتی!
‫باحال بود.
‫ما موفق شدیم!
‫وای! و-و-وایسا!
‫چطوره اول ‫مشت‌های دینامیتی رو خاموش کنیم؟
‫درسته.
‫الان برای جشن گرفتن احساس راحتی می‌کنم.
‫خدای من، الیوت! فوق‌العاده بود!
‫فرانک اینطوری بود...
‫و ما اینطوری بودیم...
‫ما اینطوری بودیم...
‫- من اینطوری بودم... ‫- ما اینطوری بودیم...
‫- و بعد تو اینطوری بودی... ‫- من... صدام رو می‌شنوید، نه؟ الو.
‫- و بعد ما اینطوری بودیم، آره! ‫- آره!
‫- ترکید! ‫- بوم!
‫ما فوق‌العاده‌ایم!
‫آره، من فوق‌العاده‌م. تو فوق‌العاده‌ای.
‫- اون تقریباً فوق‌العاده‌ست. ‫- صبر کن، چی؟
‫هی، استیوی.
‫فکر می‌کنی این واقعاً جواب میده؟
‫باید جواب بده.
‫چه خبر شده؟
‫نه! فکر کردم ما بردیم!
‫الیوت!
‫تونی!
‫بیدار شو.
‫بیدار نشو. بیدار نشو. ‫بیدار نشو. بیدار نشو!
‫استیوی!
‫بیدار شو.
‫بیدار شو. بیدار شو.
‫بیدار شو.
‫بیدار شو. بیدار شو.
‫بیدار شو!
‫خب، ما مُردیم.
‫نه، فکر کنم واقعاً موفق شدیم.
‫الیوت!
‫تو خواب موندی!
‫آره موندم!
‫حالا چی؟
‫داری به جت‌پک فکر می‌کنی، نه؟
‫خب، الان دیگه آره.
‫وای! باحاله!
‫الیوت، ما به جت‌پک احتیاج نداریم.
‫درسته.
‫پرتاب!
‫آره!
‫باحاله!
‫ببخشید.
‫«شنی‌چه‌ها»...
‫بزن بریم!
‫♪ آقای شنی، اون منم! ♪
‫♪ ارمغان‌آور رویاها ♪
‫ریتمش این نیست!
‫♪ ذهنتون با خیالات می‌ترکونم ♪
‫انرژیش کمه!
‫♪ تو آسمون پرواز کن یا تو دریا بپر ♪
‫این دیگه کلاً غلطه.
‫♪ اون رویایی که توش ‫آب‌نبات عطسه می‌کنی چی؟ ♪
‫- ♪ گاهی اوقات، اگر بخوام بزنم به سیم آخر ♪ ‫- عه!
‫همینه!
‫♪ از این دلفینِ درب و داغون استفاده می‌کنم ♪
‫♪ بیاین پرتوهای جادوییم رو روشن کنیم ♪
‫♪ آقای شنی، داره میاره ♪
‫♪ آره، دارم میارم ♪
‫♪ آقای شنی ♪
‫♪ داره رویاهات رو برات میاره ♪
‫- واو! ‫- آره!
‫خب، برگردید سر کار، همه.
‫چَد.
‫- چَد، برو چند تا رویا بساز! ‫- چی؟
‫«شنی‌چه‌ها».
‫به قلعه‌ی شنی من خوش اومدید!
‫خیلی وقته ‫کسی نتونسته از «نایت‌مِرا» رد بشه.
‫شما دو تا عجب تیمی هستید.
‫آره، فکر کنم هستیم.
‫این خیلی هیجان‌انگیزه. خیلی هیجان‌انگیز!
‫خب، رویاتون چیه؟ فقط اسمش رو بگید.
‫پدر و مادرمون،
‫فکر کنم دارن از هم جدا می‌شن.
‫وای.
‫می‌شه لطفاً کاری کنید ‫ما دوباره یه خانواده‌ی خوشحال باشیم؟
‫دنبالم بیاید.
‫واو.
‫هوپ!
‫هو-هو! هی، استیوی! این بالا!
‫این رو نگاه کن!
‫من رو نگاه کن! آها!
‫این‌ور!
‫همه‌ی خون داره میاد تو مغزم!
‫اوپ! اون دیگه چیه؟
‫اون. اونطوری رویا می‌سازیم.
‫چیز خیلی معمولی‌ای هست، واقعاً.
‫بذار نشونت بدم چطور کار می‌کنه.
‫اون مکعب شنی رو ‫میندازی تو اون دستگاه زیبابین-مانند.
‫میفته پایین،
‫و بعد یه جور جادو، نمی‌دونم، ‫شاید علمه یا اینترنت 5جی.
‫هیچ‌کس واقعاً نمی‌دونه.
‫ولی هر رویا با دقت ساخته شده.
‫رویاهای پرواز، رویاهای لیزرهای خفن.
‫رویاهایی که، مثلاً،
‫عشق مخفیت رو ‫از یه ساختمون در حال سوختن نجات میدی.
‫موهام چطوره؟
‫کی همچین خواب‌هایی می‌بینه؟
‫یه کلمه بگی مُردی.
‫عاشق رویاها نیستین؟
‫بهتون نشون میدن که دنیا ‫چقدر می‌تونه عالی باشه.
‫چقدر باید عالی باشه.
‫خب، اینطوری می‌خوای ‫پدر و مادرمون رو کنار هم نگه داری؟
‫فقط با دادن یه رویا بهشون؟
‫نه، نه، نه، نه.
‫برای شما، یه چیز خیلی بهتر دارم.
‫تنها کاری که باید بکنید ‫اینه که ساعت شنی رو بچرخونید.
‫وقتی آخرین ذره‌ی شن بیفته،
‫رویاتون در تار و پود ‫واقعیت حک می‌شه.
‫اوه!
‫یالا، یه هُل کوچولو بهش بدین.
‫حالا تنها کاری که باید بکنید اینه که بیدار شید
‫ممنونم، آقای شنی.
‫رویاهای شیرین ببینید.
‫ها؟
‫زود برگشتی.
‫فکر می‌کردم ‫قراره پیش مادرت بمونی.
‫خب، یادم رفته بود ‫مامانم یه کابوس تکراریه.
‫داری در مورد مادر من ‫حرف می‌زنی‌ها.
‫و یه‌کم هم دلم تنگ شده بود.
‫تازه صبحونه درست کردم. ‫برات یه بشقاب بیارم؟
‫حتماً!
‫سلام. صبح به‌خیر، بچه‌ها.
‫دوستت داریم، رفیق.
‫مامان.
‫تو واقعاً می‌خوای اون کاره رو قبول کنی؟
‫خب،
‫شاید نه.
‫عزیزم، همه‌چی مرتبه؟
‫همه‌چی عالیه.
‫من همیشه عاشق این عکس بودم.
‫شب به‌خیر، بچه‌ها.
‫دوست‌تون داریم.
‫استیوی، چی شده؟
‫هیچی.
‫عجیبه.
‫وسایل من همه‌شون...
‫مرتب و تمیزن.
‫«نصفه خرسه»
‫کامل سر جاشه.
‫و «تونیِ کالباسی» بوی اسطوخودوس میده!
‫بیا هول نشیم. ‫اون گفت رویاهامون رو واقعی می‌کنه.
‫واسه همینه که ‫اوضاع یه‌کم فرق کرده.
‫الیوت، عکس من رو بده.
‫صبر کن، این قبلاً شکسته نبود؟
‫- الیوت، پسش بده. ‫- استیوی، هیچی از این‌ها واقعی نیست.
‫نه، باید واقعی باشه.
‫- این همه‌ش فقط یه... ‫- گفتم عکس من رو بده!
‫...رویای احمقانه‌ست!
‫چی کار کردی؟
‫نمی‌دونم.
‫چی شد؟ مشکل چیه؟
‫اون... اون فقط یه رویای دیگه بود.
‫بهت گفتم واقعی نبود.
‫تو به اندازه‌ی کافی نموندی.
‫باید بمونی ‫تا آخرین ذره‌ی شن بیفته.
‫بعدش چی؟
‫اون‌وقت واقعی می‌شه؟
‫خب، اون‌وقت یادت می‌ره که واقعی نیست.
‫اگه می‌خوای رویاهات واقعی بشن ‫باید این کار رو بکنی، استیوی.
‫باشه، پس.
‫این یارو خل‌وچله.
‫عاشق آهنگتم. ‫ماجراجویی باحالی بود.
‫ولی، ما باید بریم.
‫استیوی، به من گوش کن.
‫من افکار پدر و مادرت رو می‌دونم،
‫عمیق‌ترین آرزوهاشون رو.
‫من رویاهاشون رو می‌دونم.
‫و دیگه تو رویاهاشون جایی برای هم ندارن.
‫ولی لازم نیست اینطوری باشه.
‫استیوی!
‫الیوت، بیاید اینجا.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫اینجا پیش ما بمون، استیوی. ‫خیلی بهمون خوش می‌گذره.
‫آره، همه‌چی عالی می‌شه.
‫استیوی، صبر کن. داری چی کار می‌کنی؟
‫اون راست می‌گه.
‫این تنها راهیه که ‫می‌تونیم همه‌مون کنار هم بمونیم.
‫ولی... این واقعی نیست.
‫ما باید برگردیم.
‫برگردیم به چی؟ دعوای بیشتر؟
‫اینکه خانواده‌مون از هم بپاشه؟
‫من نمی‌خوام بیدار شم و اون رو ببینم.
‫- نمی‌ذارم این کار رو بکنی! ‫- الیوت، نکن!
‫استیوی، یالا!
‫می‌شه لطفاً این رو برام خراب نکنی؟
‫من نمی‌خوام خرابش کنم.
‫ولی داری می‌کنی. ‫درست مثل همه‌چیزهای دیگه‌ای که خراب می‌کنی.
‫اینطور نیست!
‫الیوت، رفیق.
‫الیوت، بس کن!
‫- گفتم بس کن! ‫- نه!
‫- الیوت! ‫- من برنمی‌گردم خونه...
‫- فقط تنهام بذار! ‫- ...تنها!
‫نگران نباش. اون حالش خوب می‌شه.
‫عزیزم. تو اینجا پیش ما در امانی.
‫همه‌چی از الان درست می‌شه.
‫فقط یه‌کم دیگه مونده
‫و رویای تو بالأخره به واقعیت می‌پیونده.
‫استیوی؟
‫نه، نه، نه، نه، نه، یالا!
‫بیدار شو.
‫استیوی، خواهش می‌کنم.
‫بیدار شو! بابا!
‫بابا!
‫الیوت، چه خبر شده؟
‫دکتر گفت علائم حیاتی‌ش خوبه.
‫فقط باید بیدار بشه.
‫من نمی‌فهمم اصلاً چطور این اتفاق افتاد.
‫اون یه آرزو کرد
‫که شما کنار هم بمونید
‫تا ما بتونیم دوباره همه‌مون خوشحال باشیم.
‫خب، آماده‌ای؟
‫برگردوندن زیبای کفگیر ‫با یه چرخش چهارگانه‌ی 1080 درجه!
‫- و فرودش هم عالی بود! ‫- هو-هو-هو!
‫لحظه‌ی حقیقت.
‫آیا «استیوی تینگ» تاج‌گذاری
‫بهترین آشپز تست فرانسوی سیاره رو می‌پذیره؟
‫نزدیک بود.
‫می‌دونی، یه جورایی بوی ماهی میده.
‫- نه، نه، نه، نه! سپر انسانی! ‫- نه!
‫قلقلک ماهی!
‫نه، نه، نه، نه! عمراً! کفگیر بخور!
‫نه، اتاق‌خواب‌ها منطقه‌ی امنن!
‫یه اتاق واسه خودم.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫اون یکی، استیوی.
‫اون یکی.
‫می‌دونم! ساکت.
‫این آخرین دلارمه.
‫باید بی‌نقص باشه.
‫باشه، آره. آره!
‫- آره! ‫- گرفتمش! گرفتمش!
‫آره، بالأخره!
‫نه!
‫اشکال نداره.
‫من هیچوقت یکی از این‌ها گیرم نمیاد.
‫بیا.
‫می‌تونی مال من رو برداری.
‫ولی... ولی این عروسک مورد علاقه‌ی توئه.
‫می‌تونیم با هم باهاش بازی کنیم.
‫نگاه کن، براش یه جیب کالباسی گذاشتم.
‫اون همیشه پیشت می‌مونه.
‫آره، می‌مونه.
‫اسمش «تونی»ـه.
‫«تونیِ کالباسی».
‫تونیِ کالباسی.
‫الیوت.
‫دارم برمی‌گردم خونه.
‫چی؟
‫نه! نه! نه، نه، نه!
‫آقای شنی، من... من این رو نمی‌خوام.
‫من... من می‌خوام برم خونه. من می‌خوام...
‫الیوت.
‫- صبر کن، اون...؟ ‫- خدای من. عزیزم، ما همین‌جاییم.
‫دارم میام دنبالت، استیوی.
‫وای! چه خبر شده؟
‫آقای شنی قول داد ‫که رویای اون رو واقعی کنه،
‫ولی اگه اون ساعت شنی تموم بشه، ‫اون برای همیشه اونجا گیر می‌کنه!
‫من... من نمی‌فهمم.
‫وقت ندارم توضیح بدم. ‫همه‌چیز این توئه.
‫اگه می‌خواید کمک کنید، اون بالشت رو بردارید
‫چی؟
‫وقت خوابه.
‫این واقعیه؟
‫صبر کن، اون قبلاً نگفت ‫که یه جور ورد خوندن
‫و سر از یه رویای مشترک درآوردن؟
‫آره، ولی اون همچنین فکر می‌کنه پروانه‌ها رو ‫دولت ساخته تا از ما جاسوسی کنن.
‫من حرفش رو باور می‌کنم.
‫در مورد رویا...
‫و پروانه‌ها.
‫من آماده‌م! نقشه چیه؟
‫ما از «نایت‌مِرا» رد می‌شیم ‫و استیوی رو برمی‌گردونیم خونه!
‫آره، من نیستم.
‫تونیِ کالباسی!
‫- تقصیر تو نیست. تقصیر منه! ‫- آآآه.
‫یاه!
‫برات یه بازی ویدیویی گرفتم، الیوت.
‫ولی برای کنسول اشتباهی گرفتی!
‫ببخشید، مادربزرگ!
‫من می‌تونم درد رو حس کنم!
‫دیگه عمراً هات‌داگ بخورم.
‫بیدار شو. بیدار شو! بیدار شو!
‫بیدار شو!
‫نه!
‫خواهش می‌کنم!
‫بذارید از اینجا برم بیرون.
‫الیوت.
‫من خیلی متأسفم.
‫تو از هر رویایی بهتری.
‫الیوت!
‫ببخشید گفتم همه‌چیز رو خراب می‌کنی.
‫اینطور نیست.
‫تو همه‌چیز رو بهتر می‌کنی.
‫تو هم همینطور.
‫از کاری که با اینجا کردی خوشم میاد.
‫صبر کن، چطوری از «نایت‌مِرا» رد شدی؟
‫خب...
‫من تا وقتی خواهرم رو بیدار نکنم ‫دست برنمی‌دارم!
‫الیوت...
‫نه!
‫نه، نه، خواهش می‌کنم! من خیلی ضعیف و رقت‌انگیزم. ‫من رو نگاه کن. خیلی ترسیدم.
‫من فقط یه بچه‌م. ‫یه بچه‌ی کوچولوی بی‌دفاع.
‫من عملاً یه نوزادم!
‫باشه، باشه، باشه. ‫به خودت آسیب نزن، بچه.
‫نمی‌خوام بترسونمت.
‫من داشتم ازت محافظت می‌کردم.
‫از دست آقای شنی.
‫تو خیلی باهوش‌تر از چیزی هستی که به نظر میای
‫آره، هستم.
‫صبر کن.
‫می‌دونی، من و آقای شنی،
‫ قبلاً با هم خوب بودیم.
‫نه اینکه رفیق باشیم و این‌ها.
‫یعنی، من از آدم‌های خوشحال متنفرم.
‫ولی اون کار خودش رو می‌کرد.
‫و منم کار خودم رو. بعد اون تصمیم گرفت
‫که رویاپردازها به کابوس احتیاج ندارن، ‫چون اون‌ها...
‫...خیلی ترسناک بودن.
‫ولی اشتباه می‌کنه.
‫کابوس‌ها ما رو قوی می‌کنن
‫تا بتونیم با چیزهایی که ‫تو زندگی واقعاً ترسناکن روبه‌رو بشیم.
‫«ناشناخته‌ها.»
‫وقتی نمی‌دونی اون صدا ‫از زیر تخت مال چیه
‫یا چی تو سایه‌هاست...
‫...یا... یا بعدش چی می‌شه.
‫یعنی، اینقدر می‌ترسونتت.
‫می‌خوای بدونی چطوری ازش رد می‌شی؟
‫یه چیزی رو پیدا می‌کنی ‫که همیشه برات اونجا بوده.
‫درست وسط همه‌ی اون هرج و مرج،
‫اون حس ثابت و ‫تغییرناپذیر رو پیدا می‌کنی...
‫...و بهش می‌چسبی.
‫به همدیگه می‌چسبید.
‫نه!
‫چه چرت و پرتی!
‫«نایت‌مِرا» از شما محافظت نمی‌کنه.
‫اون داره جلوی شما رو ‫از رسیدن به رویای نهایی می‌گیره.
‫ببخشید، ولی وقتشه من بیدار شم.
‫بیا ساعت شنی رو بشکنیم و بریم خونه.
‫نه!
‫الیوت!
‫استیوی!
‫اوه!
‫- گرفتمت! ‫- وای!
‫- به همون چیزی فکر می‌کنی که من فکر می‌کنم؟ ‫- آره!
‫جت‌پک! دارم به جت‌پک فکر می‌کنم!
‫چی؟ دفعه‌ی قبل ‫گفتی به جت‌پک احتیاج نداریم!
‫این یه موقعیت متفاوته!
‫عملیات نجات!
‫تونیِ کالباسی، می‌دونستم برمی‌گردی.
‫واقعاً؟ چون من تا لحظه‌ی آخر ‫بهش شک داشتم.
‫ما رو برسون به ساعت شنی.
‫چشم.
‫ای وای!
‫ها-ها-ها! ‫اینطوری تخت می‌رونن.
‫تونی!
‫استیوی!
‫وای! دمت گرم.
‫یالا.
‫تو می‌تونی، استیوی!
‫نه، نمی‌تونی.
‫یاه!
‫«شنی‌چه‌ها»!
‫جلوی اون‌ها رو بگیرید!
‫نه!
‫چَد؟
‫نه، نه، نه!
‫لالا کن.
‫چی؟
‫تو چطوری اومدی اینجا؟
‫من یه بابام که دو تا بچه دارم!
‫من همیشه پایه‌ی خوابم.
‫این رویای منه!
‫نخیر، این الان رویای ماست.
‫یه‌کم چرک گوشه‌ی چشمته.
‫یالا، بچه‌ها، ما می‌تونیم!
‫مامان؟
‫اون‌ها موفق شدن!
‫ها-ها! هیچوقت با خانم جوآن در نیفتید.
‫- جِن! ‫- درسته!
‫کمک احتیاج نداری؟
‫وایسا!
‫احتمالاً خیلی غیرمسئولانه‌ست ‫اگه من این رو فشار بدم.
‫ای وای
‫آره!
‫نمی‌تونیم رد شیم!
‫نه، نه، نه!
‫نه!
‫آره! لب مرزی رد شدیم.
‫بعد از این باید یه چرت بزنم.
‫استیوی، من فقط می‌خواستم تو خوشحال باشی.
‫من می‌خوام همه خوشحال باشن.
‫خوشحال!
‫چَد.
‫ولم کن. چَد.
‫چَد! مجبورم نکن جاروبرقی رو بیارم. چَد!
‫خدای من، استیوی. حالت خوبه.
‫- بابا، بس کن! ‫- عمراً!
‫استیوی.
‫می‌دونم داشتی سعی می‌کردی ‫ما رو کنار هم نگه داری.
‫و شنیدن در مورد همه‌ی این تغییرات ‫باید برات خیلی ترسناک باشه.
‫ولی به من گوش کن.
‫مهم نیست چه اتفاقی بیفته،
‫ما همیشه دوستت خواهیم داشت،
‫و ما همیشه یه خانواده خواهیم بود.
‫می‌دونم.
‫مامان زد آقای شنی رو ترکوند.
‫چه قشنگه!
‫اون...
‫تونیِ کالباسیه.
‫چطوری، مایکِ گنده؟
‫ممنونم، تونی.
‫خواهش می‌کنم،
‫استیوی.
‫تو رویاهات می‌بینمت، بچه.
‫مشت‌های دینامیتی!
‫می‌دونم قراره دلت برای ‫هم‌اتاق بودن با من تنگ بشه.
‫دلم برای پاهای بوگندو و گوشت‌های بوگندوت تنگ بشه؟ ‫فکر نکنم.
‫خب، محض احتیاط اگه دلت تنگ شد، این رو برات درست کردم.
‫تو... تو نباید این کار رو می‌کردی.
‫اسمشو گذاشتم «مِلیوت».
‫نصفش ملونه، نصفش الیوت.
‫باید تو یخ نگه‌ش داری ‫تا کله‌م نمیره.
‫- خب، می‌بینمش. ‫- باشه.
‫- مراقب باش. باشه. ‫- آره. آروم.
‫خب، آره، داریم می‌ریم «دولوث».
‫مامان کاره رو قبول کرد، ‫و بابا قراره اونجا یه گروه موسیقی جدید راه بندازه.
‫درسته! گرفتم، آره.
‫در مورد خودشون دو تا...
‫- اون یکی چپ. ‫- اونم چپ من نیست.
‫- باشه، فقط بیارش این‌ور. ‫- نه، نه، نه، نه!
‫اون‌ها هنوز دارن سعی می‌کنن اوضاع رو حل کنن
‫- گرفتیش؟ باشه. ‫- مراقب...
‫- رسیدیم. آماده‌ای؟ یک، دو، سه! ‫- و این اشکالی نداره.
‫بالا و اون‌ور.
‫- آفرین. ‫- باشه.
‫آخیش!
‫این دیوونگی نیست؟
‫خل‌وضعانه.
‫ولی ارزشش رو داره.
‫خب، معلوم شد که رویاهام ‫داشتن سعی می‌کردن یه چیزی بهم بگن.
‫زندگی بی‌نقص نیست.
‫ما هم نیستیم.
‫ولی مهم نیست چقدر تغییر کنه، ‫ما همیشه همدیگه رو داریم.
‫و هیچی بهتر از اون نمی‌شه.
‫حتی تو رویاهات.
‫نه! وایسا! صبر کن، صبر کن! نه!
‫مایکل!
‫بابا! وای!
‫ببخشید، ببخشید. این نمی‌تونه خوب باشه.
‫خدای من!
‫[ادامه دارد...]
[در رویاهات]
‫خب، بزن بریم.
‫بابا، من گرسنه‌مه.
‫مامان، می‌شه من رانندگی کنم؟
‫تو 12 سالته.
‫ولی من یه تخت پرنده رو روندم.
‫و ماشین‌ها هم اصولاً تخت‌هایی با چرخ هستن.
‫اَه.