قبول نتایج آزمون انتخابی تیم جوانان توکیو سیتی اسپاریون رئیس کوبو تیم توکیو سیتی اسپاریون. به: آقای آئویی آشیتو‫
‫رفتی اسپاریون دیگه آره؟ تموم شد و رفت!
‫مامان!
‫مثل اینکه فوتبال دیگه داره تو رو ازم می‌دزده
‫منظره‌ی نارنجی
‫اَه، پابه‌پای مشتری‌هام زیاده‌روی کردم
‫چرا این موقع شب بهم زنگ می‌زنی آخه؟
‫اون موقع که زنگ زدی، اون صدای مامانت بود که شنیدم ‫نه؟ همه‌چی رو شنیدم.
‫اوه،اِ، خب ...
‫منظورش چی بود که گفت فوتبال تو رو ازش می‌دزده؟
‫از اون موقع اصلاً باهاش حرف زدی؟
‫آئویی آشیتو!
‫نخیر نزدم
‫صاف رفت توی کافه چون باید به کارش می‌رسید
‫آخه این حرفش یعنی چی؟ پشتت نیست؟
‫نکنه بدون اطلاعش اومده بودی توکیو آزمون بدی؟!
‫خاک تو سر قدرنشناست!
‫اصلاً به تو چه ربطی داره؟!
‫اصلاً واسه‌ی چی من دارم راجع‌به این‌ها با تو حرف می‌زنم؟
‫آشیتو، اگه خواهر مدیر پشت خطه می‌شه ازش ‫یه چیزی بپرسی
‫این برنامه‌ی غذایی که بهت داده
‫رو حسابی روش کار کرده. ولی خب هدف چیه؟
‫یعنی تو باید عین این رژیم رو دنبال کنی؟
‫نه، نه. دقیقاً نباید همین‌ها رو بخوری. این فقط یه ‫مثاله
‫فقط منظورم اینه که باید یه رژیم غذایی ‫متعادل داشته باشه
‫معلومه که برای فوتبال بازی کردن باید بدن سالمی ‫داشته باشی، البته که ذهن سالم هم لازمه
‫واسه‌ی همین باید به مغزت هم برسی
‫روی بلندگو برنامه‌ی غذایی که من نوشتم خیلی متعادله، داداشِش!
‫آها.
‫چه باحال. خیلی سخته آدم فکر کنه چی درست کنه. شاید ‫من هم باید از روی همین برنامه غذا بخورم
‫حتما همین کار رو بکن! کلی براش زحمت کشیدم ‫شاهکارمه اصلاً
‫خب، حالا بگذریم
‫هوم؟
‫آ..امم...اسمت هانا بود دیگه؟ اگه درست یادم باشه
‫آره.
‫چرا این کارها رو برام کردی؟
‫هوم، خودم هم نمی‌دونم
‫حالا به‌هرحال...
‫واقعاً باید با مامانت حرف بزنی
‫خیلی مهمه
‫واقعاً نمی‌دونم چرا پای تلفن واسه‌ی من ‫رفته بالای منبر
‫ولی خب راست می‌گه.
‫مثل اینکه فوتبال دیگه داره تو رو ازم می‌دزده
‫ای خدا!
‫احمقی احمقی احمقی احمق!
‫آخه چرا همچین حرفی بهش زدی کودن احمق؟!
‫ترحم‌برانگیزی
‫ آهای، هنوز پشت خطی؟ صدام رو داری؟ روی بلندگو
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫من تا حالا ندیده بودم مامان اینطوری ضعف نشون بده
‫راستش یه‌کم جا خوردم
‫آره...
‫ بیخود کردی چوب آوردی توی‌ خونه ‫که اینطوری بزنی خودت رو ناقص کنی من اصلاً فکر نمی‌کردم ضعفی هم داشته باشه!
‫حالا که می‌دونم واقعاً چه حسی داره، ‫عمراً بتونم برم توکیو
‫صدام رو داری هانا؟
‫اه، عذرخواهی کردن که خیلی ناجوره، پس
‫بهتره که طبیعی رفتار کنم دیگه
‫به وقتش می‌تونیم بشینیم درباره‌اش حرف بزنیم
‫هانا.
‫من می‌خوام...
‫زندگی مامانم آسون‌تر شه
‫اگه حرفه‌ای و معروف شم، می‌تونم پول پارو کنم
‫من خیلی باهوش نیستم، این یعنی هیچ راه دیگه‌ای برای ‫پول درآوردن بلد نیستم
‫واسه‌ی همین هم
‫چاره‌ای ندارم جز اینکه حرفه‌ای شم!
‫به هر قیمتی شده!
‫خب.
‫ولی...
‫اگه اومدنم به توکیو برای مامانم سخته پس...
‫من اومدم خونه، توله‌سگ‌ها!
‫مامـ..ان!
‫شما دارین چه غلطی می‌کنین؟!
‫تلفن هم که روی بلندگوئه! با کی حرف می‌زنین ‫این وقت شب؟!
‫اِ..اِ..مامان، یکیه که...
‫از اسپریون زنگ زده با آشیتو حرف بزنه ‫چشمم روشن! ‫روی بلندگو
‫اون‌ زنگ زده، قبض تلفن پای خودشه!
‫قبض برق که پای ماست!
‫هوا که تاریک می‌شه وقت خوابه!
‫فکر کردین چند سالتونه که این موقع شب با چراغ روشن ‫با تلفن حرف می‌زنین؟
‫تازه اون هم وقتی که من سرکارم! دیگه چی؟!
‫من هم‌سن شما بودم پام رو جلوی ننه‌بابام دراز...
‫ای داد، یادم رفت قطع کنم!
‫روی بلندگو
‫سلام، اگه شما از طرف باشگاه تماس گرفتین ‫بد نیست قبلش یه نگاهی به ساعت بندازین
‫اِ...امم...اِ...
‫اِ...و...
‫ولی حالا که زنگ زدین من باید اطلاعات هزینه‌های ‫لازم برای فرستادن آشیتو رو ازتون بگیرم
‫مدرسه‌ش، خوابگاهش، خوردوخوراکش...این‌ها ‫رو برام روشن کنین
‫مـ...من؟
‫هوم؟
‫صداش یه نمه جوونه، نیست؟ مطمئنی از طرف ‫باشگاه زنگ زده؟
‫بله خانم از باشگاه زنگ زدم!
‫راهنمای ‫ثبت نام
‫راهنمای ثبت‌نام
‫شاید جوون باشم، ولی از طرف باشگاهم و می‌تونم ‫جواب همه‌ی سؤال‌هاتون رو بدم
‫تا یکی دو روز بعد
‫هانا و بقیه‌ی کارمندهای باشگاه جیک‌وپوک ثبت نام ‫توی باشگاه رو به مامان گفتن
‫و همه‌چیز فوری داشت راست‌وریست می‌شد که من برم توکیو ‫
‫ولی این وسط‌ها هیچ‌وقت فرصت نکردم با مامان ‫درباره‌ی حسی که واقعاً دارم حرف بزنم
‫بهار شد
‫مامان، من باید راجع به یه چیزی باهات حرف بزنم
‫قد کشیدی آشیتو؟
‫ها؟ گمونم..آره
‫می‌دونستم
‫توی چشم به هم زدن بزرگ می‌شی
‫پس لازم نیست لباس‌هایی رو که برات کوچیک شدن برداری
‫سایز کفشت هنوز ۲۶ئه؟
‫سایز کفش؟ آره
‫یعنی نه... مامان!
‫خب دیگه حاضری! ‫مطمئنم همه‌چیز رو جمع کردیم
‫خب، موفق باشی.
‫من دیگه برای بدرقه‌ات نمی‌رسم
‫آخرش... باز هم نتونستم باهاش حرف بزنم.
‫از قضا، آئویی آشیتوکن داره تنها می‌ره توکیو که به ‫یه تیم فوتبال بپیونده
‫تقریباً تمام دانش‌آموزهای اینجا می‌رن به دبیرستان محلی کلاس دوم سال‌سومی‌ها
‫پس آئویی تصمیم مهمی گرفته
‫چون تمرینات فصلی باشگاهش به زودی ‫ شروع می‌شن، همین امروز از اینجا می‌ره
‫که این یعنی با شما فارغ‌التحصیل نمی‌شه
‫باید زود بره، اما گفت می‌خواد واسه‌ی آخرین بار ‫ببینتتون
‫برای همین اومده جلوی کلاس ‫یه دست بزنین به افتخارش
‫خداحافظی آخر چطور پیش رفت آشیتو؟
‫بهشون نگفته بودی امروز داری می‌ری مگه نه؟ ‫چرا نگفتی؟
‫آبغوره‌گیری کار ما نیست
‫خصوصاً با بروبچه‌های تیم فوتبالمون
‫خوش نداشتم بیان روی سکوی قطار گریه‌وزاری راه بندازیم ‫
‫همین که به خاطر انتخاب‌هام غمگینشون کردم برام بسه
‫وقتی رسیدی اونجا، هرچی لازم داشتی به خودم بگو آشیتو ‫
‫برات می‌فرستم
‫باشه.
‫توی این شش ماهی که گذشت فقط تلفنی با آدم‌های ‫باشگاهتون حرف زدم
‫اصلاً نمی‌دونم زندگی توی توکیو ‫چطوری ممکنه پیش بره
‫واسه همین
‫لطفاً از طرف من از اون دختره هانا تشکر کن
‫اینکه برای هر هفته‌ات یه برنامه‌ی غذایی فرستاد ‫کم کاری نبود.
‫و اون همه زحمتی که کشید و سؤال‌هامون رو جواب داد و ‫خیالمون رو راحت کرد
‫چندین و چندبار بهمون زنگ زد که کارها رو آسون‌تر ‫کنه و مسائل رو برامون توضیح بده
‫می‌دونم مامان هم ازش ممنونه
‫اگه ممنونه می‌تونست حداقل گوش بده ببینه پسر خودش ‫باهاش چه حرفی داره
‫من اصلاً نتونستم باهاش حرف بزنم بابا اه
‫هربار سعی کردم باهاش جدی حرف بزنم ‫بحث رو عوض کرد
‫چیکار باید می‌کردم؟
‫برای من هم عجیبه که نیومد بدرقه‌ا‌ت
‫ولی خب اخلاقش همینه دیگه
‫ولی آخه، ای‌بابا ولش کن.
‫حیف که نتونستم باهاش حرف بزنم
‫ولی من باید حرفه‌ای شم، به هر بدبختی که شده
‫نباید شل بگیرم
‫من اونقدر به فکر مامانم که هیچ تمرکزی روی ‫فوتبالم ندارم
‫آدم آخه این‌قدر ضعیف؟
‫ولی دیگه تمومش می‌کنم!
‫گوش کن ببین چی می‌گم شون ‫تصمیمم رو گرفتم!
‫من امروز با لبخند از اهیمه می‌رم!
‫از امروز به بعد دیگه قوی‌ام!
‫آهای! ‫دیر کردی که!
‫کله‌ی سحر آدم رو مجبور می‌کنی بپره روی دوچرخه ‫رکاب بزنه
‫بابا من از وقتی فوتبال رو گذاشتم کنار دیگه ‫بدن ورزشکاری ندارم
‫ولی باید زودتر میومدیم که بتونیم سورپرایزت کنیم
‫زودتر از اونی که فکر می‌کردیم رسیدیم ‫حوصله‌مون سر رفت تا برسی
‫یعنی چی آخه...
‫مدرسه‌تون چی می‌شه پس؟
‫خب، وقتی تو با اون فاز از کلاس زدی بیرون...
‫و حالا، من به عنوان مربی تیمتون، نمی‌تونم بذارم ‫آشیتو اینطوری بی‌بدرقه بذاره بره
‫پس تیم فوتبال پاشن برن بدرقه‌ی آئویی
‫آقا ما هم می‌خوایم بریم!
‫حیف شد آئویی! نقشه‌ا‌ت نگرفت!
‫این اداها به تو نمیاد
‫قشنگ معلوم بود داری ادا میای
‫واسه‌ی همین کارهاته که ضایعی دیگه
‫لعنت. باید لبخند بزنم. باید.
‫ای بابا، خلاصی نداریم از دست شما
‫بیاین عکس یادگاری بگیریم
‫راستش رو بخواین دلم می‌خواست همینطوری ‫با شما توی دبیرستان فوتبال بازی کنم
‫آره.
‫باز هم باهم فوتبال می‌زنیم
‫آره.
‫یه روزی، یه جایی
‫لبخند بزن.
‫ممنونم بچه‌ها!
‫لبخند بزن!
‫باید با لبخند از این شهر بری!
‫به لطف شماهاست که تونستم به فوتبال ‫ادامه بدم
‫می‌رم می‌شم بهترین بازیکن فوتبال دنیا!
‫شون، به خاطر تو هم که شده همه‌ی تلاشم رو می‌کنم
‫ها؟
‫چیه؟ این هم مال منه؟
‫از طرف مامانه. گفتش بدمش به تو.
‫گفت بگم توی قطار بازش کنی
‫آشیتوی عزیزم حتماً یه نامه توی این پاکته
‫و...
‫آشیتوی عزیزم
‫این هم که خدا می‌دونه چیه
‫آشیتوی عزیزم
‫همیشه بهتون گفتم
‫وقتی می‌خواین به آدم‌ها بگین چی واقعاً براتون مهمه ‫توی چشم‌هاشون نگاه کنین! از آدم‌های بلاتکلیف ‫خوشم نمیاد
‫گرفتین چی شد؟!
‫اهل نامه‌مامه‌نوشتن نبود هیچ‌وقت، ولی...
‫این یعنی چیزی رو نوشته که نتونسته توی روی خودم ‫بهم بگه؟
‫گواهی عاق والدین، امضا: آئویی نوریکو
‫تو یه پسر احمقی که بدون اینکه ملاحظه‌ی مسائل مالی
‫خونواده رو بکنی، یهو ول کردی سرخود رفتی توکیو!
‫واسه همین هم دیگه هیچ پسر دومی ندارم ‫ و از ارث محرومی!
‫توی جعبه هم مجله‌های خاک‌برسریته، وردار ببر ‫دیگه نبینمت این‌ورها!
‫حیثیتم بر باد رفت!
‫خب... این رو می‌تونم تحمل کنم. عیبی نداره
‫ولی اگه توی نامه حرف از غم‌وغصه و دلتنگیش باشه...
‫آشیتوی عزیزم
‫اه هرچه باداباد
‫آشیتوی عزیزم
‫من رو ببخش که نیومدم بدرقه‌ات
‫می‌دونم که توی این شش ماه سعی می‌کردی باهام ‫حرف بزنی
‫ببخش که از سرم بازت می‌کردم
‫آبغوره گرفتن کار من نیست
‫و من خیلی خودخواهم
‫بابتش من رو ببخش
‫برات یه کارت و دفترچه‌ی بانکی گذاشتم
‫پولش خرج زندگی روزمره‌ات می‌شه
‫هزینه‌ی شهریه و باشگاهت رو من می‌دم
‫ولی نمی‌دونستم پول بقیه‌اش چقدر می‌شه
‫باید به فکر کافه هم باشم و اگه این پول دست من ‫بمونه ممکنه برای اون خرج شه سپرده (ین)، مانده (ین)، حساب پس‌انداز
‫واسه‌ی همین این پول رو می‌ذارم برای تو ‫ریخت‌وپاش نکن
‫مامان...
‫باز هم می‌گم
‫من رو ببخش که وقتی می‌خواستی باهام حرف بزنی ‫بهت بی‌محلی کردم
‫واقعیتش می‌دونستم می‌خوای راجع‌به چی باهام ‫حرف بزنی...
‫چون اون شب...
‫من می‌خوام... زندگی مامانم آسون‌تر شه
‫از پشت در صدات رو شنیدم
‫و همون برام کافی بود. ممنونم آشیتو
‫ولی نمی‌تونستم تحمل کنم که این رو در رو بهم بگی. ‫امیدوارم درک کنی
‫نه. صبر کن بینم نه
‫این چه کاریه مامان؟ این‌ حرف‌ها از تو بعیده
‫اه! نباید بقیه‌اش رو بخونم! باید با لبخند برم توکیو
‫من رو ببخش که نمی‌تونستم برات کتونی‌های تازه بخرم من رو ببخش که نمی‌تونستم برات کتونی‌های تازه بخرم
‫به عنوان یه هدیه‌ی خداحافظی...
‫من رو ببخش که نمی‌تونستم برات کتونی‌های تازه بخرم
‫پس مامانت بالاخره تونست واست وسایلی ‫ که لازم داری بخره؟
‫قبلاً که خیلی بدبخت بیچاره بودین!
‫تنها چیزی که نگرانم می‌کنه اینه که ‫زود از کوره در می‌ری
‫ولی می‌دونم که این هم واسه‌ی اینه که ‫مصمم و مشتاقی
‫در مورد مسأله‌ی پول...
‫من مادرتم، وظیفمه که تو رو توی هرکاری که می‌خوای ‫بکنی حمایت کنم
‫و این اصلاً برام سخت نیست
‫اما کسانی هم هستن دور و برت که ‫زیر پر و بالت رو گرفتن
‫خیلی از این آدم‌ها توی زندگیت داشتی و مطمئنم که ‫باز هم توی توکیو باهاشون آشنا می‌شی
‫همیشه قدردان حمایتشون باش
‫آخر از همه این که، من خیلی از فوتبال سرم نمی‌شه
‫نمی‌دونم خوب بازی می‌کنی یا بد، نمی‌دونم حرفه‌ای ‫می‌شی یا نه
‫این چیزها برای من مهم نیست. من اهمیت نمی‌دم
‫چون واسه‌ی افتخارکردن به تو لازم نیست ‫این چیزها رو بدونم
‫من از همون لحظه‌ای که تو به دنیا اومدی بهت افتخار ‫کردم. لطفاً این رو یادت بمونه
‫مصدوم هم نشی. خوب باش.
‫فوتبال بازی کردن تو رو خوشحال می‌کنه ‫پس از جون و دل براش مایه بذار
‫تمام تلاشت رو بکن. مامانت
‫قسمت بعد
‫اولین طرفدار
‫این یک داستان ساختگی است و هیچ ارتباطی با افراد، ‫سازمان‌ها و اسامی حقیقی ندارد
‫قسمت بعدی آئوآشی: «اولین طرفدار»