‫گفتم که پیداش می‌کنم.
‫نه اگه اونا جلوتر از تو پیداش کرده باشن
‫شک دارم.
به نظر من٬ ‫انگار تمساحه تا یه مدتی لازم نیست بره دنبال غذا
‫و این که فکر می‌کنم تو،
‫و همه بهم شک داشتین.
‫می‌دونی، اصلاً نمی‌دونم ...چرا گذاشتم بیای برادر
‫مطمئنم یه دلیلی براش پیدا می‌کنی.
‫همستر تاریکی.
و سرانجام
‫وقتی این رو برگردونم به پادشاهی،
‫هیچکس دیگه به گوش‌هام نمی‌خنده.
‫نه،
‫اونوقت منم که باید بخندم...
‫البته نه به گوشم.
‫بلکه به این که حق باهام بود،
‫که این همستر واقعیه.
‫حس می‌کنم یه مشکلی هست.
‫اوه هیس،
‫بذار از این لحظه باشکوه لذت ببرم.
‫بیست سال پیش، بابام و برادرش لاپان
‫نزدیک بود بزرگترین سازه دنیا رو پیدا کنن.
‫متاسفم، لاپان.
‫حقیقی نیست.
‫- این چیه...؟ ‫- اونجاست.
‫ولی یه چیز دیگه پیدا کردن.
‫من رو.
‫چیه؟
پدرسوخته به گوش من اشاره می‌کنه
‫نه بابا.
‫دوباره اشاره کرد!
‫مزخرف نگو. خیلی نازه.
‫سلام، پسر کوچولو.
‫نمی‌خوای باهامون برش گردونی که؟
‫اینجا ولش نمی‌کنم.
‫خوب شد من برادر بزرگه هستم و یه ‫روزی پادشاه میشم،
‫چون تو خیلی دل رحمی، داداش!
‫زیادی دل رحم!
‫عموم هیچوقت این همستر تاریکی رو پیدا نکرد.
‫و هیچوقت پادشاه نشد.
‫ولی به زودی به اونجای داستان هم می‌رسیم...
‫از لحظه‌ای که بابام من رو برد خونه،
‫داشتم برای روزی که مثل خودش
‫یه ماجراجوی بزرگ بشم آماده میشدم.
‫بفرما.
‫ضربه مچ خوبی بود.
‫نظرت چیه؟
‫روزهای مورد علاقم روزهایی بودن
‫که بابام از یه ماجراجویی بر می‌گشت...
‫شخصاً نمی‌دونم چرا این قدر بزرگش می‌کنن.
‫یه سری خرت و پرت قدیمی پیدا کردن دیگه.
‫منم تو کوچه خرت و پرت پیدا می‌کنم ولی ‫هیچکس این جوری نمیاد استقبالم.
‫این خدمتکار لاک پشتم ایبه.
‫از این آدم‌های منفی گراست.
‫- بابا! ‫- سلام، کوچولو.
‫چنگال آخرین نهار رو پیدا کردی؟
‫و چاقو!
‫ولی نتونستم قاشق رو پیدا کنم!
‫معلومه که پیداش کردم!
‫وقتی می‌دیدم همه به ماجراجوهایی مثل بابام ‫احترام می‌ذارن،
‫تصمیم گرفتم٬ منم می‌خوام تبدیل به همچین ‫آدمی بشم.
‫و رسیدم، شصت متر بالاتر از تمساح‌های ‫خرگوش خوار،
‫و از صخره آویزون بودم.
‫- بعدش چی شد؟ ‫- بعدش...
‫گرفتی خوابیدی.
‫به خاطر همین بهش می‌گن ‫پایان نفس گیر، رفیق.
‫شب خوش، ماجراجوی سلطنتی آینده من.
‫کل فکر و ذکرم شده بود ماجراجویی.
‫شب‌ها بیدار می‌موندم مطالعه می‌کردم.
‫پرهای مسخره...
‫تموم کتاب‌های مربوط به ماجراجویی رو خوندم ‫و چندین ساعت تو کتابخونه سلطنتی می‌موندم...
‫سیر نمی‌شدم. ‫می‌دونستم اون روز میرسه.
‫فکر نکنم جابجایی وسایل سنگین ‫تو توصیف شغلم باشه.
‫مسابقات گزینش، بزن بریم، ایب.
‫هر سال گزینش جامعه ماجراجویی ‫سلطنتی رو تماشا می‌کردم،
‫می‌خواستم برای زمانی که نوبت خودم رسید ‫نکته برداری کنم.
‫چرا دعوتش کردی کنار ما بشینه؟
‫بابام مجبورم کرد چون باباش ‫پادشاه جدیده.
‫باورم نمیشه باید کنار این مرغوش دیوونه دیده بشیم. ‫[ترکیب اسمی مرغ و خرگوش]
دیگه ‫بدتر.
‫ممکنه خودمون مرغوش بشیم.
‫- نه؟ ‫- وای پسر.
‫خیلی جالب بود.
‫عجب چرندی،
‫رقبا هر سال دارن بهتر میشن.
‫- یه... ‫ - مرغوش؟
‫این چیه تنت کردی؟
‫قشنگه؟ خیلی بهم میاد.
‫خیلی... رو مده.
کفشایی که باعث میشن پاهات شبیه پاهای ‫خرگوش باشن... رو مد هستن؟
‫استایلت از دوران بچگیت تغییر کرده، بابا
‫یالا، کلاهت رو دربیار که...
‫نه!
‫همه بهم می‌خندن، بابا.
‫می‌دونم متفاوت بودن سخته.
‫نه، نمی‌دونی. ‫هیچکس نمی‌دونه شبیه من بودن چه طوریه.
‫مرغوش، چی بهت گفته بودم؟
‫چیزهایی که ما رو متمایز می‌کنن...
‫همون چیزهایی هستن که ما رو خاص می‌کنن.
‫آره، می‌دونم بابا. ‫ولی من نمی‌خوام خاص باشم.
‫فقط می‌خوام عادی باشم.
‫و با پوشیدن این،
‫حس عادی بودن می‌کنم.
‫شاید من زیاد از لباس‌های مد سر در نمیارم.
‫فقط تو نیستی، بابا!
‫همه آدم‌های پیر همین جوری هستن.
‫تازه ببین با کفشای جدیدم می‌تونم چی کار کنم
‫خوبم.
‫حله...
‫یه کم دردم میاد، ولی خوبم.
‫یه دوره‌ست دیگه. ‫بزرگ میشی.
‫همینه، ایب. لحظه حقیقت.
‫روزی که رویاهام حقیقی میشن.
‫سه‌تا کلید موفقیتم رو یادته؟
‫خراب کاری نکن.
‫طبق قوانین کتاب قانون سلطنتی،
‫شرکت‌ کننده‌های امروز که به خط پایان برسن
‫تا ابد عضو جامعه ماجراجویی سلطنتی خواهند بود.
‫نفر اول؛ مرغوش.
‫جالب میشه!
‫بزن بریم!
‫داره سرعتم رو میاره پایین.
‫چی کار می‌کنی؟
‫آخ، درد گرفت.
‫می‌خوام ببینم تحمل دردم چه قدره.
‫وقتشه بترکونم.
‫بزن بریم.
‫خوبم، خوبم. ‫ادامه بده.
‫شرمنده!
‫هی، این کار تقلبه!
‫بزن بریم.
‫داری میرسی.
‫فقط باید از این گودال خیلی عمیق
‫بدون ته رد بشی.
‫مراقب باش، پسرم.
‫نمی‌تونم نگاه کنم، نمی‌تونم نگاه نکنم.
‫یواش.
‫- بیا اینجا. ‫- ولش کن!
‫- خب، همیشه یه نقشه دومی هست. ‫- من نقشه دوم ندارم.
‫می‌تونی مهر جمع کنی.
‫آره، انگار هر وقت که پست میاد خودش ماجراجوییه.
‫پست هم که هر روز میاد. ‫میشه کلی ماجراجویی.
‫اصلاً ماجراجوی سلطنتی بودن کجاش باحاله؟
‫جز شهرت و چاپلوسی؟
‫هی، مرغوش، امروز عالی بودی!
‫مستقیم رفتی تو تور!
‫چه انتظاری داشتی؟ ‫بیشترش مرغه دیگه.
‫نه، بیشتر خرگوشه.
‫- مرغ! خرگوش-
‫- مرغ! ‫- خرگوش!
‫می‌دونی، اگه چشمت رو ببندی و به منظورشون ‫فکر نکنی،
‫به نظر میاد دارن تشویقت می‌کنن.
‫مرغ! خرگوش! مرغ! خرگوش!
‫مرغ...
‫چرا نمی‌تونم مثل بقیه باشم؟
‫مرغوش؟
‫وای خدا، بابا، بلد نیستی در بزنی؟
‫شرمنده.
‫گفتم شاید بخوای درباره امروز صحبت کنیم.
‫اوه، اون رو میگی.
‫فقط یه پسرفت کوچیک بود همین.
‫سال دیگه، بیشتر رو حرکات هوازی تمرکز می‌کنم.
‫با شاید تمرین ارتفاع.
‫می‌دونی که نمیشه دو بار آزمون داد.
‫خب گفتم شاید چون پادشاهی، ‫بتونی یه استثنا قائل بشی.
‫چون پسرمی نمی‌تونم قانون شکنی کنم.
‫دست بردار، بابا.
‫فقط یه فرصت دیگه می‌خوام. ‫می‌تونم می‌ترکونم...
‫مرغوش، باید انرژیت رو بذاری سر یه کار دیگه.
‫می‌دونم رها کردن رویاهات سخته.
‫فقط نمی‌خوام دوباره ناراحت شدنت رو ببینم.
‫ازم خجالت می‌کشی؟
‫مرغوش. ‫هرگز اینطور نیست.
‫وقتی بهت نگاه می‌کنم، ‫آرزو می‌کنم همون چیزی که من می‌دیدم رو می‌دیدی.
‫آره، ای کاش.
‫من که فقط بدترین بخش‌های یه خرگوش ‫و مرغ رو می‌بینم.
‫شاید تو بهترین بخش‌ها رو داشته باشی.
‫می‌دونی
‫ارزشمندترین گنجی که پیدا کردم چیه؟
‫سرچشمه میان سالی؟
‫تو.
‫وقتی با عمو لاپانت رفتیم دنبال همستر تاریکی
‫پیدا کردن تو بهترین اتفاق زندگیم بود.
‫شب خوش، پسرم.
‫اوه، خفه شو!
‫من بیشتر از همه
‫درباره ماجراجویی خوندم، نه؟
‫باید جای گنجینه‌ای که هر ماجراجو
‫رفته دنبالش و هیچوقت پیداش نکرده رو ‫پیدا کنم...
‫و وقتی پیداش کنم،
‫مجبور میشه بذاره عضو انجمن ماجراجویی سلطنتی بشم.
‫گنجینه چی هست؟
‫دست بردار، خودت می‌دونی چی رو میگم.
‫بزرگترین گنجینه یافته نشده در تاریخ...
‫فهمیدم. ‫بزرگترین گنجینه یافته نشده در تاریخ.
‫نفهمیدم.
‫آرتورو پادشاه جونده ساختش که صاحب دنیا بشه.
‫نه. هیچی یادم نمیاد.
‫بعد داداشش رامون دزدید و قایمش کرد
‫که آرتورو ازش استفاده نکنه.
‫قدرت میلیون‌ها همستر رو داره!
‫نه، هنوز نفهمیدم.
‫با «مَمِستر داریکی» هم وزنه.
‫همستر تاریکی، ایب! ‫چه طوری نمی‌فهمی؟
‫از نظر من مشکل از سرنخ‌هاست.
‫طبق گفته افسانه‌های قدیمی،
‫«ساعت نه سپیده دم روز جدید،
‫صورت فلکی همستر
‫به سوی معبد همستر تاریکی اشاره می‌کند.»
‫خب، داره نه میشه
‫یعنی قراره اضافه حقوق بگیرم.
‫فقط یه مشکلی هست.
‫ساعت نه صبح نمیشه صورت فلکی رو دید.
‫خیلی هوا روشنه.
‫- حتماً یه چیزی رو جا انداختیم. ‫- آره، صبحونه رو.
‫- مردم از گشنگی! ‫- متن اصلیش رو می‌خوام.
‫جلد سیزدهم اریک راستین
‫درباره همستر تاریکی رو برداشتن.
‫کی باید برش می‌گردوندن؟
‫سه ماه پیش.
‫باشه، خودم میرم می‌گیرم. ‫خب دست کیه؟
‫عموت لاپان.
‫خب آخرین باری که عموت رو دیدی کی بود؟
‫از وقتی سعی کرد پادشاهی بابام رو بهم بزنه
‫راضی نبود که پدربزرگم٬ جای اون٬ بابام رو ‫پادشاه کرده.
‫پولدارها عجب مشکلات مزخرفی دارن.
‫بریم.
‫مطمئم با گذشت زمان آروم شده.
‫ای وای. ‫کار من به عنوان لاک پشت خدمتکار
‫در این حد نیست که همراهت بیام
‫دیدن عموی وحشتناکت تو زندان.
‫توش چیزی درباره ملاقات عموی عوضی ‫تو زندان ننوشته...
‫می‌بینی، واسه همین باید عضو اتحادیه شد.
‫اتحادیه خدمتکارها و خودکار نگه‌دارهای محلیه ۶۴۵.
‫قدرت از طریق اعداد.
‫واسه چی تو زندانه؟
‫قتل.
‫فرار مالیاتی.
‫من بودم که قانون مالیات رو کشتم.
‫زندانی که بتونه بری گلدفارب رو نگه داره ‫هنوز ساخته نشده!
‫یه سری قوانین رو یادت باشه:
‫به لاپان هیچی نده چون تبدیلش می‌کنه به سلاح،
‫حتی یه هویچ.
‫به سلولش نزدیک نشو. ‫به میله‌ها دست نزن.
‫و هر کاری کردی، دستت رو از میله‌ها ‫نبر جلو.
‫آخرین کسی ک این کار رو کرد یک ‫ماه بیمارستان بستری شد.
‫مطمئنم به خاطر آنفولانزا بود. ‫ولی مطمئنم از لاپان گرفته بودش.
‫همراهم نمیای؟
‫اتحادیه میگه مجبور نیستم. ‫خدا رو شکر
‫بابت اتحادیه زندان بان‌ها و خرازهای محلیه ۶۴۶
‫قدرت از طریق اعداد.
‫برادرزاده؟
یعنی عجب سورپرایز جالبی.
‫سلام، عمو لاپان.
‫تو محل بودم گفتم خوبه بیام
یه سلامی عرض کنم.
‫خب...
‫سلام!
‫و اوه بله،
‫یه کتابی رو از کتابخونه قرض کرده بودی.
‫راستش موعد پس دادنش خیلی وقته گذشته.
‫اوه نه. ‫می‌خوان چی کار کنن،
‫زندانیم کنن؟
‫صحیح.
‫جالبه چون شما همین الانش هم واسه
منحل کردن بابای من افتادی زندان.
‫خب، همیشه با مسئولین مشکل داشتم.
‫خب، دنبال همستر تاریکی می‌گردی،
‫نه؟
‫فکر نکنم واقعی باشه.
‫جدی؟
‫هر وقت یه کتاب درباره ماجراجویی خواستم
نداشتنش، ‫چون تو برش داشته بودی.
‫بعضی‌ها مشغول درس و مشقشون بودن.
‫واقعیه. جفتمون هم می‌دونیم.
‫موفقیت بزرگی میشه که
‫بیاریش واسه انجمن ماجراجویی سلطنتی، نه؟
‫شاید...
‫حیف شد.
‫می‌دونی، وقتی همستر تاریکی رو پیدا کنم،
‫باهاش به حکومت میرسم.
‫شوخی کردم.
‫تازه، توی این برجی که تا حالا کسی ازش
‫فرار نکرده زندانیم.
‫فکر کردی منتظر بودم،
‫امیدوار بودم بیای ملاقاتم چون آخرین بخش ‫نقشه فرارم بودی؟
‫ای کاش اینقدر باهوش بودم. ‫ولی الان...
‫بذار کتابه رو برات پیدا کنم.
‫همینه؟
‫اوه بله، خودشه.
‫خب، اگه میشه بندازینش اینور،
‫منم میرم و شما هم برگرد
سروقت علامت زدن روزها رو دیوار.
‫متاسفانه دوران اینجا موندنم ضعیفم کرده.
‫بیا اینجا.
‫نمیشه پرتش کنی؟
‫الان که فکر می‌کنم،
‫خودم میام می‌گیرمش.
‫وایستا. ‫الان یادم افتاد...
‫کارم باهاش تموم نشده.
‫خداحافظ، مرغوش.
‫کلاهت رو جا نذاری.
‫وای نه...
‫«برادر عزیزم، ‫از آخرین روزهای پادشاهیت لذت ببر.
‫با عشق، لاپان.»
‫متاسفم، بابا.
‫می‌دونی که اجازه ملاقات لاپان رو نداری!
‫آخه چه فکری کرده بودی؟
‫یه کتابی که درباره همستر تاریکی می‌خواستم ‫دستش بود.
‫- ببین فهمیدم... ‫- گفتم دست بردار.
‫قربان، یه نقشه‌ست!
‫«مقبره لاک پشت ناشناخته؟»
‫ماجراجوی باستانی به اسم فردریک بسیار کوتاه
‫گفته ممکنه یکی از جاهای احتمالی ‫همستر تاریکی باشه.
‫لاپان داره میره اونجا.
‫سریع‌ترین کِشتیم رو حاضر کنین. ‫بلافاصله میریم.
‫بابا، من همه چی رو درباره همستر تاریکی بلدم.
‫من رو ببر، می‌تونم کمکت کنم.
‫نه. همین الانش هم به اندازه کافی گند زدی.
‫هی، رئیس، اومدم یه سر بهت بزنم.
‫اگه این که گذاشتی خطرناک‌ترین جانی کشور فرار کنه ‫رو در نظر نگیری.
‫- عالی هستم. ‫- جدی؟
‫- ببین پشت قفسه کتاب‌ها چی بود. ‫- نقاشی انتزاعی؟
‫یه نقشه، ایب.
‫کل فکر و ذکر لاپان همستر تاریکی بوده.
...‫منطقی نیست
‫که فکر کنه معبد٬ تو گور لاک پشت ناشناسه.
‫اونجا رو هزار بار گشتن.
‫یک دقیقه قبل ساعت نه،
‫یه خبری هست.
‫فقط حشرات دلتنگ لاپان میشن.
‫زمستونه.
‫حشره‌ای نیست.
‫صورت فلکیه!
‫اتفاقیه.
‫نه، ایب.
‫لاپان چند ساله داره دنبالش می‌گرده.
‫پتو که نیست، پرده‌ست، ‫بدش من.
‫می‌بینی، تصادف به تمام معنا.
‫مطمئن نیستم.
‫بذار زمین رو تمیز کنم.
‫آره، خودشه!
‫کتاب.
‫«ساعت نه سپیده دم روز جدید،
‫صورت فلکی همستر
‫به سوی معبد همستر تاریکی اشاره می‌کند.»
‫خودشه.
‫ایکسش کو؟ نقشه‌ها ایکس نمی‌خوان ‫که رو محل علامت بذاره؟
‫اوه، استعاره‌های لعنتی.
‫بابا! وایستا!
‫مسیرت اشتباهه!
‫باید یه قایق آماده کنیم.
‫باید زودتر از لاپان همستر تاریکی رو پیدا کنیم.
‫اوه نه، بیخیال شو. ‫من ماجراجو نیستم.
‫و تو... ‫چه طور بگم دلت نشکنه؟
‫تو... تویی.
‫شاید من زیاد ماجراجو نباشم،
‫ولی فقط ماییم که الان می‌تونیم این کار رو ‫بکنیم.
‫و اگه نکنیم،
‫لاپان برمی‌گرده و صاحب حکومت میشه.
‫خب، درصد بیکاری تقریباً بالاست.
‫و بابات چند وقته پادشاهه؟ ‫پونزده سال؟
‫قضیه جدیه، ایب. ‫و همش هم تقصیر منه.
‫همش نه. نود درصدش.
‫من میرم. ‫و می‌خوام همراهم بیای.
‫من خدمتکار سلطنتیت هستم. ‫به صورت قانونی مجبورم باهات بیام.
‫نه. به عنوان اربابت دستور نمیدم.
‫به عنوان یه دوست ازت می‌خوام.
‫تصمیم آسونیه.
‫راستش، خیلی هم تصمیم سختیه.
‫آدم می‌تونه با رئیسش دوست باشه؟
‫رابطه ما به خاطر داشتن قدرت ‫نامتوازن نیست؟
‫چیه؟
‫سوال‌های عمیقی هستن.
‫به شخصه فکر می‌کنم نیرو بخش ذهن هستن.
‫وایستا، وایستا.
‫راستش، متاسفم، برو.
‫وایستا.
‫میام...
‫رفیق.
‫ولی آماده باش چون هزاربار قراره ‫بگم «من که گفته بودم.»
‫دوازده دقیقه‌ی طولانیه توی دریام.
‫گرمای وحشتناکیه.
‫عطش همراه همیشگیمه.
‫و گرسنگی،
‫فکر کنم دارم به مرغ و خرگوش علاقمند میشم.
‫واسه برگشتن خیلی دیر نیست.
‫همیشه یه ماجراجویی می‌خواستم.
‫فقط امیدوار بودم از پسش بربیایم.
‫مطمئنم برمیایم.
‫هیچ اطمینانی به موفقیتمون ندارم.
‫اگه دارید این رو می‌خونید، ‫یعنی یا له شدم،
‫یا به میخ کشیده شدم، با تبر کشته شدم، ‫نیزه خوردم،
‫زنده زنده توسط سوسک‌های گوشت خوار ‫خورده شدم،
‫در دریای پر کوسه غرق شدم،
‫توسط پرنده‌هایی که به سر و دمم نوک میزنن ‫کشته شدم.
‫سوختم بابا.
‫آب؟
‫اوه، به به. ‫خودشه.
‫داشتم می‌سوختم.
‫این تندباد هر دفعه داغونم می‌کنه.
‫خب؟
‫هان؟ اوه، آره...
‫پادشاه گول خورد. ‫همه چی داره طبق نَقشَمون پیش میره.
‫نَقشَمون؟
‫خب، بله.
‫از نظر فنی نقشه تو بود، ‫ولی موافقم نقشه بی نظیری بود.
‫نه، یه نقشه بی نقصه.
‫- خب، نه زیاد. ‫- چی؟
‫برادرزاد‌ت.
‫اون دیوونه؟
‫می‌دونه همستر کجاست.
‫و با دوست لاک پشت کوچولوش دنبالمونن.
‫هی، گفتم شاید بتونیم منتظرشون بمونیم،
‫از جناح بهشون حمله کنیم و یه جنگ ‫دریایی باهاشون راه بندازیم.
‫همیشه دلم می‌خواست تو یه جنگ دریایی ‫شرکت کنم.
‫خواهش می‌کنم یادت باشه به خاطر بال‌هات ‫اینجایی، نه هوشت.
‫نمی‌تونم وقت عزیزم رو
سرِ ‫احتمال کمی که اون دیوونه بتونه زنده از ‫اقیانوس بیاد بیرون تلف کنم.
‫نه
‫بعداً باهاش یه قراری می‌ذاریم.
‫و فقط یه حیوون برای این کار هست.
‫لوتر،
‫آخرین عضو تیممون.
‫بی‌رحم‌ترین حیوونی که
افتخار داشتم باهاش کار کنم.
‫این قدر بدجنسه که،
‫یه بار یه حیوون رو به خاطر
‫خر و پف کردن کشت.
‫من موقع خواب دچار ایست تنفسی میشم.
‫خیلی وضع ناجوریه.
‫میشه اتاق‌هامون رو جدا کنیم؟
‫لاپان، مشتاق دیدار.
‫چیزی نیست، کوچولو...
‫این شهریه که الکساندر عرقی سبیلِ سرنوشت ‫رو توش پیدا کرد.
‫جای قشنگی نیست؟
‫آره. جای قشنگی واسه به قتل رسیدنه. ‫اصلاً چرا اومدیم اینجا؟
دنبالم بیا
‫همین رستوران
‫جایی بود که هکتور گم شده
‫یه شرپای بی‌پا رو استخدام کرد که ببرتش به ‫معبد بی‌دین‌ها.
‫فکر نمی‌کردم یه روز با چشم‌های خودم ببینمش.
‫فکر کنم لیست آرزوهامون خیلی با هم فرق داره.
‫اگه شانس بیاریم، ‫راهنمامون رو اینجا پیدا می‌کنیم.
‫یا حداقل یه بیماری مُسری رو.
‫هی. راهنما می‌خواید؟
‫من همونم که می‌خواید.
‫جنگل رو مثل کف دستم می‌شناسم. ‫و روی دستم.
‫نکن، بچه جون. ‫دختر دردسر سازیه.
‫فقط یه احمق بدون پوزه میاد راسو ‫استخدام کنه.
‫کسی که دنبالشی اونجاست.
‫ببخشید؟
‫دنبال یه راهنما می‌گردم.
‫خب، رفیق،
‫اومدی سراغ موش درستش.
‫اسمم راستیه، ولی خوب بلدم آدرس پیدا کنم.
‫یالا، بریم اون پشت حرف بزنیم، ‫دور از گوش‌های فضول.
‫آره. ‫فکر کنم می‌تونیم بهش اطمینان کنیم.
‫اصلاً هم مشکوک نیست.
‫- خب راستی، ما باید... ‫- می‌دونم کجا می‌خواین برین.
‫جدی؟
‫وای. ‫عجیب نیست که راهنمایی.
‫همراه اون قراره برین.
‫شوخی می‌کنه دیگه؟
‫تو رو خدا بگو اومدیم یه مهدکودک داغون.
‫راستی؟
‫شوخی راهنمایی راه انداختی؟
‫نگفته بودی این یارو دنبال ‫همستر تاریکیه.
‫هم کور شدی هم بی‌ادب؟
‫دخالت نکن راسو!
‫آره، خودمم. ‫راستی اسمم مگه.
‫به من چه. ‫حالا اون نقشه رو بده من.
‫مگر اینکه از رو جنازَمون رد بشی.
‫خب، آقای گوریل، برای شفاف سازی میگم،
‫مگ داشت درباره از رو جنازه و اینا به ‫صورت استعاری حرف میزد.
‫همه چی رو جدی می‌گیره.
‫بگیر که اومد!
‫آره، باریکلا!
‫وسط دعوای کلوپی هستیم، ایب!
‫نقشمون! ‫داره فرار می‌کنه.
‫یا نه.
‫آره، خودشه، کل زورت همین بود؟
‫مگ، حرف نداری.
‫فکر نکنم راستی رو به عنوان راهنما ببرین.
‫می‌دونی، به خاطر همین نارو زدن و این حرفا.
‫استخدامی!
‫این باید یه درس بشه که از رو ظاهر ‫قضاوت نکنی،
‫چون ممکنه ظاهر طرف گول زننده باشه.
‫واقعاً متاسفم.
‫مگ؟ یه مشکلی پیش اومده...
‫و راه حلش دستمه.
‫رفقا، لطفاً اینا رو بذارید.
‫حالا.
‫لذت بردیم!
‫اگه عیبی نداره این پیش من بمونه.
‫ای وای، باید پوشکت رو عوض کنم.
‫وایسید. ‫یه جوری دارم ...عرق می‌ریزم انگار فردایی نیست
‫که احتمالاً نیست.
‫بهتر شد.
‫با این ژاکت گرمت نیست؟
‫اصلاً. ‫راستش یه کم سردمه.
‫خیلی خب... می‌دونم درباره ‫پاداش صحبت نکردیم،
‫ولی یه پیشنهادی دارم.
‫مجانی می‌برمتون جایی که می‌خواید.
‫چی می‌خوای؟
‫خودم چندتایی ماجراجویی کردم،
‫می‌دونین، به خصوص سفر، ‫به خاطر همین راسو بودنم.
‫و راستش، ‫حس تنهایی داشتم.
‫مگ، تا هر وقت خواستی می‌تونی همراهمون بمونی.
‫- جدی؟ ‫- جدی؟
‫پشیمون نمیشی. .خیر جناب
‫باید بگم، به نظرم قراره یه چیز عالی پیدا کنیم.
‫یه چیز حماسی، ‫یه چیز بی سابقه.
‫همستر تاریکی. ‫چیز خفنیه.
‫پیداش که کنیم،
‫عکسمون رو می‌ذارن رو جلد ماجراجویی هفتگی ‫یا ماجراجویی ماهانه.
‫و مرغوش، اگه اسم تو رو اول بنویسن،
‫مشکلی ندارم، ‫فقط خوشحالم که عضو تیم بودم.
‫به نظرت چیزی آورده بذارم تو گوشم؟
‫هی، مرغوش دیگه چه اسمیه؟
‫یوکراینیه؟
‫راستش نمی‌دونم.
واقعا؟ نمی‌دونی؟ ‫چون اسم خیلی خاصیه.
‫خب، خیلی عجیبه.
‫چون خرگوش بودنت رو می‌بینم، ‫ولی مرغ بودنت رو نه.
‫حلش می‌کنم، خیلی تو معما واردم.
‫خب، حیف شد. ‫انگار مجبوریم برگردیم.
‫بیاید دنبالم.
‫نوبت توئه.
‫چرا کسی نیست
‫که مثل من بدبین باشه؟
‫اگه ژاکتت رو دربیاری، راحت می‌تونی ‫بیای دنبالم.
‫فقط یه توصیه بود. ‫آخه منِ راسو چی بلدم؟
‫نه، نه. خوبم! ‫تا سه نشه بازی نشه!
‫الان چی؟
‫بمون سر جات و کار احمقانه‌ای نکن.
‫انتظار بیشتری ازت داشتم، لوتر.
‫تحمل یه اشتباه دیگه رو ندارم.
‫و این موجود اصلاً چرا اینجاست،
‫چرا خونه پیش خانمت نیست؟ ‫چه بلایی سرت اومده؟
‫می‌دونی لاپان، من و زنم ۲-۳ تا کار داریم.
‫سخته که خرج بچه رو بدیم.
‫می‌دونی، نمی‌تونم پول پوشک و...
‫کافیه!
‫از وقتی که زندانی شدم کل ‫جنایت‌کارها دل‌نازک شدن؟
‫یه لطفی کن و برگرد ور دل زنت.
‫برو!
‫عه خوبه، اردکه برگشته.
‫لطفاً یه چیز مثبت بهم بگو.
‫مرغوش موفق شده از صحرای مرگ بگذره.
‫چی؟ محاله.
‫خب، در واقع میشه گفت بعیده ‫چون دیگه ازش رد شده
‫یه چندتا کلیک پشت سرمونه دیگه.
‫کلیک چیه؟
‫همش توی همچین عملیات‌هایی می‌شنومش ‫ولی نمی‌دونم چیه.
‫پل رو نابود کنید.
‫یه هفته طول می‌کشه که از باتلاق شنی رد بشن.
‫تا اون‌موقع فدربیرد رو ‫کاملاً تحت کنترلم می‌گیرم.
‫کنترل خودمون.
‫کنترل شما... مسلماً.
‫باید دور بزنیم ‫حداقل یه هفته طول می‌کشه.
‫یه هفته وقت نداریم.
‫عمو لاپانم تا اون موقع همستر به دستش رسیده.
‫می‌تونیم ازش رد بشیم.
‫حتماً یه چند قدم میشه رفت. ‫ولی بعد می‌میریم.
‫چون باتلاق شنیه. ‫و باتلاق شنی تو رو می‌بلعه تا وقتی که بمیری.
‫کارش همینه. ‫وجودش به همین دلیله.
‫مرغوش درست میگه، باید امتحان کنیم. ‫باتلاق فقط توی چند نقطه‌ست.
‫اگه از اون نقاط نریم ‫یه مسیر امن داریم.
‫می‌دونی اون مسیر کجاست؟
‫فقط دنبال من بیاید، چیزی‌تون نمیشه.
‫من آخر میرم.
‫این عمو لاپان کیه؟
‫فقط یه ماجراجوی نابغه‌ست
‫با نقشه‌های عالی و احتمالاً‌ دچار به ‫ناامنی عمیقیه.
‫شبیه یکیه که می‌شناسم.
‫- مرغوش! ‫- وای، نه!
‫- مرغوش! ‫- ایب، کمک
‫دستم رو بگیر. ‫وای لامصب، منم به خاک رفتم.
‫آهای، لاکم رو بپا.
‫دووم بیار، مرغوش.
‫مگ!
‫دارم میرم پایین!
‫بی‌حرکت وایستا، تکون نخور.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫شلاق رو بگیر.
‫با دستات! ‫مگه مشخص نیست؟
‫تو بکش!
‫یه ذره کمک کنی بد نیست، ایب!
‫باید از دستات استفاده کنی!
‫فقط منم یا یه موضوع ‫خیلی ساده رو متوجه نمیشه؟ ایب!
‫وای خدایا! ‫دارم از پوستش جداش می‌کنم!
‫وایستا... اینا پای مرغن؟
‫یه لحظه وایستا. ‫مرغوش وای... لامصب!
‫اسمش از اینجا اومده!
‫گفتم که کارم تو حل پازل حرف نداره. ‫اونا پای مرغه!
‫نصفت مرغه نصفت خرگوش، مگه نه؟
‫آهای، من چی پس؟
‫آهای، کمک کنید بد نیست، گیر کردم!
‫- قسمت‌های مرغی دیگه‌ای داری؟ ‫- نه.
‫آهای!
‫وای، حرف نداره.
‫دیگه جی؟ ‫وای، بال داری؟
‫زیر اون ژاکت بال داری، مگه نه؟
‫نه. تقریباً قسمتای بالایی رو دیدی. ‫دیگه فقط چندتا پر اون زیره.
‫- بذار ببینم. ‫- نه.
‫- مرغوش‌های دیگه‌ای هستن؟ ‫- باشن هم من خبر ندارم
‫- واسه خودت یه پا گونه جدایی! ‫- چه قدر باحاله؟
‫رسماً همیشه در خطری.
‫- باحال نیست. ‫- چی‌کار می‌تونی کنی؟
‫خدایا، می‌تونی پرواز کنی.
‫نمی‌تونم پرواز کنم. ‫مرغ‌ها اصلاً نمی‌تونن پرواز کنن.
‫از لحاظ فنی می‌تونن یه ‫فاصله کوتاهی رو پرواز کنن.
‫بی‌خیال، ولی تو فقط نصفت مرغه.
‫چندتا خرگوش پرنده رو دیدی تا حالا؟
‫خب، هیچی.
‫ولی تا حالا خرگوشی رو هم ندیدم که مثل تو ‫همچین گوشای مخملی بزرگی داشته باشه.
‫- حالا شاید یه فیل. ‫- نمی‌تونم پرواز کنم
‫می‌تونی پرواز کنی!
‫دیدی، نمی‌تونم پرواز کنم!
‫من نمی‌تونم مثل تو با رایحه‌ام ‫کار خفنی کنم.
‫من بودن هیچ چیز خوبی نداره.
‫الان فقط «تو» مشکل داری.
‫فکر کنم الان «همه» مشکل داریم.
‫وای، نه!
‫خوکچه؟
‫سلام! ما دنبال دردسر نیستیم!
‫محض اطلاع، من اصلاً دنبال هیچی نیستم.
‫بترکونشون. ‫همه‌شون رو بترکون.
‫صبر کن، نمی‌تونم. ‫هنوز شارژ نکردم.
‫شارژ نکردی! ‫خاص بودنت کجا رفته پس؟
‫هی، غلغلک میده!
‫بنگرید!
‫مرغوش!
‫خداوندگار آسمان و زمین.
‫پرنده فواصل کوتاه!
‫نصف مرغ، نصف خرگوش.
‫قادر مطلق!
‫تو خدایی؟
‫حتما؟
‫برای من که کافیه.
‫جشن رو محیا کنید.
‫دیدی، مشکل شخصی.
‫امشب
‫باید به مرغوش قدیر
‫و همراهان عجیبش
‫بهترین ضیافتمون رو تقدیم کنیم.
‫و بعد، فردا اول صبح
‫باید اونا رو بندازیم تو آتش‌فشانمون
‫و خدای مرغوش رو قربانی کنیم
‫در پیشگاه خدای خودمون... ‫سانتوروی رواقی.
‫به‌نظرم تو همون چیزی هستی
‫که بالاخره لبخند به چهره سانتورو بیاری.
‫فقط محض اطلاع
‫فقط مرغوش رو میندازی توی آتش‌فشان، درسته؟
‫اون غذا حرف نداشت.
‫اینا واقعاً می‌دونن چه طور قربانی کنن.
‫دیدی، مگ، همین میشه وقتی خودمم.
‫شاید بهتره بی‌خیال ناله کردن بشیم؟
‫بذار بهت در مورد یه راسو به اسم...
‫چه می‌دونم... «پگ» بگم.
‫من عاشق یه داستان خوبم. ‫به‌خصوص بعد از همچین غذایی.
‫بچه که بود کسی نمی‌خواست ‫باهاش بازی کنه، جز پگ
‫رو این حساب که راسو بود.
‫حتی وقتی خفن‌ترین عروسک‌ها و خوراک‌ها رو ‫واسه تولدش می‌‌آورد
‫کسی نمیومد.
‫روزی دو بار حموم می‌کرد، ‫ولی مهم نبود.
‫پس... همه‌چی رو ریخت تو خودش.
‫آخ!
‫واقعاً که آخ.
‫ولی اونم جواب نداد
‫پس طبیعتاً، پگ عصبانی شد...
‫مامان باباش می‌خواستن عصبانیتش رو ‫به یه چیز مثبت تبدیل کنن.
‫واسه همین یه کمربند مشکی توی کاراته گرفت...
‫و کونگ‌فو..
‫و کندو...
‫و هفت هنرهای رزمی دیگه.ک
‫ولی اونم کمکی نکرد. ‫هنوزم عصبانی بود.
‫ته دلش، پگ آرزو داشت که ‫هر چیزی باشه جز یه راسو.
‫تا این‌که یه روز رفت یه ‫سفر علمی توی موزه سلطنتی
‫و بعد بیلی بُز جونز، بیشعوری که بیشتر از همه ‫پگ رو اذیت می‌کرد
‫در رو رومون بست.
‫ولی فقط رئیس‌ موزه بود که رمز رو داشت.
‫می‌دونی چی میشه وقتی یه راسو می‌ترسه؟
‫خب، پگ یه راسو بود که ترسیده بود
‫و سه سال همه چی رو تو خودش ریخته بود.
‫پگ اون‌روز همه رو نجات داد.
‫و تو یه قهرمان بزرگ بودی و ‫همه دوستت داشتن، مگ.
‫منظورم، پگه.
‫نه، بدتر از همیشه باهام رفتار کردن.
‫ولی واسه اولین بار، برام مهم نبود.
‫چون متوجه شدم چیزی که قایمش می‌کردم، ‫چیزی نبود که بخوام ازش خجالت بکشم.
‫نه، اون چیزیه که منو خاص می‌کنه.
‫مرغوش، تو هم ریختی تو خودت.
‫تا وقتی که در گنجینه‌ات رو باز نکنی، ‫نمی‌دونی چیه که این‌قدر خاصّت می‌کنه.
‫داستان قشنگی بود، مگ
‫و به خصوص خیلی دوست داشتم جوری که اسمت رو
‫عوض کردی که همه‌گیرتر بشه.
‫ولی وقتی آتش‌فشان ما رو تبدیل به خاکستر کنه
زیادی بین اونایی که شگفت انگیزن با ‫اونایی که عادی هستن فرقی نمیذاره.
‫درسته. ولی قرار نیست ما رو ‫بندازن تو اون آتش‌فشان.
‫- نمیندازن؟ ‫- نه
‫چون تو قراره از اینجا ما رو آزاد کنی.
‫- مطمئنی؟ ‫- باور کن.
‫مرغوش.
‫الان برمی‌گردم.
‫نه.
‫واقعا؟
‫مرغوش، نکن.
‫لازمشون نداری!
‫خب، می‌دونی
‫همیشه فکر می‌کردن صبر ‫کردن تا طلوع آفتاب الکیه.
‫همین الان بندازینشون داخل آتش‌فشان.
‫سلاح‌هاتون رو بیارید پایین
‫و گرنه تقاصش رو خداتون پس میده.
‫ایب؟
‫یالا، بچه‌ها، دست بجنبونید.
‫ببینید سانتورو چه طور خویشتن‌داری کرده
‫حتی با یه نیزه به گلوش.
‫بذار ببینیم وقتی از یه تپه میفته پایین ‫چه طور خویشتن‌داریش رو حفظ می‌کنه.
‫حالا اونا اینو دنبال میکنن و ما فرار می‌کنیم
‫- یا نه. ‫- بگیریدشون
‫ای سانتوروی بزرگ
‫انتقامت در راهه.
‫مراقب باشید.
‫این ارزش آخر هفته‌های سه روزه رو نداره.
‫نه، بیا اینجا.
‫- لطفاً بگو که شارژ شدی. ‫- سعی می‌کنم.
‫چیزی نمونده.
‫دیگه دارم به این فکر می‌کنم که اصلاً خاص نیستی
‫فقط خیلی مغروری.
‫حالا شد، برگشتم!
‫آتیش کن بریم!
‫مرغوش!
‫- مرغوش! از این طرف! ‫- دارم میام
‫مرغوش! حرکات خفنی داری.
‫باریکلا، مرغوش.
‫اونو دیدی؟
‫بریم.
‫ببین!
‫وای، کوهستان!
‫حمله شده!
‫- مگ، ما رو ببر اونور! ‫- نمی‌تونم
‫منم نمی‌تونم. ‫آخرین باری که سعی کردم...
‫آخرین بار ژاکتت دستت رو بسته بود.
‫چیزی نمونده، مرغوش.
‫- موفق شدم، بریم! ‫- بزن که بریم.
‫وای، توروخدا.
‫نه!
‫نمیشد یه ذره بلندترش رو گیر بیاری
‫مگه نه؟
‫از ماجراجویی منتفرم.
‫هی، عمیق‌تر از اون‌چیزیه که فکرشو می‌کردم.
‫طبق نقشه، معبد بالای کوهه.
‫یه نقشه لازم داریم.
‫لاپان احتمالاً اون بالاست.
‫من یه نقشه دارم.
‫اگه از مسیر تقریباً غیرممکن بریم
‫پس جایی که مسیرها به هم میرسن، ‫احتمالاً ازشون جلو بزنیم...
‫به نظر یه نقشه هوشمندانه میاد.
‫می‌دونی چیه؟ ممکنه اصلاً ‫همستر تاریکی رو گیر بیاریم.
‫منظورت چیه٬ ممکنه؟ ‫لاپان به گرد پرمون هم نمی‌رسه.
‫ایب؟
‫این گل در واقع خیلی از لحاظ مواد معدنی غنیه.
‫بریم.
‫منم اندازهٔ تو دلم می‌خواد جلوی لاپان رو بگیرم
‫یعنی ۱۰ درصد اندازه تو
‫ولی نمیشه حین این کار خوش‌قیافه باشیم؟
‫اومدم. ‫باورت نمیشه.
‫مرغوش داره از مسیر تقریباً غیرممکن میره بالا.
‫چی؟ عمرا!
‫نه، بازم فکر کنم دیگه باید بگیم بعید.
‫می‌دونی، بذار بهت بگم، ‫جوری که داره میره
‫سه آزمون مرگبار واسه مرغوش آب خوردنه.
‫دینامیت رو آماده کن.
‫یالا، ایب.
‫داریم بهشون نزدیک میشیم.
‫یوهو، من یه لاکپشم!
کلا از نقش خاص من توی داستان ها خبر نداری؟
!هالو ها
‫بهمن قرار بود مرغوش رو نابود کنه، نه ما رو
‫واقعاً خیلی سخته که ببینی این روزا چی خوبه
‫لاپان!
‫ببین، لاپان دیگه از دست رفته.
‫فکر کنم دیگه کاریش نمیشه کرد.
‫چرا میشه.
‫درست میگی، کاریش نمیشه کرد.
‫بریم.
‫شرمنده، رفقا.
‫طبق افسانه‌
‫باید دنبال یه صورت همستر که حکاکی شده بگردیم.
‫پیداش کردم.
‫از این طرف!
‫خیلی‌خب، میریم داخل.
‫ذهنم رو خوندی، همکار.
‫وایستا. لاپان که مُرده و دفن دشه.
‫احتمالاً دقیقاً‌ اینجوری نیست.
‫ولی ما قلمرو رو نجات دادیم. ‫دیگه کارمون تموم شده. بریم خونه.
‫ایب، اگه من بتونم همستر تاریکی رو برگردونم
‫بابا به ناچار میذاره به جامعه ‫ماجراجویی سلطنتی ملحق بشم.
‫کافی نیست که تا اینجا اومدی؟
‫و کی قراره حرفم رو باور کنه؟
‫باید همستر رو به عنوان مدرک ببرم.
‫حالا تنها چیزی که بین ما و اون قرار گرفته
‫سه آزمون مرگباره.
‫ایب، اگه می‌خوای نیای مشکلی نداره، ولی...
‫من پایه‌ام.
‫همیشه دنبال این و اون بودم.
‫می‌خوام بقیه پنج‌شنبه‌ها هم تعطیل باشه.
‫برای وارد شدن به معبد همستر تاریکی
‫فرد باید از سه آزمون مرگبار عبور کنه.
‫چرا همش ۳ تاس؟ ‫چرا نمیشه ۲ تا باشه؟
‫اولی چیه؟
‫ما همسترها ممکنه ریز جثه باشیم
‫ولی زیر فشار خونسردیم.
‫هیچوقت حواسمون پرت نمیشه
‫حتی وقتی که با مرگ حتمی رو به رو میشیم.
‫مرگ حتمی! ‫این جوری شروع می‌کنیم؟
‫جونده‌های بی‌رحمی هستن، نه؟
‫جثه کوچیک...
‫خونسرد حین فشار...
‫مسیر مخفی!
‫- باریکلا! ‫- بریم بیرون
‫دومین آزمون چیه؟
‫با اینکه ما همسترها خیلی ممکنه ‫برای فرار از سرنوشت سریع نباشیم
شهامت رو به رو شدن باهاش رو داریم
‫دیگه از این روتین توهین‌آمیز خسته شدم.
‫چرا این همسترها مثل بقیه‌مون نمیرن پیش روانپزشک؟
‫فرار کنید!
‫ببین، اون همسر رومنه.
‫به نظرم عالیه که این قدر شیفته ظاهر...
همسرِ سرنوشتش. باید اینجا بمونیم ‫با سرنوشتمون رو به رو بشیم.
‫یا... می‌تونیم فرار کنیم.
‫مگ، اگه می‌خوای قبل از این که بمیرم ‫طرفم رو بگیری
‫ده ثانیه وقت داری، ۹...
‫من میرم پیش مرغوش.
‫اشتباه حساب کردم، ۷، ۶، ۵، ۴، ۳، ۲، ۱
‫فکر کنم این همسترها با کوتاه بودن مشکل داشتن؟
‫اصلاً لازمه بپرسم سومین آزمون چیه؟
‫افسانه میگن که این «این کار رو بکن».
‫چی‌کار؟
‫محاله این باشه. هست؟
‫پسر، این همسترها عجب موجوداتی هستن.
‫عصای سلطنتی...
‫موفق شدیم...
‫تو رو می‌برم خونه.
‫همستر تاریکی.
‫- ولی تو... ‫- زیر بهمن مردم؟
‫یا کاری کردم تو همچین فکری کنی؟
‫ببین، از خودم پرسیدم
‫چرا باید بخوام از ۳ آزمون مرگبار رد بشم
‫وقتی یه برادر زاده خیلی مشتاق دارم ‫که می‌خواد به‌خاطرم انجامش بده؟
‫حالا اون عصا رو بهم بده.
‫این کار رو نکن. نده!
‫باهوشی، مرغوش. ‫یکی مثل تو به دردم میخوره.
‫میتونی بیای مسئول جامعه ماجراجوییم بشی.
‫به همه کسایی که بهمون خندیدن نشون میدیم
‫انتقاممون از همه کسایی که به خاطر ‫متفاوت بودنمون دهنمون رو بستن می‌گیریم.
‫خیلی شبیه همیم.
‫من اصلاً مثل تو نیستم.
‫ولی هستی. ‫چون مرغوش...
‫من پدرتم.
‫شوخی می‌کنم. نیستم.
‫ولی عالی نمیشد اگه بودم
‫درسته؟
‫اون عصا رو بهم بده و گرنه...
‫یه قدم دیگه بیای میندازمش پایین.
‫بندازش تا دوستت رو بندازم پایین.
‫بدش بهش، زود باش!
‫بهش شک نکن.
‫زندانی‌ها خیلی حیله بلدن. ‫خیلی.
‫اگه بهت بدمش، ولشون میکنی؟
‫همتون رو ول می‌کنم.
‫قسم می‌خورم.
‫مرغوش، نه، دروغ میگه.
‫میدونی آخرین قسمت افسانه چیه، مرغوش؟
‫کسی که همستر تاریکی رو آزاد می‌کنه
‫تا ابد دنبالش میرن.
‫درسته، عوضی.
‫من، لاپان نهم
‫تو را فرا می‌خوانم
‫که تاریکی رو بیاری.
‫چی کار کردم؟
‫حالا نظرتون چیه برگردیم به قلمروم؟
‫- این خُل وضع و دوستاش چی؟ ‫- قول دادم که ولشون کنم.
‫پس ولشون کن برن... بیفتن پایین.
‫معناگراهای عوضی...
‫خبر خوب دارم و خبر بد.
‫خبر بد اینه که تا ۱۲ ساعت دیگه
‫باید از سرما بمیرید.
‫واقعاً؟ فکر کنم زودتر اتفاق میفته.
‫خبر خوب چیه؟
‫لطفاُ بگو که طناب می‌فرستن پایین.
‫خبر خوب اینه که می‌‌تونی ‫بیشتر از پدرت عمر کنی، مرغوش
‫به نظرم خبر خوبی نیست.
‫شاید یه کم خبر بهتریه...
‫هیچی پیدا نکردیم.
‫فقط یکی دیگه از حقه‌های برادرم بود.
‫بیاید واسه بهترین‌ها امیدوار باشیم و ‫آماده بدترین‌ها بشیم.
‫اگه لاپان عصا رو گرفته باشه، اوضاع خیلی بد پیش میره
‫برید و توی سیاه‌چال پناه بگیرید.
‫بابا، رفتم که جلوی لاپان رو بگیرم.
‫می‌دونم که مثل تو ماجراجو نیستم، ‫ولی تمام سعیم رو می‌کنم.
‫شرمنده واسه همه چی.
‫دوستت دارم، مرغوش.
همش تقصیر منه.
‫می‌دونی چیه، درسته. ‫همش تقصیر توئه. ۱۰۰ درصد.
‫می‌تونستیم بریم خونه، ولی نه
‫تو باید همستر تاریکی رو پیدا می‌کردی.
‫- که همه یادشون بره تو یه ... ‫- عجیب‌الخلقه‌ام؟
‫فکر کردم برگردوندنش باعث میشه قبولم کنن.
‫تقصیر تو نیست.
‫تقصیر مگم هست. ‫خیلی تأثیر بدی میذاره.
‫و نمی‌خواستم بگم عجیب‌الخلقه. ‫می‌خواستم بگم مرغوش.
‫- همونه ‫- نه، نیستن
‫منو ببین! ‫چرا نمی‌شد عادی باشم؟
‫لاپان هیچ‌وقت فرار نمی‌کرد، ‫منم این همه راه رو نمیومدم.
‫چون عادی نیستی، ‫و تظاهر کردنش فقط بدترش کرده.
‫ولی وقتی از اون لباس مسخره خلاص شدی ‫و خودت شدی...
‫همستر تاریکی رو پیدا کردی.
‫گنجینه‌ای که هیچ ماجراجویی هزاران ساله ‫پیداش نکرده.
‫آره، لاپان بدون تو هیچ وقت پیداش نمی‌کرد.
‫می‌خوام بی‌خیال بشم ولی نمی‌تونم.
‫هممون با چیزایی بزرگ شدیم که متفاوتمون کرده.
‫تنها انتخابی که داریم اینه که چه طور ‫اون چیزا رو ببینیم.
‫پس، یا می‌تونیم ازشون خجالت بکشیم ‫یا قبولشون کنیم
‫و بدونیم که تفاوت‌هامون باعث میشه...
‫خاص بشیم.
‫- نه! ‫- مرغوش!
‫واقعاً؟
‫یالا، ایب.
‫خیلی دورن.
‫تا وقتی که برگردیم به قلمروت، دیگه خیلی دیر شده.
‫این همه راه اومدیم. ‫حتما یه راهی هست.
‫- یه نقشه دارم. ‫- نقشه داری؟
‫منم یه فکرایی دارم خب.
‫راز ننگ‌آورم.
‫بدون لاک متولد شدم.
‫این مال عمو هرب بود... ‫دستت مرسی عمو هرب.
‫چیه؟ من که رو سرم پر ندارم.
‫این نیست.
‫فقط..
‫خیلی صافی.
‫جذاب نیست.
‫بگذریم، کی حاضره بریم اسکی؟
‫- باید موم کمتری می‌زدم. ‫- سر پایین
‫مراقب باشید!
‫خیلی خب
‫- میرسیم به لاپان. ‫- یا نه
‫از ماجراجویی متنفرم.
‫قربان، لاپان دم دره.
‫می‌خواد شما رو ببینه.
‫بیاید حلش کنیم.
‫یه قدم دیگه جلو نمیای، برادر ‫و همین الان میگی پسرم کجاست.
‫منظورت اون دو رگهٔ بی خاصیته؟
‫بر نمی‌گرده.
‫ترتیبش رو دادم.
‫وایستا.
‫برادر، لطفاً. پسرم کجاست؟
‫فکر کنم تا الان دیگه یخ زده باشه.
‫اون‌طرف صخره‌ها، جایی که پرتش کردم.
‫نه!
‫عصا؟
‫درسته! پیداش کردم.
‫در واقع مرغوش پیداش...
‫حرف نزن! همسترها، حمله کنید!
‫انگار دیگه کار از کار گذشته.
‫راست کار خودمه.
‫مگ، شلاقت رو لازم دارم.
‫فکر کردم بخوای.
‫می‌تونیم دزدکی بریم سر وقت لاپان.
‫نقشه افتضاحیه ‫یه میلیون همستر داره.
‫لنس، وایتی!
‫مرغوش! ‫فکر کردیم مُردی.
‫نه، زنده و سر حالم با اینا.
‫خب، وضعیتمون چه طوره؟
‫به‌نظر کاملاً بی‌فایده میاد.
‫باید بریم اون پایین.
‫باید بفهمیم چه طور از میلیون‌ها همستر عبور کنیم.
‫با دم بزرگ.
‫چیه؟ بدون لاک به دنیا اومدم.
‫یه کم شکاک بودن واسه زنده موندم لازم بوده.
‫اینجوری باید بریم سر وقت لاپان.
‫- با شک گرایی من؟ ‫- نه، با لاکت
‫خب، حداقل می‌دونیم نقشه ‫تو از همه بدتر نیست وایتی
‫بالاخره مال منه.
‫کاملاً انداز‌ست.
‫در واقع، باید یه‌کم درستش کنم
‫چون تو خیلی سر گنده‌ای داری.
‫شاید خیلی هم بی‌نقص نباشی.
‫چی؟
‫به دوست خوش‌بوم سلام کنید.
‫هی، نقشه مرغوش جواب داد.
‫مرغوش!
‫تو؟
‫همسترها، بهتون دستور میدم که ‫دیگه نجنگید و برگردین به عصا.
‫جدی میگم.
‫شوخی نبود.
‫بهتون دستور میدم.
‫لطفاً...
‫احمق!
‫اون عصا بدون من هیچی نیست.
‫کسی که همستر تاریکی رو آزاد می‌کنه
‫تا ابد دنبالش میرن.
‫قدرت مال منه.
‫حقیقت نداره، بدون عصا
‫قدرتش رو از دست میده.
‫پس از شرش خلاص میشم.
‫همسترها...
‫فرار کن، مرغوش.
‫حمله!
‫حالا چی؟
‫منتظر چی هستین؟ ‫اون دیوار رو بشکنید
‫همین الان عصا رو بیارید ‫قبل از این که اونو بندازه توی گودال.
‫همسترها، چرخ!
‫خیلی‌خب، مرغوش، ‫این جوری می‌خوای بازی کنی
‫پس بیا به روش من بازی کنیم.
‫چه طوریه؟
‫قبلا اونجا نبود.
‫آهای جونده‌ها، اگه می‌تونید ما رو بگیرید!
‫سلام!
‫نگاش کن!
‫اگه می‌خوای بازم پرواز کنی، ‫عصا رو برام بیار.
‫یالا!
‫بازی تمومه لاپان.
‫نه نیست.، تازه اولشه.
‫اگه می‌تونی منو بگیر.
بیا تمومش کنیم٬ برادر- عجله نکن-‫
‫همسترها، به پیش!
‫کارش رو تموم کنید، مرغوش مال منه.
‫اونو بده من!
‫خوب از دستت خلاص شدم.
‫عمو!
‫گرفتمت، یالا
‫مرغوش، نه!
‫پرواز کن مرغ. پرواز کن.
‫اگه من قراره بمیرم، ‫حداقل تو رو هم با خودم می‌برم.
‫چی؟
‫محاله!
‫سلام بچه‌ها، من برگشتم!
‫خیلی‌خب، موفق شدی.
‫دیدیش؟ می‌تونم پرواز کنم.
‫من که نمیگم پرواز بوده، بیشتر سر خوردن بود.
‫ایب، تمومش کن دیگه.
‫مرغوش
‫پیداش کردی.
‫آره، ولی لاپان ازم گرفتش ...
‫همستر تاریکی رو نمیگم، مرغوش.
‫خودت.
‫خودت رو پیدا کردی.
‫خوشحالم.
‫منم، بابا.
‫خرگوشی که می‌تونه پرواز کنه.
‫چه خفنه؟
‫چی میگی؟ ‫اون می‌تونه پرواز کنه چون مرغه.
‫چی؟ اون خرگوشه.
‫- مرغ. ‫- خرگوش.
‫- مرغ ‫- خرگوش.
‫خب، چی از دستم رفت؟
‫هی!
‫- چی از جونم می خواید؟ ‫- من فقط...
‫مرغوش؟
‫مرغوش.
‫می‌دونستم.
‫مرغوش، داری چی کار می‌کنی؟
‫بچه‌ها، من محل قاش‌چنگ ( ترکیب قاشق و چنگال) مقدس رو پیدا کردم.
‫۵ دقیقه دیگه میریم.
‫ولی تازه می‌خواستن پیش غذا بیارن.
‫ولی معرفیت چی میشه؟
‫این چیزیه که کل عمرت می‌خواستی.
‫شرمنده، بابا، وقت ندارم.
‫وایستا، مرغوش. ‫نمی‌تونی بدون...
این بری
‫قمه طلاییت؟
‫واقعاً قصدت همینه؟
‫عاشقتم بابا.
‫حالا، برو اون قاش‌چنگ مقدس رو بیار.
‫کی فکرش رو می‌کرد جفت ‫دوستای صمیمیم مازوخیسم باشن؟
‫آهای!